Κατράκης Μάνος

on

Ο Μάνος Κατράκης ήταν κορυφαίος πρωταγωνιστής και θιασάρχης, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου 1908 στο Καστέλι Κισσάμου της Κρήτης.

Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του εμπόρου Χαράλαμπου Κατράκη και της Ειρήνης. Πριν συμπληρώσει τα 10 του χρόνια η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα καθώς οι δουλειές του πατέρα δεν πήγαιναν και τόσο καλά και θεώρησαν πως η πρωτεύουσα θα προσέφερε περισσότερες επαγγελματικές ευκαιρίες από τη Μεγαλόνησο. Κάποια στιγμή σε νεαρή ηλικία αναγκάζεται να γίνει ο προστάτης της οικογένειας, καθώς ο πατέρας του λείπει πια συνεχώς και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γιάννης κατοικεί στην Αμερική.

Κατράκης Μάνος Κατράκης Μάνος

Ο Μάνος Κατράκης στα νεανικά του χρόνια έπαιξε ποδόσφαιρο και αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ Μπακ. Έπαιζε αρχικά στην ανεξάρτητη ομάδα του «Κεραυνού Πολυγώνου» και το 1925 μεταπήδησε στον Αθηναϊκό. Με τον Αθηναϊκό αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ.Α το 1924-25 όπου τερμάτισε τρίτος στον όμιλο του και την περίοδο 1925-26 όπου τερμάτισε έκτος.

Ο Κατράκης εφανίστηκε για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή στην Αθήνα το 1927. Ο σκηνοθέτης Κώστας Λελούδας ενθουσιάστηκε από τη δυναμικότητά του. Έναν χρόνο μετά έπαιξε στην πρώτη ελληνική βουβή ταινία με τίτλο Το λάβαρο του ’21 (1928).

Τη δεκαετία του 1930 γνωρίστηκε με τον μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο και έγιναν φίλοι. Από το 1933 έπαιξε κατά σειρά με τους θιάσους Λουδοβίκου Λούη, Μήτσου Μυράτ, Βασίλη Αργυρόπουλου και Μαρίκας Κοτοπούλη μέχρι το 1935, όταν επαναπροσλήφθηκε από το Εθνικό θέατρο.

Την ίδια περίοδο εντάχθηκε στο Θίασο της Ελευθέρας Σκηνής της Μαρίκας Κοτοπούλη, του Σπύρου Μελά και του Μήτσου Μυράτ, παίζοντας σε έργα όπως Η λύρα του γερο-Νικόλα, Οι άθλιοι και Στέλλα Βιολάντη. Το 1930 συνεργάστηκε με το Λαϊκό Θέατρο του Β. Ρώτα και το 1932 προσλήφθηκε στο νεοϊδρυόμενο Εθνικό Θέατρο, όπου ερμήνευσε μεταξύ άλλων τον Κορυφαίο στον Αγαμέμνονα και τον Κρητικό στη Βαβυλωνία.

Κατράκης Μάνος Κατράκης Μάνος

Το 1934 συνεργάστηκε με τον Β. Αργυρόπουλο και το 1935 ξανά με τη Μ. Κοτοπούλη, για να επιστρέψει, την ίδια χρονιά στο Εθνικό Θέατρο. Το 1943 ανέλαβε Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και από τη θέση αυτή συνέβαλε τα μέγιστα στην ίδρυση του Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης όπου και έπαιξε μέχρι το 1946, οπότε επέστρεψε στο Εθνικό. Εκδιώχθηκε, όμως, ένα χρόνο αργότερα, λόγω των αριστερών πεποιθήσεών του. Αρνούμενος να υπογράψει «δήλωση μετανοίας», εξορίστηκε στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και τον Αϊ-Στράτη.

Επέστρεψε στην Αθήνα το 1952, διοργανώνοντας «ποιητικές απογευματινές» στο θέατρο Μουσούρη. Ξανανέβηκε στη σκηνή με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, λίγο αργότερα με τον θίασο του Αδαμάντιου Λεμού και αμέσως μετά με τον Θυμελικό Θίασο του Λίνου Καρζή (Προμηθεύς Δεσμώτης). Στη συνέχεια και μέχρι το 1955 εμφανίστηκε με την Κυβέλη και αμέσως μετά συγκρότησε δικό του θίασο με την Ασπασία Παπαθανασίου (Ευγενία Γκραντέ, Βαθιές είναι οι ρίζες, Το κορίτσι με το κορδελάκι κ.ά).

