O Στέργιος Νένες αγαπήθηκε από το κοινό στον ρόλο του Νικόλα στο σήριαλ Κωνσταντίνου και Ελένης.
Μπορεί να έχουν περάσει 16 χρόνια που το σήριαλ έριξε τίτλους τέλους, αλλά ακόμα κάνει απίστευτα νούμερα στις επαναλήψεις.
Μετά το τέλος του σήριαλ υπήρξαν συμμετοχές του σε τηλεοπτικές σειρές, όμως καθώς δεν συνηθίζει τις δημόσιες εμφανίσεις, είχαμε να τον δούμε χρόνια.

Ωστόσο, ο φωτογραφικός φακός ενός φίλου του τον απαθανάτισε πριν λίγες ώρες,
Ο πρώην ποδοσφαιριστής, Γιούρκας Σεϊταρίδης ανέβασε στο προσωπικό του προφίλ στο Instagram μία κοινή τους φωτογραφία από πίστα οδήγησης στα Μέγαρα, στην οποία όπως φαίνεται έτρεξαν οι δύο τους. Μάλιστα ο Στέργιος Νενές είχε τον ρόλο του δασκάλου, καθώς ο πρώην δεξιός μπακ του Παναθηναϊκού έγραψε: «Τέλος το μάθημα για σήμερα με το δάσκαλο Στέργιο Νενέ!!!».
Φαίνεται ότι τόσο στο σήριαλ όσο και στην πραγματική ζωή, η αγάπη για τις μηχανές είναι μεγάλη.

Εμεινε στην ιστορία ως το παιδί-θαύμα του ελληνικού κινηματογράφου. Και όσο και αν άλλαξε, παραμένει ακόμη ένα άδολο «παιδί» αφού για την αγάπη του για το θέατρο έχει χάσει μέχρι τώρα πολλά λεφτά. Και όμως, δεν το μετανιώνει.

Τον Βασιλάκη Καΐλα τον λατρέψαμε μέσα από τους «πονεμένους» ρόλους του… Τα χρόνια πέρασαν, το κλάμα στέρεψε, οι χρυσές εποχές του καλού κινηματογράφου έσβησαν, όχι όμως και ο γλυκός λουστράκος που τόσο αγαπήσαμε. Τόσο στην ταινία όσο και στην προσωπική του ζωή πάλεψε με τη φτώχεια και τις κακουχίες, αλλά δεν το έβαλε κάτω και τα κατάφερε… Σήμερα, πλέον, εξακολουθεί να δουλεύει πίσω από τις κάμερες και τα φώτα της δημοσιότητας χαρίζοντας τη χαρακτηριστική φωνή του σε πολλούς παιδικούς ήρωες.

Ο χρόνος του ελάχιστος, αλλά η «Espresso» κατάφερε και συνάντησε τον μικρό αδελφό της Μανταλένας, σε ένα στούντιο στο Μαρούσι, όπου βρίσκεται κλεισμένος τουλάχιστον δώδεκα ώρες την ημέρα προκειμένου να ολοκληρώσει έγκαιρα ένα ακόμη επεισόδιο παιδικής σειράς. Με το χαμόγελο στα χείλη μάς άνοιξε την καρδιά του και μίλησε για τη ζωή του, τους μεγάλους ηθοποιούς που αγάπησε και τον αγάπησαν, αλλά και για όλα εκείνα τα δύσκολα χρόνια που οι άνθρωποι ήταν μια αγαπημένη οικογένεια.

«Η ιστορία του Βασιλάκη ξεκίνησε ξαφνικά. Από τη μία στιγμή στην άλλη. Οταν ήμουν τεσσάρων ετών, το 1957, είχα την τύχη να μένω με τους γονείς μου στην ίδια πολυκατοικία με την Ελλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν. Μια μέρα, καθώς έπαιζα στην είσοδο της πολυκατοικίας, άνοιξα την πόρτα για να μπει ένας κύριος. Ηταν ο Κακογιάννης που είχε έρθει από το εξωτερικό για να γυρίσει την ταινία “Το τελευταίο ψέμα”. Με πλησίασε, με ρώτησε πως με λένε και ανέβηκε έπειτα στο διαμέρισμα της Λαμπέτη» θυμάται ο Βασίλης Καΐλας και συνεχίζει: «Εκεί, της είπε ότι συνάντησε στην είσοδο ένα αγοράκι, το οποίο ήθελε να παίξει στην ταινία που ετοίμαζαν. Της είπε ότι ήμουν κάτι ξεχωριστό. Ετσι κατέβηκαν μαζί κάτω, με βρήκαν και πήγαμε στον πατέρα μου για να του μιλήσουν. Τον έπεισαν κι έτσι έπαιξα για πρώτη φορά στο “Τελευταίο ψέμα”».

