Ο Ορέστης Μακρής ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και τενόρος της οπερέτας.

Ήταν από τις εμβληματικότερες θεατρικές φυσιογνωμίες και ένα υπόδειγμα οικογενειάρχη και καλλιτέχνη με σπάνιο προσωπικό και καλλιτεχνικό ήθος που ξεχώρισε καθώς την ίδια γνησιότητα που εξέφραζε στην ζωή του, αποτύπωνε μοναδικά και μέσα από τους ρόλους του.

Ο Ορέστης Μακρής λάτρευε να περνά τις μέρες του με τη σύζυγο και τα δυο του παιδιά, φροντίζοντας μάλιστα να μη λείπει ποτέ από το οικογενειακό τραπέζι παρά το μονίμως φορτωμένο πρόγραμμά του.

Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1899 στην Χαλκίδα. Ήταν γιος πολύτεκνης οικογένειας, μεγάλωσε με οικονομικές στερήσεις και ο πατέρας του ήταν μηχανικός. Την εποχή του ανθούσαν τα μπουλούκια τα οποία και παρακολουθούσε συχνά.

Όταν το 1930 άνοιξε το εργοστάσιο δίσκων της Κολούμπια, ένας από τους πρώτους που πήγαν να ηχογραφήσουν ήταν ο τενόρος και μετέπειτα ηθοποιός, Ορέστης Μακρής. Ο απόφοιτος του Ωδείου Αθηνών έκανε ντεμπούτο το 1925 στον θίασο οπερέτας της Ροζαλίας Νίκα.

Όταν αποφοίτησε από την σχολή ήταν ήδη ένας έτοιμος καταπληκτικός τενόρος. Σε ηλικία 20 ετών στρατεύτηκε και υπηρέτησε για την 11η μεραρχία στην Νικομήδεια της Μικράς Ασίας. Σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, λίγο πριν την Μικρασιατική καταστροφή. Ενδιάμεσα της ζωής και του θανάτου, ανάμεσα στα διαλείμματα της στρατιωτικής θητείας, ο Ορέστης Μακρής θα τραγουδήσει για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό εκεί στην Νικομήδεια και θα τους εντυπωσιάσει όλους. Σύντομα διέπρεψε με το εντυπωσιακό παράστημα και τη γοητευτική του φωνή, ερμηνεύοντας το «Τανγκό της Λεϊλά» που συγκίνησε το κοινό της εποχής.

Ο Ορέστης Μακρής στη σκηνή πρωτοεμφανίστηκε το 1925 ως τενόρος της ελληνικής οπερέτας και μετά την παρακμή της μεταπήδησε στην επιθεώρηση το 1932. Ο Αντώνιος Βώττης του ανέθεσε το νούμερο τού «μεθυσμένου», που είχε γράψει πριν από τρία χρόνια και δεν έβρισκε τον κατάλληλο ηθοποιό να το ερμηνεύσει.

Την πρώτη του ευκαιρία να εργαστεί ως ηθοποιός δεν ξέρουμε αν θα την βίωνε, αν δεν είχε μεσολαβήσει ένα τυχαίο και τόσο καθοριστικό γεγονός. Ένα μεσημέρι το 1928 και ενώ ο Ορέστης Μακρής δειπνούσε με τον θίασο του Βεάκη για το οποίο εργαζόταν τότε, θέλησε να μιμηθεί για πλάκα έναν μεθυσμένο. Η «ερμηνεία» του ήταν τόσο καλή που γέλασαν όλοι με την ψυχή τους και ένας εξ αυτών, μόλις είχε βρει το «αστέρι» του. Ευτυχώς που βρισκόταν ανάμεσα τους, ο ίδιος ο Βεάκης που εξεπλάγην με το ταλέντο του φιλήσυχου και ταπεινού τενόρου. Αμέσως του είπε με απόλυτη σοβαρότητα: «Δεν χρειάζεται καν να το σκεφτείς. Πρέπει να βγεις στην επιθεώρηση και μόνο με αυτό το νούμερο θα χαλάσεις κόσμο».

