Ο Νίκος Βρεττός γεννήθηκε στην Καβάλα το 1938 και σπούδασε Θέατρο στη Σχολή Θεάτρου Αθηνών του Κωστή Μιχαηλίδη και της Μαίρης Αρώνη. Ηθοποιός από το 1964 έπαιξε στο θέατρο, στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, ερμηνεύοντας ρόλους σε τραγωδίες, δράματα και κωμωδίες. Συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος από το 1962 έως 2002 σε περισσότερες από 90 παραστάσεις.
Σκηνοθέτησε έργα των Αριστοφάνη, Μπέκετ, Κορομηλά, Ψαθά, Μουρσελά, Ποντίκα. Έχει γράψει θεατρικά έργα, ποίηση, δοκίμιο και έχει διασκευάσει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και το ραδιόφωνο διηγήματα των Παπαδιαμάντη και Τσέχωφ.
Ο Λευτέρης Βουρνάς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 04 Ιουνίου του 1942 και υπήρξε ένας αληθινός ζεν πρεμιέ στην εποχή του παλιού κινηματογράφου, καίγοντας πολλές γυναικείες καρδιές.
Ο Λευτέρης Μόρρος στο «Το κοροϊδάκι της πριγκηπέσσας» και ο Ανδρέας Δενδρινός στην ελληνική ταινία «Μια γυναίκα κατηγορείται». Μπορεί να μην ήταν ένα από τα πρώτα ονόματα εκείνης της ιστορικής φουρνιάς ηθοποιών, αλλά δεν είναι τυχαίο πως στην τότε καλλιτεχνική πιάτσα της εποχής και στους γυναικείους κύκλους τον γνώριζαν όλοι και -κυρίως- όλες.
Συμμετείχε σε περισσότερες από 30 ταινίες, όμως, μόλις στα 45 του είπε αντίο στην ζωή αυτοκτονώντας και προκαλώντας τεράστια έκπληξη σε όλους εκείνους που δεν τους πήγαινε στο μυαλό πως κάποιος τόσο δημοφιλής θα μπορούσε να βιώνει κατάθλιψη και να έχει αυτοκτονικές τάσεις.
Δεν είναι υπερβολικό μάλιστα να ειπωθεί πως η αυτοκτονία του, η οποία έσκασε ως κεραυνός εν αιθρία στα αθώα 80s, αποτέλεσε μια μαζική αιτία συνειδητοποίησης πως η φήμη δεν φέρνει την ευτυχία και την ηρεμία.
Για πολλούς, έπαιξε μεγάλο ρόλο στην ψυχολογική του κατάσταση το γεγονός ότι μεγάλωσε χωρίς πατέρα, καθώς ο τελευταίος ήταν εξορισμένος κομμουνιστής, ζούσε στην Τασκένδη και δεν μπορούσε να έρθει στην Ελλάδα. Η έλλειψη της πατρικής παρουσίας οδήγησε τον Βουρνά, που μεγάλωνε με την μητέρα και τη θεία του, σε ένα σύνολο προβληματισμών, που με τις σειρά τους τον ώθησαν στο να γίνει ηθοποιός.
Μόλις στα 17 του, έκανε ντεμπούτο στον κινηματογράφο στο πλάι της Ειρήνης Παπά στην ταινία «Μπουμπουλίνα», ενώ τρία χρόνια αργότερα έκανε αίσθηση συμμετέχοντας στο θεατρικό «Κόκκινα Φανάρια». Μέσα στη δεκαετία του ’60 έπαιξε σε περισσότερες από 20 ταινίες στο πλευρό σημαντικών ηθοποιών της εποχής. Το γεγονός ότι είχε γυμνασμένο σώμα και όμορφο πρόσωπο του έδινε συνέχεια ρόλους και οι γυναίκες δεν σταμάτησαν να τον περιτριγυρίζουν (ο ίδιος πάντως παντρεύτηκε το 1971). Παρά το γεγονός, ωστόσο, ότι τα πάντα έμοιαζαν ιδανικά, η έλλειψη του πατέρα του από τη ζωή του ήταν κάτι που δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ποτέ.
Ο Λευτέρης Βουρνάς επιχειρούσε για χρόνια να βρει τον πατέρα του, να του μιλήσει, να τον συναντήσει. Ήθελε όσο τίποτα άλλο να τον γνωρίσει, αυτό ήταν το μεγάλο απωθημένο του. Τελικά, τα κατάφερε στα μέσα της δεκαετίας του ’70 όταν και τα γράμματά του απέδωσαν καρπούς και ξεκίνησε μια αλληλογραφία με τον πατέρα.
Ο Λευτέρης Βουρνάς και ο Χριστόφορος Νέζερ στη ταινία του 1961, “Η Μπέττυ παντρεύεται”.
Οι δυο τους συναντήθηκαν για μια και μοναδική φορά το 1975 στο λιμάνι του Πειραιά. Ο πατέρας του κατάφερε να έρθει στην Ελλάδα, ωστόσο, δεν έκατσε σχεδόν καθόλου. Μερικές μέρες αργότερα επέστρεψε για πάντα στη Ρωσία. Εκεί άλλωστε είχε δημιουργήσει μια νέα οικογένεια, είχε στήσει μια νέα ζωή και δεν ήθελε να μείνει στην Ελλάδα. Η οριστική φυγή του κλόνισε τον Βουρνά.
Η ζωή του πήρε την κάτω βόλτα από εκείνη τη στιγμή και μετά. Βυθίστηκε στην κατάθλιψη, χώρισε με τη γυναίκα του, η έλευση της δεκαετίας του ’80 και η εποχή της βιντεοκασέτας που του χάρισαν ορισμένους νέους ρόλους, δεν στάθηκαν ικανές συνθήκες για να βρει τη χαμένη ψυχική υγεία του.
Όταν έφυγε από τη ζωή η θετή του μητέρα, χωρίς να πει το παραμικρό ο Λευτέρης Βουρνάς φεύγει από το σπίτι που έμενε με τη σύζυγό του στη Βούλα και πάει να μείνει στο σπίτι της ηλικιωμένης γυναίκας στην πλατεία Αμερικής.
Μένει εκεί λιγότερο από ένα χρόνο και κάποια στιγμή, τόσο ξαφνικά όσο είχε φύγει, επιστρέφει στο σπίτι του στη Βουλά. Δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος, όμως, πλέον. Έχει βυθιστεί στην κατάθλιψη. Δείχνει να έχει παραιτηθεί από τη ζωή. Σε μεγάλο βαθμό έχει σταματήσει ακόμα και να τρώει.
Η τελευταία θεατρική παράσταση του Βουρνά ήταν με τη Μάρθα Καραγιάννη. Όλοι ελπίζουν πως η εκ νέου ενασχόλησή του με την υποκριτική θα λειτουργήσει σαν «ηλεκτροσόκ» και θα τον επαναφέρει. Μάταια, όμως… Τίποτα δεν αλλάζει στην ψυχοσύνθεση του Βουρνά και το τέλος μοιάζει πιο κοντά από ποτέ.
Την 1η Ιουλίου του 1987 βάζει ο ίδιος τέλος στη ζωή του και μάλιστα με φρικτό τρόπο. Πίνει χάπια, κόβει τις φλέβες του και όταν αισθάνεται πως οι δικοί του άνθρωποι θα προσπαθήσουν να τον εμποδίσουν, βγαίνει στο μπαλκόνι του τρίτου ορόφου της πολυκατοικίας που διέμενε και βουτάει στο κενό.
Μερικές ημέρες πριν από την αυτοκτονία του Βουρνά και συγκεκριμένα στις 13 Ιουνίου, είχε φύγει από τη ζωή ο 33χρονος Βασίλης Κουρκουμέλης. Ο διάσημος σχεδιαστής που είχε γίνει γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο με το ψευδώνυμο Μπίλι Μπο, είχε πεθάνει από AIDS.
Όταν ο Λευτέρης Βουρνάς μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και έγινε γνωστό πως ήταν νεκρός, έσπευσαν εκεί πολλοί δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ. Επίσης, στο νοσοκομείο πήγαν και αρκετοί συνάδελφοί του, ανάμεσα στους οποίους και Σταύρος Παράβας. Ο ηθοποιός όταν είδε τον «κακό χαμό» που γινόταν έξω από το νοσοκομείο είπε απευθυνόμενος προς τους δημοσιογράφους: «Για όνομα του θεού! Ούτε στον Μπίλι Μπο δεν κάνατε έτσι»!
Τα λόγια αυτά του Παράβα ήταν αρκετά για να αναπτυχθεί ένα όργιο φημών σχετικά με τις αιτίες που οδήγησαν τον Βουρνά στο απονενοημένο διάβημα. Εκείνες τις ημέρες είχε ακουστεί μέχρι και το ότι ο ηθοποιός είχε κάνει εξετάσεις αλλά αυτοκτόνησε πριν πάρει τα αποτελέσματά στα χέρια του φοβούμενος για αυτά.
Όλες αυτές τις φήμες διέλυσε η σύζυγός του η οποία ζήτησε να γίνουν εξετάσεις στη σορό του Λευτέρη Βουρνά. Λίγο καιρό αργότερα τα αποτελέσματα βγήκαν και ήταν αρνητικά, ξαναφέρνοντας στο προσκήνιο ως απάντηση στα «γιατί» την κατάθλιψη και την κακή ψυχολογική κατάσταση του ζεν πρεμιέ που θα μπορούσε να δώσει ακόμα πάρα πολλά στον κινηματογράφο και το θέατρο.
Ο Γιάννης Βούρος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιουνίου του 1955 και είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης. Έχει επίσης διατελέσει βουλευτής και μέλος κοινωφελών οργανώσεων, καθώς και γράψει και επιμεληθεί διάφορα έργα.
Ο Γιάννης Βούρος γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τη Χίο και την Καβάλα.Σπούδασε στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων και στη Σχολή Χατζηδάκη.Κατά την παιδική και εφηβική του ηλικία, υπήρξε αθλητής του στίβου και ποδοσφαιριστής στα τμήματα της ΑΕΚ.
ΟΓιάννης Βούρος.
Κατά την διάρκεια των εφηβικών και φοιτητικών του χρόνων, Ο Γιάννης Βούρος δραστηριοποιήθηκε στο παράνομο μαθητικό και φοιτητικό κίνημα. Είναι απόφοιτος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, καθώς και πτυχιούχος Δημοσιογραφίας-Δημοσιολογίας και της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου.
Είναι έγγαμος και έχει τρία παιδιά. Μιλά αγγλικά και γαλλικά.
Έπειτα υπήρξε πολιτικός συντάκτης στην εφημερίδα Αθηναϊκή, καθώς και στην εφημερίδα Ημερησία. Αργότερα παρουσίασε την ενημερωτική τηλεοπτική εκπομπή “Κάθε μέρα“στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (ΕΙΡΤ). Το 1977, υπήρξε συνιδρυτής του Θεάτρου της Άνοιξης μαζί με άλλους συντελεστές ηθοποιούς.
ο Γιάννης Βούρος Έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις, σε τηλεοπτικές σειρές και σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Σκηνοθέτησε επίσης θεατρικές παραστάσεις σε περιφερειακά θέατρα (ΔΗΠΕΘΕ), κρατικές σκηνές, παραστάσεις του παίχθηκαν σε μεγάλα θέατρα του εξωτερικού και στο Φεστιβάλ Αθηνών. Έχει μεταφράσει θεατρικά έργα από τα αγγλικά και από τα γαλλικά.Έχει διατελέσει μέλος, αντιπρόεδρος και εντέλει πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1992 έως το 1997.
Διετέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ) από το Μάρτιο του 2008 και υπεύθυνος για θέματα θεάτρου και κινηματογράφου στον τομέα πολιτισμού.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2009, Ο Γιάννης Βούρος εκλέχθηκε στην Β’ Εκλογική Περιφέρεια Αθηνών με τον συνδυασμό του ΠΑΣΟΚ.Στην Βουλή των Ελλήνων εξελέγη Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων, ενώ συμμετείχε σε άλλες κοινοβουλευτικές επιτροπές.
Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012, δεν συμμετείχε με σκοπό να επιστρέψει στα καλλιτεχνικά. Από τον Μάιο του 2013, είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, αντικαθιστώντας τον Σωτήρη Χατζάκη.
Η Μάρθα Βούρτση γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1937 και είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Η μητέρα της ήταν ζωγράφος και ο πατέρας της Μιχάλης Βούρτσης μαέστρος, από τους ιδρυτές της Λυρικής σκηνής το 1942. Η οικογένειά της εγκαταστάθηκε από την Οδησσό στην Αθήνα. Η ίδια έλαβε αυστηρή ρώσικη ανατροφή.
Εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες ερμηνεύοντας κυρίως δραματικούς ρόλους στα λεγόμενα “μελό” της εποχής, (Αυτή που δε λύγισε, Είναι μεγάλος ο καημός, Απόκληροι της κοινωνίας, Καρδιά μου πάψε να πονάς, Με πόνο και με δάκρυα ), αλλά και σε διαφορετικού ύφους ταινίες, όπως Τα κίτρινα γάντια, Ο σκληρός άνδρας .
Αρκετά χρόνια αργότερα έκανε και κάποιες εμφανίσεις στην τηλεόραση, όπως στη σειρά “Οδός Ανθέων” (1987-1988) της κρατικής τηλεόρασης, στην κωμική σειρά του Mega Channel H Ελίζα και οι άλλοι , καθώς και στο σήριαλ του Mega Channel Επτά Θανάσιμες Πεθερές .
Πρωταγωνιστικό δε ρόλο είχε στο σηριαλ του Mega Channel Ένας μήνας και κάτι όπου έκανε την μητέρα της Άννας (Ζέτα Δούκα).
Το θεατρικό χειμώνα 2004 εμφανίστηκε στο θέατρο Βεάκη στην παράσταση Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια . Οι κριτικές ήταν πολύ καλές.
Εμφανίστηκε επίσης στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού τον Ιούλιο του 2005 και τον Ιούνιο του 2006 στην τραγωδία του Σαίξπηρ Κοριολανός στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.
Επιπλέον, το 2008-2011 έπαιξε στην σειρά Η Πολυκατοικία ως η Παναγιώτα Πετροχείλου.
Δεν είναι γνωστό αν έχει παιδιά.
Εξαίρετη ερμηνεία στον “Οίκο ευγηρίας η ωραία Δύσις” του Μανόλη Κορρέ και “Καπνισμένος Ουρανός” του Κοτζιά της κρατικής ΕΡΤ.
Η Καίτη Βουτσάκη είναι Ελληνίδα-Αιγυπτιώτισσα, χορεύτρια, τραγουδίστρια και ηθοποιός. Αν και έχει διαδοθεί ευρέως στο διαδίκτυο από λανθασμένα στοιχεία του Khawajati Dance Foundation ότι γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1927, στην πραγματικότητα γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 21 Φεβρουάριο του 1930, από εύπορη, ορθόδοξη χριστιανική οικογένεια, καταγόμενη από την Κρήτη. Ήταν η μικρότερη από τα τέσσερα παιδιά της οικογένεια. Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στη συνοικία της Ιμπραημίας.
Από 6-7 ετών (εποχή που ορφάνεψε από πατέρα) ξεκίνησε να σπουδάζει μπαλέτο, κλακέτες, και ακροβατικά σε διάφορες Σχολές, με σημαντικότερη τη Σχολή Nicol’s η οποία έδρευε αρχικά στην Αλεξάνδρεια και μεταφέρθηκε αργότερα στο Κάιρο. Θεατρικές σπουδές και χορό, ξεκίνησε από παιδάκι στη Δραματική Σχολή του Μάνου Δημητρίου, η οποία λειτουργούσε στην Αλεξάνδρεια.
Ο Μάνος Δημητρίου οργάνωνε προπολεμικές παραστάσεις με τους μαθητές του, παιδικές καθώς και για ενήλικες, όπου παρουσιάστηκε και η Καίτη Βουτσάκη, σε παιδική ακόμα ηλικία. Το 1940 ο θίασος πήρε την επωνυμία ‘Ελληνικός Θίασος Αλεξανδρείας’, και την εποχή του ελληνοϊταλικού πολέμου παρουσίασε επιθεωρήσεις σε κείμενα των Μαξ Τσακασιάνου, Μ. Αργύρη, Μαλλαράκη κ.α. Το 1941 ο θίασος διαλύθηκε.
Η Καίτη Βουτσάκη άρχισε την καριέρα της από πολύ μικρή. Αρχικά, σπούδασε κλασικό χορό στην Αλεξάνδρεια, στη Σχολή της Ουγγαρέζας Clara Gorilovitch, με της οποίας την κόρη η Καίτη έδωσε και μια χορευτική παράσταση στο παλάτι της Βασίλισσας Φαρίντα.
Όταν η Καίτη πρωτοεμφανίστηκε στο Ελληνικό Θέατρο της Αλεξάνδρειας, ήταν μόλις 8 ετών. Στα 13 της, παρουσιάστηκε δίπλα στη Σοφία Βέμπο, η οποία την εποχή εκείνη περιόδευε στην Αίγυπτο. Την περίοδο 1943-44, παιδί ακόμα, εντάχθηκε στο θίασο της Μαίρης Γιατρά-Λεμού, και παρουσιάστηκε στα θέατρα “Αλάμπρα” Αλεξανδρείας, “Λούνα Παρκ” Ιμπραημίας, και “Εσβεκείας” Καΐρου, στα έργα: “Τόπο στα νιάτα”, “Τριαντάφυλλα όλο το χρόνο”, και “Αίτησις γάμου.
Διέπρεψε ιδιαίτερα στην κωμωδία “Ο πειρασμός”, του Γρηγόρη Ξενόπουλου, ερμηνεύοντας το ρόλο της Καλλιόπης, της νεαρής υπηρετριούλας που ήταν και ο πειρασμός της ομώνυμης παράστασης, η οποία ανέβηκε από το θίασο της Μαίρης Λεμού στο θέατρο “Μοασσάτ” της Αλεξάνδρειας την περίοδο 1944-45. Επικεφαλής αυτού του Θιάσου ήταν ο σύζυγος της Μαίρης Γιατρά, Αδαμάντιος Λεμός, ο οποίος το 1943 πρωταγωνίστησε στο έργο του Μάνθου Κέτση “Οι αντάρτες”, που ανέβασε το ‘Συγκρότημα Ψυχαγωγίας Ενόπλων Δυνάμεων’ στο “Βασιλικόν Θέατρον της ‘Όπερας” (Khedivial Opera House ή στα αραβικά: Dar Awbira al-Khudawi) του Καΐρου.
Η παράσταση συνεχίστηκε με μεγάλη επιτυχία στην Αλεξάνδρεια, στο Πορτ Σάιντ και την Ισμαηλία. Ο Αδαμάντιος Λεμός, το 1944-45 ίδρυσε τον Θίασο Λεμού, και συνέχισε τις παραστάσεις του στην Κύπρο, και αργότερα στην Αθήνα. Εκτός του Θιάσου της Μαίρης Γιατρά, το 1944 η Καίτη Βουτσάκη παρουσιάστηκε ως σουμπρέτα στα εγκαίνια του Θεάτρου του “Γαλλικού Λυκείου” στην περιοχή Ράμλι της Αλεξάνδρειας, με τον θίασο “Ηνωμένα Θέατρα” του Κίμωνα Σαρολίδη, στην οπερέτα του Γ. Παπακωνσταντίνου “Πώς γλεντούν οι γέροι”.
Το 1946, η Καίτη Βουτσάκη εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στο Κάιρο, και συνέχισε τις χορευτικές σπουδές της αρχικά στη Σχολή της Ρωσίδας μπαλαρίνας Sonia Ivanova, όπου σπούδασαν χορό τόσο η Tahia Carioca, όσο και η Samia Gamal, και έπειτα στην Σχολή χορού της Γερμανίδας Nicols, όπου διδάχτηκε και ακροβατικά. Την ίδια χρονιά, ο σκηνοθέτης Abdel Fattah Hassan της έδωσε την ευκαιρία να εμφανιστεί για πρώτη φορά και στον αιγυπτιακό κινηματογράφο, σε ένα χορευτικό νούμερο, στην ταινία “Al Ghirat”.
Γύρω στο 1948 προσλήφθηκε ως σολίστα ευρωπαϊκών χορών (khawajati στα αραβικά) στο περίφημο Casino Opera που έδρευε στο Κάϊρο, στην πλατεία Ibrahim Pacha, γνωστή και ως Πλατεία Όπερας, λόγω του ομώνυμου Βασιλικού Θεάτρου που δέσποζε εκεί. Το Casino όταν πρωτοάνοιξε τις πόρτες του στα τέλη του 1940, ήταν αμερικανικών και ευρωπαϊκών προδιαγραφών, διέθετε κινηματογράφο, θέατρο, σχολή χορού, εστιατόριο με μουσική, ρουφ γκάρντεν, λέσχη και καφέ-μπαρ αμερικανικού τύπου. Ιδιοκτήτρια-διευθύντριά του ήταν η Badia Masabni (1892-1974).
Διάσημη χορεύτρια και ηθοποιός, Συρολιβανέζικης καταγωγής και χριστιανικού θρησκεύματος, η οποία κατηγορούμενη για φοροδιαφυγή, εγκατέλειψε το Casino στα χέρια του ανιψιού της Αντουάν το 1951, και απέδρασε στο Λίβανο, όπου ασχολήθηκε μέχρι το θάνατό της με την γαλακτοπαραγωγή. Το Casino Opera λειτουργούσε δυο φορές την ημέρα ως χώρος διασκέδασης, και παρουσίαζε θεατρικά σκετς και δύο μουσικοχορευτικές παραστάσεις. Μια μεσημεριανή για όλη την οικογένεια, και μία βραδινή, στις 9.30 μ.μ, στην οποία σερβιρόταν και αλκοόλ.
Τις ημέρες αργίας, Παρασκευές και Κυριακές, το Casino άνοιγε στις 6.30 μ.μ. Μέσα στη σάλα απαγορευόταν ρητά σε όλους τους καλλιτέχνες να κάθονται στα τραπέζια των πελατών, ή να ανοίγουν μπουκάλια με ποτά. Αυτό αναγραφόταν προς γνώση των πελατών, και στο έντυπο πρόγραμμα. Στα μέλη του χορευτικού θιάσου γινόταν κάθε απόγευμα εντατική εκπαίδευση από τη Badia Masabni η οποία δίδασκε μια εξελιγμένη μορφή του Raqs Baladi, δηλαδή του παραδοσιακού-τοπικού χορού, που ήταν ο Raqs Sharqi, γνωστός και ως “ανατολίτικος χορός”.
Στο θίασο δίδασκαν χορογραφία και άντρες χορευτές, όπως ο Isaak Dixon, ο Ibrahim Akif, καθώς και ο Έλληνας Χρήστος Κλαδάκης, οι οποίοι εισήγαγαν στο χορό οριεντάλ στοιχεία ευρωπαϊκών χορών και μπαλέτου, που επίσης διδάσκονταν ξεχωριστά οι κοπέλες του θιάσου.
Την εποχή που η Καίτη Βουτσάκη εντάχθηκε στο θίασο του Casino Opera, η Badia Masabni, λόγω ηλικίας, δεν χόρευε πλέον, ούτε τραγουδούσε, παρά μόνο εκτελούσε χρέη κονφερασιέ. Και στο καζίνο δεν υπήρχε πλέον σχολή χορού, αλλά λειτουργούσε μόνο το θέατρο, ο κινηματογράφος και το εστιατόριο. Και παρ΄όλο που η Καίτη είχε προσληφθεί στη θεατρική σκηνή του Casino Opera ως σολίστα ευρωπαϊκών χορών, ανάμεσα στα κοστούμια της είχε πάντα και μια στολή οριεντάλ, ανυπομονώντας να χορέψει Raqs Sharqi.