Οι γονείς του τον συνόδεψαν στα γυρίσματα, τα οποία για εκείνον ήταν απλώς ένα παιχνίδι. «Ημουν μόλις τεσσάρων ετών και δεν καταλάβαινα τι έκανα. Μου έλεγαν θα πεις αυτό, με αυτό τον τρόπο και το έκανα, καθώς έτσι διασκέδαζα» λέει και προσθέτει: «Επειτα ήρθε ένας μικρός ρόλος, ο ρόλος του μικρού Αργύρη στο “Η κυρά μας η μαμή” με τη Γεωργία Βασιλειάδου, που κλήθηκε για να με ξεματιάσει» συνεχίζει χαμογελώντας και βυθίζεται στις αναμνήσεις του. «Ωραία χρόνια, και ανέμελα. Είχα την τιμή να δουλέψω με μεγάλους ηθοποιούς, μεγαθήρια, που δυστυχώς “έφυγαν”. Θυμάμαι τα γυρίσματα της ταινίας “Μανταλένα”, όπου έπαιζα τον αδελφό της Αλίκης Βουγιουκλάκη.

Στο νησί τότε δεν υπήρχε ρεύμα, τα γυρίσματα ήταν εξαντλητικά, αλλά είχα δίπλα μου έναν μεγάλο κύριο. Τον ηθοποιό Παντελή Ζερβό που έπαιζε τον παπά. Είχε λατρεία με το ψάρεμα και κάθε πρωί πριν από το γύρισμα ντυνόταν με τα ράσα, έβαζε τα γένια και πηγαίναμε μαζί για ψάρεμα μέχρι να έρθει η ώρα μας. Ντυνόταν για να είναι έτοιμος… Ψαρεύαμε με κλωστή και παραμάνα… Επειτα ήρθε η ταινία που έγινα πολύ γνωστός, ο “Λουστράκος”. Τότε ήμουν επτά ετών και θυμάμαι ακόμη και σήμερα τα απαιτητικά και κουραστικά γυρίσματα».

Η ταινία «Λουστράκος» σφράγισε με την επιτυχία της την επαγγελματική πορεία του Βασίλη Καΐλα. «Εγινα γνωστός και οι άνθρωποι με αναγνώριζαν. Εγώ δεν ήθελα δημοσιότητα. Ημουν μικρό παιδί. Δεν μπορούσα να διαχειριστώ όλα αυτά που γίνονταν. Ηθελα την ησυχία μου. Με έβλεπαν στο δρόμο με τους γονείς μου και έλεγαν “ο κακόμοιρος ο Βασίλης”. Ο κόσμος τότε πείναγε, μιλάμε για φτώχεια και σε κάθε ταινία ταυτιζόταν και με έναν ηθοποιό» λέει και συνεχίζει: «Τότε η κλάψα ήταν ο καθρέφτης της κοινωνίας. Εβλεπαν στην ταινία το φτωχό αγόρι, τον Βασιλάκη Μάρα να δουλεύει λουστράκος για ένα πιάτο φαΐ και τον αγώνα του να σπουδάσει για να γίνει γιατρός κι έπαιρναν παράδειγμα για να κάνουν το ίδιο».

Μάλιστα, όπως μας αποκάλυψε, πριν από μερικά χρόνια όταν πήγε στο σχολείο της κόρης του για να ρωτήσει τον καθηγητή της πώς πάει στα μαθήματα, με έκπληξη άκουσε να του λέει ότι έγινε καθηγητής χάρη σε αυτή την ταινία. «Απίστευτο και όμως αληθινό. Πήρε κουράγιο από την ταινία, πάλεψε και τα κατάφερε. Σήμερα όμως πια, δεν ξέρω αν υπάρχει καθρέφτης. Ολα είναι πλέον διαφορετικά. Τότε υπήρχε αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. Τους ένωνε ο αγώνας για ένα καλύτερο αύριο, μια καλύτερη ζωή».