Πράγματι ο Ορέστης Μακρής, έκανε το βήμα μετά από τέσσερα χρόνια και δέχθηκε τον ρόλο. Το «αστέρι» του είχε βρει ουσιαστικά, μαζί με τον Βεάκη, και ο σεναριογράφος της παράστασης, ο Αντώνιος Βώττης που είχε γράψει πριν τρία χρόνια τον «μεθύστακα» και δεν έβρισκε σε κανέναν τον κατάλληλο ηθοποιό. Το 1932, ο Ορέστης Μακρής κάνει το θεατρικό του ντεμπούτο ως «μεθύστακας» παίζοντας και τραγουδώντας το νούμερο του «Με λεν μπεκρή» στην επιθεώρηση «Ο παπαγάλος του 1932» με τον θίασο του Σπύρου Πατρίκιου στο θέατρο Ρεξ. Η φράση του τότε: «Τους μπεκρήδες και αν δικάσουνε, άδικα θα τους κρεμάσουνε» παραμένει διαχρονική μέχρι σήμερα.

Με τον καιρό τυποποιήθηκε στο ρόλο του μεθύστακα, στον οποίο έδωσε κοινωνικές διαστάσεις· «έπινε» για να ξεπεράσει τα αδιέξοδα της ζωής. Τον ίδιο χαρακτήρα ενσάρκωσε και στον κινηματογράφο το 1950, στην ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα «Ο Μεθύστακας».

Παράλληλα, έπλασε τον τύπο του συντηρητικού, γκρινιάρη και ανάποδου γέροντα, που στο βάθος κρύβει καλά αισθήματα, αλλά ταμπουρώνεται πίσω από την παραξενιά του για να επιβιώσει. Τους τύπους αυτούς απαθανάτισε ο κινηματογραφικός φακός στις ταινίες «Ο γρουσούζης» (1952), «Η κάλπικη λίρα» (1955), «Η θεία από το Sικάγο» (1957), «Το αμαξάκι» (1957), «Η κυρά μας η μαμή» (1958), «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» (1959), «Η Χιονάτη και τα επτά γεροντοπαλλήκαρα» (1960), που τον ανέδειξαν σε θεμελιωτή του νεορεαλιστικού ύφους στην υποκριτική, σύμφωνα με τον κριτικό Κώστα Γεωργουσόπουλο.

Ο Ορέστης Μακρής, όπως ορκίζονταν οι συνάδελφοί του, ήταν πρωτίστως ένας πολύ καλός και μελετηρός επαγγελματίας, αλλά και ένας άνθρωπος σεμνός, μετρημένος και δίκαιος, που δεν άφησε την τεράστια επιτυχία να τον φθείρει. Ντόμπρος με όλους και ολότελα συνεργάσιμος, ήταν συνήθως λιγομίλητος, αφήνοντας λες τη δουλειά του να λέει τα πάντα γι’ αυτόν.

Οι συνάδελφοί του τον θυμούνταν να κάθεται ήσυχος ήσυχος στο καμαρίνι του χωρίς να μπερδεύεται ποτέ σε κουτσομπολιά και πηγαδάκια. Στις λιγοστές μάλιστα φορές που τον είδαν να θυμώνει, η αντίδρασή του ήταν να κοιτάει ψηλά τον ουρανό, να κάνει τον σταυρό του και να μονολογεί: «Ευχαριστώ, Θεέ μου, που με έκανες λογικό άνθρωπο».

Ο σεβαστός κριτικός θεάτρου Κώστας Γεωργουσόπουλος μιλώντας κάποτε για τον Ορέστη Μακρή είχε πει: «Είναι ο θεμελιωτής του νεορεαλιστικού ύφους στην υποκριτική».

Το 1954 στα χρόνια της μεγάλης επιτυχίας και καθιέρωσης, η οικογένεια θα εγκατασταθεί στο Χαλάνδρι σε ένα υπέροχο σπίτι γεμάτο κερασιές, όπου θα ζήσει μέχρι και τον “χαμό” του το 1975 και τέσσερα χρόνια αργότερα θα τον “ακολουθήσει” η μεγάλη αγάπη της ζωής του και πάντα πιστή και αφοσιωμένη Βαρβάρα.

Όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, έφτιαξε έναν ωραίο κήπο με κερασιές στο σπίτι του στο Χαλάνδρι και περνούσε τώρα τη μέρα περιποιούμενος τα μποστάνια του. Στα τελευταία του όλοι τον ανακαλούσαν ως έναν χαρούμενο, χορτασμένο από την επιτυχία και ευτυχισμένο άνθρωπο που απολάμβανε να περνά τον χρόνο του κοντά στην οικογένειά του.

