Η Έρρικα Μπρόγιερ είχε μιλήσει σε κυριακάτικη εφημερίδα, για τον γάμο της με τον Κώστα Βουτσά, την εποχή του διαζυγίου τους αλλά και τους ηθοποιούς που η ίδια θαύμαζε.Η πρώην σύζυγος του Κώστα Βουτσά και μαμά της κόρη του, Σάντρας, άνοιξε την καρδιά της στην δημοσιογράφο Τεριάννα Παππά και είπε πολλά.
Πώς αισθανόσασταν όταν τον βλέπατε να αγκαλιάζει άλλες γυναίκες στις ταινίες; Υπήρχε ζήλια κι αν ναι ποιος ζήλευε περισσότερο; «Ο Κώστας ζήλευε περισσότερο και χωρίς λόγο, τώρα δεν ξέρω αν εξακολουθεί να είναι ζηλιάρης».
Πώς είναι ως χαρακτήρας ο Κώστας Βουτσάς; «Είναι αρκετά δύσκολος άνθρωπος, έχει όμως και πάρα πολλά καλά. Επειδή τον αγαπούσα και με αγαπούσε, ξεπερνούσαμε τα όποια εμπόδια. Ήμουν νέα, δεν ήξερα από νοικοκυριό, ούτε να μαγειρεύω, μιλήσαμε και χωρίσαμε όμορφα. Η Σάντρα δεν είχε καταλάβει τίποτα. Επέστρεφε από το σχολείο και μου έλεγε «είπαν ότι χωρίσατε με τον μπαμπά». Ο Κώστας όμως ερχόταν σπίτι, τρώγαμε, τη διάβαζε. Όταν μεγάλωσε, της εξηγήσαμε, αλλά εκείνη επέμενε να φέρει ο μπαμπάς της τα πράγματά του πίσω. Κάποια στιγμή το ξεπέρασε, γιατί πηγαίναμε όλοι μαζί εκδρομές, βγαίναμε, κι έτσι ήταν όσο πιο ανώδυνο γινόταν».
Ποιος από τους άλλους ηθοποιούς σάς γοήτευε;«Στις περισσότερες άρεσε ο Νίκος Κούρκουλος, αλλά σ’ εμένα ο Δημήτρης Χορν. Ερχόταν στα Αστέρια και χόρευε κοντά μας. Είχα πάει στο θέατρο και τον είχα δει πολλές φορές. Είχε δυνατή προσωπικότητα, τρομερός άντρας. Εκείνος που θαύμαζα πολύ, άλλα όχι ερωτικά, ήταν ο Σωτήρης Μουστάκας, γιατί αγαπούσε τόσο πολύ τη γυναίκα του κι ήταν άψογος απέναντί της. Τους είχα μεγάλη αδυναμία και του Σωτήρη και της Μαρίας. Γι’ αυτό και δούλεψα και τόσες φορές μαζί τους».
Διαβάστε τα συγκινητικά λόγια της επίσημης σελίδας της Finos Film στο Facebook για την αγαπημένη σταρ, Ζωή Λάσκαρη.
Ζωή, ήσουν, είσαι και θα παραμείνεις για πάντα η τρανή απόδειξη πως σταρ δεν γίνεται κάποιος, αλλά γεννιέται! Ήσουν η επίγεια πηγή φωτός. Πηγή ομορφιάς, ταλέντου, λάμψης, δυναμισμού, σεξουαλικότητας, γυναικείας μαγκιάς, πάθους, ανεξαρτησίας, ακεραιότητας, συναισθημάτων, έμπνευσης, αυθεντικότητας. Κι επειδή ήσουν επίγειο αστέρι είχες και αδυναμίες. Ήσουν το όνομά σου: Ζωή…
Δεν λένε αντίο σε κάποιον που δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Λένε απλά καλό ταξίδι και καλή αντάμωση με τους φίλους σου που τόσο πολύ θα λαχταράνε να σε δούνε στη γειτονιά των αγγέλων. Τον Φιλοποίμενα, τον Γιάννη, τον Νίκο, την Αλίκη, την Τζένη, τη Μελίνα και τόσους άλλους.
Για τη Φίνος Φιλμ ήσουν ένα φαινόμενο. Μεγαλούργησες και έχτισες τον κινηματογραφικό σου μύθο μέσα στα στούντιό της από μικρό κορίτσι. Και δεν έφυγες ποτέ από αυτά. Ούτε όταν σταμάτησαν οι παραγωγές μετά το θάνατο του λατρεμένου σου Φίνου. Μα και γι’ αυτόν ήσουν η μεγαλύτερη αδυναμία. Ήσουν η κόρη που δεν είχε. Εικοσιδύο φορές έκανες θραύση ως πρωταγωνίστρια στο σινεμά και όλες ήταν στη Φίνος Φιλμ. Οι είκοσι δε από αυτές υπό την καθοδήγηση του άλλου πολυαγαπημένου σου Γιάννη Δαλιανίδη.
Του ανθρώπου που σε εμπιστεύτηκε τυφλά στα 18 σου στον «Κατήφορο» κι εσύ μόλις άρχιζες τον ανήφορο της δόξας σου. Πάντα πρωταγωνιστώντας, πάντα με το χαμόγελο που καθήλωνε, πάντα με μία φυσικότητα. Γιατί ήσουν απλά έτσι φτιαγμένη. Γιατί ήσουν ένα επίγειο αστέρι. Καλό ταξίδι ΖΩΗ..
Μία από τις πιο αγαπημένες σταρ του ελληνικού κινηματογράφου, η Ζωή Λάσκαρη έφυγε από τη ζωή, σήμερα 18 Αυγούστου 2017. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες η ηθοποιός βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη από την μεγάλη κόρη της Μάρθα.
Οι πρώτες πληροφορίες κάνουν λόγο για ανακοπή καρδιάς που υπέστη, ενώ όπως έγινε γνωστό ”έφυγε” στον ύπνο της. Έπασχε, δε, απο Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια και ήταν μανιώδης καπνίστρια.
Αυτή ήταν η Ζωή Λάσκαρη
Η αγαπημένη ηθοποιός ξεκίνησε την καριέρα της κερδίζοντας τον τίτλο της «Σταρ Ελλάς», το 1959.
Το πραγματικό της όνομα ήταν Ζωή Κουρούκλη (όμοιο με της εξαδέλφης της Zωής Kουρούκλη, γνωστής τότε τραγουδίστριας). Η Ζωή Λάσκαρη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Δεκεμβρίου 1944 και τη δεκαετία του ’60 θεωρούνταν μία από τις εμπορικότερες σταρ του ελληνικού κινηματογράφου.
Η προσωπική της ζωή πάντα απασχολούσε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και πολλές σχέσεις της είχαν συζητηθεί.
Το 1967 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Πέτρο Κουτουμάνο με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Μάρθα. Το ζευγάρι χώρισε οριστικά την άνοιξη του 1971. Το 1976 παντρεύτηκε τον ποινικολόγο Αλέξανδρο Λυκουρέζο με τον οποίο απέκτησε μια ακόμη κόρη, την Μαρία-Ελένη. Το 1997 έγινε γιαγιά της Ζένιας από τον γάμο της Μάρθας με τον Βλάση Μπονάτσο.
O τίτλος της Σταρ Ελλάς, αλλά και η κοινή καταγωγή της με τον Γιάννη Δαλιανίδη, ήταν η αφορμή ώστε ο τελευταίος να την επιλέξει για πρωταγωνίστρια της ταινίας «Ο Κατήφορος» το 1961. Η τεράστια επιτυχία της ταινίας έκανε την Λάσκαρη μία από τις μεγαλύτερες σταρ της εποχής και μόνιμη πρωταγωνίστρια του ελληνικού κινηματογράφου, υπογράφoντας αποκλειστικό συμβόλαιο με τη σημαντικότερη ελληνική εταιρία παραγωγής, τη Φίνος Φιλμ. Από τότε πρωταγωνίστησε σε πολύ μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες και στα περισσότερα είδη ταινιών της εποχής (κωμωδία, κοινωνικό δράμα, μιούζικαλ) κατά την χρυσή περίοδο του ελληνικού κινηματογράφου.
Ο Φιλοποίμην Φίνος επέλεξε να μην κρατήσει το πραγματικό της επίθετο, προκειμένου να μη γίνεται σύγχυση με την πρώτη της εξαδέλφη, τραγουδίστρια Ζωή Κουρούκλη. Το επίθετο Λάσκαρη επέλεξε ο Γιάννης Δαλιανίδης από την ονομασία ενός Ιταλού.
