Η Ντόρα Βολανάκη γεννήθηκε 1915 στην Αθήνα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου αλλά και στη Γαλλική Ακαδημία και στο Βρετανικό Ινστιτούτο.
Ασχολήθηκε επίσης με την μετάφραση αισθητικών δοκιμίων (Η ζωή μου στην τέχνη, Στανισλάβσκι) και θεατρικών έργων.
Διασκεύασε θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1933 και το 1935 έγινε μέλος του ΣΕΗ.
Από το 1943 μέχρι το τέλος της Κατοχής, ήταν βασικό στέλεχος του Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης.
Αργότερα και για αρκετά χρόνια συνεργάστηκε με το θίασο του δασκάλου της, Δημήτρη Ροντήρη, και με πολλούς θιάσους γνωστών πρωταγωνιστών.
Η Ντόρα Βολανάκη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών, στις 12 Μαΐου του 1998.
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου και θεατρική επιχειρηματίας, φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1934 (άλλες πηγές αναφέρει το 1933) στο Μαρούσι. Τρεις μέρες αργότερα αρρώστησε με πνευμονία και αμέσως οι γονείς της φώναξαν ιερέα να τη βαφτίσει. Το όνομα που της έδωσαν: Αλίκη – Σταματίνα.
Τα παιδικά της χρόνια ήταν ιδιαίτερα δύσκολα και φτωχικά. Στην κατοχή ο πατέρας της δολοφονήθηκε (υπηρετούσε ως Νομάρχης Αρκαδίας και σφαγιάστηκε από την Ο.Π.Λ.Α.) και η μητέρας της ανέλαβε μόνη της να μεγαλώσει τα τρία παιδιά, την Αλίκη, τον Αντώνη και τον Τάκη.
Από μικρή η Αλίκη Βουγιουκλάκη λάτρευε τη Μαίρη Πίκφορντ και την Γκρέτα Γκάρμπο. Το πλούσιο υποκριτικό της ταλέντο διαφάνηκε από τα παιδικά της ακόμα χρόνια, πρωταγωνιστώντας στις περισσότερες σχολικές θεατρικές παραστάσεις.
Το 1952 η Αλίκη Βουγιουκλάκη έδωσε εξετάσεις στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου,κρυφά από την οικογένειά της, καθώς το επάγγελμα του ηθοποιού εθεωρείτο ντροπή την εποχή εκείνη.
Το 1953, όντας στο δεύτερο έτος της σχολής, της ανατέθηκε ο μικρός ρόλος της Λουιζόν στον «Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου, ενώ τον ίδιο χρόνο πήρε και το ρόλο της Ολυμπίας στις «Φουσκοθαλασσιές» του Δημήτρη Μπόγρη.
Το καλοκαίρι του 1954, πριν ακόμα τελειώσει τη δραματική σχολή κι ενώ επέστρεφε από τις διακοπές της, την κάλεσε ο σπουδαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης Νίκος Χατζίσκος για να αντικαταστήσει την Άννα Συνοδινού, που αποχώρησε από το θίασο, στο ρόλο της Ιουλιέτας.
Για να παίξει στο έργο χρειάστηκε να πάρει ειδική άδεια από τη σχολή της, έχοντας στη διάθεσή της μόνο τρία μερόνυχτα για να προετοιμαστεί και να μάθει το ρόλο. Η Ιουλιέτα της μπορεί να μην ήταν υπόδειγμα σεξπηρικής ερμηνείας, κοινό και κριτικοί, όμως, χειροκρότησαν την προσπάθειά της.
Ακολουθεί η πρώτη εμφάνισή της στον κινηματογράφο το 1954 με την ταινία « Το Ποντικάκι », η συνεργασία της με το θίασο Κοτοπούλη, το θίασο της Κατερίνας και τέλος με το θίασο του Κώστας Μουσούρη, ο οποίος την έχρισε πρωταγωνίστρια.
Το 1961 η Αλίκη Βουγιουκλάκη συγκροτεί τον δικό της θίασο, ανεβάζοντας τα έργα «Καίσαρ και Κλεοπάτρα», «Χτυποκάρδια στο θρανίο» κ.α.
Στο μεταξύ, γνωρίζεται με το Φιλοποίμενα Φίνο, συνεργάζεται με την εταιρεία του, τη « Φίνος Φιλμ », και μαζί κάνουν πολλές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Οι ρόλοι της, κατά κανόνα της χαριτωμένης σκανδαλιάρας κοπέλας, είχαν μεγάλη απήχηση στο κοινό και εξασφάλισαν στην ηθοποιό σπάνια δημοτικότητα.