Το 1955 ίδρυσε το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο και εγκαταστάθηκε στον υπαίθριο χώρο του Πεδίου του Άρεως, τον οποίο εγκαινίασε με τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας. Σ’ αυτό το θέατρο, με μεγάλη συμμετοχή κοινού και καλλιτεχνική επιτυχία, συνέχισε ως το 1967, υποστηρίζοντας συστηματικά το ελληνικό έργο (Ο μονοσάνδαλος, Το κορίτσι με το κορδελάκι, Η Αντιγόνη της Κατοχής, Ο Πατούχας και διασκευές από έργα του Καζαντζάκη όπως Ο Χριστός ξανασταυρώνεται και Ο Καπετάν Μιχάλης). Σποραδικά ανέβασε και κλασικό ρεπερτόριο (Ιούλιος Καίσαρ, Φουέντε Οβεχούνα). Τους χειμώνες, το ΕΛΘ φιλοξενείτο σε διάφορα θέατρα ή περιόδευε στην επαρχία, την Κύπρο και την Κωνσταντινούπολη.

Καθώς το 1968 του έγινε έξωση από το Πεδίο του Άρεως, ο Κατράκης συνέχισε την πρωταγωνιστική του πορεία, πότε με το θίασό του, πότε με άλλους πρωταγωνιστές. Το 1972 επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο και πρωταγωνίστησε στον Οθέλλο και τον Δον Κιχώτη, και στην Επίδαυρο στον Οιδίποδα Τύραννο (1973) και στον Προμηθέα Δεσμώτη (1974).

Κατράκης Μάνος Κατράκης Μάνος

Αργότερα, συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, το ΚΘΒΕ, για να επανιδρύσει το 1977 το ΕΛΘ, ανεβάζοντας έργα Αρμπούζοφ (Φθινοπωρινή ιστορία με την Έλλη Λαμπέτη), Γκόρκι (Οι Τελευταίοι), Μπρεχτ (Συντροφιά με τον Μπρεχτ, με τη Μελίνα Μερκούρη), Λέοναρντ (Ντα), Μασάρι (Ταμπού) και τη Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη του Νικηφόρο​υ Βρεττάκου. Η τελευταία του εμφάνιση έγινε το 1984 στο Ηρώδειο, με το μουσικό έργο του Θόδωρου Αντωνίου Προμήθεια.

Συνεργάστηκε με πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες (Δ. Ροντήρη, Π. Κατσέλη, Τ. Μουζενίδη, Μ. Βολανάκη, Σπ. Ευαγγελάτο, Μ. Θεοδωράκη, Σπ. Βασιλείου, Α. Κατσέλη, Τ. Καρούσο, Ελ. Χατζηαργύρη, Αν. Βαλάκου) και συμμετείχε σε εκατοντάδες εκδηλώσεις, όπου με την ανεπανάληπτη φωνή του δικαίωνε το νεοελληνικό ποιητικό λόγο. Οι αναγνώσεις του σε κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας παρέμειναν κλασικές.

Ο Κατράκης έπαιξε και σε πολλές ταινίες στον κινηματογράφο. Αξιόλογες είναι οι ερμηνείες του στο Μαρίνο Κοντάρα του Γιώργου Τζαβέλα (1948), στη Συνοικία το όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη (1961) στην Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη (1962), στο Ένας Ντελικανής του Μανόλη Σκουλούδη (1963). Βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο, για την ερμηνεία του στον ρόλο του Κρέοντα στην Αντιγόνη του Γ. Τζαβέλλα, και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τη συμμετοχή του στο Συνοικία το όνειρο.

Νυμφεύτηκε σε ηλικία 25 ετών την, επίσης ηθοποιό, Άννα Λώρη, αλλά σύντομα χώρισαν.
Το 1954, μετά από μία θεατρική πρεμιέρα, γνώρισε την τρίτη σύζυγό του, Λίντα Άλμα.

Η συνεχής καταπόνηση του οργανισμού του του δημιούργησε με τον καιρό προβλήματα και η υγεία του εξασθένησε. Αρνήθηκε να ακολουθήσει αυστηρό πρόγραμμα θεραπείας, όντας καπνιστής. Έτσι, λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της τελευταίας ταινίας όπου πρωταγωνίστησε με τίτλο Ταξίδι στα Κύθηρα, απεβίωσε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, σε ηλικία 76 ετών, λόγω καρκίνου του πνεύμονα. Μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν μέλος του ΚΚΕ. Κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Φιλμογραφία