Ο Βασίλης Καΐλας συμμετείχε συνολικά σε 117 ταινίες, όχι μόνο ελληνικές, αλλά και ξένες. Η πορεία του, ωστόσο, δεν ήταν εύκολη καθώς, όπως λέει ο ίδιος: «Επρεπε να πηγαίνω και σχολείο. Οι γονείς μου, που ήταν πάντα δίπλα μου, όπου και αν γίνονταν τα γυρίσματα, είχαν πάρει ειδική άδεια από το τότε υπουργείο Παιδείας κι έτσι πήγαινα σχολείο σε όποια περιοχή δούλευα. Ετσι τελείωσα το Δημοτικό και το εξατάξιο Γυμνάσιο, αλλά δεν συνέχισα… Είχα πλέον κουραστεί… Πήγα όμως στη Δραματική Σχολή. Γύριζα ταινίες, έπαιζα στο θέατρο με τον Χορν, την Παξινού, τον Μινωτή και άλλους μεγάλους ηθοποιούς. Μου άρεσε πολύ και όλοι με αγαπούσαν.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Νίκο Μοσχονά που ήθελε να με πάρει μαζί του στην Αμερική, αλλά δεν με άφησε ο πατέρας μου. Ομως κάποια στιγμή όλα τελειώνουν. Ο ελληνικός κινηματογράφος έσβησε και όποιος είχε δουλέψει τότε με όλους αυτούς τους επαγγελματίες, δεν μπορούσε να συμμετέχει σε προχειροδουλειές. Η εποχή εκείνη δεν έχει καμία σχέση με την σημερινή πραγματικότητα. Σκέφτηκα τότε να φύγω μετά από παρότρυνση του θείου μου και να πάνω στην Ελβετία όπου θα μάθαινα τη δουλειά του ωρολογοποιού και να αναλάμβανα έπειτα το μαγαζί του. Το είπα στον πατέρα μου και τότε εκείνος μου είπε να κάνω ό,τι θέλω. Αλλά προτού αποφασίσω να ανέβω στο πατάρι και να πετάξω όλο το υλικό που είχε μαζέψει εκείνος από την καριέρα μου… “Εγώ, παιδί μου, δεν μπορώ να το κάνω. Αν θέλεις, πέταξέ τα εσύ” μου είπε και τρελάθηκα. Eτσι αποφάσισα να συνεχίσω…»

Ετσι, μετά από πολύ κόπο κατάφερε και ίδρυσε το παιδαγωγικό επιμορφωτικό θέατρο, το οποίο ανέβασε δεκάδες παραστάσεις με επαγγελματίες ηθοποιούς, όπως ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Νόνικα Γαληνέα και άλλοι. «Γι’ αυτή την αγάπη μου έχασα πολλά λεφτά. Αλλά δεν το μετανιώνω. Μετά ήρθαν οι μεταγλωττίσεις και οι επιλεγμένες δουλειές. Με τις μεταγλωττίσεις ξεκίνησα πριν από 25 χρόνια από την ΕΡΤ και συνεχίζω μέχρι σήμερα. Δίνω τη φωνή μου σε παιδικούς ήρωες και όχι μόνο.

Μία από τις καλύτερες δουλειές μου ήταν “Το μικρό σπίτι στο λιβάδι”» αναφέρει και καταλήγει λέγοντας: «Ευτυχώς η ζωή μού τα ’φερε μια χαρά. Δόξα τω Θεώ. Εχω μια υπέροχη κόρη και μια υπέροχη γυναίκα. Το αστείο είναι ότι πάντα φοβόμουν να φλερτάρω λόγω δημοσιότητας. Πίστευα ότι οι γυναίκες δεν γνωρίζουν τον Βασίλη Καΐλα, αλλά τον Βασιλάκη των ταινιών. Ευτυχώς, η γυναίκα μου δεν ήξερε τι δουλειά έκανα καθώς δεν έβλεπε ταινίες. Οταν το κατάλαβε, ήταν αργά. Την είχε πατήσει…»

H Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν σταρ. Κι έτσι όταν ερχόταν ο καιρός να βγάλουν τα περιοδικά τις εορταστικές τους εκδόσεις, την τιμούσαν με το παραπάνω. Με αυγά, κόκκινα ή σοκολατένια, λαμπάδες ακόμη και αρνάκια στην αγκαλιά η δημοφιλής ηθοποιός πόζαρε στο φωτογραφικό φακό με το γνωστό της νάζι και το περιοδικό περνούσε αυτό το θετικό και αισιόδοξο μήνυμά του.