Με τον ρόλο της στη «Μανταλένα» κέρδισε το βραβείο του Α’ Γυναικείου Ρόλου, το 1960, στο Φεστιβάλ Ταινιών Θεσσαλονίκης, ενώ η ίδια ταινία εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών, όπου άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις.
Η «Υπολοχαγός Νατάσσα» θεωρείται η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ και οι δύο επόμενες εισπρακτικές κινηματογραφικές επιτυχίες ανήκουν στη Βουγιουκλάκη.
Η συνάντησή της το 1959 στα κινηματογραφικά πλατό της ταινίας «Αστέρω» με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ αποτέλεσε απαρχή της ιστορίας του διασημότερου ζευγαριού στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου.
Στις 18 Ιανουαρίου 1965 ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου και απέκτησαν ένα παιδί, τον Γιάννη. Ωστόσο, ο θυελλώδης γάμος τους δεν κράτησε πολύ… Διαλύθηκε, έπειτα από δικαστικές μάχες, στις 5 Ιουλίου του 1975 (είχαν χωρίσει από το 1974).
Εκτός από τις δεκάδες ταινίες που γύρισαν μαζί, από το 1964 έως το 1974 συνεργάσθηκαν σε θίασο που συνέστησαν οι δυο τους. Μία από τις πολλές θεατρικές επιτυχίες τους ήταν στο έργο του Μπέρναρ Σο «Ωραία μου κυρία».
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη έκανε έναν δεύτερο γάμο, παντρεύτηκε έπειτα από πέντε χρόνια σχέσης τον Κύπριο επιχειρηματία Γιώργο Ηλιάδη στις 25 Ιανουαρίου 1982, ωστόσο ο γάμος αυτός δεν κράτησε πολύ κι έμεινε μυστικός ακόμα και χρόνια μετά τη λήξη του.
Ο γάμος τελέστηκε στο παρεκκλήσι του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών και το αποκάλυψε το 1993 η ίδια σε συνέντευξή της στον Νίκο Χατζηνικολάου στην τηλεοπτική εκπομπή Ενώπιος Ενωπίω.
Στην παράσταση Εβίτα την περίοδο 1981-1982 γνώρισε τον Βλάσση Μπονάτσο, η σχέση με τον οποίο διήρκεσε από τον Απρίλιο του 1982 μέχρι το Δεκέμβριο του 1987, σύμφωνα με τα περιοδικά της εποχής. Τελευταίος σύντροφος της ζωής της για οκτώ χρόνια (1988-1996) ήταν ο ηθοποιός Κώστας Σπυρόπουλος.
Μετά την παρακμή του ελληνικού κινηματογράφου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη επικέντρωσε τη δραστηριότητά της στο θέατρο, ενώ ασχολήθηκε και με την τηλεόραση. Μεγάλες θεατρικές επιτυχίες ήταν το «Καμπαρέ», «Εβίτα», «Ωραία μου κυρία», «Πέπσι», «Λυσιστράτη».
Η θεατρική της παρουσία έκλεισε το 1996 με το έργο «Η Μελωδία της Ευτυχίας» των Ρότζερς και Χάμερσταϊν, στο ρόλο της Μαρίας.
Μετά από δύο μήνες νοσηλείας, η Αλίκη Βουγιουκλάκη πέθανε στις 23 Ιουλίου 1996, στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, από καρκίνο στο συκώτι (επίσημη αιτία θανάτου ήταν το ηπατικό κώμα, στο οποίο είχε περιπέσει τις τελευταίες ώρες).
Ακολούθησε διήμερο λαϊκό προσκύνημα της σορού της στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Στις 24 Ιουλίου 1996, εψάλη η νεκρώσιμη ακολουθία στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε την επομένη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και πλήθους κόσμου, που έδωσε στην κηδεία τη μορφή λαϊκού προσκυνήματος
Ο Γιάννης Βουγιουκλής γεννήθηκε το 1945 και η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε με το Κ.Θ.Β.Ε. το 1965. Στην θεατρική του καριέρα, συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τους Σ. Γιούλη, Ν. Ρίζο, Κ. Καρρά, Γ. Μιχαλόπουλο, Α. Βουγιουκλάκη, Γ. Φέρτη κ.ά.
Συμμετείχε επίσης, στις ταινίες “Ο Ακτύπητος Κτυπήθηκε” (1970), “Εγώ Ρεζίλεψα τον Χίτλερ” (1970), και “Εθελοντής στον Έρωτα” (1971). Από το 1983, ως τον πρόωρο θάνατό του (1989), ανήκε στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου.
