Ο Δημήτρης Κολλάτος είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής.
Γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1937. Έγραψε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 1956, ενώ ήταν μαθητής στο λύκειο.
Το 1959-1960 ίδρυσε το πειραματικό θέατρο Τσέπης ανεβάζοντας, εκείνη και τις επόμενες δύο θεατρικές περιόδους, σε ένα υπόγειο της οδού Στουρνάρη, τη “Φαλακρή τραγουδίστρια” του Ιονέσκο, το “Τέλος του παιχνιδιού” του Σάμιουελ Μπέκετ και το “Δωμάτιο” του Χάρολντ Πίντερ.
Στις 7 Οκτωβρίου 1961 στο Παρίσι ανέβασε την “Ιφιγένεια εν Ταύροις” του Ευριπίδη στο Centre culturel Πρωταγωνιστές ήταν οι: Arlette Baumann, Roger Jandly, Nicolas Ruffieux,M.-F. Bonte, F. Guiman. Το γαλλικό περιοδικό “L’Express” χαρακτήρισε την παράσταση “μία άνοιξη στο γαλλικό θέατρο”.
Η Αρλέτ Μπωμάν έγινε η πρώτη του σύζυγος, από την οποία απέκτησε δύο γιούς, τον Αλέξανδρο και τον Άλκη, και η οποία πρωταγωνίστησε σε όλες τις ταινίες του.
Το 1962 ο Δημήτρης Κολλάτος γύρισε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, “Αθήνα Χι Ψι Ξι”, που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε η μεσαίου μήκους “Ελιές” το 1964, που κι αυτή βραβεύτηκε.
Το 1966 ο “Θάνατος του Αλέξανδρου”, στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης αγνοήθηκε από τα επίσημα βραβεία, πήρε όμως τρία βραβεία Κριτικών (καλύτερης ταινίας, καλύτερου σεναρίου, καλύτερης μουσικής) και γνώρισε όχι μόνο καλλιτεχνική αλλά και εισπρακτική επιτυχία, αφού όταν κατάφερε επιτέλους να προβληθεί στους αθηναϊκούς κινηματογράφους έκοψε σε μία εβδομάδα, 29.900 εισιτήρια.
Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε πει: «Η σημαντικοτέρα ταινία που προεβλήθη εις το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αληθινά πανίσχυρη παρουσία που με άφησε άναυδον με το θάρρος και την δύναμιν της συλλήψεώς της, ήταν η ταινία του Δημήτρη Κολλάτου “Ο Θάνατος του Αλέξανδρου”. Αυτή είναι η αληθινά μεγάλη ταινία του φεστιβάλ. Ο Δημήτρης Κολλάτος είναι ο πρώτος Δραματουργός του ελληνικού κινηματογράφου».
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Γαλλία, όπου ανέβασε 20 θεατρικές παραγωγές, δημιουργώντας το “Θέατρο της Τέχνης” (Théatre de l’Art) στο ίδιο κτίριο του Σατλέ, στο Παρίσι. Εκεί παρουσίασε, μεταξύ άλλων, το έργο Philippe Pétain και το θεατρικό έργο του “Γυναίκα του Σωκράτη”, ένα μονόλογο με πρωταγωνίστρια τη σύζυγό του Αρλέτ Μπωμάν που ανέβασε στο θέατρο Τέχνης. Η πρεμιέρα έγινε στις 22 Δεκεμβρίου 1973. Επιλέχτηκε ως καλύτερη παράσταση της χρονιάς, και παρουσιάστηκε στο θέατρο των εθνών στις Βρυξέλλες και επαναλήφθηκε τον Ιανουάριο του 1975 και το Σεπτέμβριο του 1976.
Γύρισε επίσης την ταινία Συμπόσιο (1972), με θέμα τον έρωτα και την ομοφυλοφιλία.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1975, άρχισε να ανεβάζει μια σειρά παραστάσεων που από πολλούς θεωρήθηκαν πως έχουν ως στόχο την πρόκληση (όπως τα “Σόδομα και Γόμορρα” με γυμνό που εκείνη την εποχή έκανε σάλο) ή έστω τον πολιτικοκοινωνικό ακτιβισμό και όχι την τέχνη, όπως οι “Οι εφοπλιστές”, “Άγιος Πρεβέζης” που έγινε και ταινία (1982). Το λεγόμενο “θέατρο καταγγελίας”.
Κέρδισε ωστόσο τις συμπάθειες με τη μαχητική του στάση όσον αφορά τα δικαιώματα των αυτιστικών παιδιών, ορμώμενος από την προσωπική του εμπειρία με τον γιο του Άλκη, και τη δημιουργία ειδικού χώρου στην Αίγινα για τα αυτιστικά παιδιά.
