Η Αγνή Βλάχου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930 και σπούδασε στις δραματικές σχολές του Εθνικού Θεάτρου και του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν (αποφοίτησε το 1953). Στην αρχή της σταδιοδρομίας της εργάστηκε ως εκφωνήτρια στο Ραδιοφωνικό Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων.
Ειδικεύτηκε στα ραδιοφωνικά σποτς. Υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σ.Ε.Η. (1977-1988) και σύμβουλος Δημοσίων Σχέσεων και Τύπου. Πρόεδρος του Οργανισμού Εταιρικών θιάσων Σ.Ε.Η, αντιπρόεδρος του Πειθαρχικού Συμβουλίου, εκπρόσωπος του Σ.Ε.Η. στην Επιτροπή Διανοουμένων-Καλλιτεχνών και στο Διεθνές Συνέδριο για την Ειρήνη και τον Πολιτισμό. Συμμετείχε ενεργά στο Γυναικείο Κίνημα και υπήρξε για πολλά χρόνια Πρόεδρος του Συλλόγου Δημοκρατικών Γυναικών Αμπελοκήπων.
Σε νεανική ηλικία η Αγνή Βλάχου ήταν μέλος της ΕΠΟΝ και αργότερα ανέπτυξε δραστηριότητα για την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης ’41-’44 ως μέλος της οργάνωσης Π.Ε.Α.Ε.Α. Το 1969 δίδαξε αυτοσχεδιασμό στη χολή Λυκούργου Σταυράκου και το 1995 ανέλαβε το μάθημα της υποκριτικής στη Δραματική Σχολή Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδη.
ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ: Έλαβε μέρος σε άπειρες ραδιοφωνικές εκπομπές επί σειρά ετών: θεατρικές, λογοτεχνικές, ραδιοφωνικά παιχνίδια, μουσικά προγράμματα, στην εκπομπή συνεχείας Τα ελληνικά των Ελλήνων (Νίκου Τσιφόρου). Έγραψε και παρουσίαζε τη μουσική εκπομπή Μουσική από τη Γερμανία στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας.
Πρώτος σύζυγος υπήρξε ο ηθοποιός-συγγραφέας Ντίνος Σιδερίδης και δεύτερος ο ηθοποιός Χρήστος Δακτυλίδης. Μητέρα της ηθοποιού, Λίλιας Δακτυλίδη. Η Αγνή Βλάχου απεβίωσε στις 07 Αυγούστου του 2015.
Η Λιάνα Βιτσώρη (1924-1997) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, ποιήτρια και θεατρική συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924 και ήταν κόρη των ηθοποιών Γιώργου Βιτσώρη και Νίτσας Τσαγανέα.
Σε ηλικία δύο ετών εμφανίστηκε δίπλα στη μεγάλη ηθοποιό Κυβέλη στη “Σκιά” του Νικοντέμι, στο “Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς”.
Αργότερα, το 1933, έπαιξε το ρόλο ενός αγοριού, τον Ιουλιανό, στην “Ασία” του Λένορμαν, με το θίασο της κορυφαίας ηθοποιού Μαρίκας Κοτοπούλη.
Με την Κοτοπούλη έπαιξε και το 1937, στο έργο του Αντρέ Μπιραμπώ “Φράπα” στο θέατρο “Ρεξ”.
Η επαγγελματική της δραστηριότητα άρχισε κυρίως στα χρόνια της Κατοχής.
Το 1942 εμφανίστηκε με το μουσικό θίασο Ορέστη Μακρή-Κυριάκου Μαυρέα-Μίμη Κοκκίνη, στο θεάτρο “Περοκέ”.
Υπήρξε μια από τις ωραιότερες ηθοποιούς της εποχής της και διακρίθηκε κυρίως σε “εξωτικούς” ρόλους.
Έπαιξε και σε μουσική κωμωδία, μαζί με το νέο τότε πρωταγωνιστή Δημήτρη Χορν.
Στη συνέχεια, συμμετείχε στο θίασο Μανωλίδου-Βεάκη-Γ. Παππά-Δενδραμή, στο θέατρο “Πάνθεον” και έλαβε μέρος στο έργο “Θαμπά τζάμια” της Όλγας Πριντσλάου.
