Το 1971 η χώρα στέναζε κάτω από τη μπότα τη δικτατορίας των συνταγματαρχών, η ελευθεροτυπία υπήρχε απλά ως λέξη στο ελληνικό λεξικό και κάθε καλλιτεχνική δημιουργία για να βγει «στον αέρα» περνούσε από τη λογοκρισία. Ωστόσο δεν ήταν λίγες οι φορές που οι καλλιτέχνες κατάφερναν μέσα από τα φαινομενικά αθώα δημιουργήματά τους, να περνούν και μηνύματα ελευθερίας. Άλλοτε εύστοχα και άλλοτε όχι.

Το 1971 λοιπόν, ο κινηματογραφικός οργανισμός Καραγιάννης-Καρατζόπουλος γυρίζει την ταινία με τίτλο «Εθελοντής στον έρωτα», με πρωταγωνιστές τον Κώστα Βουτσά, την Έλενα Ναθαναήλ και τον Νίκο Ρίζο. Στο τέλος της ταινίας αυτής ακούγεται…ο ύμνος του ΕΑΜ, «καλυμμένος» σεναριακά πίσω από μια ορχήστρα που πήγε στο σπίτι του πρωταγωνιστή Βουτσά για να παίξει μουσική για τον εορτασμό των αρραβώνων του ίδιου με την Ναθαναήλ.

Και είναι απορίας άξιον πως όλη αυτή η σκηνή κατάφερε να περάσει από τη λογοκρισία και να μνημονεύεται μέχρι σήμερα! Αυτό το γεγονός βέβαια, δεν είναι το μόνο που αξίζει να κρατήσει κανείς από την ταινία αυτή, το σενάριο της οποίας αποτελούσε διασκευή του ομώνυμου θεατρικού έργου των Πολύβιου Βασιλειάδη, Λάκη Μιχαηλίδη, το οποίο μια σεζόν νωρίτερα είχε ανέβει στο θέατρο Μετροπόλιταν, με πρωταγωνιστές τους Κώστα Βουτσά, Νίκο Ρίζο, Μάρω Κοντού, Νόνικα Γαληνέα και Έλσα Ρίζου.

Στην κινηματογραφική μεταφορά του έργου την Μάρω Κοντού είχε αντικαταστήσει η Έλενα Ναθαναήλ και τη Νόνικα Γαληνέα η Ρίκα Διαλυνά. Άλλωστε ήταν γνωστό ότι η Γαληνέα προτιμούσε το θέατρο και απέφευγε τις κινηματογραφικές εμφανίσεις.

Διαβάστε επίσης
Ένας ήρως με παντούφλες: Πού είναι η πλατεία που γυρίστηκε η ταινία

Η υπόθεση της ταινίας ήταν η εξής:

Ένας λογιστής σε ασφαλιστική εταιρεία, ο Θωμάς Ραΐζης, γνωρίζει την πανέμορφη Μίρκα, ιδιοκτήτρια μιας μπουτίκ στο Κολωνάκι, η οποία τον παρακαλεί να της κρατήσει τα λογιστικά βιβλία. Εκείνος δέχεται φυσικά, και η Μίρκα στη συνέχεια του ζητάει μια επιπλέον, ιδιάζουσα, χάρη: να προσποιηθεί τον ερωτευμένο μαζί της, μήπως και συνέλθει ο αρραβωνιαστικός της, ο οποίος τον τελευταίο καιρό «της κάνει νερά».

Ο Θωμάς δέχεται να παίξει αυτό το παιχνίδι εξαιρετικά πειστικά, μέχρι που πείθεται και ο ίδιος, κι ερωτεύεται πραγματικά τη Μίρκα. Ακολούθως, σκαρώνει το ίδιο κόλπο για δικό του λογαριασμό, παριστάνοντας τον ερωτευμένο με μια πλούσια πελάτισσα της μπουτίκ (Ρίκα Διαλυνά), προκειμένου να κεντρίσει τη ζήλια της Μίρκας. Και τα καταφέρνει.

Ο συνεταίρος της Μίρκας ερωτεύεται την αδελφή του Θωμά και στο τέλος την παντρεύεται, σώζοντάς την από τα νύχια ενός αετονύχη προικοθήρα. Μάλιστα, ο συνέταιρος της Μίρκας ήταν η αιτία της γνωριμίας της με τον Θωμά, όταν ο τελευταίος έδωσε αίμα σε αυτόν, μετά από κάποιο ατύχημα που είχαν ο συνέταιρος και η Μίρκα, με μηχανάκι.