Τα χρόνια της θύελλας (1984)
Ταξιδι στα Κυθηρα (1984)
Ελευθέριος Βενιζέλος 1910-1927 (1980)
Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980)
Ο ήλιος του θανάτου (1978)
Κραυγή γυναικών (1978)
Η δίκη των δικαστών (1974)
Η φόνισσα (1974)
Οι προστάτες (1973)
Αντάρτες των πόλεων (1972)
Η Αλίκη δικτάτωρ (1972)
Με φόβο και πάθος (1972)
Χωρίς συνείδηση (1972)
Η λεωφόρος του μίσους (1971)
Παπαφλέσσας (1971)
Κατάχρησις εξουσίας (1971)
Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο (1970)
Εσένα μόνο αγαπώ (1970)
Κατηγορώ τους δυνατούς (1970)
Η ζούγκλα των πόλεων (1970)
Ορατότης μηδέν (1970)
Ώρες αγάπης, ώρες πολέμου (1970)
Για την τιμή και για τον έρωτα (1969)
Η λεωφόρος της προδοσίας (1969)
Η σφραγίδα του Θεού (1969)
Η ζούγκλα των πόλεων (1969)
Η θυσία μιας γυναίκας (1969)
Η ώρα της αλήθειας (1969)
Κουρέλι της ζωής (1969)
Κυνηγημένη προσφυγοπούλα (1969)
Ο πρόσφυγας (1969)
Κακός, ψυχρός και ανάποδος (1969)
Φίλησέ με πριν φύγεις για πάντα (1969)
Ο πρόσφυγας (1969)
Ορατότης μηδέν (1969)
Η καρδιά ενός αλήτη (1968)
Ας με κρίνουν οι γυναίκες (1968)
Θα κάνω πέτρα την καρδιά μου (1968)
Ξεριζωμένη γενηά (1968)
Η λεωφόρος του μίσους (1968)
Η λυγερη (1968)
Κατηγορούμενη απολογήσου (1968)
Μια μέρα ο πατέρας μου (1968)
Το κανόνι και ταηδόνι (1968)
Κοντσέρτο για πολυβόλα (1967)
Ο δραπέτης (1967)
Ο Λαμπίρης εναντίον των παρανόμων (1967)
Τι κι αν γεννήθηκα φτωχός (1967)
Δάκρυα για την Ηλέκτρα (1966)
Αιχμάλωτοι του πεπρωμένου (1966)
Σκλάβοι της μοίρας (1966)
Τώρα που φεύγω απ’ τη ζωή (1966)
Έρωτας στην καυτή άμμο (1966)
Έχω δικαίωμα να σαγαπώ (1966)
Η αχάριστη (1966)
Μαζί σου για πάντα (1966)
Ο κατατρεγμένος (1966)
Η Ελλάς χωρίς ερείπια (1966)
Ιστορία μιας ζωής (1965)
Η έξοδος του Μεσολογγίου (1965)
Ο επαναστάτης (1965)
Ο μετανάστης (1965)
Κατηγορώ τους ανθρώπους (1965)
Σπαραγμός (1965)
Το μπλόκο (1965)
Το χώμα βάφτηκε κόκκινο (1965)
Διωγμός (1964)
Ενωμένοι στη ζωή και στο θάνατο (1964)
Προδοσία (1964)
Ένας ντελικανής (1963)
Αθώα η ένοχη (1963)
Κόκκινα φανάρια (1963)
Ο αδελφός Άννα (1963)
Ηλεκτρα (1962)
Οι επικίνδυνοι (1962)
Αντιγόνη (1961)Φλογέρα και Αίμα (1961)
Ηλέκτρα (1961)
Συνοικία το “όνειρο” (1961)
Ο Θρίαμβος (1960)
Μαγική πόλις (1954)
Ο δρόμος με τις ακακίες (1954)
Εύα (1953)
Μαρίνος Κονταράς (1948)
Καταδρομή στο Αιγαίον (1946)
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας (1932)
Έτσι κανείς, σαν αγαπήσει (1931)
Το λάβαρο του `21 (1929)

Ελληνικός Κινηματογράφος Κατράκης Μάνος
Ελληνικός Κινηματογράφος
Ο ιστότοπος αυτός δημιουργήθηκε με σκοπό να μοιραζόμαστε όλες τις υπέροχες αναμνήσεις από την εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, το γέλιο και τη συγκίνηση, μέσα απο πλούσιο φωτογραφικό υλικό, βίντεο, τρέιλερ, ατάκες που έμειναν στην ιστορία, άγνωστες και μη πτυχές της προσωπικής και επαγγελματικής ζωής των ηθοποιών, προτεινόμενες ταινίες και οτιδήποτε σχετικό με όλους εκείνους τους ηθοποιούς, σεναριογράφους και σκηνοθέτες που με το λαμπρό ταλέντο τους μεγαλώνουν γενιές και γενιές!
58,288ΥποστηρικτέςΚάντε Like
8,964ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
2,081ΑκόλουθοιΑκολουθήστε

Δείτε και αυτα

Βουτσινά Ρένα Κατράκης Μάνος

Βουτσινά Ρένα

Η Ρένα Βουτσινά ήταν σύζυγος του Βάσου Αδριανού (1943-1999) με τον οποίο απέκτησε μια κόρη. Έγινε γνωστή από τις σειρές της...
Σπαρίδης Γιάννης Κατράκης Μάνος

Σπαρίδης Γιάννης

Γκέκας Μιχάλης Κατράκης Μάνος

Γκέκας Μιχάλης

Κρούσκα Βέρα Κατράκης Μάνος

Κρούσκα Βέρα