Έγινε μέλος του Σωματείου Ηθοποιών την 1 Μαρτίου 1943. Μετά την απελευθέρωση πήγε στο Παρίσι για να δει τον πατέρα της Γιώργο Βιτσώρη, που είχε εγκατασταθεί εκεί για ν’ αποφύγει τις διώξεις λόγω των αριστερών του πεποιθήσεων.
Η Λιάνα Βιτσώρη παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στην περίφημη Σχολή του Σαρλ Ντυλλέν και έλαβε μέρος στην ταινία του Πιέρ Πρεβέρ “Ταξίδι έκπληξη” (1946).
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εμφανίστηκε το 1948 ως πρωταγωνίστρια στην πασίγνωστη τότε επιθεώρηση “Άνθρωποι, άνθρωποι”.
Έλαβε μέρος και σε άλλες επιθεωρήσεις μέχρι το 1951.
Στο μεταξύ, παντρεύτηκε το διάσημο κονφερανσιέ και επιθεωρησιογράφο Γιώργο Οικονομίδη και άρχισε να εμφανίζεται μαζί του σε διάφορα βαριετέ.
Ένα από τα δημοφιλή τραγούδια εκείνης της εποχής, υπήρξε αυτό που της αφιέρωσε ο σύζυγός της: “Μα εγώ αγαπώ τη Λιάνα”.
Οικογενειακοί όμως λόγοι, την ανάγκασαν ν’ αποσυρθεί σύντομα από το θέατρο.
Εμφανίστηκε το 1951 και στην ταινία της Φίνος Φιλμ “Εκείνες που δεν πρέπει ν’ αγαπούν””, σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου και με πρωταγωνιστές την Άννα Καλουτά, τη Σμαρούλα Γιούλη, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τον Αλέκο Αλεξανδράκη και άλλους αξιόλογους ηθοποιούς.
Ασχολήθηκε επίσης με την ποίηση και έγραψε ορισμένα θεατρικά έργα.
Κόρη της από το γάμο της με το Γιώργο Οικονομίδη, η τραγουδίστρια και μουσικός Μαριαλένα Οικονομίδου.
Η Λιάνα Βιτσώρη πέθανε το 1997 και τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Δίπλα της τάφηκε η μητέρα της, η Νίτσα Τσαγανέα (30 Απριλίου 2002).
Αναδημοσίευση άρθρου απο το greekactor.blogspot.gr
Η Υβόνη Βλαδίμηρου γεννήθηκε το 1903 , είναι Ελληνίδα ηθοποιός, η οποία έγινε γνωστή για το ρόλο της καρατερίστριας στις επιθεωρήσεις. Επίσης έπαιξε σε πολλές ταινίες και μουσικούς θιάσους. Είναι μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1919.
Φήμες λένε ότι είναι ακόμα εν ζωή, ενώ άλλοι πιστεύουν (χωρίς να είναι σίγουροι) ότι πέθανε περίπου την δεκαετία του 80 ή του 90.