Άλλες φορές μια φωτογραφία της ήταν αρκετή φτάνει να υπήρχε δίπλα η κατάλληλη ευχή: «Η Αλίκη σας εύχεται καλό Πάσχα». Η φωτογραφία της στα εξώφυλλα των περιοδικών ανέβαζε κατακόρυφα τις πωλήσεις. Ήταν η πρώτη προτίμηση  και στα πασχαλινά τεύχη. Έδινε λάμψη αισιοδοξία και την υπόσχεση ότι όλα θα πάνε καλά!

Πέρα από την Αλίκη όλοι σχεδόν οι μεγάλοι σταρ εκείνης της εποχής πόζαραν για κάποια πασχαλινή φωτογράφιση. Από την Ζωή Λάσκαρη και την Χλόη Λιάσκου μέχρι τη Νάντια Κωνσταντοπούλου και την Μαρία Αλιφέρη. Οι ηθοποιοί γίνονται ινδάλματα, η δημοσιότητα οργιάζει, τα αυτόγραφα και οι φωτογραφίες με ιδιόχειρες αφιερώσεις, είναι στην ημερήσια διάταξη.

Πασχαλινές κάρτες με ευχές στο κοινό της τύπωσε και η Φίνος Φίλμ και σήμερα θεωρούνται συλλεκτικές. Πολλές από αυτές έμπαιναν ως ολοσέλιδες σε εφημερίδες και περιοδικά.

Γράφει ο Ηλίας Τάσκου / δημοσιογράφος / [email protected]

Τι έγραψε ο Όμηρος Ευστρατιάδης στο Facebook για τον θάνατο του Στάθη Ψάλτη.

Ο θάνατος του Στάθη Ψάλτη αποτελεί μεγάλη απώλεια και στερεί το Ελληνικό θέατρο, την τηλεόραση και τον ελληνικό κινηματογράφο από έναν ακόμα κορυφαίο πρωταγωνιστή! Κι για εμένα στερεί έναν πολύ καλό φίλο.
Η πρώτη εμφάνιση του ταλαντούχου ηθοποιού στον ελληνικό κινηματογράφο ήταν στη δίκη μου ταινία “Διαμάντια στο γυμνό σου σώμα”, η οποία γυρίστηκε το 1972, σε σενάριο Γιάννη Τζιώτη, διεύθυνση φωτογραφίας Άρη Σταύρου και σκηνικά Θεοδόση Δαυλού.

Εκεί, ενσάρκωσε έναν μικρό, χαρακτηριστικό ρόλο εκτιμητή κοσμημάτων.
Εχω την χαρά, να υπερηφανεύομαι, ότι ήμουν ο πρώτος που καθιέρωσε το Στάθη Ψάλτη στον ελληνικο κινηματογράφο.
Το 1978 εμφανίστηκε σε μια άλλη δική μου ταινία, στον “Παρθενοκυνηγο”, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο κορυφαίος ηθοποιός και πρωταγωνιστής, Σωτήρης Μουστάκας.

Η καθολική όμως καθιέρωση του, ήρθε με τα “Καμάκια”, η οποία γυρίστηκε το 1981 στο Ναύπλιο.
Αμέσως μετά, ακολούθησε η σπαρταριστή ταινία γέλιου “Τροχονόμος Βαρβάρα“, ο “Πρώτος ματάκιας”, “Ο καβαλάρης των FM stereo” και πολλές άλλες.
Ο Στάθης Ψάλτης δεν υπήρξε μόνο ένας σπουδαίος συνεργάτης, αλλά και ένας μοναδικός φίλος.
Θυμάμαι την τελευταία μας συνάντηση στο δωμάτιο του Νοσοκομείου που νοσηλευόταν.

Του είπα “Στάθη μου, είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε το σίριαλ “οι άστεγοι” στα ΚΑΠΑ στούντιο . Κοίταξε να σηκωθείς γρήγορα από το κρεβάτι για να αρχίσουμε γύρισμα…”
Ασφαλώς δεν θα του έλεγα ψέματα, αφού αυτό το σήριαλ, του οποίου το σενάριο γράφετε από το Γιώργο Χασάπογλου, είναι έτοιμο να ξεκινήσει!
Καλό παράδεισο.