Η εικόνα που διαμόρφωσε μέσα από τις ταινίες της ήταν αυτή μίας δυναμικής και μοιραίας γυναίκας, ενώ αποτελούσε το κρυφό απωθημένο πολλών ανδρών. Πολλές οι επιτυχίες στις οποίες πρωταγωνίστησε, όπως «Μερικοί το προτιμούν κρύο», «Νόμος 4000», «Κορίτσια για φίλημα», «Στεφανία», «Μια κυρία στα μπουζούκια», «Οι θαλασσιές οι χάντρες» και πολλές άλλες.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 η Ζωή Λάσκαρη, μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την Τζένη Καρέζη, θεωρούνται οι μεγαλύτερες ντίβες και πιο εμπορικές σταρ στην Ελλάδα. Η Λάσκαρη έχει διαμορφώσει με τους ρόλους της την περσόνα της δυναμικής αλλά και μοιραίας γυναίκας, ενώ παράλληλα γίνεται το νούμερο ένα sex symbol της εποχής της.
Η δύση της «χρυσής εποχής» του ελληνικού κινηματογράφου θα στρέψει την προσοχή της στην μεγάλη της αγάπη, το θέατρο. Το 1966, σε συνεργασία με τον Αντρέα Ντούζο, περιοδεύει στην Κύπρο με τα έργα «Μιας πεντάρας νιάτα» των Γιαλαμά-Πρετεντέρη, την «Παγίδα» του Robert Thomas και την «Βαθιά γαλάζια θάλασσα» του Terence Rattigan.
Το 1982 πρωταγωνιστεί για τελευταία φορά στον κινηματογράφο, στην ταινία του Γιώργου Καρυπίδη «Αναμέτρηση», ενώ θα μείνει στην ιστορία η θρυλική γυμνή φωτογράφησή της για το περιοδικό «Playboy» το 1985 -η πρώτη Ελληνίδας πρωταγωνίστριας- που προκάλεσε θυελλώδες πολιτικό ζήτημα.
Συνεργάστηκε με άλλα μεγάλα και αγαπημένα ονόματα, όπως Ρένα Βλαχοπούλου, Ντίνος Ηλιόπουλος, Κώστας Βουτσάς, Μάρθα Καραγιάννη, Μαίρη Χρονοπούλου, Αλέκος Αλεξανδράκης, Φαίδων Γεωργίτσης, Νίκος Κούρκουλος.
Το 1966 κάνει την πρώτη της θεατρική εμφάνιση στην Κύπρο με τα έργα «Μιας πεντάρας νιάτα» των Γιαλαμά-Πρετεντέρη, «Η παγίδα» του Pομπέρ Τομά και το «Βαθιά γαλάζια θάλασσα» του Ράτιγκαν.
Στις θεατρικές σκηνές της Αθήνας εμφανίζεται το 1970 με το έργο του Γιάννη Δαλιανίδη «Μαριχουάνα Στοπ», ενώ ακολουθούν η μεγάλη θεατρική επιτυχία «Εραστές του ονείρου» του Γιάννη Δαλιανίδη μαζί με τον Tόλη Bοσκόπουλο (1972). Aκολούθως, «Ο άνθρωπος που γύρισε από τον γύψο» των Κώστα Καραγιάννη και Νίκου Καμπάνη, «Πώς να κερδίσετε τον άντρα σας» του Σμιθ (1975), «Ξυπόλητη στο Πάρκο του Νηλ Σάϊμον» (1977) και «Η κυρία του Μαξίμ» του Ζωρζ Φεϊντό (1979). Παράλληλα συμμετείχε σε μεταφορές θεατρικών έργων για την τηλεόραση, από το αντίστοιχο τμήμα της EPT.
Ακολουθούν τα θεατρικά έργα: «Φρύνη η εταίρα» του Γιώργου Ρούσσου (1980), «Παντρεύομαι τον άντρα μου» του Νόρμαν Κράσνα (1980), «Εγώ, εσύ και ο άλλος» του Τζιν Κερ (1982), «Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές» της Ανίτα Λος (1983), «Μις Πέπσι» του Μπρουνό (1984) και «Η Ντόρις και ο γυαλάκιας» του Μπιλ Μάνχοφ (1984).
Το 1990 ο Μίνως Βολανάκης την σκηνοθετεί στην μεγάλη θεατρική επιτυχία «Καινούρια Σελίδα» του Νηλ Σάϊμον και το 1994 ο Ανδρέας Βουτσινάς στο «Ορφέας στον Άδη» του Τέννεση Ουίλιαμς, σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ. Aκολουθούν τα έργα: «Τρελοί για έρωτα» του Σαμ Σέπαρντ (1995), «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ» του Άλμπι (1996), πάλι σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ, «Τρεις ψηλές γυναίκες» του Άλμπι (1996), «Τρωάδες» του Ευριπίδη (1996), «Το μακρύ ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» του Eυγένιου Ο’ Νηλ (1997), Η συνάντηση του Νάντας (2000), «Σκηνές Γάμου» του Άλμπι (2000), σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, «Ευαίσθητη Ισορροπία» του Άλμπι (2003), «Διαμάντια και μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη (2006), Άλμα Μάλερ του Ρον Χάρτ (2009), Ρόουζ του Μάρτιν Σέρμαν (2011) και Ωραία Xρόνια του Xάρολντ Πίντερ (2013).
Η νέα συγκινητική ανάρτηση της Καίτη Φίνου για τον Στάθη Ψάλτη.
Για όσους αγάπησαν την εποχή,για όσους την νοσταλγούν,για την χαμένη αθωώτητα,για όσους προσπάθησαν να την απομυθοποιήσουν,για όσους Αγάπησαν τον Στάθη.
Όσο θα παίζονται οι ταινίες και για όσο ζω,θα την ζωντανεύω με φωτογραφίες και ιστορίες.
Σ’ευχαριστώ “αγάπη” μου για όσα μου δίδαξες….ακολούθησα όλες τις συμβουλές σου κατά γράμμα και νοιώθω πως τελικά εγώ είμαι κερδισμένη……(ξέρεις εσύ)
Καλό ταξίδι αγαπημένε…….
Σύντομα θα τα λέμε όπως παλιά….
Λόγω του Αγίου Βαλεντίνου επέλεξα 14 ζευγάρια του Ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου που ερωτεύτηκαν με πάθος και τα χώρισε μόνο ο θάνατος.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ – ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ
Μια ταινία ήταν ο λόγος που αυτοί οι δύο άνθρωποι συναντήθηκαν και ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα.
Έναν χρόνο μετά παντρεύτηκαν ενώ την ευτυχία τους ολοκλήρωσε η γέννηση του γιού τους Κωνσταντίνου.
Έμειναν μαζί 24 χρόνια και τους χώρισε ο θάνατος της το καλοκαίρι του 1992.
ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΔΙΑΝΕΛΛΟΣ – ΦΡΟΣΩ ΚΟΚΚΟΛΑ
Οι ηθοποιοί Λαυρέντης Διανέλλος και Φρόσω Κοκκόλα γνωρίστηκαν κι ερωτεύτηκαν την περίοδο που εκείνη σπούδαζε στην σχολή τέχνης του Καρόλου Κουν ενώ λίγους μήνες αργότερα στα μέσα του 1938 παντρευτηκαν κι έζησαν μαζί 40 ολόκληρα χρόνια μέχρι το 1978 όταν και ο αγαπητός ηθοποιούς άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο του Σιάτλ όπου και νοσηλευόταν.
ΚΩΣΤΑΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ – ΚΑΚΙΑ ΑΝΑΛΥΤΗ
Ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια του Ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου με έναν έρωτα ζηλευτό και σπάνιο που επισφραγίστηκε με τον γάμο τους το 1955 και δεν έληξε ούτε μετά τον θάνατο του ηθοποιού το 2001 καθώς ενάμιση χρόνο μετά τον ακολούθησε και η σύζυγος του που δεν ξεπέρασε ποτέ τον χαμό του.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ – ΣΟΥΛΗ ΣΑΜΠΑΧ
Ο κεραυνοβόλος έρωτας αυτών των δύο εξαιρετικών καλλιτεχνών ήταν τόσο έντονος που σχεδόν αμέσως ανέβηκαν τα σκαλιά της εκκλησίας με κουμπάρο τον Βασίλη Λογοθετίδη και τον θίασο του μέρος του οποίου ήταν και ο Δημήτρης Νικολαΐδης. Ο γάμος τους διήρκησε 38 χρόνια από το 1955 έως το 1993 που ο σπουδαίος αυτός ηθοποιός έφυγε από την ζωή.
