Ο Κώστας Βουτσάς ήταν ένας από τους πιο παραγωγικούς ηθοποιούς της χρυσής εποχής του Ελληνικού κινηματογράφου αφού την 15ετία 1960 – 1975 πρωταγωνίστησε σε 38 ταινίες και συμμετείχε σε άλλες 10.
Ενώ ο συνολικός αριθμός των ταινιών που γύρισε καθ’όλη την διάρκεια της 70χρονης καριέρας του είναι 86. Με μια εξ αυτών (Ο έρωτας του Οδυσσέα) να του χαρίζει το 1984 το “Ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης” .
Επίσης ο σπουδαίος αυτός ηθοποιός κατέχει ένα σπάνιο ρεκόρ καθώς επί μια πενταετία οι ταινίες του κατακτούσαν την πρώτη θέση στα εισιτήρια ενώ και αρκετές άλλες βρισκόταν μέσα στην δεκάδα. Συγκεκριμένα…
Όλα αυτά τα στοιχεία αποδεικνύουν το πόσο πολύ αγαπητός ήταν ο Κώστας Βουτσάς στον κόσμο κατατάσσοντάς τον ως τον πιο επιτυχημένο άντρα ηθοποιό της γενιάς του. Ενώ όπως ο ίδιος έλεγε αυτός, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Ρένα Βλαχοπούλου ήταν τα τρία πιο ακριβοπληρωμένα Β του Ελληνικού κινηματογράφου.
Και ποια κοπέλα που έζησε τις εποχές του ‘70 , του ‘80 και του ’90 δεν θυμάται περιοδικά όπως η «Μανίνα» και η «Κατερίνα»; Θυμάμαι πολλές φορές τον εαυτό μου να πηγαίνει στο περίπτερο της γειτονιάς μου για να αγοράσω τα καινούργια τεύχη. Περιοδικά που μέσα στις σελίδες τους, με μία δόση εφηβικής αγνότητας, μας έδιναν συμβουλές ομορφιάς, τρόπους για να προσεγγίσουμε τον πρώτο μας έρωτα και, φυσικά, πληροφορίες και αφίσες για όλους τους σπουδαίους καλλιτέχνες της εποχής.
Πόσοι όμως γνωρίζουν τον ανταγωνισμό που υπήρχε ανάμεσα στα δύο περιοδικά;
Η «Μανίνα» ήταν το πρώτο έντυπο που κυκλοφόρησε ως ένα αμιγώς εφηβικό περιοδικό που απευθυνόταν σε πολύ νεαρές και έφηβες κοπέλες μέχρι 15 ετών. Το πρώτο περιοδικό κυκλοφόρησε στα περίπτερα στα τέλη του έτους 1972 από τις εκδόσεις «2001». Οι νεαρές αναγνώστριες αγαπούσαν ιδιαίτερα τις εικονογραφημένες ιστορίες που περιείχε , όπως και τα αφιερώματα σε όλους τους μεγάλους σταρ της εποχής (εγχώριους και διάσημους). Φωτογραφίες κορυφαίων σταρ της εποχής, από τη Βουγιουκλάκη μέχρι τον David Bowie, φιλοξενούνταν στο περιοδικό. Επιπλέον, το περιοδικό έκανε και δώρα στους αναγνώστες, όπως αφίσες και ημερολόγια, κρατώντας έτσι ακόμα μεγαλύτερη την περιέργεια και την ανυπομονησία για το καινούργιο τεύχος.
Και ενώ η «Μανίνα» μονοπωλούσε το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού, το 1973 έκανε την πρώτη της εμφάνιση η «Κατερίνα». Ένα περιοδικό εξίσου εφηβικό και κοριτσίστικο, το οποίο όμως τολμούσε να αναφερθεί σε πιο δύσκολα και πολύπλοκα θέματα της εφηβείας, όπως τον έρωτα και τη σεξουαλικότητα, τις σχέσεις, τη μόδα. Ενώ η θεματολογία των δύο περιοδικών ήταν σε μεγάλο βαθμό η ίδια, η «Κατερίνα» απευθυνόταν και σε γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας. Μία πρωτοβουλία της ήταν ότι βγήκε κατευθείαν με εξώφυλλα καλλιτεχνών.
Ιδιοκτήτρια και υπεύθυνη της ιδέας και ύπαρξης της «Κατερίνας» ήταν η Κατερίνα Ρώσσιου Ανεμοδουρά, η οποία υπήρξε σύζυγος του εκδότη του «Μικρού Ήρωα», Στέλιου Ανεμοδουρά. Είναι επίσης η αιτία που το περιοδικό ονομάστηκε έτσι.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο περιοδικών ήταν γνωστός. Η «Μανίνα» προσπαθούσε να διατηρήσει το μεγαλύτερο προβάδισμα στο εφηβικό κοινό, αναγράφοντας στην λεζάντα του περιοδικού για πρώτη φορά την ενημέρωση πως «είναι ένα περιοδικό που αφορά μόνο κορίτσια». Φυσικά, υπήρχαν και αλλά περιοδικά της εποχής -όχι όμως τόσο δημοφιλή- που περιείχαν το ίδιο περιεχόμενο και θεματολογία. Το τελευταίο τεύχος της «Μανίνας» κυκλοφόρησε το 1992 , ενώ το 1979 κυκλοφόρησε η «Σούπερ Κατερίνα», που ήταν μία μηνιαία εκδοχή της «Κατερίνας».
Παρά το μεγάλο ανταγωνισμό που υπήρξε μεταξύ τους, τόσο η «Μανίνα» όσο και η «Κατερίνα» έγραψαν Ιστορία ως τα γνωστότερα εφηβικά περιοδικά της εποχής εκείνης που συντρόφευσαν τα πρώτα όνειρα, τους πρώτους έρωτες αλλά και την αγνότητα και μοναξιά της εφηβείας εκατομμυρίων νεαρών κοριτσιών.
Ένα γεγονός είναι βέβαιο στη ζωή: πως όταν κάποιος είναι βέβαιος για την προσωπική του αξία, δεν έχει κανένα δισταγμό να παραδεχθεί και να θαυμάσει την ισότιμη αξία κάποιου άλλου ανθρώπου.
Μία από αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις όπου δύο σπάνια πνεύματα συναντήθηκαν, είναι αυτή του Τζίμι Χέντριξ και του Μανώλη Χιώτη, δύο εκ των μεγαλύτερων μουσικών που άκουσε ποτέ η μουσική σκηνή.
Ο Μανώλης Χιώτης αποτελεί έναν από τους κορυφαίες Έλληνες δεξιοτέχνες του μπουζουκιού. Ο ίδιος ο Μάρκος Βαμβακάρης είχε πει για αυτόν: <<τον άτιμο, το πρωί του δείχναμε ένα τραγούδι και το βράδυ ερχόταν να μας δείξει πώς να το να το παίξουμε καλύτερα!>>.
Ο Μανώλης Χιώτης υπήρξε μοναδικός μουσικός και η πρωτοτυπία του αυτή έγκειται στο γεγονός πως εκείνος είχε προσθέσει μία επιπλέον χορδή στην κιθάρα του με αποτέλεσμα εκείνη να βγάζει έναν πιο αυθεντικό ήχο με εντυπωσιακή ταχύτητα. Είναι εκείνος που διέδωσετο μπουζούκι σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, ξεπερνώντας το μύθο που το ήθελε να είναι απλώς γνώρισμα των λαϊκών στρωμάτων.
Ο Χιώτης εντυπωσίαζε τους άλλους κιθαρίστες και τους ειδικούς με το σπάνιο ταλέντο. Ο ίδιος είχε παίξει μάλιστα σε μεγάλες προσωπικότητες και αρχηγούς κρατών, με πιο γνωστό πρόσωπο τον τότε πρόεδρο της Αμερικής, Lyndon Johnson.
Η συνάντηση και ο θαυμασμός του μεγάλου Τζίμι Χέντριξ για τον Μανώλη Χιώτη είναι ένα γεγονός που οι περισσότεροι δε γνωρίζουν. Η Μαίρη Λίντα είχε πολλές φορές αναφερθεί στη συνάντηση των δύο, όπου εκείνος είχε εκφράσει το θαυμασμό για το παίξιμό του, με αυτό να γίνεται η βάση για τη δημιουργία μίας σπουδαίας μουσικής φιλίας.
Οι δυο τους, έπαιζα σε διπλανά μαγαζιά στο Σικάγο το 1965 και ο Χέντριξ από την πρώτη στιγμή που τον άκουσε, αισθάνθηκε δέος, αναφωνώντας χωρίς κανένα δισταγμό ή κόμπλεξ: <<Ο Χέντριξ παίζει κιθάρα καλύτερα από εμένα>>.
Γιατί όταν γνωρίζεις την αξία σου, δε φοβάσαι να εκφράσεις το θαυμασμό σου και να εκθειάσεις κάποιο άλλο πρόσωπο το οποίο βρίσκεται στο δικό σου χώρο και έχει την ίδια αξία.
Αυτός ήταν κι ο πρώτος της καριέρας της, μια γεμάτης καριέρας που διαρκεί μέχρι σήμερα με πιο πρόσφατη την συμμετοχή της στην κωμική σειρά, “Αστέρας ραχούλας” που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικο σταθμό Alpha την σεζόν 2016 – 2017.
Εν τω μεταξύ από τις αρχές του ’70 και παράλληλα με την υποκριτική ξεκίνησε να γράφει και σενάρια με τέσσερα από αυτά να γυρίζονται για τον κινηματογράφο με εξαιρετικούς ανθρώπους μπροστά και πίσω από την κάμερες.
Μάλιστα η πρώτη της σεναριακή απόπειρα, “Η ανταρσία των 10” στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία αφού ο Ερρίκος Ανδρέου που την σκηνοθέτησε κέρδισε το ‘Α βραβείο σκηνοθεσίας στο Διεθνές Φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1970.
Επίσης η Μέλπω Ζαρόκωστα από το 1985 έως το 1990 υπέγραψε και 12 βιντεοταινίες όπου οι περισσότερες σκηνοθετήθηκαν απο τον Μάριο Ρετσίλα ενώ σε μια από αυτές που είχε τίτλο, “Είσαι το λαχείο μου” πρωταγωνιστούσε και η Ρένα Βλαχοπούλου με τον Κώστα Παληό.
TIPS Στην ταινία του 1967, “Κάτι κουρασμένα παληκάρια” είχε υποδυθεί την μητέρα της Νόρας Βαλσάμη όπως και στην τηλεοπτική σειρά, “Ο χήρος, η χήρα και τα χειρότερα 26 χρόνια μετά”.
Μια σπάνια συνέντευξη με τον σπουδαίο ηθοποιό Νίκο Τσούκα όπου μιλάει για την χρυσή εποχή του Ελληνικού κινηματογράφου στην οποία ξεχώρισε δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ με ρόλους που έγραψαν ιστορία κι αγάπησε το κοινό. Διαβάστε όσα είπε στον δημοσιογράφο και αρθρογράφο του ellinikoskinimatografos.gr, Χρήστο Κωνσταντίνου.
Κύριε Τσούκα πως αποφασίσατε να γίνετε ηθοποιός; Από μια τρέλα που τόλμησα και την έκανα. Εγώ ήμουν από επαρχία, από την Δυτική Μακεδονία και ήταν επανάσταση αυτό που έκανα, δεν το πίστευε κανείς. Άλλωστε δεν επιβάρυνα κανέναν, δούλευα σε μια τεχνική εταιρία και πήγαινα το βράδυ στη σχολή με ένα σάντουιτς στον δρόμο που ήταν το μεσημεριανό μου. Είπα θα το ρισκάρω κι έτσι τόλμησα και το έκανα.
Οι δικοί σας πώς αντέδρασαν; Ο πατέρας μου ήταν πολύ ωραίος κι ώριμος άνθρωπος παρόλο που δεν ήταν μορφωμένος, το μόνο που μου είπε ήταν: “Δεν ξέρω τι είναι αυτό που θες να πας να κάνεις, άλλα αφού το σκέφτηκες καλά και θες να το κάνεις, να το κάνεις σωστά”. Εκ των υστέρων ήρθαν και οι δύο γονείς μου και με είδαν στο θέατρο.
Κάνατε αρκετές ταινίες; Ναι έκανα άλλα θα έκανα και πρωταγωνιστικές. Εγώ συνεργαζόμουν μόνο με τον Δημόπουλο, ποτέ με τον Δαλιανίδη που ήταν ο άλλος βασικός σκηνοθέτης της Φίνος Φιλμ. Αν και για μένα ο Δημόπουλος έκανε τις καλύτερες ταινίες.
Στην πρώτη ταινία που έκανα με τον Φίνο θυμάμαι ήμουν στο θέατρο Μινώα κι έπαιζα μια κωμωδία του Ψαθά με τον Ορέστη Μακρή, τον Γιάννη Γκιωνάκη κι άλλους συναδέλφους, και ήρθε ο Παντελής Βούλγαρης ο νυν μεγάλος σκηνοθέτης που τότε ήταν βοηθός του Ντίνου Δημόπουλου και μου λέει “έρχεσαι να κάνεις αύριο ένα γύρισμα”, και του απαντώ “έρχομαι”, μου λέει “έχεις κουστούμι” , “έχω” του απαντώ εγώ, γιατί τότε ήταν δικά μας όλα τα ρούχα που φορούσαμε. “Ε τότε βάλε ένα κουστουμάκι καλό κι έλα να κάνεις ένα γύρισμα”.
Και πάω και ήταν γύρισμα για την “ΑΡΧΟΝΤΙΣΑΣ” που συνοδεύω την Νίτσα Μαρούδα και κάνω στην ταβέρνα τον καυγά με τον Παπαμιχαήλ πάνω στον οποίο μου έσκισε καταλάθος το πουκάμισο. Λίγες μέρες μετά πήρα τηλέφωνο για να πάω να πληρωθώ, και μου λέει ο ταμίας στην Φίνος, “Βεβαίως να έρθετε κάθε Παρασκευή κάνουμε πληρωμές.
Πήγα εγώ και βρήκα ένα ποσό αρκετά μεγάλο σε σύγκριση με αυτό που θα έπαιρνα. Και γυρνάω και του λέω “Μήπως κάνετε λάθος είναι πάρα πολλά τα λεφτά”. Όχι όχι, ο Φίνος είδε την σκηνή του άρεσε και μου είπε να σας δώσω αυτά τα λεφτά”. Έτσι ξεκίνησα.Στη συνέχεια έπαιξα στις ταινίες “ΤΟ ΘΥΜΑ”, “ΤΟ ΛΕΒΕΝΤΟΠΑΙΔΟ”, “Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΗΚΑΡΙ” , “ΕΝΑ ΑΣΤΕΙΟ ΚΟΡΙΤΣΙ” κι άλλες πολλές.