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Ο Μανώλης Βλαχάκης ερμήνευσε μικρούς ρόλους σε πολλές ταινίες. Γνώριζε όμως καλά τα κινηματογραφικά πράγματα, αφού παράλληλα άσκησε τα καθήκοντα του διευθυντή παραγωγής σε αρκετές περιπτώσεις, όπως στην ταινία “Κυριακάτικοι ήρωες” κοντά στον σκηνοθέτη Βασίλη Γεωργιάδη . Σκηνοθέτησε επίσης την ταινία “Ο άρχοντας του κάμπου” (1961)
Φιλμογραφία Ως Διευθυντής παραγωγής Μαύρη γη (1952) Μπροστά στο θεό (1953) Ξαναγύρισε αγάπη μου (1956) Κυριακάτικοι ήρωες (1956)
Ως ηθοποιός Μαρίνος Κοντάρας (1948) Κατέστρεψα μια νύχτα τη ζωή μου (1951) Ορκίστηκα εκδίκηση (1952) Το κορίτσι της ταβέρνας (1952) Μπροστά στο θεό (1953) Ο Γολγοθάς μιας ορφανής (1954)[θυρωρός εργοστασίου Μερσίνα] Ο δράκος (1956) [άλλος κρατούμενος στην αστυνομία] Κυριακάτικοι ήρωες (1956) [χειρουργός ιατρός] Θέλω να ζήσεις μανούλα (1957)[ανακριτής Αποστολόπουλος] Το μυστικό της κατηγορουμένης (1958) Κερένια κούκλα (1958)[μπακάλης] Σαν θέλει η νύφη και ο γαμπρός (1959)[εφοριακός] Στέγνωσαν τα δάκρυά μας (1961) [Θανασάρας (μάγειρας)] Ο άρχοντας του κάμπου (1961) Το ατελιέ της μαντάμ Ρόζας (1962) Το κορίτσι του πόνου (1964) Με λύγισε η φτώχεια (1965) Πονηρός πράκτωρ Καραγκιόζης (1966) Ούτε μιλάει ούτε λαλάει (1966) [Στήβ] Κούνια που σε κούναγε (1966) [Μάρκος] Αγάπησα μια άγνωστη (1970) Φλογισμένη σάρκα (1971) Ο μοναχογιός μου ο αγαθιάρης (1972) [περιπτεράς] Εμπόριο της αμαρτίας (1972) Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι (1980) [λούστρος στο Ζάππειο]
Ο Άρης Βλαχόπουλος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1905 και απεβίωσε στην Αθήνα, στις 23 Νοεμβρίου του 1983. Ξεκίνησε την καριέρα του από το Θέατρο Κοτοπούλη (1923-45).
Από το 1946 εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο ερμηνεύοντας ρόλους σε έργα όπως Αχαρνής , Το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας , “Ερρίκος Δ’ “, “Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι” και άλλα.
Ο Γιώργος Βλαχόπουλος γεννήθηκε το 1910 στη Βαλύρα Μεσσηνίας και ακολουθεί το δύσκολο δρόμο της έβδομης τέχνης, του θεάτρου και του κινηματογράφου. Τελειώνει τη σχολή Εθνικού Θεάτρου και εμφανίζεται στους επαρχιακούς θιάσους .
Τον κερδίζει το Κ.Θ.Β.Ε. και με το θίασο Καρούσου συμμετέχει στα έργα; Το παιχνίδι της τρέλας και της φρονιμάδας, Δούκας της Παροναξίας, Απαγωγή της Σμαράγδας. Παίζει στους θιάσους Κοτοπούλη, Θέατρο Μετροπόλιταν, θίασο Κατερίνας Φωτοπούλου, Βέμπο, Εθνικό Κήπο.
Στο Ε.Λ.Θ. παρέμεινε για πολλά χρόνια ερμηνεύοντας τους ρόλους στα έργα: Αγαπητικός της Βοσκοπούλας (Γκόλφας), ο Χριστός Ξανασταυρώνεται (Γιαννακός), Καραϊσκάκης, Ηλίθιος, Έβδομος Ουρανός, Είναι Βαθιές οι Ρίζες, Οδύσσεια, Το Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού, και ο Πραματευτής.
Στο θίασο Αναλυτή-Ρηγοπούλου παίζει στο έργο: Είμαστε Όλοι Συνυπεύθυνοι και στο θίασο Φωτόπουλου παίζει στο έργο: Δον Καμιλλο.
Στο Κ.Θ.Β.Ε. παίζει στα έργα: Το παιχνίδι της τρέλας και της φρονιμάδας, Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν. Στον κινηματογράφο έπαιξε στα έργα: Οι Γερμανοί Ξανάρχονται, Γρουσούζης, Σωφεράκι, Γκολ στον Έρωτα, Ρωμαίικη Καρδιά, ένας βλάκας και μισός, Η χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλίκαρα.