Λίγο πριν πεθάνει, ζήτησε από τον εγγονό του να τον πάει για μια τελευταία φορά στην παλιά του γειτονιά στη Χαλκίδα και λίγο πριν κλείσει τα μάτια του είπε στην κόρη του: «Τώρα μπορώ να φύγω ευχαριστημένος, νυν απολύεις τον δούλον σου, Κύριε».

Ο Ορέστης Μακρής πέθανε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Τετάρτης 29 Ιανουαρίου 1975, από κρυολόγημα που εξελίχθηκε σε πνευμονικό οίδημα, στο σπίτι του στα Βριλήσσια Αττικής και κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο στον οικογενειακό του τάφο.

Τιμημένος με το Τάγμα του Φοίνικος, ο μετρημένος αυτός άνθρωπος άφησε σε όλους εμάς τη μεγαλύτερή του κληρονομιά, το σπάνιο ήθος του και την παροιμιώδη επαγγελματική του ευσυνειδησία.

Ορέστης Μακρής: Εργολαβία

Ο Γιώργος Λουκάκης γεννήθηκε στον Πειραιά (Μοσχάτο) το 1924 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μπαστιά.
Πρωτοβγήκε στη σκηνή με τους “Ενωμένους Καλλιτέχνες” και στη συνέχεια συμμετείχε σε πολλούς θιάσους κατακτώντας μια αξιόλογη θέση στο θεατρικό χώρο.

Ανέπτυξε σημαντική δραστηριότητα και στον κινηματογράφο. Εμφανίστηκε ως πρωταγωνιστής από την πρώτη του κιόλας ταινία.
Έλαβε μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και πέθανε το 1995.

Γιώργος Λουκάκης: Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες

Ο Πέτρος Λοχαΐτης γεννήθηκε το 1933, έγινε γνωστός στο κοινό από τους δεύτερους ρόλους που ερμήνευε κυρίως σε ταινίες με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη.
Οι δύο ηθοποιοί εκτός από συνεργάτες ήταν και πολύ καλοί φίλοι. Οι πιο γνωστοί του ρόλοι ήταν στις ταινίες, “Η κόρη μου η σοσιαλίστρια” και “Η αρχόντισσα και ο αλήτης”.

Στην πρώτη υποδύθηκε το καρφί του Λάμπρου Κωνσταντάρα (πατέρα της Βουγιουκλάκη) και στη δεύτερη τον ψευτοντετέκτιβ Νέστορα, που έψαχνε την εξαφανισμένη Βουγιουκλάκη για να κερδίσει την αμοιβή που θα έδινε ο πλούσιος πατέρας της.

Αν και οι ρόλοι του δεν ήταν πρωταγωνιστικοί, οι ερμηνείες του ξεχώρισαν. Ο ηθοποιός θα μπορούσε να έχει αφήσει μεγαλύτερη κινηματογραφική παρακαταθήκη, αν δεν έφευγε πρόωρα από τη ζωή σε ηλικία 43 ετών.

Kατοικούσε στον Κολωνό με τη γυναίκα του και το μοναχογιό τους.
Η οικογένεια διατηρούσε εξοχικό σπίτι στον Θεολόγο Φθιώτιδας και το Μάιο του 1976 ο Λοχαΐτης κατευθυνόταν προς τα εκεί με το αυτοκίνητο του, όταν για άγνωστο λόγο έχασε τον έλεγχο και έπεσε πάνω σε ένα βράχο. Η σύγκρουση ήταν πολύ δυνατή και μοιραία για τον ηθοποιό.

Μετά τον θάνατό του, άνθρωποι του περιβάλλοντος του, που τον γνώριζαν καλά και ήξεραν ότι συνήθιζε να καταναλώνει πολύ αλκοόλ, ανέφεραν πως αυτή ίσως να ήταν η αιτία που τον οδήγησε στον θάνατο.

Άλλοι υποστήριξαν ότι επρόκειτο για αυτοκτονία και ότι ο ηθοποιός προκάλεσε μόνος του τη σύγκρουση, καθώς αντιμετώπιζε προσωπικά προβλήματα. Οι φίλοι και οι συνεργάτες του τον περιέγραψαν σαν άνθρωπο κυκλοθυμικό, που δεν τα πήγαινε καλά με τον εαυτό του.

