20.9 C
Athens
Κατηγορία:

Καζάκος Κώστας

Παρόμοια αρθρα

Ο εξαιρετικός ηθοποιός Κώστας Καζάκος, ακούραστος και συνεπής με τις αρχές του, είναι για μισό και πλέον αιώνα παρών στο καλλιτεχνικό αλλά και στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Ο Κώστας Καζάκος.

Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας στις 29 Μαΐου 1935 και μεγάλωσε στον Πειραιά. Το 1953 ξεκίνησε τις σπουδές του στη Σχολή Κινηματογράφου του Λυκούργου Σταυράκου και τον επόμενο χρόνο, στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Το 1956, σπουδαστής ακόμα, έπαιξε στην ταινία «Η Αρπαγή της Περσεφόνης» του Γρηγόρη Γρηγορίου. Στο θέατρο εμφανίστηκε το 1957 με την παράσταση του Θεάτρου Τέχνης «Η Αυλή των Θαυμάτων» του Καμπανέλλη και συνέχισε συμμετέχοντας και στις επόμενες παραστάσεις, όπως «Ο Κύκλος με την Κιμωλία» του Μπρεχτ και «Ψηλά από τη Γέφυρα» του Μύλερ.

Τον επόμενο χρόνο (1958-59), μαζί με άλλους 12 απόφοιτους της Σχολής του Κουν σχημάτισαν δικό τους θίασο με την επωνυμία «Ελεύθερο Θέατρο» και ανέβασαν τέσσερα έργα σε σκηνοθεσία του Λεωνίδα Τριβιζά. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με εκλεκτούς θιάσους, παίζοντας σε απαιτητικά έργα του Σύγχρονου ρεπερτορίου, αλλά και σε αρχαία δράματα. Επιστρέφοντας το 1963 στο Θέατρο Τέχνης έπαιξε στην θρυλική παράσταση «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, και σε Σαιξπηρική παράσταση στο Λονδίνο. Από το 1964 συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους, όπως του Αλ. Αλεξανδράκη, της Χρ. Σύλβας, της Έλλης Λαμπέτης, της Άννας Συνοδινού και διακρίθηκε ιδιαίτερα για τις ερμηνείες του στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Κώστα Σεβαστίκογλου και στις «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη.

Τζένη Καρέζη Κώστας Καζάκος
Κώστας Καζάκος και Τζένη Καρέζη

Το 1967, συνεργάστηκε με το θίασο της Τζένης Καρέζη, ενώ την επόμενη χρονιά, παντρεμένοι πια, έφτιαξαν το θίασο «Καρέζη-Καζάκος» στον οποίο, μέχρι το θάνατο σχεδόν της αξέχαστης ηθοποιού, ανέβασαν αξιόλογες παραστάσεις, πολλές εκ των οποίων σκηνοθέτησε ο ίδιος. Κορυφαία στιγμή της θεατρικής καριέρας τους, ήταν το 1973, με την αξέχαστη παράσταση «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη και μουσική Σταύρου Ξαρχάκου, την οποία σκηνοθέτησε ο ίδιος. Η παράσταση, αν και λογοκριμένη, είχε τεράστια απήχηση στο κοινό της Αθήνας, και μετά από ταλαιπωρίες των πρωταγωνιστών και των συντελεστών, συνεχίστηκε και στη μεταπολίτευση, εμπλουτισμένη με πολλά νέα και επίκαιρα κείμενα.
Με το ίδιο έργο περιόδευσε το 1975 σε όλη την Ελλάδα και το 1976 σε πολλές πόλεις της Γερμανίας, με πρωτοφανή απήχηση στο κοινό.
Μέχρι σήμερα, πρωταγωνίστησε σε άπειρες παραστάσεις, ενώ πάνω από 15 τις σκηνοθέτησε ο ίδιος. Στον κινηματογράφο, έπαιξε σε 40 περίπου ταινίες μέχρι το 1991, ενώ πρώτη συνεργασία του με τη Φίνος Φιλμ, ήταν το 1962 στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη. Το 1966 επανήλθε στη Φίνος Φιλμ παίζοντας στην «Κοινωνία Ώρα Μηδέν» του Δημόπουλου, και μέχρι το 1970 πρωταγωνίστησε σε πέντε ακόμα ταινίες της εταιρίας. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με άλλους παραγωγούς σε πολλές ταινίες, ενώ σε μία από αυτές ήταν σκηνοθέτης και σε δύο παραγωγός.

Σκηνοθέτησε επίσης και κάποιες καλές τηλεοπτικές σειρές.
Παράλληλα με τις πλούσιες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες ο Κώστας Καζάκος, ανέπτυξε και έντονη πολιτική, συνδικαλιστική και κοινωνική δράση. Στις εκλογές του 2007 και του 2009 εκλέχτηκε βουλευτής, ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΚΚΕ. Τιμήθηκε με τον «Χρυσό Απόλλωνα», βραβείο ηθοποιού Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου Αθηνών (1967) και με το Α΄ Χρυσό Βραβείο του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1973), για την παραγωγή της ταινίας του «Λυσιστράτη».
Από το γάμο του με την Τζένη Καρέζη απέκτησε το 1969 τον επίσης γνωστό σήμερα ηθοποιό Κωνσταντίνο Καζάκο, και άλλα τρία παιδιά από το δεύτερο γάμο του, με την επίσης ηθοποιό Τζένη Κόλλια.

Φιλμογραφία

ΈτοςΤίτλος ταινίας
1956Αρπαγή της Περσεφόνης
1961Ηλέκτρα
1961Σαράντα παλληκάρια
1962Πεζοδρόμιο
1962Προδομένη αγάπη
1963Ένας ντελικανής
1963Λενιώ η Βοσκοπούλα
1964Η Κύπρος στις φλόγες
1964Τα δάκρυά μου είναι καυτά
1964Εξωτικές βιταμίνες
1965Απόκληροι της κοινωνίας
1965Με πόνο και με δάκρυα
1965Περιφρόνα με γλυκιά μου
1965Το μπλόκο
1965Το πρόσωπο της ημέρας
1965Στοργή
1966Κοινωνία ώρα μηδέν
1966Ο γυρισμός του στρατιώτη
1966Οι ένοχοι
1967Οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω
1967Κοντσέρτο για πολυβόλα
1968Αγάπη και αίμα
1968Η λεωφόρος του μίσους
1968Το παρελθόν μιας γυναίκας
1969Πανικός
1969Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα
1969Το κορίτσι του 17
1970Εν ονόματι του νόμου
1970Μια γυναίκα στην αντίσταση
1971Η λεωφόρος του μίσους
1971Υποβρύχιον Παπανικολής
1972Ερωτική συμφωνία
1972Λυσιστράτη
1973Ζήτημα ζωής και θανάτου
1975Το κελί μηδέν
1977Ιφιγένεια
1980Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο
1982Στη ζούγκλα της Αθήνας
1982Ταξίδι στην πρωτεύουσα
1991Ο δραπέτης
Προηγούμενο άρθροΙωαννίδου Ράνια
Επόμενο άρθροΚαζέλη Σάσα

Περισσότερα άρθρα

Τελευταία άρθρα