Η Πέρσα Βλάχου – Ψάλτη γεννήθηκε στο Μουντούκι της Κέρκυρας το 1905. Από το 1921 εμφανίστηκε σε διάφορα μουσικά θέατρα συνεργαζόμενη με τους θιάσους Κόκκου, Ξύδη, Οικονόμου, Μηλιάδη-Σαμαρτζή και περισσότερο με τον θίασο Κυριακού-Βερώνη και τον θίασο Πατρικίου-Αφεντάκη με τον οποίο περιόδευσε στην Αμερική. Κατά την Κατοχή συμμετείχε στο θίασο του Αττίκ σε βαριετέ όπως στη συνέχεια με τον Γ.Οικονομίδη. Στις επιθεωρήσεις είχε δημιουργήσει με επιτυχία δικό της τύπο, της “μενιδιάτισσας”. Επαιξε επίσης σε πολλές οπερέτες.
Φιλμογραφία Παπούτσι απ’ τον τόπο σου (1946) Άννα Ροδίτη (1948) [θεία Χαρίκλεια] Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955) [κυρα-Δήμητρα] Καταιγίδα (1965) [Βαλεντίνη]
Ο Γιάννης Βογιατζής, γνωστός και δημοφιλής Έλληνας ηθοποιός, συμπλήρωσε το 2015 εξήντα χρόνια ανεκτίμητης προσφοράς στο εγχώριο καλλιτεχνικό στερέωμα με μεγάλες θεατρικές και κινηματογραφικές επιτυχίες, ιδιαίτερα στην κωμωδία.
Ο Γιάννης Βογιατζής έχει γράψει τη δική του ξεχωριστή ιστορία στη χρυσή εποχή του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου. Κατ’ εξοχήν κωμικός, αλλά εξίσου πειστικά και δραματικός ηθοποιός, έχει παίξει σε περισσότερες από 65 ταινίες, είτε ως πρωταγωνιστής είτε σε δευτερότριτους ρόλους. Τον συνοδεύει η φήμη του ιδιαίτερα συνεργάσιμου ηθοποιού και εξαίρετου ανθρώπου.
Γεννήθηκε στο Αιτωλικό Μεσολογγίου στις 12 Ιουνίου του 1927 και ξάδελφος του είναι ο συνονόματος του, επίσης ηθοποιός και τραγουδιστής, Γιάννης Βογιατζής.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου και για ένα διάστημα στην Ανωτάτη Βιομηχανική. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την αποφοίτησή του από την Δραματική Σχολή, στο έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Ο Έμπορος της Βενετίας» (Θέατρο Διονυσία, 1955) και έκτοτε συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, ενώ αρκετές φορές έγινε ο ίδιος θιασάρχης.
Στον κινηματογράφο ο Γιάννης Βογιατζής εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1957, στην ταινία της Φίνος Φίλμ «Λατέρνα, Φτώχεια και Γαρύφαλλο». Η πλούσια κωμική φλέβα του τον καθιέρωσε στο πλατύ κοινό του κινηματογράφου, μέσα από επιτυχημένες ταινίες, όπως «Η Γυναίκα μου Τρελάθηκε», «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», αλλά και ειδικότερα μέσα από τις ταινίες που υποδυόταν το «αμόρε» της Ρένας Βλαχοπούλου, όπως στα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, «Μερικοί το Προτιμούν Κρύο» και «Κορίτσια για Φίλημα».
Αυτό όμως που έδωσε μεγάλη ώθηση στην δημοτικότητά του ήταν η συμμετοχή του στην ραδιοφωνική εκπομπή «Το Ημερολόγιο ενός Θυρωρού», στην οποία ο Γιάννης Βογιατζής δάνειζε την φωνή του και την προσωπικότητά του στον χαζοχαρούμενο τύπο Μικέ, ο οποίος έλεγε συνέχεια «Σας χαιρέτησα; Δεν σας χαιρέτησα. Χαίρετε, τι κάνετε, καλά ευχαριστώ».
Η τεράστια αυτή επιτυχία στο ραδιόφωνο ενέπνευσε τον Γιάννη Δαλιανίδη να γυρίσει το 1966, μια ταινία στην Φίνος Φίλμ, πάνω στην προσωπικότητα του Μικέ, με τίτλο «Ο Μικές Παντρεύεται», η οποία αποτέλεσε κινηματογραφική επιτυχία και σημείο αναφοράς για τον Βογιατζή.
Το αξιοσημείωτο αυτό νούμερο, τον κατατάσσει στην πρώτη δεκάδα ηθοποιών με τις περισσότερες συμετοχές στις παραγωγές του Φιλοποίμενα Φίνου.
Αξιοσημείωτη είναι και η παρουσία του στην Ελληνική τηλεόραση, με τελευταία του εμφάνιση στη σειρά του Mega “Η Οικογένεια Βλάπτει” στον ρόλο ενός παμπόνηρου παππού.