Είχε συμπρωταγωνιστές τους Αυλωνίτη, Μακρή,Βέμπο,Κατράκη, Χατσίσκο Παπαγιαννόπουλο και άλλους. Το 1983 ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Θεοχάρης Μαναβής, τον τίμησε για την πολύτιμη προσφορά του στο θέατρο και τον κινηματογράφο, στο Μακεδονία-Παλλάς.
Ήταν θείος του μητροπολίτου Μονεμβασιάς και Σπάρτης Ευσταθίου και πρώτος εξάδελφος του Αθανασίου Μυλωνά, που ήταν πρόεδρος του αγροτικού συνεταιρισμού Βαλύρας. Πέθανε το 1999.
Γιώργος Βλαχόπουλος: Φιλμογραφία
Οι Γερμανοί ξανάρχονται… (1948) Χαμένοι άγγελοι (1948) Ο Μεθύστακας (1950) Ο Μίκης και ο Φίκης / Προπαντός ψυχραιμία (1951) Ο γρουσούζης (1952) Το Κορίτσι της Ταβέρνας (1952) Η Αγνή του Λιμανιού (1952) Αγγελος με Χειροπέδες (1952) Το σωφεράκι (1953) [Γρηγόρης] Οι Μεγάλοι Δρόμοι (1953) Ρωμέικη Καρδιά (1953) Οι Ουρανοί είναι Δικοί μας (1953) Γκολ στον έρωτα (1954) [Θύμιος Τσανάκας] Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955) Ο ζηλιαρόγατος (1956) Γραφείο Συνοικεσίων (1956) [Τοτός] Το Παιδί του Δρόμου (1957) Κατά λάθος μπαμπάς (1957) Το κορίτσι της φτωχογειτονιάς (1957) [Μανώλης] Το Γυμνό Μοντέλο (1960) Το Κλωτσοσκούφι (1960) Συνοικία το «όνειρο» (1961) Αντιγόνη (1961) [πρεσβύτερος] Θρίαμβος (1962) Είναι Σκληρός ο Χωρισμός (1963) Ένας βλάκας… με πατέντα! (1963) Για την Αγάπη του Παιδιού μου (1963) Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης (1963)Ο Ανήφορος (1964) Η μοίρα μας χτύπησε σκληρά (1966)Τα αδέλφια μου (1966) Θα κάνω πέτρα την καρδιά μου (1968) [Νικόλας Ματαράγκας]
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Ο Νίκος Βερλέκης γεννήθηκε στο Αθαμάνιο Άρτας στις 20 Ιανουαρίου 1948 από οικογένεια αγροτών.
Σε εφηβική ηλικία άρχισε να ασχολείται με τις τέχνες θέλοντας αρχικά να γίνει τραγουδιστής, προοπτική που όμως εγκατέλειψε νωρίς λόγω τρακ. Στράφηκε στο θέατρο και σπούδασε υποκριτική στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη.
Σπουδαστής ακόμη πήρε μέρος με μικρούς ρόλους σε ταινίες της Φίνος Φιλμ, με πρώτη εμφάνιση στην ταινία, “Μια κυρία στα μπουζούκια“. Η κινηματογραφική του άνοδος συνέπεσε με τη βαθμιαία πτώση του ελληνικού κινηματογράφου κι έτσι στράφηκε στην τηλεόραση όπου πήρε μέρος σε πολλές παραγωγές κι αγαπήθηκε από το κοινό.
Παράλληλα ο Νίκος Βερλέκης εμφανίστηκε στο θέατρο σε σημαντικά έργα και συνεργάστηκε με γνωστούς σκηνοθέτες. Είναι παραγωγός και σκηνοθέτης δεκάδων ντοκιμαντέρ. Επίσης, είναι μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Σωματείου των Ηθοποιών και μέλος στο ΕΣΥΑΝ.
Από το 1995 ζει στην Καισαριανή και τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τα κοινά της τοπικής αυτοδιοίκησης ως εκλεγμένος Δημοτικός Σύμβουλος με τον συνδυασμό “Καισαριανή Δημιουργία”. Είναι παντρεμένος από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 κι έχει αποκτήσει δύο κόρες. Αδελφός του είναι ο επίσης ηθοποιός Γιώργος Βερλής.