Δεν κάνατε όμως ποτέ μανιέρα με τους ρόλους σας; Μου είχαν πει πως επειδή είχα μια ευκολία στο να υποδύομαι τον επαρχιώτη να κάνω τέτοιους ρόλους, εγώ όμως έλεγα “όχι δεν το κάνω, δεν θέλω να τυποποιηθώ θέλω να κάνω κι άλλα πράγματα”, όπως κι έκανα, από παπά και χωροφύλακα μέχρι κομμουνιστή. Μια φορά θυμάμαι είχα πει τον Μιχάλη Μόσιο που έκανε τον Ταμτάκο “Μην το κάνεις συνέχεια αυτό γιατί κάποια στιγμή θα το μετανιώσεις”. Κι αυτός με μίσησε γιατί νόμιζε πως τον ζηλεύω.
Η σκηνή σας με την Αλίκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ στην “Αρχόντισσα και τον αλήτη” πού γυρίστηκε; Στο στούντιο που είχε ο Φίνος στους Αγίους Αναργύρους. Επίσης με την Αλίκη και την ταινία “ΈΝΑ ΑΣΤΕΙΟ ΚΟΡΙΤΣΙ” εγκαινιάσαμε τα νέα στούντιο της Φίνος Φιλμ στα Σπάτα.
Τότε στο θέατρο και τον κινηματογράφο υπήρχαν κλίκες; Ναι πάντα. Βασικά υπήρχαν δύο μπλοκ τότε, στο θέατρο ήταν του Κουν, και στο κινηματογράφο του Δαλιανίδη. Η προσφορά του Κουν εκείνη την εποχή ήταν πολύ μεγάλη γιατί είχε φέρει πολλά αμερικάνικα έργα και είχε κάνει φοβερές παραστάσεις. Μετά όμως που μεγάλωσε άρχισαν να τον εκμεταλλεύονται όλοι, κάτι που κάνουν έως και τώρα. Στον κινηματογράφο ήταν το μπλοκ του Δαλιανίδη, δηλαδή ο Βουτσάς, ο Χρόνης Εξαρχάκος, η Μάρθα Καραγιάννη κι άλλοι.
Πως επιλέγονταν τότε ένας ηθοποιός για κάποια ταινία; Συνήθως επιλέγονταν αξιοκρατικά μα πολλές φορές υπήρχαν και παρασκηνιακά κριτήρια. Εγώ είμαι περήφανος που μπήκα στο θέατρο καθαρός και έφυγα πεντακάθαρος. Φτιάχτηκα, σπούδασα τα παιδιά μου, δεν έχω ανάγκη και γι’αυτό δεν πάω να δουλέψω όπου να ‘ναι. Άλλα δούλεψα πολύ. Πήγα και στην Αμερική 6 – 7 φορές.
Βγάλατε χρήματα απ’αυτή τη δουλειά; Έβγαλα άλλα δούλεψα και πολύ.
Δεχτήκατε ποτέ πόλεμο από άλλους συναδέλφους σας; Ναι δέχτηκα άλλα δεν θέλω να πω.
Και πώς το αντιμετωπίζατε αυτό; Απλά απέφευγα να ξανασυνεργαστώ με ορισμένους ανθρώπους άλλα μου έκαναν πολύ πόλεμο. Μια φορά μάλιστα είχα κλείσει ένα συμβόλαιο με τον Νίκο Ρίζο για το καλοκαίρι. Συνεργαζόμασταν τον χειμώνα και ο ίδιος γύρισε και μου είπε “Το καλοκαίρι θα είμαστε μαζί σίγουρα”. Και περνάει ο καιρός και μαθαίνω πως ο Ρίζος κάνει πρόβες με τον θίασο και εγώ δεν είμαι.
Και τον έπιασα και του ζήτησα τον λόγο, και μου λέει “Τι να έκανα, μου έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό ο άλλος ηθοποιός να μην είσαι στην παράσταση”. Ένας άλλος ηθοποιός σε ένα γύρισμα πήγε να μου βγάλει τα μαλλιά από ρίζα, και τον είδε κι ο σκηνοθέτης ο Ντίμης Δαδήρας που με ηρέμησε για να μην τα τινάξω όλα στον αέρα και μου ζήτησε να μην δώσω συνέχεια.
Συνεργαστήκατε πάρα πολύ με την Αλίκη; Ναι πάρα πολύ για δύο τρία χρόνια και πέρασα πάρα πολύ όμορφα. “Τσουκάκι” με φώναζε. Έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις από τότε.
Ήταν αυστηρή στη δουλειά; Όχι, άλλα όταν είσαι σταρ έχεις κάποιες απαιτήσεις. Κι αυτό που είχε η Αλίκη δεν το είχε καμία, κακά τα ψέμματα. Την ήθελε ο φακός την λάτρευε. Μπορεί κάποιοι να πουν πως κάποιες άλλες είχαν περισσότερο ταλέντο, όμως αυτή στον κινηματόγραφο ήταν αχτύπητη.
Θυμάστε κάτι από τα γυρίσματα για την νεράιδα; Τα γυρίσματα έγιναν στον Άγιο Νικόλαο και ήταν πολύ όμορφα. Έναν μήνα μείναμε και περάσαμε πάρα πολύ ωραία. Τότε η Αλίκη μόλις είχε γεννήσει και είχε τον Γιάννη μαζί της σε καλαθάκι. Όμως επειδή είχε ακόμα κάποια κιλά αν παρατηρήσεις ο Δημόπουλος της έκανε πολλά κοντινά.
Τι αμοιβή είχατε πάρει γι’αυτή την ταινία; Θυμάμαι τότε επειδή ήμουν στο θέατρο και έπρεπε να φύγω γιατί τα γυρίσματα θα γινόταν στην Κρήτη, τους είπα να μου δώσουν την αποζημίωση του θεάτρου, δηλαδή όσα θα έπαιρνα τους τρεις μήνες που θα έπαιζα και που ήταν πολύ καλός μισθός. Πήρα περίπου 30.000, αρκετά χρήματα για τότε.
Φέτος σας έγινε πρόταση να υποδυθείτε ξανά τον ίδιο ρόλο άλλα αυτή τη φορά στο θέατρο; Ναι άλλα δεν πήγα, το έχω κάνει με επιτυχία τότε, δεν χρειαζόταν πάλι τώρα.
Δεν το σκεφθήκατε καθόλου; Όχι όχι, μόλις μου το είπαν είπα “Σας ευχαριστώ πολύ δεν με ενδιαφέρει”. Αυτό είναι κάτι που το έχω κάνει με επιτυχία και πολύ καλούς συντελεστές. Τώρα δεν έχω λόγο να το ξανακάνω. Καταρχάς είμαι κατά αυτής της αντίληψης, δηλαδή να παίρνουν τις ταινίες και να τις κατακρεουργούν. Κάθε επιτυχία έχει την δική του γοητεία, δεν μπορείς εσύ να την παίρνεις και να κάνεις κάτι άλλο.
Δηλαδή δεν συμφωνείτε με το ανέβασμα ταινιών στο θεατρικό σανίδι; Όχι καθόλου, το θέατρο είναι θέατρο και η ταινία ταινία. Πως μπορείς μια ταινία με δέκα τοπία και πολλούς εξωτερικούς χώρους να την περιορίσεις πάνω σε μια θεατρική σκηνή πέντε μέτρων.
Σας κάλεσαν να δείτε την παράσταση; Όχι μόνο την πρόταση μου έκαναν.
Θα πηγαίνατε εάν σας καλούσαν; Δεν νομίζω να με ενδιαφέρει. Άλλωστε πιο πολύ πάω σινεμά παρά στο θέατρο.
Δεν έχετε περιέργεια να δείτε πώς μεταφέρθηκε στη σκηνή; Όχι δεν θέλω γιατί μπορεί να στεναχωρηθώ. Άλλωστε είναι ιεροσυλία να προσπαθούν να μιμηθούν την Αλίκη.
Κάποιοι λένε ότι ανεβάζοντας ταινίες που έπαιξε η Αλίκη είναι σαν να εκμεταλλεύονται το όνομά της. Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Το εκμεταλλεύονται αυτό το πράγμα, είναι και διαφημισμένες πάρα πολύ. Ειδικά η “ΝΕΡΑΙΔΑ” που είναι πολύ εμπορική ταινία και το βλέπω αυτό απ’τα πνευματικά δικαιώματα που παίρνω από τον Διόνυσο. Τότε θυμάμαι όταν βγήκε παίζαμε με την Αλίκη και στο θέατρο, και στην Αττική που είχε 3.000.000 κόσμο είχε πιάσει 1.500.000 εισιτήρια.
Είναι μια ταινία που οι προβολές της στην τηλεόραση είναι αμέτρητες από το ένα κανάλι στο άλλο. Τώρα ανεβάζουν αυτές τις ταινίες στα θέατρα, κουβαλάνε τον κόσμο με τα πούλμαν από οπουδήποτε δίνοντας 15 με 20 ευρώ. Κι έτσι έρχονται εκδρομούλα στην Αθήνα βλέπουν και την παράσταση και γυρνάνε πίσω ευτυχισμένοι.
Η Αλίκη τι περίπτωση ήταν; Αυτό που έκανε η Αλίκη ήταν κάτι το ανεπανάληπτο. Αν και στον κινηματογράφο ήταν πολύ καλύτερη, την ήθελε πολύ ο φακός.
Όμως κάποιοι λένε πως εγκλωβίστηκε στον ρόλο της ναζιάρας; Φυσικά και εγκλωβίστηκε, κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους που μάλωνε συχνά με τον Παπαμιχαήλ γιατί ο άλλος είχε άλλες φιλοδοξίες κι άλλη κουλτούρα να κάνουν κάτι διαφορετικό και πιο βαρύ. Προσπάθησε αυτή μια δυο φορές να το κάνει κι απέτυχε γιατί ο κόσμος την ήθελε αλλιώς. Οπότε δεν αφήνεις τον θρόνο για να γίνεις υπηρέτης. Αλλά εν γνώση της το έκανε, εάν δεν είχε αυτή την ανταπόκριση θα έκανε κάτι άλλο.
Ήταν φαινόμενο όπως την αποκαλούν; Όντως ήταν φαινόμενο. Δεν έχει ξαναγίνει άλλη κι ούτε θα ξαναγίνει. Η Αλίκη στις ταινίες τότε ήταν να την πιεις στο ποτήρι.
Υπήρχε κόντρα Αλίκης – Δημήτρη; Ναι δυστυχώς υπήρχε. Κατά την δική μου άποψη ο γάμος τους ήταν λάθος. Εγώ αυτούς τους έζησα και στον χωρισμό τους γιατί παίζαμε μαζί. Μετά όμως έφυγα απ’τον θίασο της Αλίκης από εγωισμό. Μάλιστα ο Μάνος Κατράκης που τον είχα και δάσκαλο με παρακάλαγε να μείνω μα του είπα “Δάσκαλε δεν θα κάτσω θα φύγω”, και έφυγα.
Ο λόγος; Κάτι είχε γίνει και είχα φύγει. Μετά μιλήσαμε πάλι μα δεν ξανασυνεργαστήκαμε.
Τώρα έχουμε καλούς καλλιτέχνες στο θέατρο; Όχι και φταίει πολύ τηλεόραση γιατί τα έχει ισοπεδώσει όλα κι ο ένας στους τρεις θέλει να γίνει ηθοποιός η τραγουδιστής κι έχει φτάσει ο ανταγωνισμός σε ξεφτίλα. Φτάνουν στα άκρα για να ξεχωρίσουν. Άλλα υπάρχουν κι αξιόλογοι νέοι ηθοποιοί πολύ μορφωμένοι, γιατί παλιά υπήρχαν και πολλοί αμόρφωτοι που είχαν ένστικτο και ταλέντο. Τώρα είναι καλλιεργημένα και αξιόλογα παιδιά όπως ο Μαρκουλάκης και ο Τάρλοου που έχουν πάρει το θέατρο στα χέρια τους και κάνουν υπέροχες δουλειές.
Εσείς τηλεόραση βλέπετε; Ναι βλέπω αργά καμιά καλή ταινία και μόνο.
Ριάλιτι; Γέμισε με τέτοια η τηλεόραση άλλα δεν τα βλέπω γιατί είναι σαχλαμάρες. Βλέπω μόνο ταινίες η ντοκιμαντέρ.
Όταν προβάλλονται οι ταινίες σας στην τηλεόραση τις βλέπετε; Καμιά φορά τις βλέπω γιατί λέω θα μπορούσα να έπαιζα καλύτερα η να έκανα μια προσθήκη, αν και στον Ψαθά δεν άρεσαν ποτέ οι προσθήκες, δεν τις επέτρεπε. Όμως εγώ είχα βάλει μια στο “ΣΤΡΑΒΟΞΥΛΟ” και μου είπε “Μπράβο σου, αυτή είναι πολύ καλή”.Άλλα γενικά δεν τις βλέπω τις ταινίες, δεν είμαι ματαιόδοξος.
Ξεχωρίζετε κάποια; Μια καλή ταινία με καλό σενάριο ήταν “Η κόμισσα της φάμπρικας” που για την εποχή της ήταν πολύ ποιοτική. Επίσης ξεχωρίζω το “ΣΤΡΑΒΟΞΥΛΟ”, και την “ΝΕΡΑΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΗΚΑΡΙ”.
Το κεφάλαιο τηλεόραση; Παλιά έκανα πάρα πολύ τηλεόραση με πρωτόγονα μέσα, άθλιες συνθήκες και αφάνταστη ταλαιπωρία. Δεν είχε μοντάζ τότε κι αν έκανες ένα λάθος πήγαινε όλη η σκηνή απ’την αρχή. Μιλάμε για τραγικά πράγματα, να σου βγαίνει η ψυχή.
Δεν σας λείπει το να παίζετε; Όχι βαρέθηκα. Μου κάνουν προτάσεις μα θέλω να είναι κάτι καλό και που να μην έχω παίξει. Αν ήταν κάτι καλό που να με ερεθίσει τότε θα το σκεφτόμουν. Αλλιώς περνάω πολύ όμορφα.
Σταρ όπως ήταν η Αλίκη και η Τζένη μπορούν να ξαναβγούν; Δύσκολα, δεν βγαίνουν εύκολα τέτοιοι άνθρωποι, κάθε 100 χρόνια βγαίνουν σταρ. Άλλα τώρα οι εποχές έχουν αλλάξει και γίνονται σταρ άνθρωποι που δεν κάνουν τίποτα. Ενώ κάποιοι άλλοι γεννιούνται όπως ο Σάκης Ρουβάς.