Διαβάστε την ανάρτηση του Ντίνου Καρύδη στην προσωπική του σελίδα στο facebook. Ευτύχησα να ζήσω ένα μέρος του παλιού Ελληνικού κινηματογράφου, από μέσα.

Δούλεψα με γίγαντες που θαύμαζα.
Πιστεύω ότι η επιτυχία του κινηματογράφου της εποχής εκείνης, οφείλεται

1) στα σενάρια (Νίκος Τσιφόρος, Πολύβιος Βασιλειάδης, Δημήτρης Ψαθάς, Αλέκος Σακελλάριος κ.α.)
2) Στο μεράκι και την αξία των σκηνοθετών
3) Στους τεράστιους ηθοποιούς (δεν αναφέρω ονόματα, γιατί θα αδικήσω πολλούς), και
4) στην απουσία της διαφήμισης, με την σημερινή της μορφή.

Τότε, η διαφήμιση γινόταν από τους ίδιους τους θεατές.  Δεν υπήρχε τηλεόραση ούτε διαδίκτυο. Ρωτούσε ο θεατής, που ετοιμαζόταν να μπει στην αίθουσα, αυτόν που έβγαινε, πως ήταν το έργο. .

Αν ο εξερχόμενος, έλεγε «σούπα», έστριβε και έφευγε.  Και την άποψη αυτή την μετέφερε και στους γνωστούς του.  Αν η ταινία ικανοποιούσε τους πρώτους θεατές, οι αίθουσες γέμιζαν.  Ας μη ξεχνάμε, εξ άλλου, ότι ο κινηματογράφος ήταν από τις λίγες επιλογές ψυχαγωγίας που είχαν οι Έλληνες.

Υπάρχουν και σήμερα, βέβαια, αξιόλογοι καλλιτέχνες, αλλά οι πολλές επιλογές που έχει για ψυχαγωγία ο Έλληνας, και ειδικά η τηλεόραση και το διαδίκτυο, συμβάλουν στο να μη γίνονται πολλές αξιόλογες παραγωγές.  Αφήστε που ενώ ακούν από την διαφήμιση, διθυράμβους για μια ταινία, την βλέπουν, απογοητεύονται, και μετά, δεν εμπιστεύονται…

Η Τραγωδία της Θύρας 7 ήταν περιστατικό που συνέβη στις 8 Φεβρουαρίου 1981 στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στο Νέο Φάληρο, μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής αναμέτρησης ανάμεσα στον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ. Είναι η μεγαλύτερη τραγωδία των ελληνικών γηπέδων και μία από τις χειρότερες στην ιστορία του αθλητισμού.

Συνολικά, 21 φίλαθλοι έχασαν τη ζωή τους και 54 τραυματίστηκαν καθώς προσπαθούσαν να βγουν από το γήπεδο για να γιορτάσουν τη μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού με 6-0. Το ατύχημα συνέβη στην ιστορική -πλέον- Θύρα 7.

Πριν το παιχνίδι

Λίγο μετά τα μισά της αγωνιστικής περιόδου 1980-1981, ο Ολυμπιακός προηγείται στη βαθμολογία του πρωταθλήματος και οδεύει ολοταχώς για την κατάκτηση του δεύτερου συνεχόμενου τίτλου και 22ου συνολικά στην ιστορία του. Στη δεύτερη θέση και με διαφορά δύο βαθμών από τον πρωτοπόρο βρίσκεται η ΑΕΚ, η οποία διεκδικεί με αξιώσεις το πρωτάθλημα, που έχει να κατακτήσει από την περίοδο 1978-1979.

Η 20η αγωνιστική περιλαμβάνει το μεγάλο ντέρμπι ανάμεσα στις δύο ομάδες, το οποίο ήταν προγραμματισμένο να διεξαχθεί το μεσημέρι της Κυριακής 8 Φεβρουαρίου στις 15:15. Η μέρα είχε άριστο καιρό, με πλήρη ηλιοφάνεια, τα εισιτήρια είχαν γίνει ανάρπαστα και έτσι ο κόσμος κατέκλυσε τους γύρω δρόμους από το πρωί. Οι λιγότερο τυχεροί θα αναγκάζονταν να ακούσουν τη μετάδοση του αγώνα από το ραδιόφωνο.