Η Καίτη Βερώνη γεννήθηκε το 1912. Ξεκίνησε την καριέρα της ως παιδί θαύμα μαζί με τη μεγαλύτερη κατά δυο χρόνια αδελφή της Σοφία Βερώνη. Ήταν τα δημοφιλή “Βερωνάκια” κι εμφανίστηκαν στο θέατρο πριν τα Καλουτάκια! Ήταν παιδιά ηθοποιών, του Δημήτρη και της Ουρανίας Βερώνη και ανιψιές της μεγάλης Αικατερίνης Βερώνη (ήταν η αδελφή του πατέρα τους και μια από τις δύο μεγαλύτερες ηθοποιούς του 19ου αιώνα-η άλλη ήταν η Ευαγγελία Παρασκευοπούλου). Σύζυγος του ηθοποιού Άγγελου Μαυρόπουλου. Πέθανε το 1999.
Η Σοφία Βερώνη ήταν μια φινετσάτη θεατρίνα του ελληνικού μουσικού θεάτρου, μια από εκείνες τις εκλεκτές κυρίες που στόλισαν τις σκηνές της επιθεώρησης και της οπερέτας πριν και μετά τον Πόλεμο.
Γεννήθηκε το 1910 στη Σμύρνη και ξεκίνησε την καριέρα της ως παιδί θαύμα μαζί με τη–μικρότερη κατά 2 χρονια–αδελφή της Καίτη Βερώνη: ήταν τα δημοφιλή “Βερωνάκια”–εμφανίστηκαν στο θέατρο πριν τα Καλουτάκια!
Ήταν παιδιά ηθοποιών, του Δημήτρη και της Ουρανίας Βερώνη και ανηψιές της μεγάλης Αικατερίνης Βερώνη (ήταν η αδελφή του πατέρα τους και μια από τις δύο μεγαλύτερες ηθοποιούς του 19ου αιώνα–η άλλη ήταν η Ευαγγελία Παρασκευοπούλου).
ΗΣοφία Βερώνη.
Με τέτοιες θεατρικές ρίζες στην οικογένεια προφανώς δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από το “σανίδι”.
Και μεγαλώνοντας δεν χάθηκαν όπως συμβαίνει συχνά με τα παιδιά-θαύματα.
Μπορεί οι αδελφές Βερώνη να μην έκαναν την τεράστια καριέρα που έκαναν οι αδελφές Καλουτά (η Άννα Καλουτά αποτελεί, κατ’ εμέ, παγκόσμιο φαινόμενο με την αντοχή της, το ταλέντο της και τη λάμψη της!), είχαν όμως και οι δυο μια σημαντική πορεία στο ελληνικό μουσικό θέατρο με πολλές επιτυχημένες εμφανίσεις στο ενεργητικό τους.
Ειδικότερα η Σοφία Βερώνη συμμετείχε πάντα σε μεγάλους θιάσους που παρουσίασαν σημαντικές παραστάσεις.
Ήταν παντρεμένη με τον εξαιρετικό συνθέτη του μουσικού θεάτρου Μενέλαο Θεοφανίδη που έγραψε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Σοφίας Βέμπο (“Ο άνθρωπός μου”, “Σ’ αγαπώ και μ’ άρεσει η ζωή”, “Κάποιος-κάπου-κάποτε”), της Ρένας Βλαχοπούλου (“Ομόνοια Πλας”, “Σατράπη μου”, “Κάνε μου τέτοια”, “Καλημέρα ζωή”), της Στέλλας Γκρέκα (“Πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα”) και άλλων ερμηνευτών.
Η Σοφία Βερώνη συχνά εμφανιζόταν στις επιθεωρήσεις τις οποίες ο σύζυγός της “έντυνε” μουσικά, στους θιάσους της Σοφίας Βέμπο, των αδελφών Καλουτά, στο Ακροπόλ, στο θέατρο Κυβέλης αλλά και σε περιοδείες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συνεργάστηκε πολλές φορές και με τη Ρένα Βλαχοπούλου στα χρόνια του ’50.