Υπάρχει κάποιος που θα του λέγατε ένα ευχαριστώ; Σε πάρα πολλούς ανθρώπους όπως τον Ντίνο Δημόπουλο, η τον Γιάννη Γκιωνάκη με τον οποίο έκανα την πρώτη μου επιτυχία στο θέατρο που ήταν “ΤΟ ΣΤΡΑΒΟΞΥΛΟ”. Εγώ τότε ήμουν νέος ηθοποιός και μου εμπιστεύθηκε έναν πολύ βασικό ρόλο. Γενικά με τους πιο πολλούς που συνεργάστηκα είχα πολύ καλή συνεργασία. Όταν σέβεσαι σε σέβονται και περνάς πολύ ωραία.
Σε άλλους ανθρώπους θα λέγατε ευχαριστώ; Φυσικά στην Αλίκη με την οποία έκανα πολλές επιτυχίες. Η Αλίκη τότε θα μπορούσε να πεί και στον Δημόπουλο και στον Φίνο αυτόν τον ρόλο θα τον παίξει ο τάδε, έτσι δεν είναι. Αυτή όμως με ήθελε. Στο θέατρο έκανα επιτυχίες και με την Αλίκη άλλα και με την Καρέζη και το σημαντικό είναι να βγάζεις ολόκληρο χειροκρότημα πάνω στην σκηνή και να σε αφήνουν. Γιατί υπάρχουν κι άλλοι κακοήθεις που σε καλύπτουν αμέσως και δεν σε αφήνουν να βγεις μπροστά.
Σας έχει συμβεί εσάς αυτό; Λες να μην μου έχει συμβεί. Είχα όμως πολύ γερό στομάχι γιατί είναι πάρα πάρα πολύ δύσκολη δουλειά. Ο Χορν έλεγε κάτι πάρα πολύ σοφό “Ότι έχει σχέση με δημοσιότητα είναι η χειρότερη δουλειά. Είτε είσαι πολιτικός, είτε είσαι ηθοποιός.Η ματαιοδοξία της δουλειάς”.
Ποια είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή ενός ηθοποιού; Η ανταπόκριση του κόσμου, υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή από αυτή. Ο ηθοποιός μπορεί να παίζει τζάμπα, αρκεί να έχει ανταπόκριση από τον κόσμο και να έχει σωστό κοινό κάτω. Γιατί κινηματογράφος χωρίς θεατές κάτω γίνετε, θέατρο όμως όχι.
Θέατρο ή κινηματογράφος; Στο θέατρο ότι και να κάνει ο σκηνοθέτης ο ηθοποιός είναι που καθαρίζει, ενώ στον κινηματογράφο είναι το αντίθετο. Εκεί το number one είναι ο σκηνοθέτης κι ο μοντέρ. Γι’αυτό πολύ ωραίοι ηθοποιοί του κινηματογράφου που ήταν σταρ, στο θέατρο δεν έκαναν πολύ μεγάλη καριέρα, γιατί εκεί δίνεις εξετάσεις. Διότι αν πεις το αστείο και δεν του αρέσει, σε κοιτάει σαν να λέει τι μας λες. Χτυπάει μέσα στα κόκκαλα το βλέμμα του θεατή.
Γιατί τώρα δεν γράφονται έργα όπως τότε; Γιατί άλλαξαν τα πράγματα και τα νέα παιδιά έχουν άλλη κουλτούρα. Λένε κάποια αστεία μεταξύ τους που δεν τα καταλαβαίνεις και απορείς γιατί γελάνε. Δεν ξέρω έχουν αλλάξει πάρα πολύ.
Ποιοτικό και εμπορικό θέατρο υπάρχει; Τι θα πει ποιοτικό και εμπορικό, όταν κάτι είναι κάτι καλό αξιοπρεπές και αρέσει είναι εμπορικό. Αν είναι τελείως κουλτούρα και δεν πάει άνθρωπος τι να το κάνω. Όπως έλεγε ο Πρετεντέρης “Η κουλτούρα είναι το άλλοθι της ανικανότητας”. Όπως και στον κινηματογράφο πρέπει το έργο να αγγίζει το κοινό, να περνάει κάποια μηνύματα και να είναι κατανοητό. Όχι να βλέπεις μια ταινία και να έχεις κάποιον δίπλα σου και να σου εξηγεί τις σκηνές.Το παιδί έπεσε κάτω απ’τη βέσπα…
Ο κόσμος που σας συναντάει στον δρόμο τι σας λέει; Πως με αγαπάει πολύ. Αν και τώρα είμαι πιο ήρεμος γιατί μεγάλωσα και δεν με αναγνωρίζουν πάρα πολύ.
Σας λένε ατάκες από τις ταινίες σας; Ναι φυσικά, μέχρι τώρα μου λένε την ατάκα “Το παιδί έπεσε κάτω απ’τη βέσπα” κι άλλα πολλά. Τότε μάλιστα εγώ είχα κάνει μια ραδιοφωνική εκπομπή 5 χρόνια που λεγόταν “ΜΕΙΝΕ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ” και έκανα τον Βασιλάκη. Μαζί μου ήταν η Ματίνα Καρρά και η πολύ ταλαντούχα Νίκη Τριανταφυλλίδη, κι ακόμα και τώρα καμιά φορά κάποιες γυναίκες μου λένε ο Βασιλάκης από το ραδιόφωνο.
Σας ικανοποιεί σαν ηθοποιό που θυμούνται τις ατάκες σας; Ε πώς. Φυσικά και με ικανοποιεί. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα.
Τι σας έχει προσφέρει η υποκριτική; Με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Όλοι αυτοί οι ρόλοι και οι άνθρωποι που συνεργάστηκα μου έδωσαν μια σωστή ισορροπία στη ζωή μου. Πέρασα πολύ καλά γιατί μου άρεσε η υποκριτική, και μου άρεσαν πολύ οι ανθρώπινοι ρόλοι που δυστυχώς δεν πρόλαβα να παίξω πολλούς. Ένας όμως τέτοιος ήταν στο έργο του Αλέκου Σακελλάριου “Δεσποινίς ετών 39” όπου έδωσα μια πολύ ωραία διάσταση στον ήρωα, όχι σαχλαμάρα.
Θυμάστε κάποια λόγια που να είχατε ακούσει για κάποια ερμηνεία σας; Ο Δημήτρης Ψαθάς για την ερμηνεία μου στο έργο του “ΤΟ ΣΤΡΑΒΟΞΥΛΟ” μου είχε πει πως ήμουν ο καλύτερος “Περικλής” που ήταν το όνομα του ρόλου που ερμήνευα. Επίσης μια φορά παίζαμε με την Αλίκη στο Θέατρο Διονύσια ένα έργο που λεγόταν “ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΚΑΘΕ ΓΥΝΑΙΚΑ” κι εγώ έκανα τον μικρό αδερφό της Αλίκης, που ήταν ένας ρόλος πολύ συναισθηματικός. Κι αυτός που μετέφρασε το έργο μου είπε ” Κύριε Τσούκα δεν φανταζόμουν πως σε αυτό το έργο θα μπορούσατε να δώσετε τέτοια διάσταση”. Λόγια πολύ όμορφα.
Είχατε κάποιους ρόλους απωθημένο; Είχα μα δεν πρόλαβα να τους παίξω. Εγώ δεν διάλεγα ποτέ, τον έπαιζα τον ρόλο όπως τον έπαιρνα. Δεν είπα ποτέ δεν θέλω.Εγώ απ’όταν έγινα ηθοποιός δεν έκανα άλλη δουλειά. Έζησα μόνο απ’το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση με αξιοπρέπεια.
Αν γυρνούσατε τον χρόνο πίσω θα αλλάζατε κάτι στην πορεία σας; Όχι όχι, πέρασα πολύ ωραία και δεν θα άλλαζα αυτή τη δουλειά. Έζησα από αυτή κάτι που πολλοί λίγοι ηθοποιοί το κάναμε. Εγώ απ’όταν έγινα ηθοποιός δεν έκανα άλλη δουλειά. Έζησα μόνο απ’το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση με αξιοπρέπεια. Θα μπορούσα να είμαι πολύ καλύτερα αν δεχόμουν να συμβιβαστώ σε κάποια πράγματα, άλλα δεν ήθελα. Άλλωστε τι θα κέρδιζα, θα είχα ένα σπίτι παραπάνω. Δεν με ενδιαφέρει. Πέρασα πάρα πολύ ωραία, αν και το μόνο που με στεναχωρεί είναι που δεν πρόλαβα πολύ τον κινηματογράφο καθώς “έπεσα απ’το τρένο”.
Σας λείπει αυτή η εποχή; Πάρα πολύ. Έχω ωραίες αναμνήσεις και την αναπολώ. Τότε κιόλας οι συνάδελφοι μεταξύ μας είχαμε και σχέσεις. Τώρα είναι πολύ ανταγωνιστικά και άγρια τα πράγματα. Ίσως είναι πολλοί οι ηθοποιοί, τότε δεν ήμασταν όσοι είναι σήμερα, και τα θέατρα ήταν ελάχιστα. Ανταγωνισμός όμως υπήρχε και τότε άλλα με μια αξιοπρέπεια και ένα επίπεδο, όχι αυτό που επικρατεί τώρα.
Τι ήταν για σας το θέατρο και ο κινηματογράφος; Όλη μου η ζωή ήτανε, μου άρεσε πολύ να παίζω άλλα όχι να βλέπω. Πιο πολύ προτιμώ να βλέπω κινηματογράφο, και η πιο πρόσφατη ταινία που είδα ήταν η “Μαίρη η Βασίλισσα της Σκωτίας”. Εμένα όπως προείπα μου άρεσε πάρα πολύ να παίζω, και επίσης δεν ήμουν ηθοποιός της πρόβας άλλα της σκηνής. Υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί που στην πρόβα δεν αποδίδουν άλλα πάνω στη σκηνή ήταν άλλο πράγμα.
Και πως είναι τώρα η καθημερινότητα σας; Μια χαρά, η καθημερινότητα του τίποτα που λένε και την απολαμβάνω. Πάω στην καφετέρια το πρωί, πίνω το καφεδάκι μου, μετά θα κάνω βολτίτσες με την γυναίκα μου ή θα πάμε κανα ταξιδάκι, κι από τέλη Μαΐου μέχρι τον Οκτώβριο θα πάω στο εξοχικό μου στην Εύβοια.
22 πρωταγωνιστές της χρυσής εποχής του Ελληνικού κινηματογράφου είχαν μιλήσει στον Χρήστο Κωνσταντίνου για τον σπουδαίο σκηνοθέτη Ντίνο Δημόπουλο που υπέγραψε αξέχαστες ταινίες όπως: ΤΟ ΑΜΑΞΑΚΙ, ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ 288, ΤΖΟ Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ, ΤΟ ΣΩΦΕΡΑΚΙ, ΜΑΝΤΑΛΕΝΑ, ΛΟΛΑ, Η ΛΙΖΑ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ, ΑΜΟΚ, ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ, Η ΒΙΛΑ ΤΩΝ ΟΡΓΙΩΝ, Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΝΟ, ΤΟ ΚΛΩΤΣΟΣΚΟΥΦΙ, ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΤΖΕΝΗ ΤΖΕΝΗ, ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΑΥΛΗΣ, Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΑ ΚΙ Ο ΑΛΗΤΗΣ, Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΞΑΝΘΑ ΜΑΛΛΙΑ, ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΠΟΛΥΒΟΛΑ, Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ και πολλές πολλές ακόμα.
3 2 1 ΜΟΤΕΡ ΓΥΡΙΖΟΥΜΕ
ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Μια ολόκληρη μέρα θα μπορούσα να μιλάω για τον Ντίνο γιατί για μένα ήταν ένας καλός και αξέχαστος φίλος.Υπήρξε μεγάλος, πανέξυπνος και ευρηματικός σκηνοθέτης με πολύ αρχοντική συμπεριφορά στους συναδέλφους του άλλα και στους ηθοποιούς στα γυρίσματα.Εγώ απ’ τις ταινίες που έκανα μαζί του δεν ξεχωρίζω κάποια, γιατί της αγάπησα όλες, κι αν δυσκολεύτηκα ποτέ σε κάποιο γύρισμα αυτός ήταν εκεί έτοιμος να μου δώσει τη λύση, διότι γι’αυτόν ήταν ευλογία να βοηθάει τον ηθοποιό και να συμμετέχει στην αγωνία του. Επίσης εκτός από σπουδαίος σκηνοθέτης ήταν κι ένας πολύ διανοούμενος άνθρωπος, ωραίος συγγραφέας και εξαιρετικός ποιητής. Τέλος ο Ντίνος Δημόπουλος είναι δικαιωμένος απ’όλους εμάς που δουλέψαμε κοντά του.
Τι να πω για τον Ντίνο, το Ντινάκι μου που έλεγα πάντα. Σαν συνεργάτης ήταν υπέροχος, και μορφωμένος άνθρωπος, και κυρίως θεατράνθρωπος, άλλωστε ήταν βγαλμένος από τον Μινωτή, θεατροπαίδι του. Μαζί του έκανα την πρώτη μου ταινία που ήταν “Οι κυρίες της αυλής” άλλα και την τελευταία μου στην Φίνος Φιλμ που ήταν”Οι βάσεις και η Βασούλα” που όπως έλεγε ήταν από τις πιο αγαπημένες του και την θεωρούσε σταθμό στην καριέρα του. Ήταν πάρα πολύ εκπληκτικός και πέθανε 4 μέρες μετά την μαμά μου, περνούσα την τραγωδία μου και ξαφνικά με παίρνει μια δημοσιογράφος και μου λέει “μάθατε”, λέω “τι”, και μου απαντάει έτσι κι έτσι. Πολύ μεγάλη θλίψη ο χαμός του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ
Ο Ντίνος ήταν ένας σπουδαίος επαγγελματίας. Αφάνταστα αυστηρός στα γυρίσματα άλλα ορισμένες φορές και πολύ γλυκός. Ειδικά όταν ήθελε να σε ενεργοποιήσει περισσότερο, δεν ξέρω πως έβρισκε έναν τρόπο και τον λάτρευες εκείνη την ώρα, του έδινες τα πάντα.
ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΤΣΑΣ
Έχω κάνει πολλές ταινίες μαζί του, ήμασταν πολύ φίλοι. Ήταν ωραίος άνθρωπος και κυρίως ωραίος σκηνοθέτης με ευρήματα. Μας σεβόταν όλους και τον σεβόμασταν κι εμείς γιατί όλοι όσοι δουλέψαμε μαζί του ήμασταν μια οικογένεια.Δεν υπήρχε βεντετισμός τότε, δεν υπήρχε το εγώ, υπήρχε το εμείς.Ο Ντίνος ήταν ένας πολύ πολύ πολύ σπουδαίος σκηνοθέτης της εποχής εκείνης , που δυστυχώς τώρα λείπει πάρα πολύ.
ΝΙΚΟΣ ΓΑΛΑΝΟΣ
Αυτό που θα έλεγα για τον Ντίνο πέρα από το τεράστιο κινηματογραφικό του έργο, είναι ήταν πως ήταν ένας άνθρωπος με χιούμορ, που σημαίνει πως το γύρισμα ήταν άνετο και έτσι έβγαινε μια καλή δουλειά μέσα από μια συνεργασία κι ένα πνεύμα χιουμοριστικό με το γέλιο και το καλαμπούρι μας που για εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ δεδομένο. Ήταν βασικό και χαρακτηρίζει ας πούμε και την διαφορά με νεότερους σκηνοθέτες.
Επίσης ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος βοηθούσε τον ηθοποιό, δηλαδή αν σε κάποια σκηνή ο ηθοποιός δυσκολευόταν για έναν οποιονδήποτε λόγο ήξερε πως να τον δουλέψει ούτως ώστε να βγάλει αυτό που όχι μόνο ήταν απαραίτητο για τον ρόλο, άλλα και για το όλο καλό αποτέλεσμα της ταινίας. Ο Ντίνος Δημόπουλος ήταν ένας απλός καθημερινός άνθρωπος, με το γέλιο του, με το αστείο του και είχε μια αγάπη με τους ανθρώπους που συνεργαζόταν πάνω από μια δυο φορές μαζί, κάτι που για μένα ήταν πολύ βασικό.
ΝΟΝΙΚΑ ΓΑΛΗΝΕΑ
Συνεργάστηκα μόνο μια φορά με τον Ντίνο Δημόπουλο στην “Κόρη του ήλιου” με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Κώστα Καρρά και μπορώ να πω ότι ήταν ένας ευγενέστατος και πολύ καλλιεργημένος άνθρωπος. Τα γυρίσματα μαζί του ήταν εξαιρετικά ευγενικά.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΙΟΥΛΑΚΗ
Ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος και πολύ καλός σκηνοθέτης, έχω τις καλύτερες αναμνήσεις από αυτόν. Μαζί του συνεργάστηκα πολλές φορές και στο θέατρο και στον κινηματογράφο με εξαιρετικά αποτελέσματα.
ΡΙΚΑ ΔΙΑΛΥΝΑ
Ήταν ένας εξαίρετος άνθρωπος. Δεν νευρίαζε ποτέ και είχε μια ευγένεια και μια σωστή ανατροφή. Ήτανε αληθινός κύριος και τότε μαζί και με την σύζυγο του κάναμε πολλές φορές παρέα. Είχανε μια σπάνια ποιότητα.
Η Ελένη Ερήμου.
ΕΛΕΝΗ ΕΡΗΜΟΥ
Το είδος του είναι σπάνιο γιατί ήταν ένας πολύ καλός σκηνοθέτης ο οποίος ήταν και πολύ καλός με τους νέους όπως ήμουν εγώ τότε. Ένας πολύ γλυκός άνθρωπος με τον οποίο είχα μια πολύ ωραία συνεργασία τότε στα πρώτα μου βήματα. Θυμάμαι πως δούλευες μαζί του και το ευχαριστιόσουν, έπαιρνες πολύ σεβασμό από εκείνον που δεν υπάρχει στις μέρες μας.
ΜΕΛΠΩ ΖΑΡΟΚΩΣΤΑ
Ο Ντίνος Δημόπουλος ήταν ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες του κινηματογράφου και του θεάτρου. Εμένα προσωπικά με έχει σκηνοθετήσει σε πολλά έργα και ήταν ο σκηνοθέτης που οι ηθοποιοί του είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη και ποτέ δεν δυσφορούσαν σε ότι κι αν τους ζητούσε σχετικά με τον ρόλο τους. Ήταν κι ο ίδιος ένας εξαιρετικός συγγραφέας, και τα έργα του στην εποχή τους κίνησαν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.
Είχε γράψει για τους νέους ανθρώπους, τον ενδιέφεραν τα νιάτα πάντα, και τον ενδιέφερε το νέο αίμα στον χώρο της υποκριτικής. Επίσης έχει άλλο ένα ρεκόρ για μένα, σκηνοθέτησε το πρώτο και μοναδικό έργο μου που παίχτηκε στο Εθνικό. “Το συμβιβαστήκαμε”, ένα έργο για το οποίο είχα πάρει το πρώτο κρατικό βραβείο. Πάνω απ’όλα ο Ντίνος Δημόπουλος ήταν ένας ευγενής άνθρωπος, ένας ευπατρίδης κι έχω τις καλύτερες αναμνήσεις από αυτόν.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ
Με τον Ντίνο Δημόπουλο και με την Φλωρέττα την γυναίκα του εκτός από φίλοι ήμασταν και γείτονες σε διπλανά διαμερίσματα όπου μέναμε επί πολλά χρόνια . Είχαμε συνεργαστεί σε κάποιες ταινίες του Φίνου και μπορώ να πω πως ήταν πολύ καλός σκηνοθέτης. Είχε φυσικά το προνόμιο ότι ήταν θεατροπαίδι αφού είχε δουλέψει κι ως βοηθός του Μινωτή στο Εθνικό. Δηλαδή δεν ήταν άσχετος με το θέατρο γιατί είχε παίξει σε αυτό άλλα και στον κινηματογράφο.
Ο Ντίνος μέσα σ’αυτό το κλίμα που δούλευε ο κινηματογράφος τότε και με τους περισσότερους σκηνοθέτες που ήταν αυτοσχέδιοι έφερε έναν άλλον αέρα. Άλλωστε είχε δημιουργήσει πολύ καλές ταινίες. Επίσης είχε πολύ καλή συνεργασία με τους ηθοποιούς και ήταν γενικά από τις καλές περιπτώσεις το να συναντηθείς μαζί του στον κινηματογράφο. Έκανε την δουλειά του, ήταν αυστηρός και αιχμηρός άλλα δεν έπαιρνε προσωπικό χαρακτήρα. Καταλάβαινες πως πάλευε για τον κοινό στόχο, όχι κάποιον προσωπικό. Γι’αυτό όλοι οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί του ήταν ευχαριστημένοι.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΛΙΒΩΚΑΣ
Ο Ντίνος Δημόπουλος ήταν ένας αξιόλογος άνθρωπος με πάρα πολύ χιούμορ. Ξεκίνησε ως ηθοποιός ενώ εργάστηκε και για πολλά χρόνια στο πλάι του Αλέξη Μινωτή σαν βοηθός του στην σκηνοθεσία όπου μεταπήδησε κι ο ίδιος αργότερα. Υπήρξε πολύ καλός σκηνοθέτης και μαζί με τον Δαλιανίδη ήταν βασικό στέλεχος στην Φίνος Φιλμ όπου δούλεψε με υπευθυνότητα και χιούμορ δημιουργώντας μεγάλες επιτυχίες όπως την ταινία “Μια τρελή οικογένεια” που είχα την χαρά να συμπρωταγωνιστώ κι εγώ με όλους εκείνους τους σπουδαίους ηθοποιούς.
ΜΑΡΩ ΚΟΝΤΟΥ
Με τον Ντίνο έχω κάνει μόνο μια ταινία που είναι και αγαπημένη μου την “Μια Ιταλίδα απ’την Κυψέλη”. Μια ταινία που είχε ατάκα και γέλιο.Στα γυρίσματα ήταν σχεδόν άφαντος, τόσο ήσυχος. Δεν κουραστήκαμε καθόλου και να φανταστείτε πως η ταινία αυτή γυρίστηκε μέσα σε 28 μέρες.Ήταν ένας άνθρωπος ταλαντούχος, που ξεκίνησε ως ηθοποιός τους Εθνικού θεάτρου όπου εκεί τον γνώρισα πρώτη φορά και με την σύζυγο του ξεκινήσαμε και στον χορό αρχαίας τραγωδίας επί Ροντήρη. Ήταν ένας κύριος, ταλαντούχος και ευγενέστατος.
ΒΕΡΑ ΚΡΟΥΣΚΑ
Ήταν πράγματι ένας πολύ καλός σκηνοθέτης και για μένα ένας πολύ γλυκός άνθρωπος με φοβερό χιούμορ. Εκτός του ότι δούλεψα μαζί του τον έζησα και προσωπικά για λίγο.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Συνεργάστηκα μαζί του στην πρώτη μου ταινία “Η ΛΙΖΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ” ( Βουγιουγκλάκη, Κωνσταντάρας, Πάντζας, Λευτεριώτης) . Ήταν ο πρώτος μου σκηνοθέτης. Ένας άνθρωπος με πρωτοποριακή ματιά και ευγενικός με τους ηθοποιούς
Πρώτα απ’όλα ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος κι από τους καλύτερους Έλληνες σκηνοθέτες του κινηματογράφου. Άφησε καλές αναμνήσεις με τις ταινίες του άλλα και σε μας που είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε έστω και λίγο μαζί του.
ΕΛΕΝΗ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ
Ήταν εξαιρετικός άνθρωπος και πολύ καλός σκηνοθέτης.Γύρισα μαζί του μια πολύ ωραία ταινία, τις “Κυρίες της αυλής” με έναν Ηλιόπουλο που ήταν άπιαστος. Μάλιστα λίγα χρόνια πριν φύγει από την ζωή τον είχα συναντήσει στον Διόνυσο και μου είχε πει “Αχ βρε Ελένη τότε πήρες όλη την ταινία και έφυγες”. Ήταν ευγενέστατος πάντα.
ΤΖΕΝΗ ΡΟΥΣΣΕΑ
Ο Ντίνος Δημόπουλος ήταν ένας πολύ καλός σκηνοθέτης άλλα και δύσκολος στην δουλειά του γιατί ήθελε το καλύτερο αποτέλεσμα. Πάνω απ’όλα όμως ήταν ευγενής και μορφωμένος.
ΖΩΖΩ ΣΑΠΟΥΝΤΖΑΚΗ
Μεγάλος άνθρωπος, εκπληκτικός, απλός, πάρα πολύ καλός στην δουλειά του, και μπορώ να πω απ’τους ωραιότερους σκηνοθέτες με ένα γέλιο που και λάθος να έκανες σου έδινε κουράγιο. Εγώ μόνο μια ταινία γύρισα μαζί του ” Το θύμα” όπου τις πιο πολλές φορές στα γυρίσματα ήμουν κουρασμένη και άυπνη απ’το κέντρο που εμφανιζόμουν, κι αυτός καθόταν απέναντι μου και μου γελούσε.Δεν ήταν αυστηρός, ήταν πάντοτε χαρούμενος, γελαστός και κάποια διόρθωση αν ήθελε να σου κάνει την έλεγε με τέτοιο τρόπο που ούτε το καταλάβαινες, ήταν για μένα μεγάλος σκηνοθέτης και εξαιρετικός άνθρωπος.
Ο Ντίνος Δημόπουλος αυτός ο μεγάλος σκηνοθέτης και άνθρωπος με σκηνοθέτησε στην Φίνος Φιλμ στην πρώτη μου ταινία εκεί. Ήταν εκείνη η υπέροχη ταινία” Ένας μεγάλος έρωτας” με την Τζένη Καρέζη και τον Νίκο Κούρκουλο. Επίσης με σκηνοθέτησε και στην 2η που ήταν η “Λόλα” με το ίδιο πρωταγωνιστικό δίδυμο. Αυτό που θυμάμαι ήταν που με κοίταζε και μου έλεγε ” εσύ παιδί μου έχεις μια αύρα θετική, θα πας μπροστά και μακάρι να μαι εγώ ο σκηνοθέτης σου”. Ήταν πολύ σπουδαίος σκηνοθέτης που μένα ακόμα υπάρχει γιατί υπάρχουν οι ταινίες που έχει σκηνοθετήσει.
ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΚΑΣ
Ήταν ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες του καλού ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου που τον θεμελίωσα. Στις συνεργασίες μας ήταν πάντα κύριος, άψογος και ευγενέστατος. Ένας πολύ καλλιεργημένος, μορφωμένος άνθρωπος. Εγώ όλες τις ταινίες που έκανα στην Φίνος φιλμ τις σκηνοθέτησε ο Ντίνος. Ήταν άριστος επαγγελματίας κι άμα ήσουν διαβασμένος ήταν πολύ εντάξει. Εγώ είχα και την τύχη να παίξω στην μεγάλη επιτυχία που σκηνοθέτησε στο θέατρο και ήταν “Το στραβόξυλο” του Δημήτρη Ψαθά στο θέατρο Άλφα το 1968.
ΑΙΜΙΛΙΑ ΥΨΗΛΑΝΤΗ
Εγώ έκανα μόνο μια ταινία μαζί του, την “Ωραία του κουρέα” κι αυτό που θυμάμαι έντονα είναι η ευγένεια και η καλοσύνη του. Ήταν ένας υπέροχος και σπουδαίος σκηνοθέτης που ήξερε πάρα πολύ καλά την δουλειά του.
Υπηρετεί το ελληνικό θέατρο για περισσότερο από μισό αιώνα και μιλά στον Χρήστο Κωνσταντίνου και στο www.thisisjustlife.gr για τις “Γοργόνες” του τότε και του σήμερα, για το πρώτο του ξεκίνημα και φυσικά, τους ανθρώπους που αγάπησε και τον αγάπησαν…
Κύριε Γιάννη πως πήρατε την απόφαση να γίνετε ηθοποιός και σε ποια ηλικία; Στην ηλικία των 6μιση ετών κάπου εκεί. Μόλις είχα μπει στο δημοτικό, αν και είχα πάει σε νηπιαγωγείο που είχε η κυρά Φροσσύνη εκεί στο Αιτωλικό. Τότε λοιπόν εγώ έλεγα σε όλες τις γιορτές τα ποιήματα και με ρωτούσε ο δάσκαλος τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις, κι εγώ έλεγα ηθοποιός από τότε από παιδάκι. Δεν έβλεπα τον εαυτό μου σε άλλη δραστηριότητα εκτός από αυτή του ηθοποιού.