Ο Πέτρος Λοχαΐτης ήταν μόλις 43 ετών όταν έφυγε από τη ζωή. Ετάφη στο νεκροταφείο των Αγίων Αναργύρων στην Αττική. Οι ταινίες του, αλλά και τα ξύλινα καραβάκια που συνήθιζε να κατασκευάζει στο καμαρίνι του, έμειναν σαν ανάμνηση ενός ταλαντούχου καλλιτέχνη.

Πέτρος Λοχαΐτης: Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.

Ο Βασίλης Λογοθετίδης γεννήθηκε το 1898 στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης.Έζησε τα νεανικά του χρόνια στην Κωνσταντινούπολη. Το 1915 αποφοίτησε από το Ζωγράφειο Γυμνάσιο και τον επόμενο χρόνο εμφανίσθηκε ερασιτεχνικά σε θεατρική σκηνή της Κωνσταντινούπολης κάνοντας μεγάλη εντύπωση.

Το 1918 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και τον επόμενο χρόνο έκανε την εμφάνισή του ως επαγγελματίας πλέον ηθοποιός με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη με τον οποίο και συνεργάσθηκε μέχρι το 1935 όταν για μία μόνο θεατρική περίοδο δημιούργησε ο ίδιος θίασο συνεταιρικά με την Αλίκη και τον Κώστα Μουσούρη.

Ο Βασίλης Λογοθετίδης έπαιξε εκατοντάδες ρόλους του κλασσικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, κωμικούς και δραματικούς («Όπως αγαπάτε» του Σαίξπηρ, «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, «Κνοκ» του Ζιλ Ρομέν, «Βολπόνε» του Μπεν Τζόνσον, «Αρσενικό και παλιά δαντέλα» του Κέσερλινγκ).

Από το 1946, όταν σχημάτισε τον προσωπικό του θίασο, υπηρέτησε τη νεοελληνική κωμωδία και φάρσα. Σημαντικές επιτυχίες του υπήρξαν τα έργα: «Ένας βλάκας και μισός», «Προς θεού μεταξύ μας» και «Φαταούλας» του Δημήτρη Ψαθά, «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Δεσποινίς ετών 39», «Ένας ήρωας με παντούφλες», «Οι δικοί μας άνθρωποι», «Ένα βότσαλο στην λίμνη» των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου και η «Γυνή να φοβήται τον Άνδρα» του Γιώργου Τζαβέλλα.

Ως κωμικός, ο Βασίλης Λογοθετίδης έπλασε τον θεατρικό χαρακτήρα του έλληνα αυτοδημιούργητου μικροαστού, σε μια εποχή, όπως η μεταπολεμική, ραγδαίας και βίαιης αστικοποίησης του νεοέλληνα αγρότη. Αντιφατικός, συναισθηματικός, μικροτύραννος, άπληστος, αφοπλιστικός, μικροαπατεώνας και ταυτόχρονα καταφερτζής και γενναιόδωρος.

Οι περισσότερες από τις θεατρικές επιτυχίες του μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη κι έτσι διασώθηκε το απόλυτα προσωπικό υποκριτικό του ύφος. Κορυφαία του στιγμή θεωρείται ο ρόλος του στο κωμικό δράμα του Γιώργου Τζαβέλα «Η Κάλπικη Λίρα» (1955), που διακρίθηκε διεθνώς και είναι μία από τις καλύτερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.

Το 1957 ανέλαβε καλλιτεχνική περιοδεία στις ΗΠΑ με σκοπό τη καθιέρωση συστηματικής επαφής μεταξύ των θεάτρων όλων των χωρών της γης, δίνοντας παραστάσεις σε οκτώ πόλεις των ΗΠΑ όπου και θριάμβευσε.

Κατά δε την υποδοχή του στη πόλη Πίτσμπουργκ, ο δήμαρχος της πόλης του παρέδωσε το χρυσό κλειδί της πόλης, τιμή που δεν έχει ξαναγίνει σε Έλληνα ηθοποιό. Ακριβώς σε αναγνώριση της συμβολής του αυτής για την πρόοδο της ελληνικής θεατρικής τέχνης και παρουσίας σε διεθνές κοινό, ο Βασιλιάς Παύλος του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος. Νωρίτερα (1952), είχε τιμηθεί και με το Έπαθλο Ξενόπουλου.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του εμφανίστηκε μόνο σε 12 κινηματογραφικές ταινίες.