Ο Γιάννης Βογιατζής έχει παίξει σε πάνω από 65 ταινίες, κυρίως κωμωδίες, κομεντί και φαρσοκωμωδίες, εκ των οποίων οι 22 ήταν της Φίνος Φιλμ. Έχει δηλώσει πως ήταν συμμαθητής με τον Αλέκο Αλεξανδράκη.
Ο Γιώργος Βογιατζής γεννήθηκε 6 Δεκεμβρλιου του 1945 στην Αθήνα. Υποδύθηκε τον Ιωσήφ στην τηλεοπτική σειρά του Φράνκο Τζεφιρέλι «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» που θεωρείται η μεγαλύτερη θρησκευτική παραγωγή στην ιστορία της μικρής και της μεγάλης οθόνης. Είναι ανιψιός της ηθοποιού Σοφίας Ντάβου. Πρώτη του σύζυγος είναι η Αμερικανίδα ηθοποιός Νάντια Κασίνι (1949) κι έχουν κόρη την επίσης ηθοποιό Κασσάνδρα Βογιατζή (1977). Δεύτερή του σύζυγος είναι η ηθοποιός Ντιάνα Σκόριτς(1979). Μένει μόνιμα στην Ρώμη.
Γιώργος Βογιατζής: Φιλμογραφία
Κρυστάλλω (1959) Zorba the Greek (1964) Ο στόχος (1983) [Τάσος Σερέτης] Beautiful people (2001) Lilly’s story (2002) Without borders (2011)
Ο Γιάννης Βόγλης ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, από τους σπουδαιότερους της γενιάς του.
Ο Ιωάννης Γκόγκλης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1937 στην Αθήνα. Σπούδασε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1961 στην παράσταση του έργου του Μπέρτολντ Μπρεχτ «Η άνοδος του Αρτούρο Ούι» το 1961, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.
Συνεργάστηκε με σπουδαίους έλληνες ηθοποιούς, όπως η Έλλη Λαμπέτη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης και ο Μάνος Κατράκης, ενώ υπήρξε βασικό στέλεχος του θιάσου «Προσκήνιο» του Αλέξη Σολομού. Συνεργάστηκε, επίσης, με το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΒΘΕ).
Τη δεκαετία του ‘80 ίδρυσε τον καλλιτεχνικό οργανισμό «Ανατολή», όπου παρουσίασε σημαντικές παραγωγές, όπως τον «Καπετάν Μιχάλη» και τον «Αλέξη Ζορμπά» του Νίκου Καζαντζάκη, το πολυθέαμα «Ελλάδα – Ρίτσος, Μακρυά Πορεία» και τον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου. Η θεατρική του διαδρομή τερματίστηκε το 2011, όταν ολοκληρώθηκε η θητεία του ως επικεφαλής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.
Στη μεγάλη οθόνη ο Γιάννης Βόγλης εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1960 στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Ερόικα», βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κοσμά Πολίτη. Έγινε ευρύτερα γνωστός από το βουκολικό δράμα του Βασίλη Γεωργιάδη «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» (1966) και την αισθηματική ταινία του ίδιου σκηνοθέτη «Κορίτσια στον ήλιο» (1969), στο ρόλο ενός βοσκού, που ερωτεύεται μια αγγλίδα τουρίστρια. Χαρακτηριστική είναι η ατάκα του «Στάσου, μύγδαλα!», που τον ακολουθούσε έκτοτε.
Πλούσια ήταν και η παρουσία στην τηλεόραση. Ο Γιάννης Βόγλης ξεκίνησε το 1978 με το σήριαλ του Γιώργου Σκαλενάκη «Έρωτας και Επανάσταση», που αναφερόταν στα χρόνια του ‘21 και τους έρωτες της Σοφίας Ρέντη (Ηλέκτρα Παπαναστασίου) με τους ήρωες της επανάστασης, Γιάννη Νοταρά (Νίκος Γαλανός) και Δημήτρη Καλλέργη (Γιάννης Βόγλης) και ολοκληρώθηκε το 2010 με το κυπριακής παραγωγής σήριαλ «Σε φόντο κόκκινο».
Ο Γιάννης Βόγλης έφυγε από την ζωή στις 20 Απριλίου 2016, σε ηλικία 78 ετών. Το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο της Αθήνας.
Η Έλλη Βοζικιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολλέγιο Αθηνών και τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με άριστα. Απόφοιτος επίσης της Γαλλικής Ακαδημίας Αθηνών. Από μαθήτρια δραματικής σχολής θήτευσε ως ηθοποιός στο Εθνικό Θέατρο το οποίο και υπηρέτησε επί μία 20ετία, παίζοντας ρόλους πρωταγωνιστικούς, ιδιαίτερα στην αρχαία τραγωδία, καθώς και στο κλασσικό και σύγχρονο ρεπερτόριο, ελληνικό και ξένο.