Η ευκαιρία που επιθυμούσε διακαώς, της δόθηκε γύρω στο 1948, μια ημέρα που για κάποια αιτία δεν πήγε να εκτελέσει το νούμερό της η διάσημη χορεύτρια του οριεντάλ Hoda Shams El Din, και η Badia πρότεινε στην Καίτη να την αντικαταστήσει. Ήταν η εκπληκτική αποκάλυψη του Casino, και η μεγάλη επιτυχία της Badia ως εργοδότριας.
Στα 10 χρόνια της λειτουργίας του, το Casino Opera της Badia Masabni, αλλά και τα προηγούμενα τέσσερα nightclubs που είχε ξεκινήσει να ιδρύει στο Κάιρο, τη Γκίζα και την Αλεξάνδρεια ήδη από το 1926, υπήρξαν σπουδαία καλλιτεχνικά φυτώρια από τα οποία αναδείχτηκαν μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως οι μουσικοί-τραγουδιστές Mohammed Abdel Wahab και Farid al Atrash, καθώς και οι διάσημοι κωμικοί Ismail Yassine και Zeinat Sedki.
Επίσης, εκτός της Καίτης Βουτσάκη, από το περίφημο αυτό Casino ξεκίνησαν τη λαμπρή τους καριέρα και άλλες διάσημες χορεύτριες, όπως η Samia Gamal, η Nadia Gamal, η Nelly Mazloum και η Tahia Carioca, οι οποίες ως μέλη του θιάσου χόρευαν και στο παλάτι του βασιλιά Φαρούκ. Εξ αιτίας του ότι στο Casino υπήρχαν και πολλοί Ευρωπαίοι θαμώνες, οι οποίοι δεν έβρισκαν και ιδιαίτερα ελκυστικές τις χορεύτριες με τις τοπικές στολές, προσαρμόστηκαν και αυτές κατά την περίσταση.
Έτσι, η παραδοσιακή κελεμπία με το μαντήλι δεμένο γύρω από τους γοφούς του Raqs Baladi, αντικαταστάθηκε από την κλασική πλέον στολή του Raqs Sharqi, που αφήνει ημίγυμνο το σώμα, καλυμμένο με πέπλα, πούλιες και χάντρες, φανερά επηρεασμένη από ανατολίτικου στιλ Χολιγουντιανές ταινίες, τύπου ‘Μάτα Χάρη’. Με αυτό τον τρόπο, ο οριεντάλ χορός απέκτησε και έναν ιδιαίτερο αισθησιασμό, τονίζοντας τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Μόνο ο αφαλός απαγορευόταν, δια νόμου, να φαίνεται. Οπότε, τον κάλυπταν επιμελώς με κάποιο διακοσμητικό στολίδι, ή με λεπτό φιλέ που έκρυβε όλο το γυμνό μέρος του σώματος.
Από το 1948 η Καίτη Βουτσάκη παράλληλα με τις παραστάσεις που έδινε στο Casino Opera άρχισε να εμφανίζεται πλέον πολύ συχνά και στον Αιγυπτιακό κινηματογράφο, όπου το ταλέντο, η πληθωρική σκηνική της παρουσία, η ομορφιά της και το ακαταμάχητο χαμόγελό της, την καθιέρωσαν. Ο σκηνοθέτης Abdel Fattah Hassan που την είχε πρωτοβγάλει στα δεκαπέντε της χρόνια στον κινηματογράφο, της έδωσε πάλι την ευκαιρία να κάνει μια εντυπωσιακή χορευτική εμφάνιση, με πάρα πολλά, δύσκολα ακροβατικά, στην ταινία “Nargis”, όπου πρωταγωνιστούσαν η Nour el Hoda και ο Mohamed Fawzi.
Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε με το πλήρες, ελληνικό όνομά της, δηλαδή το “Καίτη Βουτσάκη”, χορεύοντας ως αλυσοδεμένη σκλάβα, με συνοδεία κλασικής ευρωπαϊκής μουσικής, στην ταινία “Kholoud”, στην οποία πρωταγωνιστούσε η κορυφαία για χρόνια Αιγύπτια ηθοποιός Faten Hamama. Από την ταινία αυτή και μετά, η Καίτη χρησιμοποιούσε πλέον ως καλλιτεχνικό ψευδώνυμο το μικρό της όνομα Ketty (στην αραβική كيتي : Kitty, Katy ή Katie, γιατί το φωνήεν -ε- μόνο προφέρεται αλλά δεν γράφεται). Την επόμενη χρονιά παρουσίασε ένα εξίσου εξαιρετικό νούμερο, χορεύοντας μπαλέτο και κάνοντας ακροβατικά, στην ταινία “El Masri Effendi”.
Το 1949 χόρεψε για πρώτη φορά οριεντάλ στην ταινία ‘Gawaher’ (Κόσμημα), και από τότε η χαρισματική παρουσία της σε αυτό το είδος χορού, αποτελεί πραγματικά ένα διαχρονικό κόσμημα στην ιστορία του αιγυπτιακού κινηματογράφου!
Το Σεπτέμβριο μήνα αυτής της ίδιας χρονιάς, όπως δημοσιεύουν καλλιτεχνικά άρθρα εφημερίδων της εποχής, έκανε και την πρώτη εμφάνισή της στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Αθήνα, ως χορεύτρια ανατολίτικων χορών στο θέατρο “Σαμαρτζή”, στην επιθεώρηση “Όκέϋ”, ενώ παράλληλα τραγούδησε και σε ένα μουσικοχορευτικό νούμερο που έγραψε αποκλειστικά γι΄αυτήν ο Αλέκος Σεκελλάριος.
Από το 1949 η Καίτη άρχισε και εντατικά μαθήματα αραβικών, ενώ παράλληλα, ξεκίνησε μαθήματα υποκριτικής στη Σχολή του διάσημου Αιγύπτιου ηθοποιού και σκηνοθέτη Yousef Wahby. Τον Οκτώβριο του 1950 η Kitty μιλώντας πλέον τέλεια αραβικά, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε αιγυπτιακή ταινία ως ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια, συμπρωταγωνίστρια της Faten Hamama, στην ταινία του Mahmoud Zulfiqar “Akhalq lil-baye’a”, ενσαρκώνοντας το ρόλο της χορεύτριας Κατίνας.
Με αυτό τον πρώτο και μεγάλο, επιτυχημένο ρόλο της, ξεκίνησε ουσιαστικά και την καριέρα της. Ο ρόλος της “Κατίνας” είναι εκείνος που την απογείωσε και την επέβαλε σαν αστέρι πρώτου μεγέθους στον αιγυπτιακό κινηματογράφο.
Από το 1950 και μέχρι το 1965, η Καίτη Βουτσάκη παρουσιάστηκε σε περισσότερες από 70 ταινίες, χορεύοντας με εξαιρετική χάρη, εκπληκτική ευλυγισία και ιδιαίτερη κομψότητα, οριεντάλ, μπάλαντι, αλλά και μπαλέτο, καθώς και ευρωπαϊκούς και λατινοαμερικάνικους χορούς, όπως γαλλικό καν-καν, μάμπο, ρούμπα, σάμπα, ροκ εντ ρολ, τζαζ, κλακέτες, φαραωνικά κλπ, ακόμα και σπανιόλικα με καστανιέτες.
Σε πολλές ταινίες η χορογραφία ήταν σπονδυλωτή, και περιλάμβανε από οριεντάλ μέχρι δυο-τρία είδη ευρωπαϊκών χορών, που με τις ανάλογες αλλαγές χορευτικών κουστουμιών, θύμιζε χολιγουντιανό μιούζικαλ. Πραγματικό ρεσιτάλ στο χορό οριεντάλ, παίζοντας “ζίλια”(sagat), και κάνοντας φιγούρες που έδειχναν όλη την επιδεξιότητά της στο είδος αυτό, έδωσε το 1951 στις ταινίες “Leilet al Henna” και “Fi al Hawa Sawa”.
Επίσης, στην ταινία του 1954 “Aabid al Mal” χόρεψε τον πολύ δύσκολο, λόγω της εξαιρετικής ισορροπίας που χρειάζεται, παραδοσιακό σε όλη τη Μέση Ανατολή, γαμήλιο χορό shamadan, στερεώνοντας με ένα είδος περικεφαλαίας στο κεφάλι, ένα κηροπήγιο με εννέα αναμμένα κεριά. Σε κάποιες ταινίες χόρεψε και τον παραδοσιακό, φελάχικο χορό με μπαστούνι “saidi”.
Και στην ταινία του 1954 “El Achek el Mahroum” χόρεψε με σπαθί τον, επίσης παραδοσιακό χορό, “raqs al-saif” , συνοδευόμενη από τον τραγουδιστή Shafik Galal. Στους ευρωπαϊκούς χορούς είχε αρκετές φορές για παρτενέρ της τον Έλληνα χορευτή-χορογράφο Χρήστο Κλαδάκη, ο οποίος, μετά την αποχώρησή του από το Casino Opera, είχε ανοίξει δική του Σχολή Χορού στο Κάιρο, και παράλληλα έκανε καριέρα στον αιγυπτιακό κινηματογράφο, έχοντας παρουσιαστεί την περίοδο 1950-1963 σε 29 ταινίες.
Επίσης, σε κάποιες ταινίες τραγουδούσε, χρησιμοποιώντας ανάμεσα στα αραβικά, τα οποία μιλούσε άπταιστα, και κάποιες ελληνικές λέξεις. Χαρακτηριστικές ταινίες με έντονο ελληνικό χρώμα, που έδειχναν την αρμονική συνύπαρξη Αιγυπτίων και Ελλήνων, είναι δυο παραγωγές του 1952. Η μία έχει τίτλο “Kaas al Azab” (Το ποτήρι του μαρτυρίου ή Το πικρό ποτήρι), στην οποία πρωταγωνιστούσε η διάσημη σύζυγος του Ομάρ Σαρίφ, η Faten Hamama.
Στην ταινία αυτή η Καίτη Βουτσάκη ερμηνεύει το ρόλο της Ελένης, Ελληνίδας φίλης της πρωταγωνίστριας, όπου μιλάει και τραγουδάει ελληνικά, καταλήγοντας μάλιστα και με δημοτικό τραγουδάκι-κανάκεμα μωρού. Επίσης, χορεύει χασαποσέρβικο μαζί με τσολιάδες και βλαχοπούλες, με μουσική υπόκρουση τη “Βαλεντίνα” του Βασίλη Τσιτσάνη, που ερμηνεύει η Μαρίκα Νίνου.
Η δεύτερη έχει τίτλο “Sham el Nessim” (Φύσηξε το αεράκι ή Πάσχα), σπονδυλωτή ταινία σε παραγωγή και σενάριο του Αιγυπτιώτη Π.Ζορπανέλη, στην οποία εξελίσσονταν οι ιστορίες τριών οικογενειών: μιας αιγυπτιακής, μιας ελληνικής και μιας ιταλικής. Στις ταινίες αυτές δίπλα στην Καίτη Βουτσάκη παρουσιαζόταν και ο Αιγυπτιώτης ηθοποιός Γιώργος Ιορδανίδης.
Ιδιαίτερα δημοφιλής η Καίτη Βουτσάκη έγινε το 1951 με την φανταστική ταινία “El Sabr Gamil”, όπου υποδυόταν μια γάτα-τζίνι .Όμως, εκεί όπου διακρίθηκε για το πηγαίο κωμικό της ταλέντο, ήταν όταν πρωταγωνίστησε δίπλα στον μεγάλο Αιγύπτιο κωμικό Ismail Yassine, σε πολλές επιτυχημένες ταινίες, όπως: “Ismail Yassine’s Ghost” (1954), “The country girl” (1954), “Ismail Yassine in Wax Museum” (1956) και πολλές άλλες.
Μάλιστα στην ταινία “Ismail Yassine’s Ghost” ο Λιβανέζος τραγουδιστής Mohamed Salman ερμηνεύει ένα πολύ εύθυμο και ποιητικό τραγούδι γραμμένο ιδικά για αυτήν, με τίτλο: “Καλώς την Kitty” στο οποίο χορεύει η ίδια επικεφαλής μεγάλου γυναικείου χορευτικού συγκροτήματος. Μεταξύ των άλλων στους στίχους αναφέρεται: “Το πρόσωπό σου λάμπει σαν το φεγγάρι που ανατέλλει!/ Το άστρο Suhail (= Κάνωπος) τη ζηλεύει”!