Στους δικούς σας πως το ανακοινώσατε και πως αντέδρασαν; Ο πατέρας μου ενώ με βοηθούσε και στα ποιήματα και στα τραγούδια όταν ήμουν παιδί, όταν πήρα την απόφαση να γίνω ηθοποιό δεν ήθελε. Η μητέρα μου όμως με κάλυπτε και μου τόνωνε το ηθικό κι έτσι πήγα στην σχολή του Εθνικού θεάτρου.
Σας είδαν στο θέατρο μετά; Μετά ναι, ο πατέρας μου με μεγάλη χαρά με είδε, αν και με αρνήθηκε κάποτε όταν με έναν συνάδελφο του βάδιζε την Πανεπιστημίου και του λέει Κώστα είδα ότι υπάρχουν δύο Γιάννηδες Βογιατζήδες. Ο ένας είναι τραγουδιστής , ο Γιαννάκης ο ξάδερφος μου και βαφτισιμιός του πατέρα μου, και ο άλλος ένας ηθοποιός που είναι στου Μουσούρη. Κι ο πατέρας μου απαντάει ούτε με τον έναν έχω συγγένεια ούτε με τον άλλον, μας αρνήθηκε, όμως μετά από λίγο καιρό πήγε στον Γιάννη στο κέντρο που τραγούδαγε, άλλα ήρθε και σε μένα στο θέατρο και τα βρήκαμε.
Εσείς πως νιώθατε όταν ξέρατε ότι από κάτω είναι ο πατέρας σας, είχατε τρακ; Ευθύνη είχα, όχι για να τον κάνω να σκεφθεί ότι αδίκως δεν με άφηνε να πάω στο θέατρο, γιατί εγώ δεν είμαι από τους ανθρώπους που όταν τους λένε ότι υπάρχει κάποιος από κάτω τρακάρονται. Εγώ δεν τρακάρομαι καθόλου, θέλω μόνο να τους αποδείξω πόσο σωστό είναι το επάγγελμα μου, δηλαδή τι επάγγελμα, για μένα είναι λειτούργημα πρώτα και μετά επάγγελμα.
Πως προσεγγίζετε τον κάθε ρόλο; Κοίταξε, εγώ τον ρόλο που έπαιξα τον χειμώνα, ξέρω που μένει, ξέρω το κρεβάτι του που είναι,που κοιμάται η κόρη του,η γυναίκα του που είναι ο τάφος της,, που πήγαν τα οστά της, τα ξέρω όλα, τα ζω, τι φαί της άρεσε της συγχωρεμένης, τα ξέρω όλα. Τα αισθάνομαι μέσα μου, κατάλαβες πως ερμηνεύω εγώ τους ρόλους μου, κάνω μια ιστορία τον κάθε άνθρωπο. Μπορεί να είναι εύστοχο, να είναι άστοχο, να είναι άδικο, να μην είναι σωστό, εγώ όμως πλάθω έναν μύθο για τον κάθε ρόλο γύρω γύρω από αυτόν.
Ξέρω πότε γεννήθηκε, που γεννήθηκε πως έζησε , ποιος πλένει τα ρούχα, ποιος τα σιδερώνει. Τι φαί του αρέσει, τι αισθάνεται για την κόρη του, την γυναίκα του, τα παιδιά του, τους συγγενείς του, τους γείτονές του, τα ξέρω μέσα μου τα ζω. Δεν μπορώ να λέω μόνο το κείμενο, έμαθα το κείμενο και το λέω απέξω , δεν υπάρχει για μένα. Ζώντας την κατάσταση μου έρχεται και το κείμενο.
Σε ποιον απ’όλους αυτούς τους ρόλους που έχετε υποδυθεί ήσασταν πιο κοντά; Προσπάθησα σε όλους να είμαι κοντά άλλα καμιά φορά τα πράγματα όπως έρχονται δεν τα πετυχαίνεις για πολλούς και διαφόρους λόγους. Στην ταινία “Δεσποινίς διευθυντής” έπαιξα έναν κομουνιστή που νομίζω είναι από τις καλύτερες ερμηνείες που έχω κάνει. Έναν κομουνιστή υπάλληλο, κλητήρα. Ήταν σωστός, μου τον δίδαξε πάρα πολύ σωστά δε ο σκηνοθέτης μας ο Ντίνος Δημόπουλος, ο οποίος έχει κάνει πολύ σπουδαίες ταινίες και ήδη έπρεπε το όνομα του να είναι πιο λαμπερό, ήταν σπουδαίος σκηνοθέτης.
Παθιαζόταν με το σενάριο, και επειδή ήταν καλός ηθοποιός σου έπαιζε τον ρόλο αν δεν μπορούσες εσύ ο ίδιος με το πρώτο να τον φέρεις εις πέρας, εννοώ την ερμηνεία. Σου έδινε στοιχεία για να μπορείς να τον παίξεις, να τον ερμηνεύσεις, γιατί στον κινηματογράφο δεν πρέπει να μεταχειριζόμαστε , έπαιξα αυτόν τον ρόλο,δηλαδή πρέπει να είσαι ο ρόλος, και είναι πολύ ωραίο πράγμα να είσαι ο ρόλος.
Ο Γιάννης Βογιατζής.
Πώς είναι ένας σωστός ηθοποιός; Ο σωστός ηθοποιός, αυτός που ανταποκρίνεται στο αντικείμενο αυτό που είναι ο ρόλος να ερμηνεύσει, πρέπει να ζήσει αυτή τη κατάσταση, γι’αυτό λέω πως ο ηθοποιός τελικά κλέβει και μια δεύτερη ζωή, δηλαδή κάθε ιδιώτης, κάθε άνθρωπος έχει την ζωή του, όπως κι εγώ, όπως κι εσύ κι όλοι μας. Ο ηθοποιός έχει κι άλλη μια ζωή και κάθε φορά ζει κι αυτός και μια διαφορετική ζωή ανάλογα με τον ρόλο που καλείτε να ερμηνεύσει.
Εγώ όλη την ημέρα όταν έχω παράσταση το βράδυ ότι κι αν κάνω ο τελευταίος αποδέκτης, το κάθε τι είναι το θέατρο. Κοιτάζω να μην χτυπήσω, να μην αργήσω στην παράσταση , να φροντίσω τον εαυτό μου, να είμαι υγιής, να είμαι ξυρισμένος, όλα γυρίζουν στο τι καλούμαι το βράδυ να ερμηνεύσω στο θέατρο, κι αυτή είναι κι η μεγάλη σου ανταμοιβή, γιατί η ανταμοιβή στην τέχνη και τις σπουδαίες δουλειές δεν είναι το χρήμα, είναι αυτό που παίρνεις εργαζόμενος, προσφέροντας είναι η αγάπη του κόσμου που σε βοηθάει να γίνεσαι και καλύτερος.
Στον κινηματογράφο έχετε αφήσει εποχή με κάποιες φράσεις που έχετε πει. Ο κόσμος όταν σας συναντάει σας λέει κάποιες από αυτές; Συνεχώς.
Πως νιώθετε; Λίγο άβολα, δεν ξέρω τι να πω στον κόσμο,, τους ευχαριστώ πολύ, τους λέω σας ευχαριστώ πάρα πολύ, δεν ξέρω τι να πω παραπάνω. Σας ευχαριστώ πολύ, ελπίζω να σας ικανοποιώ πάντα και να με συγχωρείτε αν καμιά φορά λαθεύω, αισθάνομαι να ζητήσω και συγνώμη από τους ανθρώπους εκ των προτέρων.
Τι είναι για σας το θέατρο; Το θέατρο είναι μια άλλη ζωή που θα επιθυμούσα να είχα. Αυτές τις πολλές ζωές που μου δίνουν οι διάφοροι ρόλοι, εγώ κάθε φορά ζω τον ρόλο που καλούμε να ερμηνεύσω και το χαίρομαι σαν μικρό παιδί. Κι έχω την εντύπωση πως κάπου κλέβω από την ζωή μια δεύτερη ζωή.
Ποια θεατρική σας στιγμή δεν θα ξεχάσετε ποτέ; Την πρώτη πρώτη παράσταση που βγήκα στον ” Έμπορο της Βενετίας”. Και είπα η μένω στην σκηνή τώρα και κερδίζω, η φεύγω και δεν ξαναγυρίζω στο θέατρο.
Έχετε κάποιον ρόλο απωθημένο; Όχι κανέναν. Κάποιοι σπουδαίοι σκηνοθέτες, δυο, μου είπαν ότι πρέπει να παίξω τον Ληρ του Σαίξπηρ. Δεν θα το τολμήσω ποτέ, σε αυτή την ηλικία τον φοβάμαι κάθε ρόλο που παίρνεις τον κάνεις πρόβα και πας. Για μένα δεν είναι έτσι, είναι ολόκληρη ιστορία για να κάνω έναν ρόλο.
Φοβηθήκατε ποτέ κάποιον ρόλο; Είναι κάπως περίεργη η επαφή του ηθοποιού με τον ρόλο, παίρνεις ανοίγεις το κείμενο, το διαβάζεις μέχρι τη μέση το ξαναδιαβάζεις πάλι, είναι ο καλύτερος σου φίλος που εκείνη τη στιγμή είναι και ο μεγαλύτερος σου εχθρός. Πρέπει να κατακτήσεις εσύ το κείμενο , δηλαδή την ουσία του κειμένου, όχι τα λόγια το τι είναι, κι αυτό να κατακτήσει εσένα.
Εσύ να του δώσεις κι αυτό να σου δώσει. Είναι ένα είδος γάμου που γίνετε μεταξύ κειμένου και ηθοποιού, κι όσο καλύτερος είναι ο σκηνοθέτης τόσο καλύτερη γίνετε η παράσταση. Γιατί ο σκηνοθέτης ο οποίος έχει ανθρωπιά, ήθος δεν τρακάρει τους ηθοποιούς και δίνει κουράγιο, αυτός κάνει και τις μεγάλες παραστάσεις.
Στον χώρο σας έχουν φερθεί ποτέ με αχαριστία; Βεβαίως, άλλα δεν με αγγίζει εμένα αυτό ποτέ, πάντα κοιτάω πως φέρομαι εγώ στους άλλους. Έχω και παράδειγμα μεγάλο, άνθρωπος ο οποίος κυριολεκτικά με κυνήγησε στο θέατρο,για να με βγάλουν από τα σχήματα να μην υπάρχω, να μην γράφομαι πουθενά. Κι εγώ του είπα εσύ είσαι ο σπουδαίος, είσαι αυτός ο μεγάλος κι αν δεν δεν σου κάνω εσένα, είναι δικαίωμα σου το δέχομαι, ναι από την πλευρά σου το δέχομαι που έχεις αυτή την αρετή να λες την αλήθεια. Παιδί μου δεν σώζεσαι σε αυτή τη δουλειά λέοντας ψέμματα. Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, στο τέλος θα σε πάρουνε χαμπάρι και θα λένε, α τον καραγκιόζη. Έτσι θα λένε.
Καλούς ηθοποιούς τώρα έχουμε; Νομίζω ότι τώρα έχουμε καλύτερους ηθοποιούς από παλιά. Παλιά οι ηθοποιοί ήταν τυποποιημένοι κι αν δεις στις περισσότερες ταινίες μην σου πω όλες, επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους. Όχι μόνο πρωταγωνιστές, άλλα και δευτεραγωνιστές τα ίδια πράγματα λένε μονίμως, με τον ίδιο τρόπο έπαιζαν, δεν άλλαζαν.
Αυτό το έκαναν οι παλιοί, οι σημερινοί ηθοποιοί είναι πάρα πολύ καλύτεροι γιατί καλούνται να ερμηνεύσουν τους ρόλους, και έτσι δεν είναι ποτέ οι ίδιοι, υπάρχουν όμως και αρκετοί που είναι οι ίδιοι σε όλα τα έργα. Σήμερα η θεατρική παιδεία είναι πολύ καλύτερη από την προηγούμενη γενιά η μάλλον γενιές γιατί εγώ δεν μιλάω μόνο για μια γενιά άλλα για δύο ίσως και τρεις.
Τι συμβουλή θα δίνατε σε ένα νέο παιδί που θα θέλει να γίνει ηθοποιός; Ένα παιδί που θα θέλει να γίνει ηθοποιός πρέπει να έχει δώσει μέσα του την απάντηση που έδωσα εγώ στον Χορν. Ή κάνω ή δεν κάνω για το θέατρο εγώ θα γίνω ηθοποιός.
Αν γυρνούσατε τον χρόνο πίσω υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε; Πιθανόν πολλά, πάρα πολλά.
Ηθοποιός θα ξαναγινόσασταν; Σε μικρότερη ηλικία ακόμα. Προτιμώ να πάω στην κόλαση με τους ηθοποιούς παρά να είμαι στον παράδεισο με τους αγγέλους. Με τους ηθοποιούς συζητάς κάπως αλλιώς, σε καταλαβαίνουν, είναι μια άλλη φιλία ανθρώπων. Τώρα το ίδιο μπορεί να πει κι ένας γιατρός για τους γιατρούς η ένας μηχανικός για τους μηχανικούς, πάντως οι ηθοποιοί νομίζω είναι κάπως ξεχωριστά πρόσωπα από τα άλλα επαγγέλματα, δεν θα έλεγα πιο προηγμένοι, όμως κάπως πιο ευθύς άνθρωποι, γιατί όσο καλύτερος ηθοποιός είσαι, τόσο πιο αληθινός είσαι, διότι δεν μπορείς να είσαι ψεύτικος άνθρωπος άλλα σπουδαίος ηθοποιός, δεν γίνετε.
Σκεφτήκατε ποτέ να τα παρατήσετε; Όχι παρόλο που είχα προτάσεις για άλλα πράγματα. Δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό.
Τι θυμάστε από εκείνη την εποχή; Θυμάμαι οτι ο Γιάννης ήταν εκπληκτικός, άλλα η δουλειά δουλειά και η πλάκα πλάκα όπως το έκανε κι ο Μουσούρης, δεν υπήρχαν αστεισμοί την ώρα της πρόβας στο θέατρο η το γύρισμα, αυτή ήταν δουλειά, σκληρή δουλειά, έντιμη δουλειά όμως με αγάπη.
Κι η μητέρα σου σου δίνει χαστούκια και θα σου πει τα σκληρότερα λόγια που έχεις ακούσει ποτέ στην ζωή σου, δεν θα στα πει ο ξένος, θα στα πει η μάνα σου, και δεν λέω ο πατέρας σου άλλα η μάνα σου, και θα σου έχει αποκαλύψει και την ψυχή της, και μπορεί να κλαις άλλα θα σου πει την αλήθεια η μάνα, η πραγματική μάνα που νιώθει τον γιο της, νιώθει την κόρη της. Αν δεν σου πει την αλήθεια, αν δεν πονέσεις κι αν δεν κλάψεις δεν θα πας μπροστά.