Στα πρώτα της βήματα συνεργάστηκε με την ΚΑΤΕΡΙΝΑ (ΑΝΔΡΕΑΔΗ)ερμηνεύοντας πρώτους ρόλους στα έργα:«ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΚΑΘΕ ΓΥΝΑΙΚΑ»,του ΤΖ. ΜΠΑΡΙ, «ΙΕΡΗ ΦΛΟΓΑ» του ΣΟΜΕΡΣΕΤ ΜΩΜ και «ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΑΨΥΧΗΣ».Συνεργάστηκε επίσης με το «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΪΚΟ ΘΕΑΤΡΟ» του ΜΑΝΟΥ ΚΑΤΡΑΚΗ, ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στον«ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ» των ΦΩΤΙΑΔΗ-ΣΤΑΥΡΟΥ (ΜΑΡΙΩ) και στον «ΗΛΙΘΙΟ» του ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΥ (ΑΓΛΑΪΑ ΙΒΑΝΟΒΝΑ ΕΠΑΝΤΣΙΝΑ) καθώς και πρώτους ρόλους στα έργα «ΜΟΝΟΣΑΝΔΑΛΟΣ», «ΕΒΔΟΜΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ» και «ΧΡΥΣΟ ΧΑΠΙ».
Μετέπειτα συνεργάστηκε με το θίασο τουΜΙΜΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥσε σημαντικούς ρόλους στα έργα:«ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΓΟΡΑΖΩ» των ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ-ΓΙΑΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ και «Ο ΚΑΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΣΒΕΪΚ»του ΓΙΑΡΟΣΛΑΒ ΧΑΣΕΚ. Το 1970 συνεργάστηκε εκτάκτως με το Κ.Θ.Β.Ε. ερμηνεύοντας το ρόλο της ΙΟΥΣ στον «ΠΡΟΜΗΘΕΑ ΔΕΣΜΩΤΗ» του ΑΙΣΧΥΛΟΥ σε σκηνοθεσία ΘΑΝΟΥ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΥ, παραχωρηθείσα από το Εθνικό Θέατρο του οποίου ήταν μόνιμη συνεργάτις. Το 1980 αποχωρεί από το Εθνικό Θέατρο και ιδρύουν μαζί με τον σύζυγό της Αρχιμουσικό – Συνθέτη – Συγγραφέα ΔΙΟΝΥΣΗ ΚΟΥΤΣΗ την ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ (Αστική – Μη Κερδοσκοπική) «ΘΥΜΕΛΗ» με Κεντρική και Παιδική Σκηνή (στην οποία δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση) καθώς και με ποικίλη πολιτιστική δραστηριότητα.
Οι πρώτες παραστάσεις που ανέβηκαν στο θέατρο «ΘΥΜΕΛΗ» ήταν «Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ» του ΑΛΜΕΡ ΚΑΜΥ σε σκηνοθεσία ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ όπου εμήνευσε το ρόλο της ΜΑΡΘΑΣ (ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ) και η αρχαία τραγωδία «ΕΛΕΝΗ» του ΕΥΡΙΠΙΔΗ σε σκηνοθεσία ΠΑΝΟΥ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ όπου ερμήνευσε τον ομώνυμο ρόλο, παράσταση η οποία περιόδευσε στα μεγαλύτερα φεστιβάλ της χώρας. Από το έτος 1982 το θέατρο «ΘΥΜΕΛΗ» εγκαθίσταται στην Πλατεία Αμερικής και στην οδό Μοσχονησίων 32, όπου εδρεύει μέχρι σήμερα.
Στο χώρο αυτό πρωταγωνίστησε στα εξής έργα τα οποία και σκηνοθέτησε: «Η ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ» του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΟΥΡΗ, «ΑΝΝΑ-ΠΑΤΡΙΤΣΙΑ-ΜΑΓΚΥ» του ΝΙΚΟΥ ΖΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, «Η ΚΥΡΙΑ ΒΕΡΑΝΤΗ» του ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΟΡΟΜΗΛΑ, «ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΥΠΗΡΕΤΗΣ» του ΜΠΑΜΠΗ ΑΝΝΙΝΟΥ, «ΣΥΖΥΓΟΙ ΜΕ ΔΟΚΙΜΗ» του ΦΡ. ΛΟΝΣΝΤΕΪΛ, «ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» του ΤΕΝΝΕΣΣΗ ΟΥΪΛΙΑΜΣ, «ΟΙ ΔΟΥΛΕΣ» του ΖΑΝ ΖΕΝΕ, «ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ» του ΕΥΓΕΝΙΟΥ Ο ’ΝΗΛ, «ΕΛΕΝΗ» του ΕΥΡΙΠΙΔΗ, «ΗΛΕΚΤΡΑ» του ΣΟΦΟΚΛΗ, «Ο ΠΟΠΟΛΑΡΟΣ» του ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΥ, «Ο ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΑΣΘΕΝΗΣ» του ΜΟΛΙΕΡΟΥ, «ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΑΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΕΚΕΙΝΗ» του ΕΝΝΟΥΑΡΝΤΟ ΜΑΝΕ, «ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΑ» του ΣΠΥΡΟΥ ΠΑΠΑΔΟΓΙΩΡΓΟΥ.