Παράλληλα, παρουσιάστηκε σε ταινίες με άλλους σπουδαίους Αιγύπτιους πρωταγωνιστές, όπως την Zeinat Sedki, την Tahia Carioca, τη Leila Mourad, τον Farid al Atrash, το Youssef Wahby, τη Mariam Fakr Eldin, τη Magda, τη Honda Soltan κ.α. Ανάμεσα στις ταινίες της ξεχώρισαν και προβλήθηκαν και στην Ελλάδα τα έργα “Lahn al Kouloud” (1952), με ελληνικό τίτλο “Το τραγούδι του πόνου”, και “The Marital Dwelling” (1953) με ελληνικό τίτλο “Μάρτυς μου ο Θεός είμαι αθώα”.
Επίσης, η ταινία του 1953 “Bint el Hawa”, που προβλήθηκε το 1957 μεταγλωττισμένη στα ελληνικά, με τίτλο “Νανούσα, η αμαρτωλή του Καΐρου”. Η ταινία αυτή υπήρξε και η πρώτη Αιγυπτοελληνική συμπαραγωγή των Σαρλ Νάχας-Βασίλη Βακατάση η οποία “μιλούσε” ελληνικά με την τεχνική του ντουμπλάζ.
Διευθυντής της ελληνικής έκδοσης ήταν ο Αιγυπτιώτης Γιώργος Κ. Χαραλαμπίδης ο οποίος είχε κάνει και την εισαγωγή της πρώτης ελληνικής ταινίας στην Αίγυπτο, ενώ παράλληλα ήταν παραγωγός ταινιών μεγάλου μήκους αλλά και ταινιών μικρού μήκους με ιστορικά, καλλιτεχνικά και αθλητικά επίκαιρα, που τον έχουν καθιερώσει, ως προς αυτό το είδος, πρωτοπόρο στην ιστορία του αιγυπτιακού κινηματογράφου.
Στην ταινία αυτή, εκτός της Καίτης Βουτσάκη παρουσιάζονταν σε σημαντικούς ρόλους και άλλοι Έλληνες ηθοποιοί, όπως ο Γιώργος Ιορδανίδης, πατέρας του σκηνοθέτη Γιάννη Ιορδανίδη, ο Τέλης Ανθίδης, πατέρας των αδελφών Μπρόγιερ κ.α. Εισαγωγέας αυτών των ταινιών στην Ελλάδα ήταν ο Αιγυπτιώτης Γιώργος Κ. Χαραλαμπίδης, και η διανομή γινόταν από τα γραφεία εκμεταλλεύσεως ταινιών των Μ.Πετρολέκα και Αριστοτέλη Γεωργιάδη που έδρευαν στην Αθήνα.
Κατά τη δεκαετία του ’50 η Καίτη Βουτσάκη συνεργάστηκε και με τον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και παραγωγό Hassan El-Seify (1927-2005)[17], με τον οποίο γύρισε αρκετές επιτυχημένες ταινίες, με γνωστότερες τις:”Ibn Zawat” (1953), “Afritet Ismail Yassine” (1954), “El Zolm Harram” (1954), “The man with the bold eyes”(1958) κ.ά.
Το απόγειο της καριέρας της Καίτης Βουτσάκη στον αιγυπτιακό κινηματογράφο ήταν το 1958, όπου παρουσιάστηκε ταυτόχρονα σε τρεις ταινίες. Στο φιλμ “Abu Ayoon Darai” όπου χορεύει και τραγουδάει συγχρόνως, με παραλλαγμένους στίχους για τις ανάγκες του σεναρίου, το τραγούδι του Abdel Halim Hafez “Ouloulou”.
Στο “Ismail Yassin fi mostashfa el maganen” (Ο Ισμαήλ Γιασίν στο τρελοκομείο) και στο “Hal aktulu zawji” (Πρέπει να σκοτώσω το σύζυγό μου?) όπου στο τέλος, με την υπόκλισή της, εισπράττει τα “μπράβο” και τα χειροκροτήματα του κοινού. Στην επόμενη ακριβώς ταινία της του 1960, που είχε τίτλο “Qalb fi Alzalam” (Καρδιά στο σκοτάδι) χορεύει με παρτενέρ τον Χρήστο Κλαδάκη δυο ευρωπαϊκούς χορούς με στοιχεία μπαλέτου.
Όλο αυτό το διάστημα, παράλληλα με τον κινηματογράφο, αφού αποχώρησε από το Casino Opera, εργάστηκε αρχικά για μικρό διάστημα στη μουσική θεατρική σκηνή του “Auberge al Tarf” που βρισκόταν στην κεντρική λεωφόρο Emad el Din, και αμέσως μετά, για 10 ολόκληρα χρόνια στο ιστορικό Casino-Theater “Shehrazade”, το οποίο διεύθυνε η παλιά ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια Fathya Mahmoud (1913-1981)[18]. Εκείνη την εποχή η Καίτη ήταν τόσο διάσημη, ώστε είχε κυκλοφορήσει ευρέως το χαρακτηριστικό σλόγκαν: “Πάμε να δούμε τις Πυραμίδες, τη Σφίγγα και την Kitty”!
Από το 1960 που ιδρύθηκε η αιγυπτιακή τηλεόραση, η Καίτη Βουτσάκη μεταπήδησε από τα κινηματογραφικά στα τηλεοπτικά πλατό, όπου παρουσιάστηκε σε αρκετές σειρές. Σε ένα από τα σίριαλ που πήρε μέρος, μαζί της παρουσιάστηκε σαν παιδί-θαύμα και ο μελλοντικός σκηνοθέτης Γιάννης Ιορδανίδης.
Το grand finale της καριέρας της στον αιγυπτιακό κινηματογράφο ως χορεύτρια οριεντάλ, η Καίτη Βουτσάκη το έκανε το 1965 στην έγχρωμη παραγωγή “Al Aql Wal Mal” (Το μυαλό και το χρήμα), όπου εμφανίζεται σαν οπτασία μέσα στην έρημο και χορεύει μπροστά στον έκπληκτο Ismail Yassine, που είναι και ο πρωταγωνιστής. Η μουσική από αυτό το χορευτικό στιγμιότυπο τη συνόδεψε πολλά χρόνια αργότερα, το 1980, και στην τελευταία ταινία που παρουσιάστηκε στην Ελλάδα, και είχε τίτλο “Και ξανά προς τη δόξα τραβά”.
Η επιτυχημένη καριέρα της Καίτης Βουτσάκη στην Αίγυπτο διακόπηκε ξαφνικά, όταν ο Υπουργός Εργασίας αποφάσισε να δώσει προτεραιότητα στους εγχώριους καλλιτέχνες, ακυρώνοντας τις άδειες εργασίας στους μη γηγενείς.Παρ’ όλο που η ίδια διαμαρτυρήθηκε για αυτή την άδικη μεταχείριση στον Υπουργό Εξωτερικών, το αίτημά της δεν έγινε δεκτό.
΄Ετσι, η Καίτη Βουτσάκη υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την γενέτειρά της Αίγυπτο, που ήταν κομμάτι της ζωής της, και δεν επέστρεψε ποτέ. Το ίδιο συνέβη και με την άλλη, εξίσου διάσημη Ελληνοϊταλίδα χορεύτρια του οριεντάλ από την Αίγυπτο, τη Nadia Gamal (Μαρία Καρυδιά το πραγματικό της όνομα), η οποία κατέφυγε στο Λίβανο.
Όπως επίσης και με την Ιταλοελληνίδα ηθοποιό, χορεύτρια, χορογράφο και θιασάρχη Nelly Mazloum (Νέλλη-Κατερίνα Μασλουμίδη-Calvo 1929-2003), η οποία έχοντας 26 αιγυπτιακές ταινίες στο ενεργητικό της έφυγε από την Αίγυπτο και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου άνοιξε Σχολή Χορού. Για τον ίδιο λόγο χάθηκε από το αιγυπτιακό προσκήνιο άλλη μία σπουδαία χορεύτρια εκείνης της εποχής, επίσης “φυντάνι” του Casino Opera, η περίφημη Hoda Shams El Din, Αρμενικής καταγωγής, η οποία επέστρεψε στη γενέτειρά της Συρία.
Την ίδια περίοδο αποχώρησε από την Αίγυπτο και ο ηθοποιός,θιασάρχης και σκηνοθέτης Γιώργος Ιορδανίδης (1921-2005), ο οποίος είχε παίξει σε 40 αιγυπτιακές ταινίες (σε αρκετές από αυτές μαζί με την Καίτη Βουτσάκη), και επιστρέφοντας στην Ελλάδα υπήρξε από τους ιδρυτές του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, στο οποίο εργάστηκε ως γραμματέας, αλλά και ως διευθυντής της Δραματικής Σχολής του.
Αυτά τα γεγονότα που απομάκρυναν αρκετούς καλλιτέχνες από την Αίγυπτο, έχουν την αρχή τους στον Ιανουάριο του 1952. Την εποχή δηλαδή που ήρθαν σε ρήξη οι Αιγυπτοβρετανικές σχέσεις, όταν οι Βρετανοί κατέλαβαν την Ισμαηλία. Τότε ακριβώς, και συγκεκριμένα στις 26 Ιανουαρίου, Σάββατο μεσημέρι, για αντίποινα, ξέσπασε μια μεγάλη πυρκαγιά στο Κάιρο, που οφειλόταν σε εμπρησμό, και κατέκαψε στο κέντρο της πόλης, πολλές ξένες ιδιοκτησίες.
Η φωτιά ξεκίνησε στις 12.27 το μεσημέρι από την περιοχή του Casino Opera, και έως τις 11 το βράδυ, με ταχύτητα ανέμου, εξαπλώθηκε σε πολλά οικοδομικά τετράγωνα του εμπορικού κέντρου της αιγυπτιακής πρωτεύουσας, πυρπολώντας μέσα σε ελάχιστες ώρες 700 κτίρια. Όπως εμπορικά καταστήματα, κινηματογράφους, θέατρα, ξενοδοχεία και κυβερνητικά κτίρια άλλων χωρών.
Μεταξύ αυτών ήταν το Αγγλικό ξενοδοχείο Shepheard, τα Αμερικανικά σινεμά Metro, και Rivoli που ανήκαν στις εταιρίες Metro-Goldwyn-Mayer και Paramount, αντίστοιχα, το σινεμά Cairo Palace, τα πολυκαταστήματα Gattegno και Cicurel, το Ελβετικό ζαχαροπλαστείο Gropy κλπ.
Επίσης, πολλά κέντρα διασκεδάσεως, ανάμεσά τους και το Sehrazat στο οποίο την εποχή εκείνη εργαζόταν η Καίτη Βουτσάκη, και κάηκαν πολλά φορέματά της που βρίσκονταν στα καμαρίνια. Πλήγηκαν και πολλές ελληνικές ιδιοκτησίες, όπως οι κινηματογράφοι Metropole και Diana Palace. Αν και ποτέ Αιγύπτιοι και Έλληνες, δεν είχαν κακές σχέσεις μεταξύ τους.
Αυτή η καταστροφή του “Μαύρου Σαββάτου” του 1952, μαζί με τον γενικότερο εσωτερικό αναβρασμό που επικρατούσε τότε στην Αίγυπτο, την επανάσταση και την αλλαγή καθεστώτος, καθώς και τις ομαδικές απελάσεις Άγγλων, Βέλγων, Ιταλών,Εβραίων, Αρμενίων κ.α. προκάλεσε ένα μεγάλο πλήγμα στην οικονομία της χώρας. Και η άλλοτε ανθούσα ελληνική παροικία της Αιγύπτου, κλονίστηκε ανεπανόρθωτα! Έτσι, πολλοί Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Αίγυπτο, ήδη από την περίοδο 1955-56.