Τα γυρίσματα τότε ήταν δύσκολα; Πολύ. Όταν είχε έρθει μάλιστα κι ο έγχρωμος κινηματογράφος , το έγχρωμο φιλμ σου έλεγαν μην κάνεις λάθος σε παρακαλώ γιατί το κάθε γύρισμα κοστίζει ας πούμε σημερινά 150 με 200 ευρώ. Το στοπ ήταν 200 ευρώ ζημιά κι ολόκληρος ο μισθός σου ήταν τότε 1500 ευρώ, αν έκανες δέκα λάθη έλεγαν να φύγει αυτός δεν τον θέλω, είναι κάφτρα, είναι αυτό, είναι τούτο. Έπρεπε να πας αφού είχες μελετήσει καλά δεν λέω να διαβάσεις, άλλα να έχεις μελετήσει καλά τον ρόλο, και το έργο θέλει μελέτη δεν θέλει διάβασμα, δεν είναι ρομάντζο, θέλει ανθρώπους πραγματικούς.
Με την Αλίκη πως ήταν οι σχέσεις σας; Αδελφικές, η Αλίκη μ’ αγαπούσε πάρα πολύ, και έχουμε παίξει μαζί τέσσερις μεγάλες σεζόν. Η πρώτη ήταν στο θέατρο Μουσούρη στην παράσταση “Τόπο στα νιάτα” ,και η τελευταία “Ο κόσμος της Σούζι Βογκ” και μετά “Η κόρη μου η σοσιαλίστρια” που είχε μεγάλη επιτυχία. “Ο κόσμος της Σούζι βογκ” κράτησε μόνο τρεις εβδομάδες και Ανήμερα των Χριστουγέννων ανεβάσαμε την σοσιαλίστρια και έπαιξα τον ρόλο που στον κινηματογράφο είναι κολοσσός και τον έπαιξε θεικά ο Λάμπρος Κωνσταντάρας.
Εγώ τότε παίζοντας τον πατέρα της, τον έπαιζα με περούκα για να φαίνομαι ηλικιωμένος. Η Αλίκη όμως ήθελε να τον παίξω και στον κινηματογράφο, και της λέω βρε Αλίκη δεν γίνετε αυτό το πράγμα στον κινηματογράφο με περούκα, πως θα γίνει, θα είναι γελειότητα, και έτσι δεν τον έπαιξα, και σωστά έκανα γιατί εν τω μεταξύ είχα αποκλειστική συνεργασία με τον Φίνο. Βέβαια αν έλεγα στον Φίνο άσε με , δεν ξέρω τι θα γινόταν γιατί ήταν τον καιρό που είχε φύγει η Αλίκη από τον Φίνο και πήγαινε σε άλλες εταιρίες.
Εγώ λόγω χαρακτήρα δεν μπορούσα να τον κάνω και να φύγω από τον Φίνο, σε καμιά περίπτωση εφόσον είχα συμβόλαιο και μου είχαν φερθεί απόλυτα εντάξει. Πάντως τον έπαιξε ο Κωνσταντάρας και τον έπαιξε υπέροχα.
Τότε κάθε Σάββατο θυμάμαι που δεν είχαμε την άλλη μέρα πρόβα η όταν δεν είχαμε γύρισμα, πηγαίναμε στο σπίτι της Αλίκης στη Στησιχώρου που έμενε με τον Δημήτρη και μας έκανε εκείνη την περιβόητη μακαρονάδα , άλλα η ίδια τις περισσότερες φορές δεν έτρωγε η έτρωγε πολύ λίγο για να μην παχύνει άλλα την έφτιαχνε για μας. Πολύ καλό κορίτσι και σωστός επαγγελματίας.
Με τον Φίνο πώς ήταν οι σχέσεις σας; Πολύ καλές μάλιστα κάτι Κυριακές πρωί όταν δεν είχαμε πρόβα πηγαίναμε στην οδό Χίου και ήταν η παρέα ο Σακελλάριος, ο Τσιφόρος ο Δαλιανίδης, ο Πολύβιος Βασιλειάδης και άντε τώρα να πιάσεις ατάκα εσύ, να μιλήσεις με αυτούς. Απίστευτο πράγμα, καθόμασταν εμείς σαν χαζοί και τους κοιτάγαμε τους σοφούς αυτούς ανθρώπους. Ο Σακελλάριος ήταν ολόκληρο λεξικό , ολόκληρη βιβλιοθήκη όπως κι ο Γιαννακόπουλος.
Άλλα κι ο Τσιφόρος μεγάλη μορφή των γραμμάτων. Όλοι αυτοί λείπουν σήμερα, δεν έχουμε πια μουσικό θέατρο, αυτό που λέμε επιθεωρήσεις που κάνανε τότε δεν υπάρχουν σήμερα, τότε ήταν 5 – 6 που παιζόταν και ήταν πίτα τα θέατρα αυτά από κόσμο όπως ήταν το Ακροπόλ και πολλά άλλα που παίζανε μόνο επιθεώρηση Εγώ έχω παίξει πάρα πολύ επιθεώρηση.
Τώρα έχουμε καλούς συγγραφείς; Εγώ δεν έχω δει προς το παρόν τον μεγάλο συγγραφέα. Έχουμε καλούς συγγραφείς , γράφουν ωραία, σωστά, άλλα τον μεγάλο συγγραφέα δεν τον έχω δει ακόμα στο ελληνικό θέατρο, και θα ήθελα τόσο πολύ να τον δω. Δηλαδή να τον δω δεν εννοώ να έχει μόνο πολύ ρέντα, να πηγαίνει ο κόσμος, άλλα να είναι καταξιωμένος να είναι μια προσωπικότητα ας πούμε σαν τον Ψαθά , σαν τον Σακελλάριο, τον Κώστα Πρετεντέρη η τον Γιαννακόπουλο. Υπάρχουν άνθρωποι που έγραψαν σπουδαία πράγματα εκείνη την εποχή. Τώρα δεν ξέρω.
Πως γνωρίσατε τον Τσιφόρο; Είχα έναν φίλο, που ίσως ήταν κι ο καλύτερος που είχα ποτέ στην ζωή μου, ο Σπύρος Δημητρόπουλο ο οποίος είχε μεταναστεύσει στο τότε λεγόμενο Βελγικό Κονγκό και είχε ανοίξει ένα μαγαζί με ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά και ήθελε να πάρει αντιπροσωπεία να πουλάει και τον “Θησαυρό” η κάποιο άλλο περιοδικό που ήταν πολύ της μόδας τότε.
Και μου λέει, πήγαινε Γιάννη να πάρεις από το περιοδικό ένα χαρτί για να μπορώ να το πουλάει και εγώ πήγα, κάπου κοντά στο Θέατρο Μουσούρη ήταν στο οποίο έπαιζα τότε,και μόλις κατέβαινα τα σκαλιά εκεί γυρίζει ένας κύριος αφήνει κάτω τον κοντυλοφόρο, με κοιτάει στα μάτια και μου λέει, εσύ θα πας μπροστά ως ηθοποιός. Έτσι γνώρισα τον Τσιφόρο. Εγώ έκπληκτος τον κοίταζα, δεν ήξερα ποιος ήταν και μου λέει Τσιφόρος.
Παίξατε και σε πολλές ταινίες του; Ναι βέβαια, μ’ αγάπαγε πάρα πολύ. Πάρα πολύ.
Τις βλέπετε τις ταινίες σας όταν προβάλλονται; Προσπαθώ να μην τις δω γιατί βλέπω τα λάθη που έκανα τότε και λέω τώρα θα το έκανα καλύτερα.
Τότε με ποιούς συναδέλφους σας κάνατε πιο πολυ παρέα; Με τον Σωτήρη Μουστάκα, τον Δημήτρη Νικολαίδη, τον Θανάση Βέγγο τον Σταυρο Ξενίδη οι οποίοι μου λείπουν πολύ. Και από την νέα γενιά ο οποίος έφυγε και στεναχωρήθηκα πάρα πολύ, τον Μηνά Χατζησάββα. Ήταν πολύ σπουδαίος άνθρωπος κι αυτό το ξέρω με τις πράξεις που έκανε, δεν μπορείς να φανταστείς πόσο αληθινός ήταν σε όλα, φαινόταν και στην σκηνή. Κάπως έτσι δεν είναι.
Τι είναι για σας ηθοποιός; Κοίτα όταν δεν αισθάνεσαι μέσα σου τότε τι διαβάζεις το έργο, απλώς για να δείξεις ότι παίζεις τον τάδε ρόλο, αυτό είναι σαχλαμάρες, είσαι γελοίος, δεν είσαι ηθοποιός. Ηθοποιός είναι μεγάλη υπόθεση. Ο Αισχύλος ο Σοφοκλής ο Ευριππίδης ο Σαίξπηρ ο Καλντερόν ήταν όλοι τους ηθοποιοί, ο Όρσον Γουέλς όσοι γράφουν , όσοι σκηνοθετούν οι μεγάλοι είναι και ηθοποιοί συγχρόνως.
Υπάρχει διαφορά του ηθοποιού από τον θεατρίνο; Βέβαια, βλέπεις ότι λέει αυτός είναι ένας θεατρίνος, δηλαδή πολλές φορές το θέατρο είναι τόσο αρνητικό που ο ηθοποιός ο τίτλος του ηθοποιού μετατρέπεται σε θεατρίνος.
Εσείς τι νιώθεται πιο πολύ ότι είστε; Προσπαθώ να γίνω ηθοποιός.
Προσπαθείτε ακόμα; Αυτό δεν λέμε τόση ώρα. Δεν υπάρχει έφτασα εκεί. Κάθε ηθοποιός μόλις πάρει έναν ρόλο υποφέρει εκείνη τη στιγμή, πρέπει να έχει 40 πυρετό και να έχουν πάει οι παλμοί του 150. Ξαναγεννιέται, ξαναβαφτίζεται, ξαναζωντανεύει, ξαναπηγαίνει στο σχολείο, έχει καινούργια παρέα, καινούργια οικογένεια καινούργιους φίλους το κάθε έργο . Εγώ τώρα ζούσα στην Ύδρα και ήξερα το μεσημέρι που κοιμάμαι, όλα, ακόμα είμαι με κάτι βελέντζες που ήταν της παλιάς εποχής, όχι τα σύγχρονα σκεπάσματα, με φλοκάτη κάτω και τέτοια το σπίτι.
Έχουμε καλό θέατρο τώρα; Βέβαια. Έχουμε και σπουδαίους ανθρώπους σε αυτό. Υπάρχουν και τρεις – τέσσερις που τους βγάζω το καπέλο.
Τι δεν συγχωρείτε ποτέ; Την αχαριστία και την αγνωμοσύνη που έλεγε η μάνα μου. Αυτό είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα στους ανθρώπους. Είναι δυνατόν να μην ανέβει ένα εκπληκτικό έργο και να μην παίξουν έναν ωραίο ρόλο γιατί ο τάδε θέλει τόσα λεφτά και τα θέλει πριν και κάτι τέτοια και γι’αυτό στο τέλος δεν ανεβαίνει το έργο.
Τι ήταν αυτό που θέλατε πολύ στη ζωή σας; Ήθελα περισσότερο αγάπη μεταξύ των ανθρώπων από αυτό που αισθάνομαι από τον καιρό που γεννήθηκα μέχρι τώρα. Δεν θέλω να πρυτανεύει το μίσος, θέλω να πρυτανεύει πάντα η αγάπη, η συγνώμη και η ομόνοια μεταξύ των ανθρώπων. Αυτό το πράγμα με ταράζει, με βλάπτει και με συγκινεί.
Υπάρχει κάτι που σας φοβίζει; Θέλω πάντοτε να’μαι υγιής για να μπορώ να ανταποδίδω αυτά που τα μύχια της ψυχής μου αισθάνονται να μπορώ να εξωτερικεύω πλήρως και να μην έχω κάποιο πρόβλημα υγείας που να μην μπορώ να φτάσει το συναίσθημα μου κάτω στην πλατεία, κι όπως ξέρεις φτάνει πάντα γιατί φροντίζω τον εαυτό μου να είμαι πάντα εντάξει.
Να πούμε και για κάποια άτομα που έχετε συνεργαστεί;
Ζωή Λάσκαρη Με την Ζωίτσα κάναμε και παρέα αρκετές φορές. Την αγαπούσα και με αγαπούσε πολύ. Κάναμε και πολύ κινηματογράφο μαζί, ήταν ψυχούλα.
Μάρθα Καραγιάννη Θαύμα, ψυχούλα κι αυτή όπως και η Μαίρη Χρονοπούλου. Και πόσο συγκινήθηκα φέτος που ήρθαν να δουν την παράσταση. Γιατί ήμουν και πολύ συνδεδεμένος με αυτά τα παιδιά, γιατί δεν μπορείς να είσαι 8 ώρες τη μέρα στο γύρισμα παρέα και μην περνάς καλά, δεν γίνετε, διότι θα φανεί και στην ταινία.
Τζένη Καρέζη Επαγγελματίας πολύ, σπουδαία με καλή αγωγή και μόρφωση.
Αλέκος Σακελλάριος Θαύμα. Ένας ευφυέστατος άνθρωπος. Έκτακτος, και ήξερε να μεταχειριστεί και πολύ ωραία τους ηθοποιούς. Αυτός ήταν από τους πρώτους σκηνοθέτες που έβαζε τους ηθοποιούς να μιλάνε όπως μιλάμε τώρα. .
Γιάννης Δαλιανίδης Εκπληκτικός, φίλος. Αυστηρός αφάνταστα την ώρα της δουλειάς, εκείνη την ώρα δεν υπήρχε φίλος δεν υπήρχε εχθρός δεν υπήρχε τίποτα, ήταν ένας επαγγελματίας προικισμένος. Τον στόχο τον οποίο έβαζε πάντα τον έβρισκε στις ταινίες του. Είχε αρχή μέση και τέλος, και έτσι τιμήθηκε από τον κόσμο, γιατί οι περισσότεροι αν όχι όλοι πάνε στον κινηματογράφο για να ξεσκάσουν. Κι αυτό το έκανε ο Γιάννης , έδινε στον κόσμο ένα πολύ ευχάριστο πράγμα.