Η πιο σημαντική από αυτές τις συνεργασίες ήταν ίσως το 1954 στο θέατρο “Βέμπο”, όταν η Ρένα έκανε την πρώτη επίσημη εμφάνισή της ως ηθοποιός στην επιθεώρηση Σουσουράδα. Επικεφαλής του θιάσου η Σοφία Βέμπο και ο Νίκος Σταυρίδης και στο πλάι τους η Σοφία Βερώνη, η Γεωργία Βασιλειάδου, η Λίντα Άλμα και άλλοι.
Η Ρένα ξαφνιάζει τους πάντες με το ταλέντο της στην υποκριτική παίζοντας μαζί με τον Σταυρίδη στο νούμερο “Άλα Πασά μου (Κάνε μου τέτοια)” στο πλάι του Νίκου Σταυρίδη.
Το ομότιτλο τραγούδι ήταν γραμμένο από τον Θεοφανίδη σε στίχους των Μίμη Τραϊφόρου-Γιώργου Γιαννακόπουλου.
Μετά από αυτή την επιτυχία, η Ρένα αναγνωρίζεται ως το νέο μεγάλο ταλέντο στην επιθεώρηση και την επόμενη χρονιά είναι το πρώτο όνομα (για την ακρίβεια, στις διαφημίσεις το όνομά της βρίσκεται σε ειδικό πλαίσιο, ξεχωριστά από τα άλλα ονόματα του θιάσου και συνοδεύεται από τον χαρακτηρισμό “Η βεντέτα του μουσικού θεάτρου”!) στον εταιρικό θίασο που εγκαθίσταται στο θέατρο Κυβέλης και απαρτίζεται από τους Μαρίκα Κρεββατά, Κώστα Χατζηχρήστο, Σπεράντζα Βρανά, Κούλη Στολίγκα, τη Σοφία Βερώνη και άλλους.
Ένα από τα έργα που παρουσιάζει ο θίασος αυτός είναι η επιθεώρηση Το τραγούδι της Αθήνας στην οποία η Ρένα ερμηνεύει την τεράστια επιτυχία της “Ομόνοια Πλας”, πάλι σε μουσική του Μενέλαου Θεοφανίδη και στίχους των Γιώργου Ασημακόπουλου-Βασίλη Σπυρόπουλου-Παναγιώτη Παπαδούκα (ένα από τα ελάχιστα τραγούδια που “καταδέχτηκε” να τραγουδήσει σε δεύτερη εκτέλεση η Σοφία Βέμπο, αφού συνήθως άλλες τραγουδίστριες έλεγαν τραγούδια που εκείνη είχε τραγουδήσει πρώτη).
Ωστόσο, υπάρχει μια ακόμα παράσταση στην οποία συνυπήρξαν η Σοφία Βερώνη και η Ρένα Βλαχοπούλου και την οποία δεν γνωρίζουν πολλοί (αναφορά σ’ αυτή δεν υπάρχει ούτε καν στη βιογραφία της Ρένας που έγραψε ο Μάκης Δελαπόρτας).
Πρόκειται για τη μουσική ηθογραφία των Δημήτρη Ευαγγελίδη-Κώστα Γιαννίδη Έτσι είν’ η ζωή που ανέβηκε στην καρδιά της Κατοχής, την Πρωτοχρονιά του ’43 (και παίχτηκε για ενάμιση μόνο μήνα…), στο θέατρο Παπαϊωάννου.