Ως θιασάρχις ανέπτυξε επίσης συγγραφική δραστηριότητα γράφοντας θεατρικά έργα για παιδιά: «ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΤΣΑΡΤ», «ΜΙΚΡΑ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΥΛΙΑ», «ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ» και διασκευάζοντας έργα για παιδιά: «ΧΑΪΝΤΙ Η ΜΙΚΡΟΥΛΑ ΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ» της ΓΙΟΧΑΝΑΣ ΣΠΙΡΙ, «ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ» από την όπερα του Ροσσίνι, λιμπρέττο Τζ. Φερρέττι, «Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΟΥ» του Χ. Κ. Άντερσεν, «ΤΟ ΑΣΧΗΜΟ ΠΑΠΑΚΙ» του Χ. Κ. Άντερσεν, «Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ» των α/φών Γκριμμ, «Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΒΑΤΡΑΧΟΣ» των α/φών Γκριμμ, «Ο ΦΑΣΟΥΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΠΩΛΗ» του Χ. Κ. Άντερσεν και μεταφράζοντας τα εξής θεατρικά έργα: «Ο ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» του ΤΕΝΝΕΣΣΗ ΟΥΪΛΙΑΜΣ», «ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ» του ΕΥΓΕΝΙΟΥ Ο’ ΝΗΛ, «ΣΥΖΥΓΟΙ ΜΕ ΔΟΚΙΜΗ» του ΦΡ. ΛΟΝΣΝΤΕΪΛ.
Είναι τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, Συνθετών και Μεταφραστών. Το 1991 στο χώρο του θέατρου «ΘΥΜΕΛΗ» ιδρύθηκε του «ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΘΥΜΕΛΗ» στο οποίο δίδαξε υποκριτική, αγωγή του Λόγου και ορθοφωνία μαζί με πολλούς διακεκριμένους καθηγητές. Ως καθηγήτρια υποκριτικής συνεργάστηκε με τη Ανωτέρα Δραματική Σχολή της ΜΑΙΡΗΣ ΤΡΑΓΚΑ και ως καθηγήτρια ελληνικής γλώσσας, λογοτεχνίας και ποίησης δίδαξε στο “CITY LITTERARY INSTITUTE” του Λονδίνου. Ενδυματολόγος από το έτος 1985 με το ψευδώνυμο “ΕΛΣΑ ΒΩΚΟΥ”. Ομιλεί άπταιστα Αγγλικά και Γαλλικά.
Φιλμογραφία Η δίψα (1957) Ηλέκτρα (1962) Ηλέκτρα (1962)
Ο Νίκος Βλαχόπουλος γεννήθηκε το 1895 και ήταν ηθοποιός του θεάτρου κυρίως. Εμφανίστηκε με τους θιάσους Κυβέλης, Αλίκης (Θεοδωρίδου), και στη συνέχεια συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο. Αδελφός του ο επίσης ηθοποιός Άρης Βλαχόπουλος .
Νίκος Βλαχόπουλος: Φιλμογραφία
Το λαγιαρνί (1930) [βωβή ταινία] Χειροκροτήματα (1944) [Απόλλων] Ο μεθύστακας (1950) [Μπάκας, πατέρας] Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες (1956) [πατέρας του Τζώννυ]
Η Τιτίκα Βλαχοπούλου γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1948. Η καταγωγή της είναι από τη Μικρά Ασία και τελείωσε το Γυμνάσιο στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη με άριστα .
Παρακολούθησε μαθήματα χορού καθώς και τραγουδιού με δασκάλα την Καίτη Παπαλεξοπούλου.