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΣ – ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΕΡΕΜΕΤΗ
Γνήσιοι θεατρίνοι και οι δύο αγαπήθηκαν πολύ και ήταν για πάνω από 25 χρόνια ένα από τα πιο αγαπημένα καλλιτεχνικά ζευγάρια στο θέατρο και τον κινηματογράφο.
Δυστυχώς όμως το πρόβλημα καρδιάς που είχε ο γνωστός ηθοποιός απέβη θανατηφόρο και τον Σεπτέμβριο του 1995 έφυγε απ’ τη ζωή.
ΜΙΜΗΣ ΤΡΑΙΦΟΡΟΣ – ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ
Ο έρωτας αυτών των δύο σπουδαίων ανθρώπων ξεκίνησε το 1940 όταν ο Μίμης Τραιφόρος έγραψε και έδωσε στην Σοφία Βέμπο να τραγουδήσει στίχους του. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα πραγματοποιήθηκε και ο γάμος τους που κράτησε ως τον θάνατο της μεγάλης ερμηνεύτριας το 1978.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ – ΛΙΛΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ
Η πρώτη γνωριμία αυτών των δύο ηθοποιών στις αρχές του 1957 έμελλε να είναι η αρχή ενός μεγάλου έρωτα που λίγο καιρό αργότερα τους οδήγησε στα σκαλιά της εκκλησίας. Έμειναν μαζί για πάνω από 30 χρόνια μέχρι τον ξαφνικό θάνατο εκείνου τον Ιανουάριο του 1989.
ΝΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣ – ΕΛΣΑ ΡΙΖΟΥ
Όταν γνωρίστηκαν αυτός ήταν 30 ετών και αυτή 20 και όπως έλεγαν ήταν ένας μεγάλος έρωτας με την πρώτη ματιά. Ένας έρωτας που κράτησε εως το 1999 όταν ο αγαπητός ηθοποιός έφυγε από την ζωή ύστερα από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ – ΜΑΡΙΚΑ ΚΡΕΒΒΑΤΑ
Για την Μαρίκα Κρεββατά ο Γιώργος Γαβριηλίδης ήταν ο μοναδικός άντρας που αγάπησε πάρα πολύ στην ζωή της και συνύπαρξη τους τόσο στο σπίτι όσο και στη δουλειά ήταν εξαιρετικά αρμονική. Έζησαν μαζί και ευτυχισμένοι για περίπου 25 χρόνια μέχρι τον Ιούλιο του 1982 όταν και πέθανε ο υπέροχος αυτός άνθρωπος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΑΓΑΝΕΑΣ – ΝΙΤΣΑ ΤΣΑΓΑΝΕΑ
Όταν ο Χρήστος Τσαγανέας τη πρωτογνώρισε εκείνη ήταν παντρεμένη με άλλον. Ύστερα όμως από το διαζύγιο της εκεί νος προκειμένου να είναι κοντά της εγκατέλειψε την Νομική και έγινε ηθοποιός παρά τις αντιρρήσεις των δικών του. Αργότερα την παντρευτηκε κι έμεινα μαζί εως τον θάνατο του το 1976.
ΘΟΔΩΡΟΣ ΜΟΡΙΔΗΣ – ΤΖΟΛΥ ΓΑΡΜΠΗ
Ήταν μια σπάνια περίπτωση ζευγαριού που έμεινε μαζί για πάνω από 60 χρόνια και πέθαναν με έναν χρόνο διαφορά. Εκείνη έφυγε το 2002 σε ηλικία 90 ετών και εκείνος το 2003 ακριω 100 ετών.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ – ΒΟΥΛΑ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ
Αυτοί οι σπουδαίοι ηθοποιοί αγαπήθηκαν και παντρευτηκαν λίγους μήνες μετά την γνωριμία τους ενώ παράλληλα ήταν και συνθιασαρχες ανεβάζοντας με επιτυχία μεγάλες παραστάσεις που άφησαν εποχή.
Αυτό το μοναδικό ζευγάρι το χώρισε ο θάνατος του τον Ιανουάριο του 1991.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ – ΜΑΡΙΑ ΜΠΟΝΕΛΟΥ
Ένα από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια ήταν ο Σωτήρης Μουστάκας με την Μαρία Μπονέλου. Έμειναν μαζί για περίπου 40 χρόνια και όταν εκείνη αρρώστησε αυτός την φρόντισε και στάθηκε δίπλα της. Δυστυχώς όμως εκείνος έφυγε πρώτος από την ζωή και εκείνη τον ακολούθησε τρεις μήνες μετά.
ΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ – ΦΛΩΡΕΤΤΑ ΖΑΝΝΑ
Για τον Ντίνο Δημόπουλο που ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός ο γάμος του με την Φλωρέττα Ζάννα ήταν ο δευτερος. Ένας πολύ πολύ ευτυχισμένος γάμος που κράτησε πάνω από 40 χρόνια έως τον θάνατο εκείνου το 2003.
Μπορεί να μην γνώρισα τον Φιλοποίμην Φίνο μα γνώρισα τα “παιδιά” του με τα οποία γέλασα, συγκινήθηκα και έκλαψα αρκετές φορές. Αυτά τα παιδιά του είναι οι 187 ταινίες που δημιουργήθηκαν από την θρυλική κινηματογραφική εταιρία του την Φίνος Φιλμ μέσα απ’ την οποία παρέλασαν όλα τα μεγάλα αστέρια του Ελληνικού κινηματογράφου απ’τις αρχές της δεκαετίας του 1940 έως το 1977 που η τελευταία του ταινία προβλήθηκε στις αίθουσες λίγες μόνο μέρες πριν τον θάνατο του στις 26 Ιανουαρίου 1977.
Σήμερα 43 χρόνια μετά ο συνθέτης και βασικός του συνεργάτης Μίμης Πλέσσας καθώς και 18 ηθοποιοί που έλαμψαν μέσα απ’τις ταινίες του μου μιλάνε για τον σπουδαίο αυτόν άνθρωπο, τον πατριάρχη του Ελληνικού κινηματογράφου που χάρισε απλόχερα στον κόσμο όμορφες και αξέχαστες στιγμές πρώτα στον κινηματογράφο και μετέπειτα στην μικρή οθόνη.
ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ Έχω τάξει στον Φιλοποίμενα Φίνο πως απ’όπου και να βρίσκομαι θα γυρίσω για να του γράψω όπως του έχω τάξει τη μουσική της επόμενης ταινίας του. Η ζωή όμως έχει τα δικά της απρόσμενα κι ο καθένας από μας συνηθίζει να κρατάει τον λόγο του. Έτσι ενώ είμαι στην Νέα Υόρκη κι έρχεται η στιγμή να γυρίσω για να γράψω “ΤΟ ΘΥΜΑ” με πρωταγωνιστή τον Κώστα Βουτσά, λαμβάνω από την United Artists (Noel Rogers) ένα επταετές ανοικτό συμβόλαιο συνεργασίας για να το συμπληρώσω όπως θέλω με τους δικούς μου όρους!!!
Πήρα αμέσως τηλέφωνο τον Φίνο καθώς και την ευθύνη να του συστήσω τον Γιώργο Χατζηνάσιο λέγοντας του ότι θα κάνει την ίδια αν όχι καλύτερη δουλειά από μένα τον ίδιο. Τότε αυτός με τον δικό του μοναδικό τρόπο μου λέει “Καλά ρε Μίμη, δεν έχεις πάρει ακόμα χαμπάρι ότι εδώ δεν κουβεντιάζεται ταινία αν δεν εξασφαλίσουμε πρώτα ότι εσύ θα γράψεις τη μουσική.
Εσείς στη θέση μου τι θα κάνατε; Έμενα σε ένα ξενοδοχείο το Commodore, από το οποίο έβλεπα το Central Park όπου πήγα για να σκεφθώ, κι όπως συνηθίζουμε να κάνουμε εμείς εδώ στην Ελλάδα, παίρνω βαθιά εισπνοή και κοιτάζω τον ουρανό, όμως αντί να μυρίζω την άνοιξη μύριζα κάτι από…σκίουρο, κι αντί να δω τ’αστέρια που περίμενα είδα ένα μούχρωμα. Όμως επειδή έχω μάθει να κρατάω τον λόγο μου, πήγα ετοιμάστηκα και επέστρεψα απ’την Αμερική προκειμένου να μη χαλάσω το χατίρι στον Φίφη, και να συνθέσω τη μουσική για την ταινία “ΤΟ ΘΥΜΑ”. Έτσι ήμουν συνεπής σε ότι έταξα στον Φίνο και για χάρη του δεν έμεινα στην Αμερική. Αυτό τα λέει όλα.