Στα αγωνιστικά, οι δύο ομάδες δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα και θα παρατάσσονταν με όλα τους τα “αστέρια” για τον σημαντικότερο ίσως αγώνα της χρονιάς. Με νίκη, ο Ολυμπιακός θα ξέφευγε στη βαθμολογία με διαφορά 5 βαθμών, ενώ η ΑΕΚ αν κέρδιζε θα τον προσπερνούσε. Το γήπεδο είχε αρχίσει να δέχεται κόσμο από τις 12:00 και υπολογίζεται ότι στις εξέδρες του βρέθηκαν 35.450 φίλαθλοι που γέμισαν την ατμόσφαιρα με τραγούδια, φωνές και συνθήματα.

Ο αγώνας

Ο Ολυμπιακός παρατάχθηκε στον αγωνιστικό χώρο με τους εξής ποδοσφαιριστές: Σαργκάνης, Κυράστας, Βαμβακούλας, Παπαδόπουλος, Νοβοσέλατς, Κουσουλάκης, Περσίας, Νικολούδης, Αναστόπουλος, Ορφανός, Γαλάκος. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Κάζιμιερζ Γκόρσκι.

Από την άλλη πλευρά, η ΑΕΚ παρατάχθηκε με τους: Οικονομόπουλο, Αρδίζογλου, Μανωλά, Καραβίτη, Παραπραστανίτη, Θώδη, Βλάχο, Ελευθεράκη, Κώττη, Μπάγεβιτς και Μαύρο. Προπονητής ήταν ο Μίλτος Παπαποστόλου.

Ο Ολυμπιακός προηγήθηκε στο 30ο λεπτό με σουτ του Γαλάκου έπειτα από σέντρα του Περσία και το ημίχρονο ολοκληρώθηκε με το σκορ στο 1-0. Η υπεροχή όμως των “ερυθρόλευκων” απέδωσε καρπούς στο δεύτερο ημίχρονο, στο οποίο πέτυχαν πέντε γκολ σε 27 λεπτά. Σκόρερ οι: Γαλάκος (53′, 84′), Κουσουλάκης (68′), Ορφανός (75′) και Βαμβακούλας (80′).

Η τραγωδία

Λίγο πριν το σφύριγμα της λήξης του αγώνα, οι φανατικοί οπαδοί που βρίσκονταν στη θύρα 7 προσπάθησαν να φθάσουν στη θύρα 1 για να αποθεώσουν τους νικητές, καθώς βρισκόταν δίπλα στον διάδρομο των αποδυτηρίων.

Με την ξαφνική μετακίνηση τόσο μεγάλου αριθμού οπαδών, το κακό δεν άργησε να συμβεί. Κάποιος από τους προπορευόμενους γλίστρησε στα σκαλοπάτια, παρασύροντας και άλλους που ήταν ήδη εκεί. Οι υπεύθυνοι δεν είχαν ανοίξει τις πόρτες και όσοι ακολουθούσαν δεν γνώριζαν τι συνέβαινε μπροστά τους, καταπατώντας τους μπροστινούς. Τότε άρχισε να επικρατεί συνωστισμός και ασφυξία, με μόνη διέξοδο κάποιο τουρνικέ που ξήλωσε η αστυνομία. Δεκαεννιά άτομα δεν τα κατάφεραν, καθώς είχαν ήδη χάσει τη ζωή τους. Λίγο αργότερα θα υποκύψει ακόμη ένας στο «Τζάνειο» Νοσοκομείο του Πειραιά, όπου μεταφέρονταν οι σοβαρά τραυματισμένοι. Έξι μήνες αργότερα θα προστεθεί ακόμη ένας άνθρωπος στον τραγικό κατάλογο των νεκρών, καθώς δεν κατόρθωσε να ξυπνήσει ποτέ από το κώμα στο οποίο έπεσε. Ο αριθμός των θυμάτων σταματά στους 21, ενώ οι τραυματίες πολλοί περισσότεροι.

Τα 21 θύματα

Τα ονόματα των 21 νεκρών (ανά ηλικία):

Ο Γιάννης Τσιμιτσέλης, ο Μάνος Ιωάννου, ο Χάρης Γρηγορόπουλος, η Τζένη Μπότση και ο Παύλος Ευαγγελόπουλος ξεκίνησαν τα γυρίσματα.