Έξυπνοι και νευρώδεις διάλογοι, διανθισμένοι ευρηματικό χιούμορ, είναι τα δυνατά ατού της ταινίας, τα στοιχεία που την κάνουν να βλέπεται ευχάριστα και δεύτερη και τρίτη φορά. Η ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 70’ που είναι διάχυτη τόσο στα σκηνικά, όσο και στις ενδυματολογικές προτιμήσεις των πρωταγωνιστών, είναι ένα ακόμα στοιχείο που προσέχει κανείς βλέποντας την ταινία.

Ωστόσο αντίβαρο στο όλο αποτέλεσμα είναι τόσο η ερμηνεία της Ρίκας Διαλυνά, η οποία ήταν γεμάτη ακρότητες και αχρείαστους αστεϊσμούς, όσο και η αντίστοιχη της Μίτσης Κωνσταντάρα, η οποία ήταν φανερό ότι χωρίς την «ασφάλεια» του αδελφού της, Λάμπρου Κωνσταντάρα, αισθάνονταν αρκετά έξω από τα νερά της.

Η σκηνοθεσία της ταινίας ήταν του Κώστα Καραγιάννη, ο οποίος σίγουρα θα μπορούσε να κάνει περισσότερα. Η μουσική ήταν του Γιώργου Ζαμπέτα, ενώ ο ίδιος εμφανίζεται να τραγουδάει, μαζί με την Λένα Σαββίδου. Άλλοι σημαντικοί ηθοποιοί που εμφανίζονται είναι η Έλσα Ρίζου, ο Σωτήρης Τζεβελέκος, ο Μανώλης Δεστούνης, η Μαίρη Φαρμάκη, η Ντίνα Τζιόβα κ.α. Η ταινία έκοψε 246.870 εισιτήρια τη σεζόν 1970-1971 που προβλήθηκε.

Σίγουρα όλοι όσοι αγαπούν τον παλιό, καλό ελληνικό κινηματογράφο, έχουν μια ιδιαίτερη αγάπη για την Finos Film και την προσφορά της στον ελληνικό πολιτισμό.

Πόσοι όμως γνωρίζουν ποια είναι η πρώτη ελληνική ταινία, στην οποία εμφανίζεται η εταιρεία αυτή ως παραγωγός; Μάλλον λίγοι.

Η ταινία αυτή λοιπόν, είναι «Η φωνή της καρδιάς», η οποία γυρίστηκε και προβλήθηκε το 1943, εν μέσω γερμανικής κατοχής. Μάλιστα ήταν η πρώτη ελληνική ταινία που γυρίστηκε μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, το 1941.

Σε αυτή πρωταγωνιστούν σπουδαίοι ηθοποιοί, όπως ο Αιμίλιος Βεάκης, ο Δημήτρης Χορν, η Καίτη Πάνου, η Σμαρούλα Γιούλη, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Αλέκος Λειβαδίτης, η Νίτσα Τσαγανέα, ο Παντελής Ζερβός και άλλοι πολλοί και εκλεκτοί. Μάλιστα για τους Χόρν, Πάνου, Γιούλη και Κωνσταντάρα, η ταινία αυτή συνιστά από τις πρώτες κινηματογραφικές εμφανίσεις τους.

Η υπόθεση θέλει τον κυρ-Σπύρο (Αιμίλιος Βεάκης») να έχει μόλις βγει από τη φυλακή, όπου εξέτισε την ποινή του για τη δολοφονία του εραστή της γυναίκας του. Προσπαθώντας να επιβιώσει, πιάνει δουλειά σε ένα ταβερνάκι, όπου συχνάζει μια κοπέλα, η οποία είναι η χαμένη του κόρη (Καίτη Πάνου). Αν και δεν την αναγνωρίζει, δημιουργείται μια στοργική σχέση και ο κυρ-Σπύρος προσπαθεί να τη βοηθήσει να παντρευτεί το νέο που αγαπάει, τον οποίο όμως δεν θέλει η μητέρα της.