ΜΑΙΡΗ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ Όλοι γίναμε πρωταγωνιστές απ’τον Φίνο. Αυτός μας έφτιαξε.Ήταν υπέροχος άνθρωπος, με ήθος κι όσον αφορά την δουλειά του πάρα πολύ αυστηρός και τελειομανής. Δηλαδή φωτογράφιζε έναν μπουφέ, που είχε πάνω ένα βάζο με λουλούδια και τράβαγε πλάνο, αν στο επόμενο γύρισμα είχε μετακινηθεί έστω και μια μαργαρίτα τότε τα γύριζε όλα απ’την αρχή, αυτός ήταν ο Φίνος, αφάνταστα τελειομανής με την δουλειά του και δεν υπολόγιζε καθόλου μα καθόλου τα χρήματα προκειμένου το αποτέλεσμα να είναι άρτιο.
Επίσης έπιαναν πολύ τα χέρια του όσον αφορά τα κινηματογραφικά μηχανήματα, και μια φορά όταν έφεραν απ’την Αμερική μια κάμερα με πιο μεγάλη εικόνα που δεν δούλευε, και την έστειλε πίσω για επιδιόρθωση δύο φορές άλλα δίχως αυτή να γίνει, την ανέλαβε ο ίδιος, την πήρε την έλυσε ολόκληρη, την έκανε βίδες και την έφτιαξε κάτι που ούτε το εργοστάσιο άλλα ούτε και η αντιπροσωπία μπόρεσαν να κάνουν. Τότε μάλιστα του είχαμε κάνει δώρο όλοι μαζί από μασίφ χρυσάφι ένα κατσαβίδι μέσα σε μια θήκη. Του χρωστάμε όλοι πάρα πολλά, γιατί εμείς τότε ζήσαμε απ’τον Φίνο.
ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΤΣΑΣ Ήτανε ο άρχοντας του Ελληνικού κινηματογράφου, ο πιο πεπειραμένος κινηματογραφιστής, ο πιο αγαπημένος άνθρωπος απ’όλους τους ηθοποιούς και τους τεχνικούς, κι ο πιο αγαπημένος συνεργάτης όλων μας εκείνη την εποχή. Μας αγαπούσε, μας φρόντιζε, μας έδινε χαρά και πάντα έβλεπε τις ταινίες που γυρίζαμε κι έδινε την σωστή λύση σε κάποιο λάθος κάποιας σκηνής. Τον Φίνο τον λατρέψαμε όλοι και τον λατρεύουμε ακόμα, άφησε μεγάλο αθάνατο όνομα στον κινηματογράφο που δεν μπόρεσε ποτέ κανείς να αντικαταστήσει. Ήταν είναι και θα είναι ένα μεγάλο αστέρι του Ελληνικού κινηματογράφου και αναντικατάστατος.
ΝΟΡΑ ΒΑΛΣΑΜΗ Ο Φίνος ήταν υπέροχος “πατέρας” για πολλούς και κυρίως για μένα. Ήταν υπέροχος σε όλα του, πολύ καλός άνθρωπος και με αγαπούσε πάρα πολύ όπως κι εγώ. Αυτός με έβγαλε μικρό κορίτσι και έμεινα 7 – 8 χρόνια εκεί, δεν έφυγα ποτέ. Είχε πάντα μεγάλο ένστικτο στην επιλογή των ηθοποιών που σπάνια τον διέψευδε. Εμένα στην πρώτη μου ταινία “Οι κυρίες της αυλής” δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πολύ με πρόσεχε, συνέχεια έλεγε “τα μάτια της, δεν βγάλατε, το χρώμα τους”, ήταν σπάνιος άνθρωπος κι ακόμα τον αγαπώ πάρα πολύ.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ Ο Φίνος είχε ένα χαρακτηριστικό ήταν σπουδαίος μάστορας, είχε μεγάλο πάθος με την τεχνική, ήτανε του κατσαβιδιού, και είχε μια ικανότητα μεγάλη, έφερνε τα καινούργια μοντέλα κινηματογραφικών μηχανών που τότε δεν τα ήξερε κανείς και ο ίδιος μόνο από τα προσπέκτους που μελετούσε τα έπαιρνε τα έλυνε ολόκληρα και τα έφτιαχνε. Δηλαδή αν χάλαγε μια μηχανή οι τεχνικοί και οι οπερατέρ πήγαιναν στον Φίνο του έλεγαν τι πρόβλημα είχε και τους έλεγε που να ανοίξουν και τι να φτιάξουν, είχε μεγάλο πάθος και γι’αυτό είχε αναπτύξει μεγάλη τεχνική στον κινηματογράφο ανεβάζοντας πολύ το επίπεδο που μέχρι τότε ήταν πολύ χαμηλό.
Γενικά ο Φίνος ήταν πιο οργανωτικός σε όλα ανεβάζοντας έτσι το επίπεδο της αισθητικής των ταινιών, άλλωστε αυτός δημιούργησε και τις πρώτες άρτιες σε όλα έγχρωμες ταινίες.
Το 1972 – 1973 οι κινηματογραφικές αίθουσες άρχισαν να αδειάζουν και να κλείνουν οι εταιρίες παραγωγής γιατί άρχιζε η φάση με τον νέο ελληνικό κινηματογράφο που όμως δεν κέρδισε το κοινό, γιατί αυτό το κρατάει ακόμα δέσμιο, ο παλιός εμπορικός ελληνικός κινηματογράφος ο οποίος έκανε καινούργια καριέρα με την τηλεόραση που στηρίχτηκε και στηρίζεται ακόμα στις ελληνικές ταινίες. Με λίγα λόγια ήταν μεγάλη η προσφορά του του Φίνου στον Ελληνικό κινηματογράφο.
ΓΚΕΛΥ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ Ο Φιλοποίμην ήταν ένας πολύ ωραίος άνθρωπος, και πολύ αφοσιωμένος στην δουλειά του. Ασχολιόταν πάρα πολύ με τις ταινίες του και ιδιαίτερα με τις κινηματογραφικές μηχανές, τις οποίες αν είχαν κάποια βλάβη τις έλυνε και τις έφτιαχνε μόνος του κλεισμένος μέσα σε ένα καμαράκι. Αυτός ήταν ο Φίνος, μια μοναδική προσωπικότητα.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ Για τον Φίνο έχει να πεί κανείς ότι ήτανε ένας μεγάλος παρών σε μια ολόκληρη εποχή την οποία αυτός δημιούργησε, εκείνη του κινηματογράφου. Κι αν σήμερα έχουμε να λέμε για τον παλιό καλό Ελληνικό κινηματογράφο, μιλάμε σίγουρα για τον μεγάλο παρόντα τον Φιλοποίμενα Φίνο ο οποίος ήταν μια σύσταση προσωπικότητας, ένας άνθρωπος που είχε έμπνευση, μόρφωση, και ήταν μαζί μας πολύ καλός συνεργάτης. Ήξερε να διαλέγει σωστούς συνεργάτες και πάντα τον βρήκαμε μπροστά σε όλες τις δύσκολες ώρες του Ελληνικού κινηματογράφου.
ΕΛΕΝΗ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ Ο Φίνος ήταν ένας ευγενέστατος άνθρωπος που σε καλοδεχόταν και σου μιλούσε όμορφα. Εγώ την πρώτη φορά που τον γνώρισα ήταν όταν πήγα μόνη μου στο Παρίσι για κάποια εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας “Ραντεβού στον αέρα” στα οποία ήταν παρών.
Όμως αυτός όμως είχε πάει πιο πριν εκεί μαζί με τον Δαλιανίδη και το συνεργείο άλλα εγώ επειδή είχα παραστάσεις στο θέατρο πήγα την μέρα που δεν δούλευα, δηλαδή δευτέρα και γύρισα τρίτη. Οπότε τον Φίνο τον γνώρισα στο αεροδρόμιο, ήταν ένας γλυκύτατος άνθρωπος γεμάτος καλοσύνη που με περιποιήθηκε πάρα πολύ όπως κι όλοι. Έμεινα σε ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία, και το βράδυ με πήγανε στο Μουλέν Ρούζ, όπου περάσαμε πάρα πολύ όμορφα. Επίσης ήταν ένα εξαιρετικό ζευγάρι με την γυναίκα του την Τζέλλα.