Με σκηνοθέτες: Αλέξη Σολομό, Κάρολο Κούν, Κώστα Μπάκα, Γιώργο Μιχαηλίδη. Αλέξη Μινωτή, Σπύρο Ευαγγελάτο, Γιάννη Τσαρούχη, Αντώνη Αντύπα, Μαριέττα Ριάλδη,Γιώργο Θεοδοσιάδη, Κώστα Νταλιάνη, Σταύρο Ντουφεξή, Γιώργο Κιμούλη, Γιάννη Βούρο κ.ά. Έχει παίξει στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στους Δελφούς, στο Εθνικό θέατρο και σε πολλές θεατρικές σκηνές της Αθήνας.
Έχει διδάξει θέατρο στο “DRAMA THERAPY” και στις Σχολή θεάτρου “Γιώργου Κιμούλη” και Σχολή θεάτρου “Διομήδη Φωτιάδη”.
Για 2 χρόνια συνεργάστηκε με τη θεατρική ομάδα της Ιατρικής σχολής και σκηνοθέτησε την “Αυλή των Θαυμάτων” του Ι. Καμπανέλλη και τις “Κερασιές” του Ηλία Βλάχου
Συμμετείχε σε πολλές Ραδιοφωνικές εκπομπές Θεάτρου, λόγου, ποίησης καθώς και σε δική της ραδιοφωνική παραγωγή με τίτλο Η κρυφή γοητεία των αστεριών στο κρατικό ραδιόφωνο, διάρκειας 3 χρόνων.
Η πρώτη της συνεργασία στο θέατρο ήταν με τον Αλέξη Σολομό στο Προσκήνιο στη “Μις Μπά” του Μπεζιέ. Παρέμεινε στο Προσκήνιο και έπαιξε στα έργα “Αδελφοί Καραμαζώφ” του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, “Σαν περάσουν πέντε χρόνια” του Λόρκα, “Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν” του Μπέρτολτ Μπρεχτ, “Χάρβεϊ” της Μ.Τσαίη, “Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη, “Περικλής” του Σαίξπηρ.
Ο Ανέστης Βλάχος γεννήθηκε στις 07 Φεβρουαρίου του 1934 στη Προσοτσάνη Δράμας και σπούδασε στη Σχολή Κινηματογράφου Λ.Σταυράκου. Ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, διάσημος για τις ερμηνείες του σε ρόλους «κακών».
Ο παππούς του, Φίλιππος, ήταν Μακεδονομάχος (σύνδεσμος του Παύλου Μελά) και ο πατέρας του, Ηρακλής, σκοτώθηκε στο Αλβανικό μέτωπο το 1940. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα (Καλλιθέα) το 1946.
Ο Ανέστης Βλάχος.
Ο Ανέστης Βλάχος σπούδασε στην Ανωτέρα Σχολή Κινηματογράφου-Θεάτρου Σταυράκου, όπου υπήρξε συμμαθητής με τον Κώστα Καζάκο και με άλλους.
Το 1956 πρωτοεμφανίστηκε στην ταινία «Το κορίτσι με τα μαύρα», όπου ερμήνευσε έναν χαρακτηριστικό ρόλο. Καθιερώθηκε με την ταινία του Κώστα Μανουσάκη «Ο Φόβος» κι από κει και πέρα ερμήνευσε πάντα δεύτερους ρόλους ενσαρκώνντας συνήθως τον τύπο του «σκληρού» – «κακού».
Στο θέατρο, πρωτοεμφανίστηκε με το έργο «Θάψτε τους νεκρούς» (Κυκλικό θέατρο του Τριβιζά) και συνέχισε παίζοντας σε όλα τα είδη, ενώ εμφανίστηκε και στην τηλεόραση. Το 1994, μετά από απουσία πολλών χρόνων, πρωταγωνίστησε στην ταινία «Αυτόπτης μάρτυρας».
Ο Ανέστης Βλάχος ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μαρία Γαρίτση, με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Έλλη Βλάχου, δημοσιογράφο και φιλόλογο. Από τον πρώτο του γάμο με την τραγουδίστρια Αναστασία Παπανδρώνη, είχε έναν γιο, τον Ηρακλή Βλάχο, από τον οποίον απέκτησε έναν εγγονό, τον Ανέστη Βλάχο Junior, ο οποίος ακολουθεί τα βήματα του παππού του, απολαμβάνοντας καλλιτεχνικές επιτυχίες, ενώ είναι και ανερχόμενος πολιτικός στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Ένα από τα χαρακτηριστικά του Ανέστη Βλάχου ήταν το γεγονός ότι ήταν τυφλός από το ένα μάτι. Ο ίδιος είχε περιγράψει παλαιότερα πως έχασε το μάτι του και, όπως έλεγε χαρακτηριστικά, το έχασε από ιατρική ολιγωρία.