Και ενώ αποχώρησαν από την Αίγυπτο λόγω του υπουργικού διατάγματος πολλοί αλλοδαποί καλλιτέχνες, για κανέναν δεν δημιουργήθηκαν απορίες, παρά μόνο για την Καίτη Βουτσάκη. Και αυτό γιατί, οι χιλιάδες θαυμαστές της που την αποκαλούσαν “η χορεύτρια με το ξεχωριστό χαμόγελο” και “βασίλισσα της θηλυκότητας και της χαράς”, την θεωρούσαν ντόπια, δική τους, επειδή οι διαφημιστές την παρουσίαζαν ως Ελληνοαιγύπτια και όχι ως Αιγυπτιώτισσα.
Οπότε, κατ΄αυτούς, είχε κάθε δικαίωμα να μη φύγει και να συνεχίσει την καριέρα της στη χώρα. Όμως δεν συνέβαινε στην πραγματικότητα αυτό, γιατί και οι δυο γονείς της ήταν Έλληνες. Έτσι, η ξαφνική αναχώρησή της από την Αίγυπτο, καλύφθηκε από πέπλο μυστηρίου και πυροδότησε μια σειρά από αναληθείς και ανακριβείς φήμες, οι οποίες απασχολούν ακόμα και σήμερα, πολλές αραβικές ιστοσελίδες στο διαδίκτυο.
Όπως για παράδειγμα, ότι δήθεν είχε κρυφά εβραϊκή καταγωγή, ότι ονομαζόταν Ραχήλ, και αποκαλύφθηκε, οπότε αναγκάστηκε να φύγει λόγω των ιστορικών γεγονότων μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ, που βρίσκονταν τότε σε εξέλιξη. Ότι κατέφυγε στο Ισραήλ και πέθανε εκεί. Ή, όπως διέδωσε μέσω μιας συνέντευξής της, η συνάδελφός της Nagwa Fouad (ίσως για να κατασιγάσει όλη αυτή την παραπληροφόρηση), ότι η Καίτη Βουτσάκη αρρώστησε από καρκίνο, και κλονισμένη ηθικά, επέστρεψε στην πατρίδα της την Ελλάδα για να πεθάνει.
Γι΄αυτό και θεωρείται από όλες τις αραβικές ιστοσελίδες νεκρή, από το 1980, ενώ ζει ακόμα! Βέβαια, η επικρατέστερη φήμη που κυκλοφορεί ευρέως στο αραβικό διαδίκτυο, αφορά μια υποτιθέμενη υπόθεση κατασκοπείας. Η διάσημη Αιγύπτια ηθοποιός Mariam Fakr Eldin υπερασπίστηκε ένθερμα και με προσωπική της εγγύηση την καλή φήμη της Καίτης Βουτσάκη, διαψεύδοντας κάθε τέτοια πληροφορία.
Η όλη ιστορία αφορά κυρίως έναν Αιγύπτιο κατάσκοπο, τον Rafaat Al Gammal (ή Al Haggan, 1927-1982), ο οποίος κυκλοφορούσε ανά τον κόσμο με διαφορετικά ονόματα και διαβατήρια, και κάποια στιγμή, το 1956, τον συνέλαβαν ως κατάσκοπο οι αιγυπτιακές αρχές. Από τη φυλακή, προτίμησε να συνεργαστεί με τη Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών της Αιγύπτου, και να πάει με εβραϊκό διαβατήριο και όνομα στο Ισραήλ ως κατάσκοπος.
Η μυθιστορηματική ζωή του Al Haggan τον έχει αναγάγει σε εθνικό ήρωα της Αιγύπτου. Και η ζωή του έχει γίνει δημοφιλής ανά τον αραβικό κόσμο, τηλεοπτική σειρά, αιγυπτιακής παραγωγής. Λίγο πριν πεθάνει το 1982 ο Al Haggan, έγραψε τα απομνημονεύματά του, τα οποία εκδόθηκαν το 1994. Εκεί λοιπόν αφηγείται, ότι στα νιάτα του, την εποχή που ακόμα σπούδαζε, ήταν λάτρης του κινηματογράφου, και μάλιστα, ως ερασιτέχνης ηθοποιός είχε παίξει στα μέσα της δεκαετίας του ’40 σε τρεις ταινίες.
Εκείνη λοιπόν την περίοδο γνωρίστηκε με μια χορεύτρια λίγο μεγαλύτερή του, η οποία υπήρξε ο πρώτος και μεγάλος έρωτας της ζωής του. Η σχέση τους κράτησε ένα χρόνο, και μετά χώρισαν. Τη χορεύτρια αυτή κατά τον Raffat Al Gammal την έλεγαν Μπέττυ. Επειδή όμως το όνομα αυτό δεν λέει σε κανέναν τίποτα, κάποιοι ταύτισαν αυθαίρετα την Μπέττυ με την Καίτη, και έτσι η μυστηριώδης ηρωΐδα των απομνημονευμάτων του διάσημου Αιγύπτιου κατασκόπου, βρήκε την ταυτότητά της στο πρόσωπο της Kitty -Καίτης Βουτσάκη!
Πολύ ωραία υπόθεση για σενάριο, αλλά η ιστορία αυτή δεν αφορά καθόλου την πραγματικότητα και την Καίτη Βουτσάκη. Ευτυχώς, τα τελευταία δυο-τρία χρόνια, και κυρίως το 2018, κάποιοι έγκριτοι αραβικοί ιστότοποι, στις 21 Απριλίου, ημέρα των γενεθλίων της, έχουν αφιερώσει νέα άρθρα προς τιμή της που αποκαθιστούν την αλήθεια, τονίζοντας ότι όλα αυτά τα σενάρια εμπλοκής της σε δίκτυα κατασκοπείας ήταν έργα κάποιων διαφημιστών από αντίπαλο ”στρατόπεδο” στον καλλιτεχνικό χώρο, και ότι η ίδια δεν είχε κανενός είδους σχέση ο Rafaat Al Gammal. Την μη ανάμειξή της σε αυτή την υπόθεση επιβεβαιώνει και ο Αιγύπτιος απόστρατος στρατηγός Samir Saif al-Yazel.
Μάλιστα, οι τίτλοι των άρθρων αυτών επισημαίνουν επίσημα την αθωότητά της. Κατηγορήθηκε για κατασκοπεία και αθωώθηκε. Και ο ιστορικός τέχνης Wajih Nada, αφού αναλύει όλες τις παραμέτρους της συκοφαντικής αυτής υπόθεσης, καταλήγοντας τονίζει: “Η Kitty, αγαπούσε την Αίγυπτο όπου γεννήθηκε και αντιμετώπιζε τους συναδέλφους της ισάξια, τόσο στον επαγγελματικό, όσο και στον ανθρωπιστικό τομέα, και σε κάθε συνεργασία που είχε μαζί τους, όπως για παράδειγμα με τον Ismail Yassine, δημιουργούσε πάντα μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα!”
Μετά τον ερχομό της στην Ελλάδα η Καίτη Βουτσάκη έπιασε σχεδόν αμέσως εργασία στα ελληνικά στούντιο, και συμμετείχε περιστασιακά σε κάποιες ταινίες, δίπλα σε πρωταγωνιστές όπως ο Νίκος Ξανθόπουλος, ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο Νίκος Σταυρίδης, η Βέρα Κρούσκα κ.α. Στις σκηνές που παρουσιάστηκε, χόρευε οριεντάλ με μουσική υπόκρουση από την αιγυπτιακή ταινία του 1957 “Tamra Henna” , της οποίας τη μουσική είχε γράψει ο Mohamed al Mungi.
Στο μεσοδιάστημα, παρουσιάστηκε σε θεατρικές επιθεωρήσεις με το μουσικό θίασο του Νίκου Αθερινού και το θίασο “Αθηναϊκή Αυλαία”, δίπλα στους Γιάννη Χριστόπουλο, Γιώργο Τζαβέλλα κα. Σε ελληνική επιθεώρηση είχε να παρουσιαστεί από το 1951, όταν εμφανίστηκε για δυο μήνες στο θέατρο “Σαμαρτζή” του θεατρώνη Θόδωρου Κρίτα, δίπλα στην Άννα Καλουτά, στο Νίκο Σταυρίδη, τον Ορέστη Μακρή, τη Σμαρούλα Γιούλη και τον Κούλη Στολίγκα, στην επιθεώρηση “Φεστιβάλ στην Αθήνα”. Παράλληλα, έκανε αρκετές περιοδείες στο εξωτερικό, και το 1966 παρουσιάστηκε με το ψευδώνυμο “Ketty of the Nile” ως χορεύτρια, στη Φινλανδέζικη ταινία “Rakkaus alkaa aamuyöstä”.
Το 1980 η Καίτη Βουτσάκη εγκατέλειψε οριστικά την καριέρα της, αφήνοντας πίσω της μια ωραία ανάμνηση από το εξαιρετικό, πολύπλευρο ταλέντο της και τον σεμνό χαρακτήρα της. Από τότε μέχρι και σήμερα ζει μόνιμα στην Αθήνα, ενώ κάποια διαστήματα έμεινε και στο εξωτερικό.
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός, ότι η Ελληνίδα χορεύτρια Καίτη Βουτσάκη, με το απαράμιλλο ταλέντο της κατόρθωσε να επιβληθεί την δεκαετία του 1950, σε όλο τον καλλιτεχνικό κόσμο της Μέσης Ανατολής, σε μια εποχή που μεσουρανούσαν κορυφαίες Αιγύπτιες χορεύτριες του οριεντάλ, όπως η Samia Gamal – η ”εθνική χορεύτρια της Αιγύπτου”, σύμφωνα με τον τίτλο που της απένειμε το 1949 ο βασιλιάς Farouk Ι – και η Tahia Carioca, και να θεωρείται εφάμιλλη με αυτές!
Και όπως χαρακτηριστικά γράφει σε ένα υμνητικό άρθρο του ο δημοσιογράφος Al-Abbas Al-Sukkari: “H Kitty αποτελεί ορόσημο στον χορό οριεντάλ! Δελεάζει τον θεατή της με αγάπη και αξιοπρέπεια! Όταν λικνίζει τη μέση της μοιάζει με τη φελούκα που κυλάει στο νερό απαλά! Όταν ταλαντεύεται, όταν ανεμίζει τα μακριά μαλλιά της, όταν στέκεται, προκαλεί μια αποπλάνηση γλυκιά! Υπήρξε η έκπληξη του Καΐρου και γοήτευε σαν το Νείλο!
Τα μάτια της έλαμπαν και οι καρδιές κατέρρεαν μπροστά της! Υπήρξε μια μοναδική περίπτωση, δημιουργώντας ατμόσφαιρα χαράς και ευτυχίας! Kitty σημαίνει χορός, και μάλιστα χορός χωρίς πρόκληση!” Τελικά, ο χορός της έγραψε ιστορία! Στις μέρες μας διδάσκονται σε Σχολές Χορού, αλλά και σε ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, τα βήματα του χορού της Καίτης Βουτσάκη.
Στις 14 Ιανουαρίου 2020, στην αίθουσα του Εθνικού Θεάτρου “Κοτοπούλη-Rex”, το Ταμείο Αλληλοβοήθειας Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (Τ.Α.Σ.Ε.Η.), βράβευσε την Καίτη Βουτσάκη “για το έργο, την παρουσία της, και για την προβολή της Ελλάδας στο διεθνή χώρο” με τιμητικό δίπλωμα.
Η πλήρης αποκάλυψη της αλήθειας για την Kitty, η αποκατάσταση της φήμης της και η δικαίωσή της, στην Αίγυπτο και, κατ΄επέκταση, σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο, πραγματοποιήθηκε στις 17 Αυγούστου 2020, από τους καταξιωμένους Αιγύπτιους δημοσιογράφους Mohammed Al-Shamaa και Abdul Majeed Abdulaziz, οι οποίοι μετά από ενδελεχή έρευνα μηνών σε Αίγυπτο και Ελλάδα, έφεραν στο φως όλη την αλήθεια για τη σκευωρία που είχε στηθεί εναντίον της Kitty-Καίτη Βουτσάκη, αποδεικνύοντας ότι όλη η συκοφαντική δυσφήμιση εις βάρος της, προκλήθηκε εσκεμμένα.
Γεγονός που αναθέρμανε την αγάπη και το θαυμασμό των εκατομμυρίων θαυμαστών της, ακόμα και των νεότερων γενεών που έχουν γνωρίσει την Kitty μέσω του διαδικτύου, σε όλο τον αραβικό κόσμο.