ΝΙΚΟΣ ΓΑΛΑΝΟΣ Ο Φίνος ήταν ένας πολύ γλυκός άνθρωπος που είχε μια συνήθεια, να βλέπει όλες τις ταινίες προτού αυτές βγουν στις κινηματογραφικές αίθουσες, κι όταν είδε την πρώτη δική μου που ήταν “Η λεωφόρος του μίσους” μου είπε “Μου άρεσες πολύ στην ταινία που σε είδα και νομίζω θα προχωρήσεις, οπότε αν σε ενδιαφέρει κι εσένα θέλω να μείνεις εδώ σε μας. Πήγαινε στο λογιστήριο έχω δώσει εντολή να σου ετοιμάσουν ένα συμβόλαιο για 6 χρόνια με τρεις ταινίες τον χρόνο”. Ήταν σπουδαίος άνθρωπος.
ΖΩΖΩ ΣΑΠΟΥΝΤΖΑΚΗ Γνώρισα έναν άνθρωπο καταπληκτικό, έναν φίλο κι έναν πολύ μεγάλο παραγωγό, γιατί για μένα ο Φίνος ήταν κορυφή. Όλα αυτά ωραία πράγματα που έκανε, οι ταινίες, τα μιούζικαλ ήτανε φοβερά, έκανε μεγάλη σπατάλη, άλλα πάνω απ’όλα ήταν άνθρωπος. Ήταν αυτός που μετέδιδε μέσα σε όλο το συνεργείο την αγάπη και την καλοσύνη, που σε υποδεχόταν μέσα εκεί σαν να ήταν το σπίτι σου, δηλαδή πήγαινες και μόνο που τον έβλεπες σε φιλούσε, σε ξεχώριζε αν ήσουν καλός άνθρωπος και περνούσες όμορφα εκεί γιατί ήταν υπέροχο το περιβάλλον δίπλα του.
Εγώ έτυχε τις λίγες ταινίες που γύρισα με τον Φίνο να ζήσω αυτή την ανθρωπιά κι αυτή την ζεστασιά πολλές φορές, ακόμα κι όταν πήγαινα ξενυχτισμένη από το θέατρο και μετά από το κέντρο απ’όπου τελείωνα στις 5 το πρωί και στις 7 είχα γύρισμα, μα για μένα δεν ήταν αγγαρεία, πήγαινα με αγάπη άλλα χωρίς να έχω το κουράγιο. Όμως όλο το περιβάλλον εκεί ήταν εξαιρετικό, ο πολύ καλός μακιγιέρ που πάντα με έκανε κούκλα, ο Κελεσίδης που μου έλεγε και υπέροχα Ρώσικα ανέκδοτα, ο Μάρκος Ζέρβας, το συνεργείο, ο Παλιεράκης στην υποδοχή, όλοι ήταν γεμάτοι καλοσύνη και χαμόγελα. Ο Φίνος ήταν σπουδαίος άνθρωπος κι όπως προείπα η ζεστασιά, το σπίτι μας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ Ο Φιλοποίμην ήταν ένας από τους εντιμότερους και σπουδαιότερους ανθρώπους που γνώρισα στην ζωή μου, απίστευτο το ήθος του, στην ζωή του το κάθε τι ήταν γύρω από τον κινηματογράφο, τίποτα άλλο.
Αυτός καθώς και η γυναίκα του η Τζέλα με βοήθησε πάρα πολύ στον κινηματογράφο, με αγαπούσε και με είχε υποστηρίξει με όλη της την ψυχή και την αγάπη. Και ίσως ο Φίνος δεν θα ήταν μεγάλη προσωπικότητα αν δεν είχε δίπλα του την Τζέλα που του έδινε πάντοτε μεγάλη δύναμη. Σκέψου πως ο ίδιος δεν είχε δικό του σπίτι για να έχει πάντα χρήματα και να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του και γι’αυτό ουδέποτε καθυστέρησε σε εργαζομένους του κάποια μισθοδοσία.
Άλλωστε πίσω από έναν μεγάλο σκηνοθέτη η μια εταιρία υπάρχει πάντα ένας αφανής ήρωας, και στην περίπτωση αυτή ήταν ο Φίνος, ο οποίος είχε τελειώσει την Νομική Αθηνών, ένας άνθρωπος με τεράστια παιδεία και ανεπανάληπτο ήθος.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΕΛΜΗ Έχω για το όνομα του Φίνου έναν μεγάλο θαυμασμό και σεβασμό για την εποχή των ταινιών όπου έπαιζα κι εγώ, ήταν ένας σπουδαίος εργάτης. Το πνευματικό επίπεδο της δουλειάς που έφτιαξε ήταν τόσο υψηλό όπως του Ιταλικού κινηματογράφου κι ο Φιλοποίμην υπήρξε ο πρωτεργάτης, κι ο μέντορας πολλών ταλαντούχων σκηνοθετών και ηθοποιών, γιατί είχε αλάνθαστο ένστικτο με τα ταλέντα που διάλεγε. Από εκεί άλλωστε βγήκαν και πολλοί δημιουργοί όπως ο σπουδαίος Παντελής Βούλγαρης, ο Παύλος Τάσσιος και πολλοί άλλοι. Ο Φιλοποίμην ήταν ένας πολύ καλός και σπουδαίος άνθρωπος.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Συμπτωματικά η μητέρα μου είχε παίξει με την γυναίκα του στο θέατρο όταν ήταν κοριτσάκια και οι δύο, κι από εκεί λόγω της Τζέλλας γνώρισα τον Φίνο ο οποίος πραγματικά μου έκανε κάποιες ταινίες με όλη του την καρδιά και ήθελε πάρα πολύ να συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε άλλα ήταν πια προς το τέλος του κινηματογράφου και δεν μπορέσαμε, άλλα θυμάμαι έναν άνθρωπο πάρα πολύ γλυκό και πάρα πολύ πράο, κι έναν άνθρωπο ο οποίος λάτρευε τον κινηματογράφο, ήθελε να περνάνε από τα χέρια του όλα, οι μηχανές, και τα πάντα, άλλα και οι γνώμες του οι οποίες ήταν πάντα πάρα πολύ σωστές.
Θυμάμαι πως το διάστημα που έμεινα κι εγώ στην εταιρία πέρασα πάρα πολύ καλά και ήταν διατεθειμένος να βοηθήσει πολύ τους νέους ηθοποιούς να πάνε μπροστά, όπως έκανε και με εμένα.
ΜΑΡΩ ΚΟΝΤΟΥ Ο Φίνος έγραψε ιστορία, ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε πάρα πολύ τον Ελληνικό κινηματογράφο, και ήταν αυτός που έβαλε τις πρώτες βάσεις του σύγχρονου Ελληνικού κινηματογράφου. Ήταν εργάτης καλός.
ΜΕΛΠΩ ΖΑΡΟΚΩΣΤΑ Ο Φίνος ήταν ένας από τους πιο ευγενέστερους και μεγαλόκαρδους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Είμαι πολύ ευτυχής που σχεδόν όλες τις ταινίες που έχω γυρίσει ήταν στην Φίνος Φιλμ. Ήμουν αλλιώς μαθημένη λόγω της ζωής μου στο εξωτερικό κι εδώ μου φάνηκαν λίγο περίεργα τα πράγματα, άλλα όταν συνάντησα τον Φιλοποίμην Φίνο κατάλαβα ότι υπάρχουν άνθρωποι του κινηματογράφου που πραγματικά αξίζει κανείς να συνεργαστεί μαζί τους.
Η ευγένεια του ήταν πολύ μεγάλη τόση που όταν ήταν πολύ άρρωστος προς το τέλος της ζωής του ήρθε στα βαφτίσια του γιού μου και ανέβηκε υποβασταζόμενος πάρα πολλά σκαλοπάτια και του λέω “Δεν έπρεπε να έρθετε κύριε Φίνο”, έπαθα σοκ που τον είδα άρρωστο άνθρωπο, και μου απάντησε “Δεν μπορούσα να μην τιμήσω τον γιο της Μέλπως Ζαρόκωστα“. Τέτοιος άνθρωπος ήταν, ένας ευπατρίδης και η Ελλάδα έχασε πολλά όταν έφυγε.