Το 1956 ο Ανέστης Βλάχος είχε ήδη παίξει σε σημαντικές ταινίες. Μία από αυτές ήταν «Το κορίτσι με τα μαύρα» με την Έλλη Λαμπέτη. Ωστόσο, τα λεφτά που έβγαζε δεν επαρκούσαν και έτσι όταν δεν ήταν στο θέατρο ή σε γυρίσματα εργαζόταν σε οικοδομή.
Εκεί μια μέρα που ήταν κουρασμένος προσπάθησε να καρφώσει μια πρόκα. Την πρώτη φορά δεν την πέτυχε, οπότε τη δεύτερη χτύπησε με δύναμη την πρόκα με αποτέλεσμα αυτή να εκσφενδονιστεί. Η πρόκα τον χτύπησε στο μάτι και όπως είπε, όταν πήγε στο νοσοκομείο, οι γιατροί αντί να τον βοηθήσουν τον ρωτούσαν ποια θέση θα πλήρωνε στο νοσοκομείο. Όπως έλεγε χαρακτηριστικά: «Εγώ δεν είχα να φάω κι αυτή μου έλεγαν να μείνω στο νοσοκομείο».
Ωστόσο, το μάτι του είχε μολυνθεί και βρήκε το θάρρος να μιλήσει στους φίλους του Έλλη Λαμπέτη και Δημήτρη Χορν. Οι δυο ηθοποιοί πλήρωσαν τη νοσηλεία του στο νοσοκομείο και στη συνέχεια τον πήραν στο σπίτι τους μέχρι να αναρρώσει.
Το μάτι του δεν κατάφερε να σωθεί, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε ποτέ. Είχε παίξει σε 180 ταινίες, είχε βραβευτεί και έπαιρνε τιμητική σύνταξη για τη προσφορά του στον ελληνικό κινηματογράφο.
Ήταν κουμπάροι με τον Νίκο Ξανθόπουλο (τον πάντρεψε ο Ξανθόπουλος και βάπτισε τον γιό του) και αχώριστος φίλος, όπως και με τον αείμνηστο Γιώργο Φούντα.
Ο Ανέστης Βλάχος απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών στις 24 Αυγούστου 2021.
Ο αγαπημένος ηθοποιός είχε εισαχθεί, από τα τέλη Ιουλίου, στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», κατόπιν σοβαρής εξασθένησης του οργανισμού του, εξαιτίας των πολλαπλών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια. Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή, μέσω Facebook, ο γιος του, Ηρακλής.
Ο Φίλιππος Βλάχος γεννήθηκε στην Περιθεια της Κέρκυρας 1939.Τελειώνοντας το γυμνάσιο πήγε στην Αθήνα,όπου φοίτησε στη Δραματική σχολή του Καρόλου Κουν. Όμως φύσει ανήσυχο πνεύμα ,ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με τα βιβλία δημιουργώντας στα τέλη του 1969 τον εκδοτικό οίκο ΚΕΙΜΕΝΑ. Το πρώτο βιβλίο που εξέδωσε ήταν (Η ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ) του Ντίνου Θεοτόκη .
Την αμέσως επομένη χρόνια αρχίζει να δημιουργεί το ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ ΚΕΙΜΕΝΑ, χώρο από έμελλε να εκδοθούν πάμπολλοι συγγραφείς,με μια αισθητική που σφράγισε την περίοδο μετά το 1970 απο τις κάσες του τυπογραφικού εργαστηριού των κείμενων φιλοτεχνήθηκαν,από τον ίδιο αι την συνεργάτιδα του Γεωργία Παπαγεωργίου, βιβλία των Θεοτόκη,Χατζή,Παναγή,Λεκατσά, Καναβάτου ,Γκανά,Δαλλα και πολλών άλλων.
Εκτός απο τυπογράφος, όπως ο ίδιος δήλωνε,ο Φίλιππος Βλάχος έπαιξε και σημαντικό ρόλο στα νεοελληνικά γράμματα,αλλά ακόμη και στις ραδιοφωνικές του εκπομπές στο Γ πρόγραμμα,οπού παρουσίασε σχεδόν όλη την Ελληνική ποίηση,από το 1981 έως και τον απρόσμενο θάνατο του στις 9 Μαρτίου 1989 κατά τη διάρκεια ενός αποκριάτικου πάρτυ.
Φίλιππος Βλάχος: Φιλμογραφία
Βρώμικη πόλη (1965)[Καράλης] Το πρόσωπο της Μέδουσας (1967) [Αλέξης] Η ηλικία της θάλασσας (1978) Ηλεκτρικό άγγελος (1981) Επικίνδυνο παιχνίδι (1982)
Η ταινία, "Ο κατεργάρης" προβλήθηκε τη σαιζόν 1970-1971 και έκοψε 157.614 εισιτήρια. Ήρθε στην 38η θέση σε 87 ταινίες.-Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του...