Όπως πληροφορούμαστε από την Finos Film, η ταινία προβαλλόταν με μεγάλη επιτυχία επί τρεις συνεχείς εβδομάδες σε τρεις κινηματογράφους του κέντρου των Αθηνών και η κοσμοσυρροή έξω από τους κινηματογράφους Ρεξ και Έσπερος ενόχλησε ιδιαίτερα τους Γερμανούς κατακτητές. Η πρώτη προβολή της έγινε στις 29 Μαρτίου του 1943 και έκοψε στην Αθήνα 102. 237 εισιτήρια.

Όπως αναφέρει δε η εταιρεία, στα παρασκήνια των γυρισμάτων αναφέρεται η παρ’ ολίγον αποχώρηση του πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή, χρονογράφου και συνθέτη του ελαφρού τραγουδιού, Χρήστου Χαιρόπουλου, όταν έμαθε πως στην ταινία θα ακουγόταν ένα ρεμπέτικο τραγούδι. Υπήρχαν όμως κι άλλα ενδιαφέροντα tips για την ταινία.

Όπως το πρόβλημα που προέκυψε σε μια ερωτική σκηνή, καθώς ο σκηνοθέτης Δημήτρης Ιωαννόπουλος, ερωτευμένος με την πρωταγωνίστρια Καίτη Πάνου, δεν επέτρεψε στον Δημήτρη Χορν να την φιλήσει στο στόμα όπως απαιτούσε το σενάριο.

Τέλος, η φωνή του Αιμίλιου Βεάκη στην ταινία ανήκει στον Τζαβάλα Καρούσο.

Συμπαραγωγός με την Finos Film ήταν ο Γ. Καβουκίδης, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Ιωαννόπουλου.

Η μουσική ήταν του Χρήστου Χαιρόπουλου.

Το 1954, με την κινηματογραφική ταινία «Κυριακάτικο ξύπνημα», ο Μιχάλης Κακογιάννης έκανε την αρχή της διεθνούς σκηνοθετικής του καριέρας.

Η «Στέλλα», το «Κορίτσι με τα μαύρα», το «Τελευταίο ψέμα» η τριλογία του «Ηλέκτρα», «Τρωάδες» και «Ιφιγένεια», καθώς και ο «Αλέξης Ζορμπάς» είναι μερικές μόνο από τις ταινίες του που διαγωνίστηκαν και προβλήθηκαν στα εγκυρότερα φεστιβάλ παγκοσμίως και απέσπασαν πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις.

Αυτό ωστόσο που είναι λιγότερο γνωστό είναι το γεγονός ότι η διεθνής καταξίωση του Κακογιάννη ήρθε όχι με τη «Στέλλα» ή το «Κορίτσι με τα μαύρα», αλλά με το «Τελευταίο ψέμα», ταινία που γυρίστηκε το 1957 σε συμπαραγωγή της Finos Film και της Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης.

Αυτό συνέβη διότι η ταινία αυτή ήταν η τρίτη χρονικά μετά τις δύο προαναφερθείσες που κινήθηκε σε εξαιρετικά ποιοτικά standards, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι οι δύο προηγούμενες επιτυχίες του Κακογιάννη δεν ήταν τυχαίες. Υπερβολικό; Μπορεί.

Η αλήθεια είναι ωστόσο ότι εκείνη την εποχή δεν ήταν καθόλου εύκολο για έναν σκηνοθέτη να ξεχωρίσει, αφού ο παγκόσμιος κινηματογράφος είχε να επιδείξει εκατοντάδες ποιοτικές ταινίες, από εκατοντάδες σπουδαίους σκηνοθέτες.

Η ταινία «Το τελευταίο ψέμα» έλαβε μέρος σε πολλά φεστιβάλ κινηματογράφου (Κάννες 1958, Μελβούρνη 1959, Σαν Φρανσίσκο 1959), χαρακτηρίστηκε από πολλούς Ευρωπαίους κριτικούς σαν αριστούργημα και καθιέρωσε διεθνώς τον Κακογιάννη, ο οποίος κατάφερε να πάει για τέταρτη φορά στο Φεστιβάλ των Καννών.

Πρωταγωνίστρια της ταινίας ήταν η μοναδική Έλλη Λαμπέτη, η οποία όπως ενημερώνει η Finos Films, «έκανε τους κριτικούς των Καννών να μνημονεύουν το όνομά της δίπλα σε αυτό της Γκρέτα Γκάρμπο, ενώ ήταν υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ξένης ηθοποιού στα βραβεία BAFTA της Βρετανικής Ακαδημίας».