Στην αυτοβιογραφική ταινία “Ζωή με τον Άλκη” (1988), το ρόλο του αυτιστικού νεαρού έπαιξε ο άλλος του γιος, Αλέξανδρος Κολλάτος, που έκτοτε έγινε ηθοποιός.
Άλλη μια ταινία, “Κόκκινα τριαντάφυλλα σου έδωσα” (1993), μιλά όχι μόνο για την εμπειρία ενός γονιού με αυτιστικό παιδί αλλά και για την αυτοκτονία της συζύγου του Αρλέτ Μπωμάν.
Στο “Αλέξανδρος και Αϊσέ” (1998), πάλι με πρωταγωνιστή τον γιό του Αλέξανδρο, προσεγγίζει το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας μέσα από μια ερωτική ιστορία. Ενώ η “Διαθήκη του ιερέα Ζαν Μεσλιέ” (2009), επιστρέφει πάλι στο θέμα της θρησκείας και το ρόλο της εκκλησίας.
Στη Γαλλία το 1977 ο Δημήτρης Κολλάτος γύρισε τη μεσαίου μήκους “Η Γαλλία του Ζισκάρ”, μια κριτική ματιά στη Γαλλία της δεκαετίας του ’70.
Στην τηλεόραση είχε για ένα χρόνο δική του εκπομπή με τίτλο: “Ο Κολλάτος χωρίς λογοκρισία”.
Το 1989 και ξανά το 2013 έθεσε υποψηφιότητα ως ευρωβουλευτής.
Το 2011 δημιούργησε την Ένωση Πολιτών Πόρτα-Πόρτα, μια νέα μορφή πολιτικής παρέμβασης που οργανώνει διάφορα “χάπενινγκ” διαμαρτυρίας κατά της πολιτικής ηγεσίας, της παρέμβασης ξένων δυνάμεων στη χώρα κτλ.
Το 2014 γύρισε την ταινία “Διόνυσος”, με θέμα την Ελλάδα της κρίσης που συμμετείχε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Σε συνέντευξή του στις 25 Νοεμβρίου 2014 δήλωσε χαρακτηριστικά «Η Τέχνη είναι σκάνδαλο! Θα πρέπει ν’ ανησυχεί τον πολίτη, ενώ η επιστήμη να τον καθησυχάζει. Σήμερα, δυστυχώς, η Τέχνη κοιμίζει το θεατή και η επιστήμη τον ανησυχεί!».
Δημήτρης Κολλάτος: Εργολαβία
| Φαλακρή τραγουδίστρια του Ιονέσκο |
| Τέλος του παιχνιδιού του Σάμιουελ Μπέκετ |
| Δωμάτιο του Χάρολντ Πίντερ |
| Ιφιγένεια εν Ταύροις |
| Ένας Έλληνας σήμερα |
| Η ψυχή του αββά |
| Άγιος Πρεβέζης |
| Σόδομα και Γόμορα’ του Ντε Σαντ |
| TV του Κολλάτου |
| Το ελληνικό παραμύθι |
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1962 | Αθήνα Χι Ψι Ξι |
| 1964 | Ελιές |
| 1966 | Θάνατος του Αλέξανδρου |
| 1972 | Συμπόσιο |
| 1977 | Η Γαλλία του Ζισκάρ |
| 1978 | Νίκος Μερτής – στροφή δεξιά |
| 1980 | Ψάχνοντας για την Πηνελόπη |
| 1981 | Άγιος Πρεβέζης |
| 1988 | Ζωή με τον Άλκη |
| 1993 | Κόκκινα τριαντάφυλλα σου έδωσα |
| 2001 | Αλέξανδρος και Αϊσέ |
| 2006 | Η ψυχή του αββά |
| 2007 | Θυμάμαι |
| 2009 | Διαθήκη του ιερέα Ζαν Μεσλιέ |
| 2014 | Το χωνί – Η Εκδίκηση του Διόνυσου |
| Έτος | Τίτλος βιβλίου |
|---|---|
| 1956 | Δέκα ερωτικά ποιήματα |
| 1964 | Οι ελιές |
| 1971 | Δέκα ερωτικά ποιήματα εμπνευσμένα από τη Σαπφώ |
| 1972 | Καπετάν Αντώνης: ο τελευταίος των Ελλήνων |
| 1975 | Η γυναίκα του Σωκράτη |
| 1986 | Η ζωή με τον Άλκη |
| 1980 | Ψάχνοντας την Πηνελόπη |
| 1980 | Η Γαλλία του Ζισκάρ |
| 1980 | Αυτό το παιδί είναι μόνο του |
| 1980 | Η ζωή με τον Άλκη |
| 2002 | Η γυναίκα του Σωκράτη |
| 2006 | Οι ελιές (επανέκδοση) |