Ένας σπουδαίος θίασος: Πέτρος Κυριακός, Ορέστης Μακρής, Σοφία Βερώνη, Καίτη Βερώνη, Άγγελος Μαυρόπουλος (σύζυγος της Καίτης), Γιάννης Πρινέας και η νεαρή τραγουδίστρια Ρένα Βλαχοπούλου που τραγουδούσε κάθε βράδυ αυτό το υπέροχο τραγούδι των Κώστα Γιαννίδη και Δημήτρη Ευαγγελίδη: “Έτσι είναι η ζωή μικρό μου, πάντα, έτσι είν’ η ζωή κι όποιος δεν τη ζει πικρά μετανοεί. Νιάτα που περνούν, χαρές που φεύγου, πόνοι που περνούν. Μικρό μου, έτσι είν’ η ζωή, λουλούδι που φυλλορροεί…”
Το τραγούδι αυτό δεν δισκογραφήθηκε φυσικά τότε, καθώς το εργοστάσιο δίσκων παρέμεινε κλειστό μέχρι το ’46, τη χρονιά δηλαδή που η Ρένα έφυγε για την Αμερική, αλλά ευτυχώς δεν είχε τη μοίρα άλλων κατοχικών της τραγουδιών που ξεχάστηκαν εντελώς: τραγουδήθηκε από άλλους σημαντικούς ερμηνευτές αργότερα και μάλιστα το νεότερο κοινό το γνώρισε από τις επανεκτελέσεις της Μαργαρίτας Ζορμπαλά και της Μαρινέλλας.
Οι αδελφές Βερώνη τραγούδησαν το ρεφρέν αυτό με τη συνοδεία του Θεοφανίδη στο πιάνο σε ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στην καριέρα τους που είχε επιμεληθεί το 1989 ο Αρτέμης Μάτσας για την τότε ΕΤ2 (μια εκπομπή της σειράς Τα φώτα της ράμπας δεν σβήνουν ποτέ, που ελπίζω να υπάρχει ακόμα στο αρχείο της ΕΡΤ και ας μην την πρόβαλαν ως όφειλαν αυτές τις μέρες) ενώ η ίδια η Ρένα Βλαχοπούλου τραγούδησε ακαπέλα τους στίχους αυτούς με σβηστή φωνή στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε στην Ελένη Μενεγάκη το 1999.
ΗΣοφία Βερώνη έφυγε από τη ζωή στις 10 Μαρτίου 2008 στην Αθήνα.
Η Ελευθερία Βιδάκη γεννήθηκε στο Θέρισο Χανίων το 1969 και ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου και αποφοίτησε με άριστα, καθώς και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εθεωρείτο εξαιρετικά ταλαντούχα ηθοποιός και μία από τις ελπίδες για το ελληνικό θέατρο. Ερμήνευσε σημαντικούς ρόλους στο θέατρο, ενώ έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό από τη συμμετοχή της στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά, “Κάτι τρέχει με τους δίπλα” όπου συμπρωταγωνιστούσε με τους Ρένο Χαραλαμπίδη, Κλέωνα Γρηγοριάδη και Δήμητρα Ματσούκα.
Έλαβε επίσης μέρος στις τηλεοπτικές σειρές, “Μικροί-μεγάλοι”, “Φωτορομάντζο”, “Καθρέφτες”, “Μια γυναίκα από το παρελθόν”, “Νέμεσις”, “Καλημέρα Ζωή” (ΑΝΤ1), “Εσύ φταις” (Mega Channel) και “Αέρινες σιωπές” (Mega Channel).
Έκανε αισθητή την παρουσία της στο Εθνικό Θέατρο συμμετέχοντας σε παραστάσεις όπως οι, “Βάκχες”, “Τρωάδες“, “Εκκλησιάζουσες”, “Νεφέλες”, “Το νησί της αγίας”, “Ο Σέντζας” και άλλες.
Ήταν παντρεμένη με στέλεχος του τηλεοπτικού σταθμού Mega Channel και είχε έναν γιο. Από τη γέννηση του γιου της και μετά, έπασχε από επιλόχεια κατάθλιψη.
Η Ελευθερία Βιδάκη αυτοκτόνησε στις 30 Μαρτίου του 2004, πέφτοντας από το παράθυρο του κλιμακοστασίου του τετάρτου ορόφου της πολυκατοικίας όπου διέμενε, στην Αγία Παρασκευή, βρίσκοντας ακαριαίο θάνατο. Η κηδεία της έγινε στην ιδιαίτερη πατρίδα της, το Θέρισο Χανίων.
Η Μαίρη Βιδάλη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 02 Aυγούστου του 1955 με καταγωγή από Τήνο, Κωνσταντινούπολη και Μικρά Ασία και είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Η Μαίρη Βιδάλη.