Μια άλλη ενδιαφέρουσα πληροφορία για την ταινία ήταν ότι αποτέλεσε την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση για το παιδί-θαύμα της εποχής εκείνης, Βασιλάκη Καϊλα.

Η ταινία παρακολουθεί τη ζωή της Χλόης, της όμορφης κόρης μιας κατεστραμμένης οικονομικά αθηναϊκής οικογένειας, η οποία πιέζεται από τη μητέρα της να κάνει έναν πλούσιο γάμο, καταπνίγοντας τα πραγματικά της αισθήματα. Ο πατέρας της Χλόης βρίσκεται ένα βήμα πριν την χρεοκοπία, αλλά η μητέρα της πιστεύει πως πρέπει να συνεχίσουν να έχουν επαφή με τους ευκατάστατους φίλους τους με τη βοήθεια δανεικών χρημάτων.

Η σχέση, όμως, της Χλόης με την υπηρέτρια του σπιτιού, την φέρνει κοντά στους απλούς ανθρώπους του λαού και την κάνει να δει τη ζωή με άλλα μάτια. Δίπλα στην Λαμπέτη δεσπόζει μια άλλη μυθική φιγούρα του ελληνικού θεάτρου, ο Γιώργος Παππάς, ο οποίος με την αρχοντική του ερμηνεία στέκεται επάξια δίπλα στην σπουδαία αυτή ελληνίδα ηθοποιό.

Μαζί τους μια πλειάδα εξαιρετικών ηθοποιών, απογειώνουν το σενάριο του Μιχάλη Κακογιάννη: Μιχάλης Νικολινάκος, Ελένη Ζαφειρίου, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Μηνάς Χρηστίδης, Ζώρζ Σαρρή, Δέσπω Διαμαντίδου, Μαίρη Χρονοπούλου, Αθηνά Μιχαηλίδου, Νίκος Φέρμας, Νίκος Κούρκουλος.

Παρά τους διεθνείς διθυράμβους ωστόσο, η ταινία δεν πήγε καλά στο εσωτερικό της χώρας, αφού στην πρώτη της προβολή, τον Φεβρουάριο του 1958, μόλις που ξεπέρασε τα 50.000 εισιτήρια, σε μια πολύ δύσκολη βέβαια εποχή για τους Έλληνες.

Η εξαιρετική μουσική της ταινίας «Το τελευταίο ψέμα» ήταν του Μάνου Χατζιδάκι, ενώ η σκηνογραφία του Γιάννη Τσαρούχη.

Στην πολύχρονη πορεία του στον ελληνικό κινηματογράφο, ο Φίνος απέδειξε πολλές φορές ότι τολμούσε να κάνει και πράγματα «μη συνηθισμένα» για τα δεδομένα της εποχής του. Και κάθε φορά, δικαιώνονταν. Αυτή τη φορά ήταν ο Ντίνος Δημόπουλος που το 1963 τον πείθει να κάνει κάτι διαφορετικό και επενδύοντας ένα σχετικά μικρό κονδύλι, να γυρίσει μια ταινία από αυτές που έχει επικρατήσει να λέγονται «μη εμπορικές». Πρόκειται για την ταινία με τον «δυνατό» – όσο και ενδεικτικό του περιεχομένου της – τίτλο «Αμόκ».

Σε αυτή πρωταγωνιστούσαν οι ηθοποιοί Φλωρέττα Ζάννα, Λευτέρης Βουρνάς, Άννα Βενέτη, Τάκης Εμμανουήλ, Ζέτα Αποστόλου, Άρτεμις Θεοδωρακοπούλου, Σπύρος Καλογήρου, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Μαρία Μπονέλου, Δημήτρης Μπισλάνης, Μαρία Πανταζή, Γιάννης Βογιατζής, Τούλα Λιακοπούλου, Λουκιανός Ροζάν, Καίτη Τριανταφύλλου, Σόφη Μουτράκη, Λίλιαν Σουρτζή, Εύα Μπάρτον, Γιάννης Χαραλαμπίδης, Βασίλης Παπανίκας, Γιώργος Βελέντζας, Νίκος Πασχαλίδης, Ευαγγελία Σαμιωτάκη, Ζώρας Τσάπελης.

Η υπόθεση της ταινίας αφορούσε οκτώ κορίτσια τα οποία δραπετεύουν από το αναμορφωτήριο και στη συνέχεια καταφεύγουν σε ένα ερημονήσι (τα γυρίσματα έγιναν στην Κορωνησία, στην Άρτα).