Ντίνος Δημόπουλος Ο Ντίνος ήταν μην σου πω ακόμα πιο επαγγελματίας κι από τον Γιάννη. Ήταν αφάνταστα αυστηρός στα γυρίσματα του άλλα και πολύ γλυκός ορισμένες φορές όταν ήθελε να σε ενεργοποιήσει περισσότερο. Έβρισκε έναν τρόπο δεν ξέρω πως και τον λάτρευες εκείνη την ώρα , του έδινες τα πάντα.
Η Μαρία Κορινθίου που υποδύθηκε και την κόρη σας στο θέατρο; Μια χαρά, ενθουσιώδης και ανήσυχη με το κέφι και την ανθρωπιά της πάντα.
Η κυρία Έφη Παπαθεοδώρου; Τι σπουδαία κυρία είναι αυτή, και τι σπουδαία ηθοποιός με αγωγή, με μόρφωση, με παιδεία. Τι να σου πω, έμεινα άφωνος γιατί με αυτά τα παιδιά δεν είχα παίξει ξανά εκτός από την Αγγελικούλα (Λάμπρη) που έκανε την εγγονή μου στην Οικογένεια βλάπτει, και τον Τάσο Κωστή. Όμως τους άλλους δεν τους ήξερα, δεν είχα παίξει ποτέ μαζί τους. Άλλα ήταν όλοι καλοί, όπως και τα χορευτικά του χορογράφου μας του Μάρκου Γιακουμόγλου που ήταν τέλεια.
Φιλοποίμην Φίνος Ο Φίνος ήταν ένας από τους εντιμότερους και σπουδαιότερους ανθρώπους που γνώρισα στην ζωή μου, απίστευτο το ήθος του, στην ζωή του το κάθε τι ήταν γύρω από τον κινηματογράφο, τίποτα άλλο.
Ήταν από τα άτομα που με βοήθησαν πάρα πολύ στον κινηματογράφο, αυτός και η γυναίκα του η Τζέλλα που με αγαπούσε πάρα πολύ και με είχε υποστηρίξει με όλη της την ψυχή και την αγάπη Κι ο Φίνος δεν θα ήταν μεγάλη προσωπικότητα αν δεν είχε δίπλα του την Τζέλλα, του έδινε πάντοτε μεγάλη δύναμη.
Σκέψου πως ο Φίνος δεν είχε ιδιοκτησία σπίτι για να έχει πάντα χρήματα να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του, ουδέποτε καθυστέρησε σε εργαζομένους του κάποια μισθοδοσία, ουδέποτε. Πίσω από έναν μεγάλο σκηνοθέτη η μια εταιρία υπάρχει πάντα ένας αφανής ήρωας, και στην περίπτωση αυτή ήταν ο Φίνος, ο οποίος είχε τελειώσει Νομική Αθηνών, είχε τεράστια παιδεία και ήθος ανεπανάληπτο. Όλα αυτά θέλω να τα γράψεις.
Άλλαξε ο κινηματογράφος μετά τον θάνατο του Φίνου; Κοίτα σε όλο τον κόσμο ο κινηματογράφος δεν ξεχάστηκε. Στην Ελλάδα ξεχάστηκε και έγινε ατραξιόν. Δηλαδή όταν γυριστεί μια ταινία λένε, ο τάδε κάνει ταινία και είναι γεγονός. Ενώ σε όλες τις χώρες του κόσμου παράλληλα με τον κινηματογράφο υπάρχει και η τηλεόραση.
Τηλεόραση θέλετε να ξανακάνετε; Αν είναι κάτι σωστό ναι. Η τελευταία που έκανα ήταν “Η οικογένεια βλάπτει” και ήταν σκηνοθέτης μας ο Αντώνης Αγγελόπουλος, θαυμάσιος. Είχε μανία με αυτό που λέω κι εγώ, με την αλήθεια, το φυσιολογικό παίξιμο.
Τι είναι αυτό που σας δίνει τόση πολύ ενέργεια; Η μεταμόρφωση μου και η πίστη μου σε αυτό που κάνω. Λένε όλοι όταν βγαίνει ο Γιάννης στη σκηνή είναι σαν να τον βάζεις σε μια πρίζα ηλεκτρική, γιατί ενώ είμαι τόσο πράος και μιλάμε τόσο ωραία, γίνομαι ένας άλλος άνθρωπος στη σκηνή, ζω μια άλλη ζωή και μαρέσει, πεθαίνω. Έχει λίγη τρέλα αυτό μέσα. Ίσως κι όλη η δουλειά που κάνω τρέλα δεν είναι.
Ο εγγονός σας βλέπει τις ταινίες σας; Ναι ναι ναι. Καμιά φορά του βάζουν οι γονείς του παρόλο που είναι πολυάσχολοι. Ήρθε όμως με είδε και στο θέατρο.
Ήταν η πρώτη φορά; Ναι ήταν η πρώτη φορά στο θέατρο που με είδε ο Γιαννάκης.
Μετά τι σας είπε; Ήρθε και μέσα στα παρασκήνια με τον γιο και την νύφη μου, ήρθαν να δουν τους ηθοποιούς. Τους άρεσε και το έργο βέβαια, διασκέδασαν πολύ και ο Γιαννάκης με κοιτούσε έκπληκτος γιατί με έβλεπε στον κινηματογράφο, ξέρει πως είμαι ο παππούς του και έβλεπε τον κόσμο πως μου μίλαγε και τι έλεγαν . Συγκινήθηκε το παιδί, του άρεσε.
Ποιου ανθρώπου τη συμβουλή δεν θα ξεχάσετε ποτέ και την ακολουθείτε πάντα; Του Ροντήρη. Να λες πάντοτε αυτό που αισθάνεσαι απόλυτα μέσα σου. Μην κάνεις υποχωρήσεις.
Σε ποιο άτομο θα λέγατε ένα μεγάλο ευχαριστώ και γιατί; Στην μάνα μου, με βοήθησε στα πρώτα μου βήματα, στον Δημήτρη Χορν που πίστεψε σε μένα, στον Ροντήρη, τον Μιχαηλίδη στον Κουν, στον Φωτόπουλο, στον Μουσούρη, στον Δαλιανίδη βέβαια, τον Δημόπουλο στον Σακελλάριο, στον Τσιφόρο, στον Πρετεντέρη τον αγαπημένο αδελφικό μου φίλο, και σε πολλούς άλλους, άλλα σε αυτούς οπωσδήποτε.
Και χωρίς τι δεν μπορείτε στην ζωή σας; Χωρίς την οικογένεια και την δουλειά μου. Το αντικείμενο μου, το θέατρο, είμαι σαν τα μικρά παιδιά, χωρίς την δουλειά μου δεν υπάρχω, είμαι απών.
Δε μου αρέσουν τα γλυκανάλατα, οι ιστορίες αγάπης και τα κωμικά ευτράπελα των κωμωδιών. Για την προσωπική μου διασκέδαση, θα επιλέξω σειρές όπως ο Κόκκινος Κύκλος, η 10η Εντολή και για τους πιο παλιούς τη μία και μοναδική Ανατομία ενός Εγκλήματος.
Είναι οι σειρές οι οποίες με βοήθησαν να εμβαθύνω στη σκοτεινή πλευρά που κρύβει ο καθένας από εμάς, να εξερευνήσω τα μύχια της ανθρώπινης και τις συνθήκες οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν έναν άνθρωπο στη διάπραξη ενός εγκλήματος.
Είναι εκείνες οι σειρές που μου έδειξαν τη σκοτεινή πλευρά της ζωής, την αδικία που ωθεί πολλές φορές έναν άνθρωπο να γίνει αγριότερος ακόμα και από θηρίο. Μου έδειξαν το πάθος του έρωτα που μπορεί να τυφλώσει έναν άνθρωπο, το ένστικτο της επιβίωσης που όταν ξυπνήσει σε έναν άνθρωπο τον καταστεί ικανό για τα πάντα.
Μου έδειξαν τους ανθρώπους που είναι τέρατα και φοράνε στη ζωή και την καθημερινότητά τους τη μάσκα του αγγέλου. Τον κακό εαυτό που κρύβεται επιδέξια πίσω από το πιο όμορφο χαμόγελο.
Το σασπένς, η δράση, το αίσθημα του φόβου, όλα αυτά ανέκαθεν μου προκαλούσαν την επιθυμία για να παρακολουθήσω μία σειρά, ήθελα να μάθω να τον δαμάζω και ταυτόχρονα να αποζητώ την απονομή της δικαιοσύνης για κάθε παράβαση και έγκλημα.
Ανατομία ενός εγκλήματος, Κόκκινος κύκλος, 10η Εντολή. Γιατί μέσα στο σκοτάδι τελικά, γίνονται οι μεγαλύτερες αποκαλύψεις..
Όταν το 1965 η Φίνος Φιλμ αποφάσισε να μεταφέρει στον κινηματογράφο το θεατρικό έργο των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη, “Οι γυναίκες προτιμούν τους σκληρούς” ο Φιλοποίμην Φίνος ήθελε για έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους την Ρένα Βλαχοπούλου η οποία ωστόσο αρνήθηκε διότι θεώρησε πως ήταν ακόμα πολύ νέα για να υποδυθεί την μητέρα της Τζένης Καρέζη κι έτσι ο ρόλος της θρυλικής Πάστας Φλώρα δόθηκε στην Μαίρη Αρώνη που τον απογείωσε και η ταινία, “Μια τρελή τρελή οικογένεια” κατέκτησε την 5η θέση ανάμεσα σε 101 ταινίες εκείνης της χρονιάς κόβοντας 521.134 εισιτήρια.
Όμως κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων συνέβη κάτι και η ηθοποιός έφυγε έξαλλη από το στούντιο φωνάζωντας πως εγκαταλείπει την ταινία.
Ο λόγος ήταν πως σε μια σκηνή ο κινηματογραφικός της σύζυγος Διονύσης Παπαγιαννόπουλος μετά από κάποια λόγια της έδωσε ένα χαστούκι το οποίο η ίδια είχε ξεχάσει από τις πρόβες και ξαφνιάστηκε τόσο πολύ που για αρκετά δευτερόλεπτα έμεινε άναυδη μέχρι την στιγμή που ακούστηκε το στοπ του σκηνοθέτη Ντίνου Δημόπουλου και τότε εκείνη γεμάτη οργή και κατακόκκινη από τον πόνο ξέσπασε λέγοντας σε όλους μέσα στο πλατό, “Φευγω, εγκαταλείπω το γύρισμα, μόνο ο άντρας μου ο θόδωρος είχε δικαίωμα να με χτυπήσει, και τόλμησε τώρα να το κάνει κάποιος κύριος Περιγιαννόπουλος”.
-Παπαγιαννόπουλος την διόρθωσε ο ίδιος. -Έστω Παραγιανόπουλος απάντησε και γύρισε την πλάτη της και έφυγε απ’ το στούντιο.
Την επόμενη όμως μέρα ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος με μια αγκαλιά, κατακόκκινα τριαντάφυλλα πήγε στο σπίτι της ζητώντας της συγνώμη και στη συνέχεια πήγαν μαζί και χαμογελαστοί στο γύρισμα ξεχνώντας εκείνο το άτυχο συμβάν.
Ήταν το 1955 όταν η Μελίνα Μερκούρη έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο πρωταγωνιστωντας στην διασκευή ενός θεατρικού έργου που είχε γράψει για εκείνη ο Ιάκωβος Καμπανέλλης. Τίτλος “Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια” που στον κινηματογράφο έγινε απλά “Στέλλα“.
Η Μελίνα Μερκούρη που ως “Στελλα” είναι τραγουδίστρια ενός νυχτερινού κέντρου ερμηνεύει με πολύ πάθος το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι, “Δίκοπο μαχαίρι” ενώ η τελευταία σκηνή της ταινίας είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές του Ελληνικού κινηματογράφου.
Το 1956 η ταινία κατέκτησε την χρυσή σφαίρα ξενόγλωσσης ταινίας, και ήταν υποψήφια για τον “Χρυσό φοίνικα” στο φεστιβάλ των Καννών. Ενώ η Μελίνα Μερκούρη στο ίδιο φεστιβάλ ήταν υποψήφια για το βραβείου της καλύτερης ηθοποιού.
Παρακάτω θα δείτε δύο σπάνιες φωτογραφίες που μας έστειλε ο δημοσιογράφος – συλλέκτης Χρήστος Κωνσταντίνου και οι οποίες είναι από τα γυρίσματα της ταινίας με την Μελίνα Μερκούρη ανάμεσα σε τεχνικούς κι άλλους ηθοποιούς.
Ένα είναι σίγουρο! Κάθε φορά που αυτός ο ερμηνευτής αγγίζει την κιθάρα του, το τελικό αποτέλεσμα, παραμένει πάντοτε το ίδιο. Θυμίζει δηλαδή, απόλυτα ένα αναμμένο σπίρτο, πλάι σε ένα δοχείο με εύφλεκτο υλικό! Και πως θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί διαφορετικά;
Βλέπετε αυτός,ανήκει σίγουρα στην φυλή των… «Ινδιάνων» του ελληνικού τραγουδιού, υπό την εμβληματική πάντοτε αρχηγία (σε ρόλο «φύλαρχου»), του Νίκου Παπάζογλου! Και είναι φαντάζομαι, ευρύτερα γνωστό, ότι η ερυθρόδερμη φυλή, διατηρούσε αέναα, μια εντελώς ιδιαίτερη σχέση, με το στοιχείο της φωτιάς .Άλλωστε, νομοτελειακά σχεδόν, τούτοι οι περήφανοι αυτόχθονες Αμερικάνοι, πριν από κάθε τους εκδήλωση (για πόλεμο, ειρήνη, έρωτα ή θάνατο),ξεκινούσαν την όποια τους τελετή, με ένα παθιασμένο χορό πολεμιστών, γύρω από κάποιο φλογισμένο πυρήνα!
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω έλεγα περνούν τα χρόνια θα συμμορφωθώ.
Ο δεύτερος ίσως τη τάξει, αναγνωρισημότερος ‘Ελληνας Σωκράτης (μετά τον αρχαίο μας φιλόσοφο),αποτελεί ένα κράμα μιας ιδιαίτερης σοφίας ψυχής μα και ενός πολύτιμου συναισθηματικού ευγενούς μετάλλου. Και τούτο το κράμα, είναι που αναδεικνύεται γλαφυρά στον τρόπο ερμηνείας των τραγουδιών του. Υπό αυτήν την έννοια, θα έλεγα ότι σε κάθε περίπτωση, δικαιώνει στο έπακρο και «επί τη εμφανίσει», την ίδια του την ταυτότητα.