Ο Φίνος είχε επίσης μια μεγάλη γκάμα γνώσεων, περισσότερο τον ενδιέφερε η ταινία από απόψεως τελειότητας και να μην είναι τίποτα περιττό, δεν δεχόταν μιζέριες και φτήνιες όλα έπρεπε να ήταν άψογα, εξού και οι ταινίες του έχουν μείνει. Με τον Φίνο και την γυναίκα του συναντιόμασταν πολύ συχνά στο σπίτι του νονού του γιού μου του Μάρκου Ζέρβα που ήταν το δεξί χέρι του κι αυτός που έκανε τα ντεκόρ στις ταινίες του, εκεί ερχόταν και η Ζωή με την κόρη της και θυμάμαι πόσο τρυφερός άνθρωπος ήταν, πόσο σπάνιος, ένας πολύ σπουδαίος Έλληνας, ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος. Τον σεβόσουν γιατί ήταν μεγαλοπρεπής μα απ’την άλλη μεριά μπορούσε να ακούσει και την γνώμη ακόμα κι απ’το πιο ασήμαντο άτομο που δούλευε γι’αυτόν. Ήταν όνομα και πράγμα, ένας φίνος άνθρωπος.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΙΟΥΛΑΚΗ Ήταν ένας εκπληκτικός άνθρωπος, μέγας τεχνίτης που προστάτευε όλους τους ηθοποιού που είχε στην εταιρία του. Τον θυμάμαι με πάρα πολύ μεγάλη αγάπη και κάθε φορά που βλέπω τις ταινίες του, του στέλνω ένα χαμόγελο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΛΙΒΩΚΑΣ Αυτό που θυμάμαι απ’τον Φίνο είναι πως έλεγχε πάρα πολύ την προετοιμασία των ταινιών, το σενάριο, τη διανομή των ρόλων, και την επιλογή του σκηνοθέτη. Όμως μέχρι εκεί, μετά άφηνε τους σκηνοθέτες να κάνουν τη δουλειά τους με πλήρη ελευθερία, κι αυτό ήταν πολύ σημαντικό, γιατί μπορεί να έβαζε ο ίδιος τα λεφτά άλλα είχε πάντα δίπλα του σωστούς επαγγελματίες που γνώριζαν από παραγωγή και φρόντιζαν να γυριστούν σωστά όλες οι ταινίες του με τις δυσκολίες που έχουν στο κομμάτι της παραγωγής το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό. Γενικά ο Φίνος ήταν ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος που βοήθησε τον κινηματογράφο όσο κανείς άλλος.
ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΚΑΣ Ο Φίνος ήταν ο μεγαλύτερος παραγωγός του Ελληνικού κινηματογράφου, έκανε τις καλύτερες ταινίες τεχνικά και καλλιτεχνικά, είχε τους καλύτερους σκηνοθέτες εκείνης της εποχής, όπως και τον Μίμη Πλέσσα που ήταν μόνιμος συνεργάτης. Είχαμε κάνει και μια κουβέντα να έχω μια βασικότερη συνεργασία μαζί του άλλα ήρθε η τηλεόραση και όλα σταμάτησαν.
Ο ίδιος δεν την ήθελε την τηλεόραση και κακώς γιατί είχε όλη την υποδομή και το μεράκι. Μα δεν την πίστευε καθόλου, νόμιζε πως ήταν κάτι περαστικό μα ισοπέδωσε τα πάντα. Για την εποχή του έκανε πολύ καλές ταινίες.
Μάλιστα μια φόρα με φώναξε να κάνω μια εμβόλιμη σκηνή και κάτι άλλα συμπληρωματικά σε μια σχεδόν ολοκληρωμένη ταινία που ήθελε να βγάλει και την οποία δεν θα έβγαζε αν δεν ήταν όπως έπρεπε. Ο Φίνος έβλεπε την σκηνή κι αν δεν του άρεσε έλεγε να την ξαναπάμε, κάτι που ήταν ιδιαίτερα σπάταλο για την εποχή καθώς το φιλμ στοίχιζε 220 δραχμές το μέτρο.
ΜΑΡΙΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ Τον γνώρισα όταν με πήγε ο Δαλιανίδης να με συστήσει, και μου είπε “Σου εύχομαι κάθε επιτυχία κοριτσάκι”, ήταν μια μαγική στιγμή στη ζωή μου και κυρίως την επαγγελματική. Ήταν ένας άνθρωπος πολύ σημαντικός, πολύ σοβαρός, που με μεγάλο πάθος λάτρευε την τέχνη του κινηματογράφου υποστηρίζοντας πολλούς ανθρώπους που έκαναν μεγάλη καριέρα δίπλα του.
Εγώ είχα την τύχη να είμαι στην εταιρία του και να κάνω τρεις ταινίες που έμειναν διαχρονικές κι έγραψαν στην καριέρα μου. Με τρεις τέσσερις λέξεις ο Φιλοποίμην Φίνος ήταν διακριτικός, αυστηρός, σοβαρός και παθιασμένος άνθρωπος με την δουλειά του.
Δέκα συν ένα συλλεκτικά Πασχαλινά εξώφυλλα της Αλικής Βουγιουκλάκη
Την εποχή που ο Ελληνικός κινηματογράφος άνθιζε η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν η αγαπημένη όλων των περιοδικών και σχεδόν κάθε χρόνο κοσμούσε τα εξώφυλλα τους δίνοντας ευχές μαζί με το υπέροχο λαμπερό χαμόγελο της.
Πρώτη φορά φωτογραφήθηκε για το περιοδικο “ΘΕΑΤΗΣ” το 1959 στο πατρικό της σπίτι ενώ η τελευταία φορά ήταν το 1976 στο “ΡΟΜΑΝΤΣΟ.
Μια σπάνια εμφάνιση πραγματοποίησε η αγαπημένη ηθοποιός του παλιού καλού Ελληνικού κινηματογράφου κυρία Ελένη Προκοπίου η οποία πριν από λίγες ημέρες συνοδευόμενη από την εγγονή της Ελένη και έναν φίλο τους δημοσιογράφο τον Χρήστο Κωνσταντίνου παρακολούθησε στο θέατρο Λαμπέτη την εξαιρετική παράσταση “Το έπος της Μαλάμως”, μια βουκολοτραγωδία με πρωταγωνιστή τον Θανάση Αλευρά σε σκηνοθεσία Ελένης Γκασούκα.
Μετά το τέλος της παράστασης η κυρία Προκοπίου συνεχάρει όλους τους ηθοποιούς και ειδικά τον Θανάση Αλευρά, ο οποίος κατά τη διάρκεια της υπόκλισης του της έστειλε κι ένα φιλί. Η συνάντηση αυτή έκλεισε βγάζοντας μια αναμνηστική φωτογραφία με την ίδια ανάμεσα στον πρωταγωνιστή και κάποιους από τους υπόλοιπους ταλαντούχους ηθοποιούς της παράστασης, Παναγιώτη Νάτση, Jerome Kaluta και Κωνσταντίνο Καΐκη.
Η Φλωρέττα Ζάννα αν και με μόνο εννέα ταινίες στο ενεργητικό της κατάφερε να αφήσει το σημάδι της στον παλιό καλό Ελληνικό κινηματογράφο και να χαρακτηριστεί ως μια από τις πιο κομψές γυναίκες εκείνης της εποχής. Η ξαφνική της αποχώρηση από την υποκριτική το 1968 μετά το τέλος των γυρισμάτων της ταινίας “Η αρχόντισσα κι ο αλήτης” για πολλούς αποτέλεσε μυστήριο καθώς δεν μίλησε ποτέ για τους λόγους που την ώθησαν να πάρει αυτή την απόφαση.
Πενήντα ένα χρόνια μετά και λίγο καιρό πριν φύγει απ ‘τη ζωή μου παραχώρησε μια αποκλειστική συνέντευξη όπου μου μιλάει για την ίδια καθώς και για τον σύζυγό της, τον σπουδαίο σκηνοθέτη της χρυσής εποχής του Ελληνικού κινηματογράφου, Ντίνο Δημόπουλο, που με τις ταινίες του έκανε σταρ την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την Τζένη Καρέζη και πολλούς ακόμα καλλιτέχνες.
Καταρχάς θέλω να σας ευχαριστήσω που δεχτήκατε να μου μιλήσετε για σας άλλα και για τον σύζυγό σας, Ντίνο Δημόπουλο. Να ‘σαι καλά, είναι η πρώτη φορά που θα μιλήσω από το 1969 που αποφάσισα να εγκαταλείψω την υποκριτική, αν και μου ζήτησαν πάρα πολλές φόρες όλα αυτά τα χρόνια μα δεν ήθελα.
Είστε έτοιμη να αρχίσουμε; Πανέτοιμη.