Ο Κώστας Βουτσάς διέγραψε τεράστια, επιτυχημένη καριέρα 70 ετών. Ήταν από τους σταρ που σημάδεψαν τον ελληνικό κινηματογράφο.
Σπουδαίος κωμικός, άφησε ανεξίτηλο στίγμα στο ρόλο του αγαθού Κωνσταντινουπολίτη με «Το Ανθρωπάκι» (1969) ενώ το αυθόρμητο επιφώνημα του «Φσστ μποινγκ», στο μιούζικαλ «Κάτι να καίει» (1964), έγραψε ιστορία στον εγχώριο κινηματογράφο.
Σθεναρός υποστηρικτής του, εξαρχής, υπήρξε ο σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης, με τον οποίο τον συνέδεε μακρόχρονη φιλία κι εκτίμηση.
Ήταν το 1961, όταν με την εμφάνιση του στον «Κατήφορο» απόκτησε ευρεία αναγνωρισιμότητα για να απογειωθεί στη συνέχεια ως ο απόλυτος πρωταγωνιστής σε ταινίες που έφταναν να κόβουν έως και 650 χιλιάδες εισιτήρια την δεκαετία 60 και 70. Κι ήταν το 1984 που ο νέος ελληνικός κινηματογράφος βρήκε στο πρόσωπο του Κώστα Βουτσά τον ιδανικό ερμηνευτή που θα ενσάρκωνε τα όνειρα και τις επιθυμίες ενός καθημερινού ανθρώπου(«Ο έρωτας του Οδυσσέα», του Βασίλη Βαφέα ).
Ο Κώστας Βουτσάς και η Έρρικα Μπρόγιερ.
Ο Κώστας Βουτσάς (Σαββόπουλος ήταν το οικογενειακό του όνομα) γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1931 στην Αθήνα, σε προσφυγική οικογένεια με καταγωγή από τους Επιβάτες της Ανατολικής Θράκης, που σήμερα ανήκουν στο έδαφος της Τουρκίας. Μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη, όπου εγκαταστάθηκε η οικογένεια του. Ο πατέρας του εργάστηκε ως εργάτης οδοποιΐας κι ο μικρός Κώστας επινόησε διάφορες δουλειές του ποδαριού για επιβίωση. Στα χρόνια της Κατοχής μοίραζε προκηρύξεις στους κινηματογράφους μαζί με άλλα «Αετόπουλα» της ΕΠΟΝ, σύμφωνα με το ΑΠΕ.
Μετά τον πόλεμο, ασχολήθηκε με διάφορες μορφές αθλητισμού, όπως στίβο, κωπηλασία, βόλεϊ και μπάσκετ. Η πρώτη του θεατρική εμπειρία, όπως έχει πει, ήταν στα σχολικά του χρόνια όταν ο προπονητής του τον είχε στείλει για προπόνηση στη Μηχανιώνα κι έλαβε μέρος στην παράσταση της καστασκήνωσης. Έκανε ένα αρνητικό σχόλιο για το παιδί που υποδύονταν τον μεθυσμένο κι όταν ο υπεύθυνος του θεατρικού τον προκάλεσε αν μπορεί να το κάνει καλύτερα βρέθηκε τελικά με τον ρόλο.
Σε ηλικία 18 ετών ο Κώστας Βουτσάς σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Μακεδονικού Ωδείου, συμμετείχε σε επιθεωρήσεις στο Στρατιωτικό Θέατρο Θεσσαλονίκης κι αφού περιπλανήθηκε με τα μπουλούκια δύο χρόνια σε χωριά και κωμοπόλεις της Μακεδονίας « η Καλή Καλό (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της θεατρίνας Καλλιόπης Δαμβέργη) τον κατέβασε Αθήνα» έχει πει ο ίδιος. Έδωσε εξετάσεις για να πάρει την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, την οποία τελικά του έδωσαν στην τρίτη προσπάθεια αφού η επιτροπή τον είχε απορρίψει δύο φορές, επειδή δεν «έκανε για ηθοποιός» όπως του είχαν πει.
Η πρώτη ταινία που συμμετείχε, ως κομπάρσος, ήταν στην κωμωδία «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται» (1953, του Γιώργου Λαζαρίδη).
Ακολούθησε η συμμετοχή του στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Η κυρά μας η μαμή» (1958) με την οποία μπήκε πρώτη φορά στα στούντιο της Φίνος Φιλμ, «Για την αγάπη της βοσκοπούλας» του Φρίξου Ηλιάδη (1959), η «Αλίκη στο Ναυτικό»(1960, Αλέκος Σακελλάριος), «Κατήφορος» (1961, Γιάννης Δαλιανίδης), «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» (1962, Αλέκος Σακελλάριος) κ.ά. Συνολικά 70 ταινίες.
Στη μικρή οθόνη πρωτοεμφανίστηκε το 1973 στο σίριαλ «Βαριετέ« της τότε ΥΕΝΕΔ.Ε για να ακολουθήσουν πολλές εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές όπως «Ο Ανδροκλής και τα λιοντάρια του», «Για μια θέση στον ήλιο», «Γιούγκερμαν», «Δέκα Μικροί Μήτσοι»,«Επτά θανάσιμες πεθερές», «Η πολυκατοικία» κ.ά.
Παρέμεινε ενεργός και δραστήριος μέχρι τέλους, απολαμβάνοντας την αγάπη του κόσμου που παρέμεινε πιστό σε όλες του τις παραστάσεις, με πιο πρόσφατες την «Σμύρνη μου αγαπημένη» της Μιμής Ντενίση έως την τελευταία, την παιδική «Σταχτοπούτα» του Σαρλ Περώ, στο θέατρο Broadway.
Ο Κώστας Βουτσάς ήταν όλα αυτά μαζί και άλλα τόσα. Ένα μεγάλος θεατράνθρωπος αλλά και ένας γενναιόδωρος σύντροφος, εραστής, σύζυγος.
Η αδυναμία του στις γυναίκες ήταν από τα στοιχεία του χαρακτήρα του που έγιναν γνωστά από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του. Αν και δεν ήταν από τους πολύ ωραίους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, είχε κατακτήσεις ανάλογες με αυτές του Μπάρκουλη και του Αλεξανδράκη.
Μια από τις πρώτες γυναίκες που έκλεψαν την καρδιά του ήταν η Στέλλα Στρατηγού, ωστόσο ήταν μια σχέση που δεν κράτησε πολύ, καθώς πολύ γρήγορα στη ζωή του Βουτσά μπήκε η πληθωρική Σπεράντζα Βρανά.
Οι δύο ηθοποιοί γνωρίστηκαν το 1959 στα παρασκήνια του θεάτρου Ακροπόλ. Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε θυελλώδη σχέση γεμάτη ζήλιες, απιστίες, καβγάδες, χωρισμούς και επανασυνδέσεις. Η Σπεράντζα δεν ήταν ερωτευμένη μαζί του εξαρχής.
Όπως είχε παραδεχτεί και η ίδια στη βιογραφία της, σύναψε σχέση μαζί του με στόχο να εκδικηθεί την ηθοποιό Στέλλα Στρατηγού, την επίσημη σχέση του Κώστα Βουτσά, επειδή είχε υποψίες ότι φλέρταρε τον πρώην της.
Οι δύο ηθοποιοί διατηρούσαν παράνομη σχέση και όταν μαθεύτηκε, ο Κώστας Βουτσάς πήγε και είπε στην Βρανά: «Διάλεξε. Ή αύριο παντρευόμαστε και πάω και καθαρίζω απ’ έξω που περιμένει η Στέλλα ή στο τέλος της πρόβας, πάμε στο Περιστέρι και λες στην Στέλλα πως δεν έχουμε τίποτα και λάθος της είπαν».
Η Σπεράντζα αρνήθηκε να τον παντρευτεί, αλλά ο Κώστας Βουτσάς χώρισε με την Στρατηγού για να μείνει με εκείνη. Η Βρανά πίστευε ότι ήταν μαζί της για να γίνει και αυτός διάσημος, αφού τότε έκανε τα πρώτα του βήματα: «Ήταν και είναι πολύ φιλόδοξο παιδί, κι ήθελε ν’ ακούγεται – γιατί μη μου πεις ότι δεν έπαιξε ρόλο ότι ήμουν η Σπεράντζα Βρανά που είχα φίρμα και σου λέει ο Κωστάκης γιατί να μην τα έχω με την Βρανά, που και θέση καλύτερη έχει στο θέατρο και μπορώ ν’ ακουστώ δίπλα της».
Και η ηθοποιός συνέχισε: «Τρομερά φιλόδοξος, μεγαλομανής, αριβίστας. Ήξερε να ελίσσεται. Χρησιμοποιούσε όλα τα κόλπα για να πετύχει τους σκοπούς του. Καλοπερασάκιας. Στην αρχή μου ‘κανε τον πολύ ερωτευμένο, έκανε ό,τι μπορούσε για να με ευχαριστήσει. Μ’ αγόραζε δίσκους με λατινοαμερικάνικους ρυθμούς, με φωνητικά συγκροτήματα που ήξερε ότι μου άρεσαν. Ήταν πολύ κωμικός και εγώ ξεκαρδιζόμουν σαν μαλάκας. Αν μ’ αγάπησε ο Κώστας, γιατί μ’ αγάπησε, αυτό συνέβη αργότερα».
Με το πέρασμα του χρόνου οι δυο ηθοποιοί ήρθαν πιο κοντά. Τότε όπως γράφει η ηθοποιός είναι που ξεκίνησαν οι σκηνές ζηλοτυπίας. «Γιατί κάθεσαι στο καμαρίνι με την ρόμπα ανοιχτή και φαίνεται το πόδι σου; Καβγάς. Γιατί σου μίλησε ο τάδε συνάδελφος; Καβγάς. Φυσικά αυτά τα μικροκαβγάδακια είχαν σαν αποτέλεσμα να την βρίσκουμε πιο ωραία ερωτικά και πρέπει να ομολογήσω πως ο Κώστας ήταν τέλειος σαν εραστής, τρυφερός, γλυκός και καλοσυνάτος».
Την άνοιξη του ΄61 αρραβωνιάστηκαν. Η επισφράγιση, όμως, της σχέσης τους δεν ήταν αρκετή για να σταματήσουν οι τσακωμοί. Ο Κώστας Βουτσάς έλαβε ανώνυμο γράμμα που έλεγε ότι η Σπεράντζα τον απατάει. Η εμπιστοσύνη του κλονίστηκε ακόμα περισσότερο.
Κάποια μέρα, η Βρανά τον επισκέφθηκε στο θέατρο «Βέμπο» όπου έπαιζε και είδε την ηθοποιό Άννα Μαντζουράνη να κάθεται στα πόδια του. Για να τον εκδικηθεί βγήκε με κάποιον άλλο ραντεβού. Η Βρανά εξομολογήθηκε στη βιογραφία της: «Ναι τέτοιος κωλοχαρακτήρας ήμουν, όσο μου ήταν εντάξει ο Κώστας του καθόμουνα και εγώ εντάξει, μόλις έκανε ότι μου κουνιόταν, αμέσως πήγαινα με τον πρώτο που έβρισκα μπροστά μου και τον κεράτωνα, από αντίδραση».
Το περιστατικό αυτό ήταν η αρχή του τέλους της σχέσης τους. Η Σπεράντζα πήγε στο Παρίσι για να ηρεμήσει. Ήταν αποφασισμένη να τον χωρίσει. Την έπαιρνε συνέχεια τηλέφωνα για να την μεταπείσει, αλλά εκείνη δεν άλλαζε γνώμη. Όταν η Βρανά γύρισε στην Ελλάδα, ο Βουτσάς πήγε στο σπίτι της μεθυσμένος και την παρακαλούσε να τα ξαναβρούν. Εκείνη δέχτηκε και λίγο αργότερα αποφάσισαν να παντρευτούν.