Στο νησί όμως βρίσκεται και μια ομάδα μισθοφόρων, με αρχηγούς έναν πρώην αξιωματικό των Ες-Ες και τον γιο του. Οι άντρες αυτοί αναζητούν ένα μπαούλο με χρυσαφικά, το οποίο είναι θαμμένο εκεί από τα χρόνια της Κατοχής. Προσπαθώντας να επιτύχουν το στόχο τους, αποφασίζουν να μεταχειριστούν ποικιλοτρόπως τις κοπέλες, αλλά εκείνες κατορθώνουν να συντονιστούν μεταξύ τους και να εξουδετερώσουν τους καταπιεστές τους.

Έντονοι και ενίοτε βίαιοι διάλογοι, διάχυτος ερωτισμός – έστω και υπό τέτοιες δύσκολες συνθήκες -, εξαιρετική φωτογραφία, αλλά και ηθοποιοί που πραγματικά καταθέτουν τον καλύτερό τους εαυτό, συνθέτουν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα, που αν μη τι άλλο μπορεί ο θεατής να παρακολουθήσει με ενδιαφέρον.

Για πολλούς κριτικούς της εποχής εκείνης δε, η ταινία αυτή βρίσκονταν μεταξύ των 5 κορυφαίων δραματικών ταινιών της Finos Film της δεκαετίας του 1960.

Στην ταινία «Αμόκ» κάνει την πρώτη του εμφάνιση ως διευθυντής φωτογραφίας ο μοναδικός Νίκος Καβουκίδης, ενώ βοηθός σκηνοθέτη είναι ο μετέπειτα επιτυχημένος και πολυβραβευμένος σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους Αθήνας-Πειραιά στις 9 Δεκεμβρίου 1963 και έκοψε 222.288 εισιτήρια, ωστόσο δεν θεωρήθηκε εμπορική επιτυχία, έστω κι αν βρέθηκε στην 18η θέση σε εισπράξεις ανάμεσα στις 92 ταινίες της σεζόν 1963-1964.

Παρ’ όλα αυτά, η πορεία της στο εξωτερικό ήταν εξαιρετική, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι το ελληνικό κοινό δεν ήταν έτοιμο να αποδεχθεί στον κινηματογράφο τέτοιου είδους …νεωτερισμούς. Το «Αμόκ» λοιπόν, μεταγλωττίστηκε σε πολλές γλώσσες, ενώ μόνο στη Νέα Υόρκη προβάλλονταν στις κινηματογραφικές αίθουσες για 14 εβδομάδες.

Στην Ιαπωνία δε, προβάλλονταν επί δύο ολόκληρα χρόνια. Πέρα από τη σκηνοθεσία, ο Ντίνος Δημόπουλος υπογράφει και το σενάριο, μαζί με τον Λάζαρο Μοντανάρη. Η καταπληκτική μουσική ήταν του Σταύρου Ξαρχάκου και η σκηνογραφία του Μάρκου Ζέρβα.

Σουρεαλιστική ταινία από τον Φίνο; Ο ίδιος τις απεχθάνονταν, θεωρούσε τέχνη το απλό, αυτό που μπορούσε να μιλήσει ευθέως στην καρδιά του θεατή, χωρίς να χρειάζεται «αποκωδικοποίηση».

Κι όμως, ήρθε μια στιγμή που «αναγκάστηκε» να παραβλέψει την άποψή του αυτή και να ενδώσει στη δημιουργία μιας ταινίας που μάλλον στη σφαίρα του σουρεαλισμού κινούνταν. Γιατί το έκανε;

Απλά γιατί δεν ήθελε να χαλάσει το χατίρι στην Τζένη Καρέζη, η οποία το 1966 του πρότεινε να γυρίσουν μια τέτοιους ύφους ταινία, με τον τίτλο «Εκείνος κι Εκείνη».

Άλλωστε, λίγα χρόνια πριν, με τις ταινίες της «Τζένη-Τζένη» και «Μια τρελή τρελή οικογένεια», η Καρέζη είχε φέρει πολλά χρήματα στα ταμεία της Finos Film.