Εσείς βγήκατε αμέσως σαν πρωταγωνίστρια; Ναι με την “ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ” το 1959 μια ταινία που για τότε είχε μια πρωτοτυπία, είχε δύο διαφορετικά φινάλε, ένα καλό κι ένα άσχημο. Όμορφη ανάλαφρη ταινία.Την οποία σκηνοθέτησε ο μετέπειτα σύζυγος σας Ντίνος Δημόπουλος. Πώς ήταν αυτή η πρώτη σας συνεργασία;Εκεί ο Ντίνος ήταν πολύ αγχωμένος, μπορεί να ήταν ευχαριστημένος που έπαιζα, όπως κι εγώ, άλλα η συνεργασία μας ήταν και στενάχωρη γιατί δύο άνθρωποι που είχαν τέτοιο πάθος μεταξύ τους δεν μπορούσαν να συνεργαστούν καλά. Επίσης είχα και πάρα πολύ τρακ.
Πώς γνωριστήκατε μαζί του; Γνωριστήκαμε όταν εγώ ήμουν στον χορό του αρχαίου δράματος και ο Ντίνος ήταν βοηθός του Μινωτή και πηγαίναμε με το τρένο ή το πούλμαν στον χώρο που θα γινόταν η παράσταση και εγώ κοιτούσα έξω απ’το παράθυρο, τι πιο απλό. Τότε ήρθε ο Ντίνος και πιάσαμε την κουβέντα, δεν χρειαζόταν κάτι άλλο, την άλλη μέρα αν μπορούσαμε θα ήμασταν παντρεμένοι. Τόσο απότομο ήταν το ταίριασμα μεταξύ μας.
Όταν έκανε γύρισμα με σας πώς ήταν η κατάσταση; Με μένα είχε μια διαφορά, είχε τρακ αν θα είμαι καλή, αν τα πω καλά. Ήταν πάντα αγχωμένος όταν γύριζα ταινία μαζί του και με άγχωνε και μένα, γι’αυτό και σταμάτησα.
Ο λόγος λοιπόν που σταματήσατε ήταν αυτός; Όχι μόνο αυτός, άλλα και αυτός.
Πρωταγωνιστήσατε μόνο σε εννιά ταινίες και σε μια συνεργαστήκατε και με την Ρένα Βλαχοπούλου. Ναι στην ταινία “ΌΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΓΑΤΑ” του Αλέκου Σακελλάριου και στην οποία μάλιστα είχε συμβεί το εξής. Ξεκίνησαν κανονικά τα γυρίσματα μα κάποια στιγμή λόγω οικονομικών θεμάτων σταμάτησαν και συνεχίστηκαν πάλι λίγους μήνες αργότερα που κατά την διάρκεια αυτών εγώ είχα μείνει έγκυος και για να μην φαίνεται η κοιλιά μου ο Αλέκος Σακελλάριος μου έκανε σχεδόν μόνο κοντινά πλάνα ενώ σε κάποια γενικά φρόντιζα να φοράω φαρδιά ρούχα. Άλλα σε κάποιες σκηνές αν παρατηρήσεις προσεκτικά θα δεις πως φαίνεται η κοιλιά μου λίγο.
Παρατήρησα πως σε έναν τοίχο έχετε κρεμασμένη μια αφίσα από τις “ΚΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΑΥΛΗΣ”. Τι θυμάστε από εκείνη την ταινία; Ήταν μια πολύ καλή και χαριτωμένη ταινία στην οποία ο Ντίνος Ηλιόπουλος ήταν πολύ καλός, θεός.
Εκεί έκανε και η Νόρα Βαλσάμη την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο. Η Νόρα τότε ήταν πολύ μικρή και γλυκιά. Άλλα έχω την εντύπωση πως “ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΒΑΣΟΥΛΑ” ήταν η ταινία της ζωής της, παρόλο που δεν είχε εμπορική επιτυχία. Όπως εμπορική επιτυχία δεν είχε ούτε το “ΑΜΟΚ” άλλα ούτε και το “ΤΑΞΙΔΙ” με την Αλίκη, κι αυτό γιατί ο κόσμος την είχε μάθει αλλιώς κι όχι να πεθαίνει στο τέλος.
Κάτι που δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό είναι πως έχετε υπογράψει και το σενάριο μιας κινηματογραφικής ταινίας με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη; Ναι είχα γράψει την “ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΞΑΝΘΑ ΜΑΛΛΙΑ” σε συνεργασία με τον Λάκη Μιχαηλίδη χρησιμοποιώντας το αληθινό μου όνομα, Ανθή Δημοπούλου. Εξ’ου και το όνομα της ηρωίδας που υποδύθηκε η Αλίκη, “ΜΥΡΤΩ” όπως έλεγαν την κόρη μας. Μα πριν λίγα χρόνια όταν πήρα τηλέφωνο έναν γνωστό σκηνοθέτη και του είπα πώς είναι τα ποσοστά για το μισό σενάριο αυτής της ταινίας μου είπε πως ο άλλος συνσεναριογράφος, ο Λάκης Μιχαηλίδης, υπέγραψε πως ήταν όλο δικό του το κείμενο.
Τότε εγώ πήρα στο γραφείο για τα πνευματικά δικαιώματα και μου είπε η κοπέλα εκεί πως οι τίτλοι της ταινίας λένε ποιού ή ποιών ήταν το σενάριο και δεν ίσχυε πως υπέγραψε ο Μιχαηλίδης. Μετά παραδέχτηκαν ότι βρήκαν και το όνομα μου και λύθηκε το θέμα.
Δεν θέλατε να παίξετε κι εσείς στην ταινία αυτή; Ήταν να παίξω μα για κάποιους λόγους αποφάσισα να μην το κάνω.
Το κοινό σας έχει έντονα στην μνήμη του σαν Ανέτα από την ταινία “Η αρχόντισσα κι ο αλήτης” με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Και το αστείο είναι πως σε αυτή την ταινία εγώ δεν έχω ούτε μια σκηνή μαζί της, εννοώ με την Αλίκη. Αυτή όμως ήταν η τελευταία μου ταινία αφού μετά σταμάτησα.
Δεν είχατε προτάσεις; Είχα, μα η απόφασή μου να σταματήσω ήταν αμετάκλητη.
Εσείς από τις ταινίες που είχατε κάνει μαζί του σε ποια δυσκολευτήκατε σκηνοθετικά; Σε όλες…
Και ποιά ταινία που είχατε κάνει υπό τις σκηνοθετικές του οδηγίες αγαπάτε πιο πολύ; Το “ΑΜΟΚ” αγαπάω εγώ που ήταν η τρίτη μου ταινία, μα η δεύτερη μαζί του. Μάλιστα στα γυρίσματα είχα φάει ένα χαστούκι εκατό φορές για να πέσω στο σημείο που ήθελε. Ακόμα το θυμάμαι. Επίσης σε ένα σημείο που έπρεπε να περάσουμε τον Αμβρακικό κολλήσαμε βδέλλες, όμως δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε. Εκείνη την ώρα όλες φωνάζανε, άλλα εγώ επειδή ήταν ο Ντίνος δεν φώναζα έκανα υπομονή να τελειώσει το πλάνο διότι δεν ήμουν ελεύθερη στις ταινίες που με σκηνοθετούσε.
Πόσες φορές πήγαινε ένα πλάνο; Ένα πλάνο πήγαινε 8 φορές, 5 ή και δύο, ανάλογα με την δυσκολία της σκηνής.
Με ποιους κάνατε πιο πολύ παρέα τότε; Κάθε φορά κάναμε παρέα με αυτούς που γυρίζαμε ταινία. Δηλαδή πάντα η παρέα μας ήταν η ηθοποιοί που σκηνοθετούσε ο Ντίνος εκείνη την εποχή στο θέατρο ή τον κινηματογράφο ή έπαιζα εγώ μαζί τους.
Εσείς βλέπετε τις ταινίες σας όταν προβάλλονται στην τηλεόραση; Όχι γιατί δεν βλέπω καθόλου ελληνική τηλεόραση παρά μόνο δελτία ειδήσεων. Όμως κάποιες φορές με παίρνουν και μου λένε “Έχει μια ταινία που παίζεις” και την βλέπω λίγο. Άλλωστε τις έχω όλες σε dvd.
Ο θάνατος του Φίνου πιστεύετε πως σταμάτησε τον Ελληνικό κινηματογράφο; Όχι αφού τον κινηματογράφο τον σταμάτησε η τηλεόραση πιο πριν και μετά γίνανε πολύ λίγα πράγματα. Άλλα ο Φίνος τον δημιούργησε και τον ανέβασε πολύ ψηλά.