Είναι ο δημιουργός της «Νεράιδας», της «Πριγκηπέσας», του «Τσιγάρο ατέλειωτο», ενώ σίγουρα διαθέτει και το πιο πιστό κοινό, ανάμεσα στους ομότεχνούς του. Ο Σωκράτης Μάλαμας, όπως και αν τον προσεγγίσει κανείς, τελικά θα ανακαλύψει εντός του σίγουρα, μια μικρή ανεπαίσθητη εστία της δικής του μαλαματένιας και άκρως μεταδοτικής πυρκαγιάς.
Στην κολυμπήθρα ρίξανε νερό αλκοολούχο και τ’ όνομα που μού `δωσαν ήταν χαμένο ρούχο.
Γεννήθηκε το 1957 στην Συκιά Χαλκιδικής. Ένα γραφικό, πανέμορφο χωριό με 5.000 περίπου κατοίκους. Οι γονείς του υπήρξαν αγρότες, ενώ σε ηλικία μόλις πέντε χρονών, αναγκάστηκε να τους ακολουθήσει στο δύσβατο μονοπάτι της οικονομικής μετανάστευσης και πιο συγκεκριμένα, στην Στουτγάρδη. Το κλίμα όμως εκεί στην ξενιτιά, στάθηκε ανασταλτικός παράγοντας για την υγεία του νεαρού τότε Σωκράτη. Έτσι, λίγο αργότερα επιστρέφει στην πατρίδα προκειμένου να τελειώσει τις σπουδές του στο γυμνάσιο.
Ολοκληρώνοντας μια περιπετειώδη ακαδημαϊκή πορεία, μιας ατέλειωτης διαδρομής ανάμεσα σε διάφορα γυμνάσια ( κυρίως λόγω του ατίθασου χαρακτήρα του),κάποια στιγμή επιστρέφει στην Γερμανία. Εκεί, δέχεται επιρροές από το κλασικό ρεπερτόριο της εποχής, Led Ζeppelin, Rolling Stones κλπ. Όπως έχει τονίσει και ο ίδιος σε παλαιότερη συνέντευξή του, θα επακολουθήσει στη διαδρομή του ένα φεγγάρι, στην διάρκεια του οποίου τα δοκίμασε όλα, μέσα σε ένα μοτίβο ζωής που θύμιζε περισσότερο ρέιβ πάρτι. Μα το «αύριο» ωστόσο, δεν είχε ακόμη ξεδιπλώσει μπροστά στα μάτια του, τις μεγαλύτερες από τις ανατροπές που του επιφύλασσε.
Σ’ ένα ποτήρι με φιτίλι αναμμένο βλέπω τα μάτια σου και κλαίω σιωπηλά και το μυαλό μου που είναι πάλι θολωμένο στριφογυρνά των τραγουδιών σου τη θηλιά.
Κάποια θλιβερή, χιονισμένη μέρα στην Στουτγάρδη, παρατηρώντας για αρκετή ώρα δυο καταθλιπτικά κτίρια απέναντι του, ο Σωκράτης νοιώθει άξαφνα τον χρόνο να σταματά. Αμέσως, για κάποιο λόγο ,αποφασίζει να επιστρέψει στην γενέθλια γη. Εκεί, στην Θεσσαλονίκη, θα τον περιμένουν μερικοί φίλοι ύστερα από δική του επιθυμία. Μέσα σε ένα πλαίσιο απέραντης ευτυχίας, λόγω της επανασύνδεσής τους, πέφτει από κάποιον στο τραπέζι η πρόταση, να πάνε όλοι μαζί οδικώς για ένα ποτό, κάπου κοντά στη θάλασσα… Επιστρέφοντας από εκεί ,ένα άλλο διερχόμενο αυτοκίνητο, πέφτει με μεγάλη ταχύτητα πάνω στο δικό τους.
Ο αδελφικός φίλος του Σωκράτη, που καθότανε ακριβώς στην διπλανή από αυτόν θέση, θα αφήσει επιτόπου την τελευταία του πνοή. Όσο για τους άλλους συνεπιβαίνοντες στο μοιραίο Ι.Χ , όπως θα περιγράψει αργότερα ο ίδιος ο Μάλαμας, μέσα από μια απόλυτα περιεκτική φράση του, σε πρώτο πληθυντικό: «Οι υπόλοιποι τρεις μας, κομματιαστήκαμε». Μετά από αυτό το τρομερό δυστύχημα, ο ανυπότακτος ινδιάνος μέσα του, έχει πια ξεθάψει για τα καλά, το τώμαχοκ του πολέμου. Έτσι, η τελική αναμέτρηση αρχινά! Θα ακολουθήσει η εγγραφή του στο Εθνικό ωδείο καθώς και διάφορες δουλειές του ποδαριού, καθαρά για βιοποριστικούς λόγους. Μάλιστα, κάποια στιγμή θα βρει μεροκάματα και ως κιθαρίστας, στα περίφημα σκυλάδικα της εποχής.
Εγώ φουντώνω στο χιονιά βγάζω φωτιές στην παγωνιά άνοιξη έχει η καρδιά εσένα σαν κοιτά.
Με τον καιρό, σιγά σιγά αλλά σταθερά, η καριέρα του Σωκράτη, θα ανεβάσει στροφές. Ο ίδιος πια, δέχεται ακατάπαυστα τις πιο ετερόκλητες μουσικές επιρροές. Από Τούντα και Μότσαρτ, μέχρι Τσιτσάνη και Μπαχ και φυσικά, από τον αγαπημένο του πάντοτε, Νίκο Παπάζογλου. Εκείνος μάλιστα, μετά από την γνωριμία τους, θα τον πείσει το 1989, να κάνει και την πρώτη του δισκογραφική απόπειρα με τις υπέροχες, «Ασπρόμαυρες ιστορίες».
Το ένα θα φέρει το άλλο και τελικά ο Σωκράτης θα συναντηθεί καλλιτεχνικώς, διαδοχικά με τους: Νίκο Ξυδάκη, Χαρούλα Αλεξίου, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Μελίνα Κανά, Ορφέα Περίδη, άλλα και με το μετέπειτα ψυχικό alter ego του, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Επίσης, θα συμμετάσχει σε αρκετές σπουδαίες συνεργασίες σε έργα εξίσου αγαπημένων καλλιτεχνών, όπως ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, ο Διονύσης Τσακνής, ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, η Μαρία Θωίδου, ο B.DFoxmoor και η Sadahzinia (των Active Member), η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Μαρία Λουκά, ο Νίκος Χαλβατζής, οι Χαΐνηδες, άλλα και πολλοί άλλοι ακόμη.
Θέλω να εξομολογηθώ σε άγιο μεθυσμένο. Βροχή τα λάθη κι η ψυχή κοντεύει να σκουριάσει. Θέλω να εξομολογηθώ σε άγιο μεθυσμένο και μόλις έρθει το πρωί όλα να τα ξεχάσει.
Σε κάθε περίπτωση και παρά την τόσο πλούσια δισκογραφία με τις ατελείωτες επιτυχίες του, (κατά την ταπεινή άποψη του υπογράφοντος το παρόν άρθρο), τα πιο δυνατά ίσως καλλιτεχνικά «χαρτιά», που διαθέτει ο Σωκράτης Μάλαμας, θα παραμένουν πάντοτε, τα θρυλικά του πλέον,live. Μιλάμε ουσιαστικά, για αληθινά μελωδικές μυσταγωγίες, με το κοινό να «απελευθερώνεται» μέσω των δρώμενων στη σκηνή, ενώ νοερά, τον χωροχρόνο περιδιαβαίνουν ακατάπαυστα, ξωτικά, πριγκιπέσες, νεράιδες, ψάρια που καταπίνουν βέρες κι άλλα πολλά, που αν δεν τα δει κανείς ,ίσως δεν θα τα πιστέψει ποτέ.
Πουθενά αλλού η απόλυτη ευτυχία, δεν προϋποθέτει παρά μονάχα, χαλαρή διάθεση κι ένα κουτάκι μπύρας στο χέρι. Νύχτες μαγικές σαν ινδιάνικες, με μια απόκοσμη μέθεξη, δια μέσου ενός παθιασμένου χορού άγια μεθυσμένων πολεμιστών, πάντοτε γύρω από ένα φλεγόμενο πυρήνα ανθρωπιάς και συναισθημάτων, τον οποίο καθαρά για λόγους οικονομίας της συζήτησης, εκεί, όλοι μας τον ονομάζουμε, Σωκράτη Μάλαμα!
«Περνούσε ψάρι νηστικό και άρπαξε τη βέρα Ό,τι γυαλίζει δεν είναι χρυσός άκου, φτωχό και μένα»
Υ.Γ. Με τον Σωκράτη Μάλαμα, λίγα πράγματα με έδεναν μέχρι και τον Ιούνιο του 2006. Μετά γνώρισα στην Ίο, έναν… «Ινδιάνο». Αυτός με μύησε σχετικά με τον φύλαρχο του. Λίγο αργότερα, ο ίδιος «Ινδιάνος», ανέβασε ένα δικό του άρθρο, κάπου στο διαδίκτυο. Με την άδεια του, αναδημοσιεύω ακριβώς από κάτω, ένα μικρό τμήμα των σκέψεων του για τον μαγικό «chief» :
«Η ιδέα για το πόνημα που ακολουθεί, είχε καρφωθεί στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό. Ίσως,να υπήρχε υποσυνείδητα από ακόμη πιο παλιά. Τότε, από τις πρώτες συναυλίες του Σωκράτη. Ένα περίεργο πράμα – σχεδόν θαυμαστό – έβλεπα μ’ αυτόν τον άνθρωπο, που όμοιό του δεν είχα ξαναδεί. Πάνω στη σκηνή μου έδινε την εντύπωση ότι από στιγμή σε στιγμή θα άρπαζε φωτιά. Πολλές φορές τον έχω φανταστεί κυκλωμένο από πύρινες γλώσσες κι εκείνος από μέσα να καίγεται τραγουδώντας.
Άλλοτε, τον βλέπω σαν θεριό ανήμερο στο κλουβί, να ψυχορραγεί από την πείνα κραυγάζοντας μελωδίες. Και κάποτε τον θωρώ σαν καταραμένο προφήτη, αποδιωγμένο, σαλεμένο που ψιθυρίζει προσευχές. Όπως και να ‘χει, ο, τι ακολουθεί το είχα μέσα μου ως ανεκπλήρωτο χρέος. Χρέος που έγινε πιο βαρύ από μια υπόσχεση να δραπετεύσει ως δώρο. Φλεβάρης, ξημερώματα, κάπου στα παγωμένα στενά των Εξαρχείων. Και οι υποσχέσεις είναι για να τηρούνται…».
«Ρίξε δροσιά, ρίξε νερό, το χώμα να νοτίσει, ο σπόρος που ’χω μέσα μου να πιει και να ξυπνήσει. Να βγάλει ρίζες, να γενεί μία περικοκλάδα, ένα αγρίμι της ζωής, μια ξέφρενη μαινάδα».
Y.Γ.2 Παραθέτω εδώ (με την ελπίδα να νιώσω και λίγο χρηστικός) το καλοκαιρινό πρόγραμμα συναυλιών του 2018, των Σωκράτη Μάλαμα και Θανάση Παπακωνσταντίνου. Αυτα και καλή μας αντάμωση!!!
Ο Ελληνικός κινηματογράφος δημιούργησε ταινίες διαμάντια οι οποίες παρέμειναν διαχρονικές και πάντοτε θυμίζουν πως η αλήθεια και η απλότητα θα υπερισχύουν της φτήνιας και της ευτέλειας. Θα ήθελα να μιλήσω για τις πέντε μου αγαπημένες μου ταινίες… Ξεκινώντας από…
Η κάλπικη λύρα
Ίσως το μεγαλύτερο αριστούργημα του Ελληνικού κινηματογράφου. Η μάταιη αναζήτηση του χρήματος και η μανιώδης προσκόλληση στον πλούτο, ο οποίος στο τέλος αποκαθηλώνεται πάντα στο τέλος, περιγράφεται μοναδικά. Ο Ορέστης Μακρής υπέροχος, το ‘’Σε αγαπώ” της Έλλης Λαμπέτη στο Δημήτρη Χορν, το σπουδαιότερο ‘’σε αγαπώ’’ σε όλο το Ελληνικό σινεμά.
Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα
Ποτέ δεν αποτυπώθηκε τόσο καθάρια η πατριαρχική κοινωνία η οποία εξουσιάζει τη γυναίκα, ποτέ δεν αποτυπώθηκε τόσο σωστά η εξέγερση της καταπιεσμένης γυναίκας απέναντι στην εξουσία του άνδρα μέσα σε μία πουριτανική κοινωνία.
Ο Εφιάλτης
Ποτέ ο Ελληνικός κινηματογράφος δε στάθηκε τόσο ισάξια δίπλα στον Άλφρεντ Χίτσκοκ. Ο Εφιάλτης του Ερρίκου Ανδρέου περιγράφει μοναδικά τη δολοφόνο γυναίκα η οποία σκοτώνει με μαχαίρι, σύμβολο της σεξουαλικής της στέρησης, επιθυμώντας να εκδικηθεί όσους δεν την αγάπησαν. Παραμένει η σπουδαιότερη Ελληνική ταινία τρόμου η οποία πάντοτε θα θυμίζει ότι η Ελλάδα κατάφερε να παράγει μία ταινία τρόμου που είναι εφάμιλλη με το Παγκόσμιο σινεμά.
Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης
Για εμένα, η σπουδαιότερη ταινία του μεγάλου Θανάση Βέγγου, στο ρόλο ενός καλοκάγαθου ανθρώπου που προσπαθεί να στεριώσει μάταια σε μία δουλειά. Η εποχή που γελούσε με αγνά αστεία, χωρίς εκείνα να περιέχουν υποχρεωτικά σεξ, βωμολοχία ή χυδαία υπονοούμενα.
Συνοικία το όνειρο
Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Αλέκου Αλεξανδράκη, μία ταινία που μας δείχνει ότι πάντοτε η τέχνη θα βρίσκει εχθρό την εξουσία και την ελευθερία του λόγου.
Οι πέντε αγαπημένες μου ταινίες από τον Ελληνικό κινηματογράφο είναι αυτές. Οι δικές σας; Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη
Η Ζωή Ρηγοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956 και είναι ηθοποιός. Κόρη των επίσης ηθοποιών Κάκιας Αναλυτή και Κώστα Ρηγόπουλου.Απόφοιτος της δραματικής σχολής του...
Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου, γνωστός για τις ταινίες του «Το νησί της Αφροδίτης», «Ντάμα σπαθί» και «Επιχείρηση Απόλλων».Ο Γιώργος Σκαλενάκης γεννήθηκε στις 17 Μαΐου...