Στις περισσότερες εμφανίσεις, παρτενέρ του ήταν η Ίλυα Λιβυκού, με την οποία υπήρξαν ζευγάρι και στη ζωή, χωρίς όμως ποτέ να παντρευτούν. Οι δύο ηθοποιοί έζησαν ένα μεγάλο έρωτα, αλλά ο Βασίλης Λογοθετίδης ήταν, κατά βάση, μοναχικός άνθρωπος.

Τα σοβαρά προβλήματα υγείας δεν του επέτρεψαν να πρωταγωνιστήσει στην κωμωδία «Ο Ηλίας του 16ου», ρόλο τον οποίο πήρε τελικά ο Κώστας Χατζηχρήστος.

Ο Βασίλης Λογοθετίδης πέθανε στο σπίτι του στο Παλαιό Φάληρο το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 1960 στις 17:45 από καρδιακή συγκοπή, σε ηλικία 62 ετών, ενώ ετοιμαζόταν να πάει στο θεάτρό του. Αναφέρεται, ότι, κατά τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από καρδιακά προβλήματα.

Η είδηση του θανάτου του έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες όχι μόνο γιατί χάθηκε ένας από τους μεγαλύτερους κωμικούς της γενιάς του αλλά και γιατί ο Βασίλης Λογοθετίδης ενσάρκωνε αυτόν ακριβώς τον μέσο μεταπολεμικό νεοέλληνα μικροαστό που έβγαινε από τη μιζέρια και προχωρούσε προς μια ελπιδοφόρα ανάπτυξη.

Ο “τύπος” του ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς, το πηγαίο ταλέντο και η εύφορη φαντασία του υπήρξαν γνώμονας για νεώτερους ηθοποιούς. Τη διεύθυνση του θιάσου του συνέχισε επάξια ο Χρήστος Ευθυμίου.

Μετά από εντολή του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών, παρουσία της πολιτικής ηγεσίας και συνέρρευσε τεράστιο πλήθος 50.000 Αθηναίων. Τάφηκε στο Α’ Νεκροταφείο. Ήταν άγαμος και δεν είχε στενούς συγγενείς. Είναι χαρακτηριστικό ότι ελλείψει συγγενών, τα συλλυπητήρια των παρευρισκομένων μετά τη νεκρώσιμη ακολουθία δέχονταν οι συνάδελφοί του ηθοποιοί.

Στο «τελευταίο του ταξίδι» συνόδευσαν τον ηθοποιό πάνω από 50.000 άτομα.

Το πλήθος, που είχε γνωρίσει τον ηθοποιό μέσα από τους ρόλους του, χειροκροτούσε δακρυσμένο και οι εφημερίδες έκαναν λόγο για «δυσαναπλήρωτη απώλεια».

Οι συνάδελφοί του μίλησαν με συγκινητικά λόγια για εκείνον.
Ντίνος Ηλιόπουλος: «Ο Λογοθετίδης υπήρξε παράδειγμα γενναίου καλλιτέχνη, που δε θέλησε να υποκύψει αμαχητί».

Δημήτρης Χορν: «Αν δεν υπήρχε το εμπόδιο της γλώσσας, θα είχε αναγνωριστεί από όλο τον κόσμο ως ένας από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της εποχής μας». Κάρολος Κουν: «Θρηνώ τον θάνατο του Λογοθετίδη και αισθάνομαι να έφυγε κάτι πολύτιμο».

Μαίρη Αρώνη: «Ξέρω πως στη δική μου νεότερη γενιά δεν θα ξαναδούμε Λογοθετίδη. Δεν γεννιούνται συχνά οι μεγάλοι».

Ο Βασίλης Λογοθετίδης πέθανε μόνος, αλλά η τελευταία του διαδρομή έγινε όπως του άξιζε. Με το χειροκρότημα του κοινού.