Ο Βουτσάς ήθελε η γυναίκα του να μένει στο σπίτι και να φροντίζει το νοικοκυριό. Της έλεγε: «Μην ξεχνάς πως όταν παντρευτούμε, θα φύγεις απ’ το θέατρο, δεν μπορώ εγώ να ‘χω τη γυναίκα μου στη σκηνή και να σου βλέπουν τα πόδια και να μαλακίζονται». Η Σπεράντζα όμως δεν μπορούσε να αφήσει το θέατρο και έτσι η σχέση τους που διήρκεσε 4,5 χρόνια, τελείωσε οριστικά.
Λίγο αργότερα, το 1965 η Βρανά δέχτηκε το προσκλητήριο του γάμου του Βουτσά με την ηθοποιό Έρρικα Μπρόγιερ, όμως δεν του κράτησε κακία. Οι σχέσεις των δυο ηθοποιών έφτιαξαν με τα χρόνια. Η Σπεράντζα είχε βρει πια τον μεγάλο και τελευταίο έρωτά της, τον τραγουδιστή Παύλο Πατάκα.
Μπορεί τα πράγματα με την Σπεράντζα Βρανά να μην οδήγησαν τον Κώστα Βουτσά στα σκαλιά της εκκλησίας, ωστόσο αυτό έγινε λίγα χρόνια αργότερα με την Έρρικα Μπρόγιερ.
«Γνωριστήκαμε στα «201 καναρίνια». Στην επίσημη πρεμιέρα της ταινίας καθόταν πίσω μου και στο διάλειμμα έκανε χιούμορ λέγοντάς μου «πώς και δεν έχεις πάρει το Οσκαρ ακόμα;» Μετά την εκδήλωση πήγαμε στο σπίτι του παραγωγού του φιλμ Τζέιμς Πάρις, όπου έκανε ένα μικρό πάρτι.
Εκεί γνωριστήκαμε και μιλήσαμε για πρώτη φορά. Νωρίτερα, βέβαια, τον είχα δει που ερχόταν στα Αστέρια με κοπέλες και χόρευε. Ολο κοντά μου βρισκόταν! Στη συνέχεια δουλέψαμε εμείς στο Βέμπο κι εκείνος απέναντι σε ένα θέατρο που λεγόταν «του Σαμαρτζή». Πήγαινα εγώ εκεί στα διαλείμματά μας, ερχόταν εκείνος σ’ εμένα στο δικό του και κάπως έτσι ξεκίνησε το ειδύλλιο» έχει αναφέρει η ίδια.
Ο γάμος του διάσημου ζευγαριού ήρθε δύο χρόνια αργότερα. Η Έρρικα Μπρόγιερ ήταν ο πρώτος γάμος του Κώστα Βουτσά με τον οποίο απέκτησε την κόρη της Σάντρα, αλλά δυστυχώς δεν κράτησε πολλά χρόνια. «Ο Κώστας πάντοτε ήταν γυναικάς. Μόνος του μου είχε πει, όταν πια χωρίσαμε «Έρρικα, αυτό με τα χρόνια επιδεινώνεται». Τουλάχιστον, ο Κώστας τα έλεγε. Άλλοι δεν τα λένε” έχει δηλώσει παλιότερα η Έρρικα Μπρόγιερ.
Μπορεί το ζευγάρι να μην έμεινε για πολύ μαζί ωστόσο είχαν μέχρι το τέλος μια σχέση αγάπης. «Τον λατρεύω τον Κώστα, τον αγαπάω, πιο πολύ τώρα από τότε. Δεν θέλω να ακούσω κάτι για τον Κώστα, προτιμώ να πουν για μένα. Είχα στεναχωρηθεί όταν χωρίσαμε. Αν και κάτσαμε και μιλήσαμε με τον Κώστα για να χωρίσουμε. Και η Σάντρα δεν το κατάλαβε καθόλου γιατί δεν το είχε καταλάβει. Περάσαμε και εκείνος και εγώ δύσκολα, αλλά το βρήκαμε» είχε πει η ίδια.
Ο Κώστας Βουτσάς σε συνεντεύξεις του είχε παραδεχθεί ότι δεν ήταν ποτέ πιστός σε μια γυναίκα. Ιδιαίτερα την δεύτερη σύζυγό του Θεανώ Παπασπύρου την είχε ταλαιπωρήσει πολύ με τις απιστίες του, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος.
Ο γάμος του με την Παπασπύρου του χάρισε δύο ακόμα κόρες, την Θεοδώρα και τη Νικολέτα, το 1977 και το 1979 αντίστοιχα.
Οι δυό τους χώρισαν όταν η Θεοδώρα, επίσης ηθοποιός, ήταν 11 ετών και όπως έχει αποκαλύψει η ίδια έμαθε για τον χωρισμό τους από τη γυμνασιάρχη του σχολείου.
«Οι γονείς μου προσπαθούσαν να προστατέψουν εμένα και την αδελφή μου, τη Νικολέττα, έτσι δεν είχε γίνει καμία συζήτηση στο σπίτι. Εκείνη την περίοδο ο πατέρας μου έλειπε σε περιοδεία. Περίμεναν να επιστρέψει, για να μας ανακοινώσουν κάπως πιο μαλακά πως έχουν χωρίσει» αναφέρει η Σάντρα και συμπληρώνει: «Μια μέρα που πήγα στο σχολείο, η καθηγήτρια με έβγαλε από την τάξη και με πήγε στη διευθύντρια.
Προσπαθούσα να σκεφτώ τι αταξία είχα κάνει, γιατί ήμουν πολύ άτακτη μικρή, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω. Η διευθύντρια, λοιπόν, προσπαθώντας να με νουθετήσει, μου είπε «αυτό που έγινε συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες, οι γονείς σου συνεχίζουν να σε αγαπάνε». Έτσι, έμαθα για το χωρισμό. Λόγω της αναγνωρισιμότητας του πατέρα μου, οι απ’ έξω γνώριζαν τι συμβαίνει στο σπίτι μου καλύτερα από μένα!».
Η σχέση του Κώστα Βουτσά με την πρώην σύζυγό του Θεανώ ήταν πολύ φιλικές μέχρι το τέλος της ζωής του. Σε αυτό συνέβαλε πολύ η Θεανώ και η θέλησή της να κρατήσει τις δύο κόρες της μακριά από τους τσακωμούς και τις διαφωνίες τους.
Ο Κώστας Βουτσάς έκανε ένα ακόμα γάμος με την Εύη Καραγιάννη, της οποία τον γιο Άνθιμο μεγάλωσε σαν δικό του παιδί.
Το 2015 ο Κώστας Βουτσάς έκανε σχέση με την κατά 39 χρόνια μικρότερη του Αλίκη Κατσαβού, με την οποία παντρεύτηκε ένα χρόνο αργότερα τον Φεβρουάριο του 2016 και στις 23 Ιουλίου του ίδιου έτους γεννήθηκε ο γιος του.
Ο Κώστας Βουτσάς αν και σε μεγάλη ηλικία έδειχνε μεγάλη αδυναμία στον μικρό Φοίβο.
«Είμαι και παππούς και πατέρας τώρα. Έχω τέσσερα παιδιά, βάζω και τον Άνθιμο μαζί! Είμαστε πολύ ευτυχισμένοι. Κάναμε δυο προσπάθειες εξωσωματικής ώστε να πετύχει. Εγώ με τις γυναίκες που έχω ζήσει τις αγαπώ. Όταν έφευγα από μια γυναίκα, της άφηνα περιουσία. Όταν βρέθηκα με την Αλίκη, της είπα ότι εγώ δεν θα φύγω από κοντά σου, αλλά επειδή δεν έχω να σου δώσω σπίτια, σου χαρίζω τον εαυτό μου και το σπέρμα μου», είχε πει ο ίδιος χαρακτηριστικά.
Στο γάμο τους κουμπάρα ήταν η παντοτινή του φίλη Μάρθα Καραγιάννη, ενώ παρούσες ήταν και η κόρη του Σάντρα αλλά και η πρώην σύζυγός του Έρρικα Μπρόγιερ.
Στις 7 Φεβρουαρίου 2020 εισήχθη εσπευσμένα στη ΜΕΘ με καρδιοαναπνευστική ανεπάρκεια και λοίμωξη του αναπνευστικού. Απεβίωσε τα ξημερώματα της 26ης Φεβρουαρίου 2020, έπειτα από 19 ημέρες νοσηλείας και σε ηλικία 88 ετών.
Λίγες μέρες πριν εισέλθει στο νοσοκομείο συμμετείχε σε θεατρική παράσταση.
Κηδεύτηκε στις 28 Φεβρουαρίου στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών. Από την προηγούμενη ημέρα η σορός του είχε τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα. Η ταφή του έγινε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Ο Τάκης Βουλαλάς γεννήθηκε το 1935 στην Αθήνα και αποφοίτησε το 1963 από τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρώτος του σημαντικός ρόλος την επόμενη χρονιά ως Αγγελος Κυρίου στο έργο «Χριστός Πάσχων». Εκτοτε έπαιξε σε όλα τα είδη του δραματολογίου, ελληνικού και ξένου, στις παραγωγές του Εθνικού.
Στον κινηματογράφο συμμετείχε στις ταινίες: «Ο Ηλιος του θανάτου», «Παύλος Μελάς», «Το αίμα των αγαλμάτων», «Τα χρώματα της Ιριδας». Ο Τάκης Βουλαλάς πρωταγωνίστησε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, ανάμεσά τους και οι: «Επικίνδυνα βήματα», «Ο άγνωστος πόλεμος», «Τζων Αυλακιώτης», «Ελισάβετ Μαρτινέγκου», κ.ά.
Ο Τάκης Βουλαλάς ήταν βασικό στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου, από το 1963 έως το 1997 (είχε παίξει σε πάνω από 124 παραστάσεις στην πρώτη κρατική μας σκηνή), εδώ και μία δεκαετία απείχε από το θέατρο.
Τελευταία του παράσταση στο Εθνικό ήταν στο έργο του Ιονέσκο «Ρινόκερος» στον ρόλο του Παπιγιόν (1997). Τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο «Ο εχθρός του λαού» σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας (1999).
Ο Τάκης Βουλαλάς απεβίωσε το πρωί στις 20 Απριλίου 2012 από καρδιακή προσβολή. Τον βρήκε νεκρό στο σπίτι του στο Λυγουριό της Αργολίδας ένας νεαρός που πήγε να δει τι συμβαίνει επειδή δεν απαντούσε στις τηλεφωνικές κλήσεις της συζύγου του από την Αθήνα, η οποία είχε ανησυχήσει πολύ.
Ο Τάκης Βουλαλάς γεννήθηκε το 1935 στην Αθήνα και αποφοίτησε το 1963 από τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρώτος του σημαντικός ρόλος την επόμενη χρονιά ως Αγγελος Κυρίου στο έργο «Χριστός Πάσχων».
Εκτοτε έπαιξε σε όλα τα είδη του δραματολογίου, ελληνικού και ξένου, στις παραγωγές του Εθνικού.
Βασικό στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου, από το 1963 έως το 1997 (είχε παίξει σε πάνω από 124 παραστάσεις στην πρώτη κρατική μας σκηνή), εδώ και μία δεκαετία απείχε από το θέατρο. Τελευταία του παράσταση στο Εθνικό ήταν στο έργο του Ιονέσκο «Ρινόκερος» στον ρόλο του Παπιγιόν (1997).
Τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο «Ο εχθρός του λαού» σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας (1999). Στον κινηματογράφο συμμετείχε στις ταινίες: «Ο Ηλιος του θανάτου», «Παύλος Μελάς», «Το αίμα των αγαλμάτων», «Τα χρώματα της Ιριδας».
Πρωταγωνίστησε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, ανάμεσά τους και οι: «Επικίνδυνα βήματα», «Ο άγνωστος πόλεμος», «Τζων Αυλακιώτης», «Ελισάβετ Μαρτινέγκου», κ.ά.
Πέθανε το πρωί στις 20 Απριλίου 2012 από καρδιακή προσβολή.
Η Τζίνα Βούλγαρη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939 και ήταν ηθοποιός του μουσικού θεάτρου. Εμφανίστηκε αρχικά ως τραγουδίστρια στην Αίγλη Ζαππείου, στο Γκρην Παρκ της οδού Μαυρομματαίων και στο Άλσος του Πεδίου Άρεως με τον κονφερανσιέ-ηθοποιό Γιώργο Οικονομίδη.