Αποφοίτησε από το Pierce College, σπούδασε στην δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη και στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1976 εξελέγη Μις Ελλάς και 3η Μις Κόσμος Μάγια στο Πουέρτο Ρίκο.
Το 1977 ξεκινά την καριέρα της πρωταγωνιστόντας στο θέατρο,τον κινηματογράφο και την τηλεόραση . Έχει σκηνοθετήσει Λόρκα, Ίψεν, Σκριμπ, Μπομαρσέ και Ευριπίδη.
Έχουν εκδοθεί μεταφράσεις της σε θεατρικά έργα και 4 ποιητικές συλλογές.
Υπήρξε δημοτική σύμβουλος Κηφισιάς και περιφερειακός σύμβουλος Αττικής.
HΜαίρη Βιδάλη έχει βραβευτεί για την πορεία της στο θέατρο από δήμους, συλλόγους και από το φεστιβάλ Πάτρας.
Το 2002 ίδρυσε την ΑΜΚΕ Διάχρονο και το 2010 απέκτησε την δική της θεατρική στέγη.
Σταθμοί στην πορεία του Διάχρονου η ΦΑΙΔΡΑ του Ρακίνα σε δική της μετάφραση, σκηνοθεσία Κώστα Αρζόγλου και μουσική Μίκη Θεοδωράκη (Ηρώδειο 2003, αρχαίο θέατρο Εφέσου 2004, διεθνές φεστιβάλ Τίργκου Μούρες Ρουμανία 2005, εθνικό θέατρο Άμπου Ντάμπι Εμιράτα 2005), το πρόγραμμα Κάστρια του ΥΠΠΟ, σε δική της εισήγηση με την ΘΕΟΦΑΝΩ του Άγγελου Τερζάκη, η πρώτη δίγλωσση παράσταση αρχαίου δράματος (ελληνικά – αλβανικά).
Επίσης με την ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ του Αριστοφάνη, διάκριση στο διεθνές φεστιβάλ Βουθρωτού 2005, η σύζευξη θεάτρου και όπερας στην διασκευή της Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΑΣ ΚΑΜΕΛΙΑΣ vs ΤΡΑΒΙΑΤΑ, η πρόταση και παρουσίαση σε παγκόσμια πρώτη του προγράμματος “Κωφοί και ακούοντες στο αρχαίο δράμα” με τις ΤΡΩΑΔΕΣ του Ευριπίδη 2015 υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Κρήτης (έγινε αφορμή μελέτης από Άγγλους θεατρολόγους, η θεατρική βιογραφία της ηρωίδας Λέλας Καραγιάννη, στο ομώνυμο έργο του Γιώργου Α. Χριστοδούλου, 1ο βραβείο ερμηνείας μονολόγου Κορφιάτικα 2017.
Ο Ανδρέας Βεντουράτος ήταν ηθοποιός, σκηνοθέτης, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας από τη Σμύρνη όπου γεννήθηκε το 1921.
Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και δραματική τέχνη στη σχολή του Κάρολου Κουν (αποφοίτησε το 1944) και στη Γαλλία.
Συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους και διάφορους ραδιοφωνικούς σταθμούς, ως εκφωνητής, συγγραφέας πολλών εκπομπών και ραδιοσκηνοθέτης. Έγραψε ποιήματα που δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά και θεατρικά έργα που μεταδόθηκαν από το ραδιόφωνο όπως “Κωνσταντίνος Παλαιολόγος” και άλλα.
Ο Ανδρέας Βεντουράτος συμμετείχε σε εννέα κινηματογραφικές ταινίες. Στην ταινία, “Τρούμπα ’67” αναφέρεται λανθασμένα στους τίτλους ως “Γιώργος Βεντουράτος”
Η ταινία, "Μοντέρνα Σταχτοπούτα" προβλήθηκε τη σαιζόν 1964-1965 και έκοψε 446.691 εισιτήρια. Ήρθε στην 5η θέση σε 93 ταινίες.-Πρόκειται για την 24η ταινία που...