Βασίλης Λογοθετίδης: Φιλμογραφία

Παύλος Λιάρος, ο ηθοποιός που γοήτευσε τις γυναίκες, υποδύθηκε τον Κίμωνα Πετρόχειλο, τον μεγαλύτερο γιο του Λάμπρου Κωνσταντάρα που σπούδαζε Ιατρική, στην ταινία “Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι”. Ο Κίμων ήταν τεμπέλης και προτιμούσε να κοιμάται παρά να πηγαίνει στη σχολή του. Μαζί με τα δύο του αδέρφια έκαναν δύσκολη τη ζωή του πλοίαρχου, Λεωνίδα Πετρόχειλου.

Ο ηθοποιός Παύλος Λιάρος ξεχώρισε για το ταλέντο του στην κωμωδία. Η καριέρα του ήταν πλούσια στον ελληνικό κινηματογράφο μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’70. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943 και σπούδασε υποκριτική στη Σχολή Κώστα Μιχαηλίδη.Το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο έγινε το 1963 με τον ρόλο του Ηλία στην ταινία, “Το κάθαρμα” σε σκηνοθεσία Νίκου Φώσκολου.

Οι ταινίες στις οποίες συμμετείχε ο Παύλος Λιάρος ήταν “Τρελά κορίτσια, απίθανα αγόρια”, “Αγάπησα έναν προδότη”. “Δύο πόδια σ’ έναν παπούτσι”, “Ο τζαναμπέτης”, “Οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω”. “Γαβριέλα, η αμαρτωλή της Αθήνας”, “Κατηγορώ την κοινωνία”, “Λολίτες της Αθηνάς”.

Τη δεκαετία του ’70 ο Παύλος Λιάρος πήρε μέρος στις ταινίες που ήταν βασισμένες σε ιστορικά γεγονότα, “Υποβρύχιον Παπανικολής” και “Καλάβρυτα 1821”. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με τη συγγραφή σεναρίου. Υπήρξε ο σεναριογράφος των ταινιών “Βρώμικες κυρίες”, “Κολασμένες ψυχές στα δίχτυα της ηδονής” και “Η μεγάλη απόφαση”. Η τελευταία του εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν το 1979 με την ταινία “Τζακ ο καβαλάρης”.

Παράλληλα εργάστηκε σε τηλεοπτικές παραγωγές στην ΥΕΝΕΔ και μεταξύ άλλων έπαιξε στις σειρές: Λέσχη μυστηρίου: Επικίνδυνη νύχτα”, “Οι προστάτες του νόμου”, “Ποιος είναι ο ένοχος” και “Υποψίες”. Τη δεκαετία του ’80 σκηνοθέτησε ορισμένες βιντεοταινίες και ντοκιμαντέρ.

Ο Παύλος Λιάρος είχε περιγράψει την εποχή που μεγάλωσε. «Ήμασταν φτωχή οικογένεια, αλλά πολύ τίμια. Ούτε ο πατέρας μου ούτε η μάνα μου ήθελαν να γίνω ηθοποιός. Ήμουν μοναχοπαίδι και καταλαβαίνεις. Θυμάμαι τον παππού μου που μου έλεγε “βρε συ, ξέρεις ποιοι γίνονται ηθοποιοί; Οι κόρες και οι γιοι των πουτ…ων”. Το είχαν τόσο χαμηλού επιπέδου. Μεγάλωσα στου Ψυρρή και ήμουν πολύ ατίθασος. Ο πατέρας μου, τις πέντε μέρες από τις επτά της εβδομάδας, με έδερνε, (γέλια). Ήμουν όμως καλός μαθητής και με καθόλου διάβασμα.

Όταν ήμουν έφηβος, χόρευα πολύ ωραίο ροκ εν ρολ και οι γκόμενες χάζευαν. Όταν έφευγα από τα κλαμπ, είχα πάντα τρία τέσσερα τηλέφωνα από τα κοριτσόπουλα που με είχαν ερωτευτεί. Την εποχή εκείνη, λοιπόν, μεσουρανούσαν ο Κακκαβάς και ο Μπάρκουλης. Και με το μυαλό μου έλεγα: “Πιο ωραίοι είναι αυτοί από μένα; Θα γίνω ηθοποιός”. Και κάπως έτσι ψωνίστηκα με τον κινηματογράφο», είπε ο Παύλος Λιάρος.

Παύλος Λιάρος: Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.