Κι όπως ήταν φυσικό, δεν ήταν εύκολο ο Φίνος να της αρνηθεί. Μάλιστα, η ίδια η Finos Film στην επίσημη ιστοσελίδα της, αναφερόμενη στην ταινία αυτή, επισημαίνει ότι «αποτελεί εξαίρεση για τα δεδομένα της εποχής, αλλά και για το ύφος της εταιρείας».

Συμπρωταγωνιστής της Καρέζη ήταν ο Φαίδων Γεωργίτσης, ο οποίος με τη σειρά του πήρε το ρίσκο να εμφανιστεί σε ένα ρόλο που δεν ήταν της «πάστας» του. Το αποτέλεσμα; Αμφιλεγόμενο.

Η υπόθεση, σύμφωνα με την Finos Film ήταν η εξής: «Εκείνος, ζει σε ένα νησί και κλείνει μέσα του τον πρωτογονισμό και την αγνότητα της φύσης.

Εκείνη, είναι η σύζυγος του γενικού αρχηγού του Προγράμματος Εκσυγχρονισμού και έρχεται από την αμαρτωλή πολιτεία, μπαίνει ξαφνικά στη ζωή του και ζητά να αναγεννηθεί μέσα από έναν παράφορο έρωτα. Εκείνος και οι συντοπίτες του την αποδέχονται και την καθιστούν μέλος της κοινότητάς τους.

Εκείνη απολαμβάνει την απλότητα και την αληθινή αγάπη, αλλά η εμφάνιση κάποιων αινιγματικών καβαλάρηδων την τρομοκρατεί, ενώ η άφιξη ενός απρόσκλητου δικηγόρου από το παρελθόν την ωθεί να προδώσει αυτούς που την εμπιστεύτηκαν».

Είναι ξεκάθαρο ακόμα και από τον τρόπο που η Finos Film περιγράφει την υπόθεση, ότι ο σουρεαλισμός ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος της ταινίας, την οποία σκηνοθέτησε ο Ερρίκος Ανδρέου, σε σενάριο δικό του και του Πάνου Κοντέλλη. O σουρεαλιστικός χαρακτήρας της ταινίας βέβαια, δεν σημαίνει ότι αυτή δεν ήταν καλή.

Αντίθετα, η Καρέζη και ο Γεωργίτσης δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, ενώ η εξαιρετική μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου και η καταπληκτική φωτογραφία, με εικόνες από παραλίες και ηλιοβασιλέματα, κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον του θεατή, παρά τους «αραιούς» διαλόγους.

Πολύ δυνατή η τελευταία σκηνή με τον Γεωργίτση να εμφανίζεται μετά από πολλά χρόνια από το χωρισμό με την Καρέζη, να κάθεται γέρος πια στο ίδιο σημείο του βράχου, να ψαρεύει και να αναπολεί την χαμένη του αγάπη, με δάκρυα στα μάτια.

Aξίζει να σημειωθεί και το γεγονός ότι η ταινία δεν είναι έγχρωμη εξολοκλήρου, αλλά στις σκηνές που Εκείνη βρίσκεται στην πόλη, το φιλμ είναι ασπρόμαυρο.

Στην ταινία «Εκείνος κι Εκείνη» πρωταγωνιστούσαν ακόμα οι  Νότης Περγιάλης, Τάκης Εμμανουήλ, Βαγγέλης Καζάν, Βασίλης Ανδρονίδης, Ζώρας Τσάπελης, Δημήτρης Μπισλάνης, Εύα Ευαγγελίδου, Νίκος Λυκομήτρος, Μιχάλης Μαραγκάκης, Γιάννης Βατζίας, William Del, Κίμων Δημόπουλος, Γιώργος Διαλεγμένος, Νάσος Κατακουζηνός, Rena Pope, Άννα Σταυρίδου.

Η μουσική – όπως είπαμε- ήταν του Γιάννη Μαρκόπουλου, ενώ στην ταινία τραγουδούσε ο Γιάννης Πουλόπουλος. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 30 Ιανουαρίου του 1967 και στην πρώτη της προβολή «έκοψε» 198.551 εισιτήρια.

Δεν χρειάζεται βέβαια να πούμε, ότι παρά το γεγονός ότι η ταινία δεν πήγε άσχημα εμπορικά, ο Φίνος δεν ξαναγύρισε ποτέ τέτοιου είδους ταινία. Προσωπική μας άποψη: Ίσως δεν θα έπρεπε να επιμείνει σε αυτή του την απόφαση…