Απέκτησε άδεια άσκησης επαγγέλματος ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο. Συνεργάστηκε με πολλούς πρωταγωνιστές της μουσικής σκηνής (Ορέστη Μακρή, Σπεράντζα Βρανά, Σοφία Βέμπο κ. ά.).
Τα τελευταία χρόνια της σταδιοδρομίας της εργάστηκε κυρίως ως τραγουδίστρια σε πολλά νυχτερινά κέντρα της Αθήνας. Διέκοψε τις εμφανίσεις της περί το 1985. Ήταν παντρεμένη για λίγο καιρό με τον Πέτρο Πανταζή.
Η Τζίνα Βούλγαρη απεβίωσε στις 19 Ιουνιού του 2019. Τον τελευταίο καιρό νοσηλευόταν στην εντατική. Η κηδεία της έγινε στο Κοιμητήριο της Γλυφάδας.
Η Μαρία Βούλγαρη – Βέμπου γεννήθηκε το 1931 στην Αθήνα. Σύζυγός της υπήρξε ο Ανδρέας Βέμπος αδελφός της Σοφίας Βέμπο, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1960 και απέκτησαν δυο γιους, το 1963 και 1966.
Πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1952 στη παράσταση ”Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας’. Έλαβε μέρος σε λίγες κινηματογραφικές ταινίες ερμηνεύοντας δεύτερους ρόλους.
Η Μαρία Βούλγαρη – Βέμπου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 90 ετών στις 29 Μαρτίου του 2021. Η εξόδιος ακολουθία τελεστεί στο Α’ κοιμητήριο Αθηνών στον Ι. Ναό των Αγίων Θεοδώρων εντός του κοιμητηρίου την Τετάρτη 31 Μαρτίου 2021 και ώρα 13:00.
Το θάντατο έκανε γνωστό ο γιος της ηθοποιού με ανάρτησή του στο Facebook.
Ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης, με το ευγενικό παρουσιαστικό και τη βαθειά φωνή, είχε τη δεκαετία του ’60 μια σύντομη αλλά αξιόλογη πορεία σαν ζεν πρεμιέ, σε κοινωνικές συνήθως ταινίες, ερμηνεύοντας ρόλους ευαίσθητων και ευάλωτων νέων της εποχής.
Ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης και Ο Ανδρέας Μπάρκουλης.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1942 και το 1960 έκανε τη δυναμική πρώτη εμφάνιση του στην ταινία του Ορέστη Λάσκου «Νύχτες στο Μιραμάρε». Τότε, ο Γιάννης Δαλιανίδης, του έδωσε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία της Φίνος Φιλμ «Ο Κατήφορος» (1961).
Η εξαιρετική επιτυχία της ταινίας, αλλά και του ίδιου, οδήγησε στη συνέχεια της συνεργασίας του με τη Φίνος Φιλμ, πρωταγωνιστώντας στις επόμενες ταινίες του Γιάννη Δαλιαννίδη, όπως «Νόμος 4000» (1962) και «Μερικοί το Προτιμούν Κρύο» (1962).
Την ίδια δεκαετία διαγράφει και μια αξιόλογη θεατρική πορεία, συνεργαζόμενος με καλούς ελληνικούς θιάσους.
Μέχρι το 1972, χρονιά που σταμάτησε οριστικά τις θεατρικές και κινηματογραφικές του δραστηριότητες, έπαιξε συνολικά σε δέκα ταινίες, πέντε εκ των οποίων της Φίνος Φιλμ. Μεγάλη του επιτυχία θεωρήθηκε και ο ρόλος του στην ταινία «Το Δόλωμα» του Αλέκου Σακελλάριου (1964), δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη.
ΟΒαγγέλης Βουλγαρίδης συμμετείχε επίσης και σε δύο τηλεοπτικές σειρές, ενώ ήταν παρουσιαστής στην επιτυχημένη τηλεοπτική εκπομπή «Λούνα Παρκ».
Όταν τον ρώτησαν πολύ παλιότερα πώς είχε βιώσει το τέλος της καριέρας του, εκείνος αποκρίθηκε: “Είναι η ζωή του ηθοποιού πάνω σε μια ρόδα που συνεχώς κυλάει και που θες δεν θες τη νιώθεις. Μια πάνω, μια κάτω”.
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου και θεατρική επιχειρηματίας, φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1934 (άλλες πηγές αναφέρει το 1933) στο Μαρούσι. Τρεις μέρες αργότερα αρρώστησε με πνευμονία και αμέσως οι γονείς της φώναξαν ιερέα να τη βαφτίσει. Το όνομα που της έδωσαν: Αλίκη – Σταματίνα.
Τα παιδικά της χρόνια ήταν ιδιαίτερα δύσκολα και φτωχικά. Στην κατοχή ο πατέρας της δολοφονήθηκε (υπηρετούσε ως Νομάρχης Αρκαδίας και σφαγιάστηκε από την Ο.Π.Λ.Α.) και η μητέρας της ανέλαβε μόνη της να μεγαλώσει τα τρία παιδιά, την Αλίκη, τον Αντώνη και τον Τάκη.
Από μικρή η Αλίκη Βουγιουκλάκη λάτρευε τη Μαίρη Πίκφορντ και την Γκρέτα Γκάρμπο. Το πλούσιο υποκριτικό της ταλέντο διαφάνηκε από τα παιδικά της ακόμα χρόνια, πρωταγωνιστώντας στις περισσότερες σχολικές θεατρικές παραστάσεις.
Το 1952 η Αλίκη Βουγιουκλάκη έδωσε εξετάσεις στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου,κρυφά από την οικογένειά της, καθώς το επάγγελμα του ηθοποιού εθεωρείτο ντροπή την εποχή εκείνη.
Το 1953, όντας στο δεύτερο έτος της σχολής, της ανατέθηκε ο μικρός ρόλος της Λουιζόν στον «Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου, ενώ τον ίδιο χρόνο πήρε και το ρόλο της Ολυμπίας στις «Φουσκοθαλασσιές» του Δημήτρη Μπόγρη.
Το καλοκαίρι του 1954, πριν ακόμα τελειώσει τη δραματική σχολή κι ενώ επέστρεφε από τις διακοπές της, την κάλεσε ο σπουδαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης Νίκος Χατζίσκος για να αντικαταστήσει την Άννα Συνοδινού, που αποχώρησε από το θίασο, στο ρόλο της Ιουλιέτας.
Για να παίξει στο έργο χρειάστηκε να πάρει ειδική άδεια από τη σχολή της, έχοντας στη διάθεσή της μόνο τρία μερόνυχτα για να προετοιμαστεί και να μάθει το ρόλο. Η Ιουλιέτα της μπορεί να μην ήταν υπόδειγμα σεξπηρικής ερμηνείας, κοινό και κριτικοί, όμως, χειροκρότησαν την προσπάθειά της.
Ακολουθεί η πρώτη εμφάνισή της στον κινηματογράφο το 1954 με την ταινία « Το Ποντικάκι », η συνεργασία της με το θίασο Κοτοπούλη, το θίασο της Κατερίνας και τέλος με το θίασο του Κώστας Μουσούρη, ο οποίος την έχρισε πρωταγωνίστρια.
Το 1961 η Αλίκη Βουγιουκλάκη συγκροτεί τον δικό της θίασο, ανεβάζοντας τα έργα «Καίσαρ και Κλεοπάτρα», «Χτυποκάρδια στο θρανίο» κ.α.
Στο μεταξύ, γνωρίζεται με το Φιλοποίμενα Φίνο, συνεργάζεται με την εταιρεία του, τη « Φίνος Φιλμ », και μαζί κάνουν πολλές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Οι ρόλοι της, κατά κανόνα της χαριτωμένης σκανδαλιάρας κοπέλας, είχαν μεγάλη απήχηση στο κοινό και εξασφάλισαν στην ηθοποιό σπάνια δημοτικότητα.
Με τον ρόλο της στη «Μανταλένα» κέρδισε το βραβείο του Α’ Γυναικείου Ρόλου, το 1960, στο Φεστιβάλ Ταινιών Θεσσαλονίκης, ενώ η ίδια ταινία εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών, όπου άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις.
Η «Υπολοχαγός Νατάσσα» θεωρείται η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ και οι δύο επόμενες εισπρακτικές κινηματογραφικές επιτυχίες ανήκουν στη Βουγιουκλάκη.
Η συνάντησή της το 1959 στα κινηματογραφικά πλατό της ταινίας «Αστέρω» με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ αποτέλεσε απαρχή της ιστορίας του διασημότερου ζευγαριού στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου.
Στις 18 Ιανουαρίου 1965 ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου και απέκτησαν ένα παιδί, τον Γιάννη. Ωστόσο, ο θυελλώδης γάμος τους δεν κράτησε πολύ… Διαλύθηκε, έπειτα από δικαστικές μάχες, στις 5 Ιουλίου του 1975 (είχαν χωρίσει από το 1974).
Εκτός από τις δεκάδες ταινίες που γύρισαν μαζί, από το 1964 έως το 1974 συνεργάσθηκαν σε θίασο που συνέστησαν οι δυο τους. Μία από τις πολλές θεατρικές επιτυχίες τους ήταν στο έργο του Μπέρναρ Σο «Ωραία μου κυρία».
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη έκανε έναν δεύτερο γάμο, παντρεύτηκε έπειτα από πέντε χρόνια σχέσης τον Κύπριο επιχειρηματία Γιώργο Ηλιάδη στις 25 Ιανουαρίου 1982, ωστόσο ο γάμος αυτός δεν κράτησε πολύ κι έμεινε μυστικός ακόμα και χρόνια μετά τη λήξη του.
Ο γάμος τελέστηκε στο παρεκκλήσι του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών και το αποκάλυψε το 1993 η ίδια σε συνέντευξή της στον Νίκο Χατζηνικολάου στην τηλεοπτική εκπομπή Ενώπιος Ενωπίω.
Στην παράσταση Εβίτα την περίοδο 1981-1982 γνώρισε τον Βλάσση Μπονάτσο, η σχέση με τον οποίο διήρκεσε από τον Απρίλιο του 1982 μέχρι το Δεκέμβριο του 1987, σύμφωνα με τα περιοδικά της εποχής. Τελευταίος σύντροφος της ζωής της για οκτώ χρόνια (1988-1996) ήταν ο ηθοποιός Κώστας Σπυρόπουλος.
Μετά την παρακμή του ελληνικού κινηματογράφου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη επικέντρωσε τη δραστηριότητά της στο θέατρο, ενώ ασχολήθηκε και με την τηλεόραση. Μεγάλες θεατρικές επιτυχίες ήταν το «Καμπαρέ», «Εβίτα», «Ωραία μου κυρία», «Πέπσι», «Λυσιστράτη».
Η θεατρική της παρουσία έκλεισε το 1996 με το έργο «Η Μελωδία της Ευτυχίας» των Ρότζερς και Χάμερσταϊν, στο ρόλο της Μαρίας.
Μετά από δύο μήνες νοσηλείας, η Αλίκη Βουγιουκλάκη πέθανε στις 23 Ιουλίου 1996, στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, από καρκίνο στο συκώτι (επίσημη αιτία θανάτου ήταν το ηπατικό κώμα, στο οποίο είχε περιπέσει τις τελευταίες ώρες).
Ακολούθησε διήμερο λαϊκό προσκύνημα της σορού της στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Στις 24 Ιουλίου 1996, εψάλη η νεκρώσιμη ακολουθία στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε την επομένη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και πλήθους κόσμου, που έδωσε στην κηδεία τη μορφή λαϊκού προσκυνήματος
Ο Ανδρέας Τσάκωνας ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στο Περιγιάλι Κορινθίας το 1942 και σπούδασε στη δραματική σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη.Πρωτοεμφανίστηκε...
Ο Κίμων Δημόπουλος γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα και ήταν ηθοποιός και καλλιτεχνικός διευθυντής.Στην ταινία, "Πυρετός στην άσφαλτο" του 1967, υπάρχει μια σκηνή, όπου...