Ξεχωρίζετε κάποιον από τους μετέπειτα σκηνοθέτες του Ελληνικού κινηματογράφου; Εγώ είχα και έχω πολύ εμπιστοσύνη στον Παντελή Βούλγαρη ο οποίος βρίσκει καλύτερη ταινία του Ντίνου την “Λόλα”. Άλλα ο κόσμος ακούει τον τίτλο και λέει “τι είναι αυτό”. Αυτό ήταν η ταινία που σύστησε στο κοινό την Βίκυ Μοσχολιού με το υπέροχο τραγούδι των Ξαρχάκου και Γκούφα σε εκείνο το μοναδικό πλάνο πάνω στο περβάζι.
Υπάρχει κάτι που αντιπαθείτε; Το κουτσομπολιό, το οποίο ήταν πάντα έξω απ’το Δημοπουλέικο.
Είχατε ποτέ κάποια διαφωνία με τον σύζυγο σας; Είχαμε μα όχι διαφωνία. Και τι εννοώ. Ο Ντίνος ζούσε για να ψαρεύει στον Σαρωνικό, έφευγε και ερχόταν μετά από δυο τρεις ώρες και του έλεγα “Με αφήνεις μόνη μου” γιατί αν και το σπίτι μας ήταν πάνω στην θάλασσα ήταν 300 μέτρα από το διπλανό και φοβόμουνα όταν ήμουν μόνη μου. Αυτό το χατίρι όμως δεν μου το έκανε ποτέ. Πάντως έφερνε πολλά ψάρια μικρά ή μεγάλα, ακόμα και χταπόδια.
Τι ρόλο έπαιζε το τάβλι στη ζωή σας; (Γελάει) Πάρα πολύ μεγάλο. Ξέρω τάβλι από 8-9 ετών και είμαι πάρα πολύ καλή. Παίζαμε συχνά με τον Ντίνο άλλα και με την Τζένη που έμενε δίπλα.
Αν σας προτείνανε να γίνει η ζωή του ταινία θα δεχόσασταν; Όχι δεν μπορούν να τον πιάσουν τον Ντίνο. Ο Ντίνος δεν πιάνεται ποτέ.
Αδυναμίες έχετε; Ναι φυσικά, η μεγαλύτερη μου αδυναμία μου είναι ο εγγονός μου.
Δεν σκεφθήκατε ποτέ να ξαναεπιστρέψετε στην υποκριτική; Όχι ποτέ, εκείνο το κεφάλαιο είχε κλείσει οριστικά για μένα.
Θέατρο βλέπετε; Σπάνια. Αν και φέτος έχω ακούσει εξαιρετικά λόγια για μια παράσταση στο Εθνικό το “Ξύπνα Βασίλη” και έμαθα πως την έχει σκηνοθετήσει ο Μπινιάρης. Που εγώ και ο Ντίνος κάναμε πολύ παρέα με τους γονείς του.
Πιστεύετε πως τώρα έχουμε καλό ή κακό θέατρο; Θα σου απαντήσω με κάτι που ο Ντίνος έλεγε συχνά “Να βλέπεις θέατρο κι ας είναι και κακό”. Γιατί ακόμα κι από μια κακή παράσταση έχεις κάτι να πάρεις.
Ας μιλήσουμε και για τον Ντίνο Δημόπουλο. Ξεκίνησε σαν ηθοποιός. Σκέφθηκε ποτέ να ξαναπαίξει; Όχι, το επάγγελμα δεν το εκτιμούσε. Όταν γίνεις σκηνοθέτης σπάνια θέλεις να ξαναπαίξεις. Με την Λαμπέτη ο Ντίνος έπαιξε την κληρονόμο, μια μεγάλη επιτυχία που χάρη σε αυτή μετά τον θέλανε όλοι οι θίασοι. Μάλιστα είχε υπογράψει συμβόλαιο με τον Κρίτα και ήταν να πάει τουρνέ με την Αρώνη και τον Παππά, τους πρώτους ηθοποιούς εκείνης της εποχής άλλα κάτι έγινε και ματαιώθηκε.
Μετέπειτα ο Ντίνος συνήθιζε να λέει ότι βγήκε στο θέατρο για να πάει στην Αίγυπτο, του άρεσε σαν παιχνιδάκι αυτό. Άλλωστε συχνά έλεγε “Το επάγγελμα μου είναι ψαράς”.
Είχε καταλάβει πόσο σπουδαίος ήταν για τον Ελληνικό κινηματογράφο; Όχι δεν νομίζω, ήταν πολύ σεμνός.
Είχε κάνει όμως τις πιο εμπορικές ταινίες. Μπορεί, όμως αυτός να μην ήθελε να κάνει τις πιο εμπορικές, άλλα τις πιο καλλιτεχνικές.
Μα τα συνδυάζουν και τα δύο οι ταινίες του. Ναι οι εμπορικές του Ντίνου δεν ήταν παίξε γέλασε, ήταν καλές ταινίες.
Απωθημένα είχε πάνω στην δουλειά του; Βεβαίως και είχε. Έκανε ταινίες που δεν ήθελε να κάνει, αλλά ο Φίνος του έλεγε “Κάνε μια καλή, κάνε και μια πότε πότε εμπορική”.
Όταν έκανε το “ΑΜΟΚ” μια ταινία που δεν στηρίχθηκε όπως έπρεπε απ’την εταιρία, στεναχωρήθηκε; Όχι, πίστεψε πως η ταινία απλά δεν άρεσε στον κόσμο.
Στεναχωριόταν όταν μια ταινία του δεν πήγαινε καλά εισπρακτικά; Α ναι ναι πάρα πολύ.
Υπήρξε ταινία του που είπε “αυτή δεν έπρεπε να την γυρίσω”; Ω βέβαια… Μα δεν πρέπει να το πω αφού ζουν αυτοί που παίζανε.
Με την Αλίκη έκανε πολλές ταινίες, τον εμπιστευόταν; Ναι φυσικά, και γενικά όλοι οι ηθοποιοί. Συνεργαζόταν πολύ καλά με όλους, το μόνο που τον ενοχλούσε ήταν αν πήγαιναν με πρησμένα μάτια γιατί ήθελε οι πρωταγωνίστριες του να ήταν όμορφες κι όσο το δυνατόν πιο αδύνατες. Να μια μεγάλη του αδυναμία. Ήθελε λεπτές γυναίκες στις ταινίες του. Αφού όταν πάχυνε λίγο η Βουγιουκλάκη στις τελευταίες τους ταινίες υπέφερε πάρα πολύ. Γενικά η αισθητική του ήταν άλλη από αυτή την αισθητική που υπήρχε τότε.
Αλίκη Βουγιουκλάκη και Τζένη Καρέζη; Κάποια στιγμή μια από τις δύο όταν είδε το σπίτι μας εδώ η Αλίκη ή η Τζένη είπε “Έχω βάλει κι εγώ ένα λιθαράκι εδώ μέσα”. Αυτό σήμαινε πως οι ηθοποιοί καταλάβαιναν πως βοηθούσαν τον σκηνοθέτη να κάνει εισιτήρια, όπως ο σκηνοθέτης βοηθούσε αυτές να γίνουν σταρ.
Μάλιστα η Αλίκη το μοναδικό βραβείο που πήρε ήταν για την Μανταλένα σε σκηνοθεσία του συζύγου σας; Ναι γιατί τότε η Αλίκη εξέφραζε την εποχή της.
Με τον Ντίνο Ηλιόπουλο ήταν πολύ δεμένοι; Ο Ντίνος τον θαύμαζε πάρα πολύ τον Ηλιόπουλο και περάσαμε πολύ ωραία στην θεατρική παράσταση το “Έκτο πάτωμα” άλλα και μετά όταν βγαίναμε έξω να φάμε η βρισκόμασταν σε κάποιο κι εγώ με την γυναίκα του καθόμασταν σε μια άκρη κι αυτοί μέχρι το πρωί μιλούσαν για το σινεμά, την τέχνη και το ρεμπέτικο για το οποίο ο Ντίνος προσπαθούσνα του εξηγήσει τι αξία είχε , όπως και το λαϊκό τραγούδι που τότε όλοι το σνομπάραμε. Μπορεί να μιλούσανε και 5 ώρες με εμάς να τους κοιτάμε και να λέμε τα δικά μας, αν και καμιά φορά μας έπαιρνε ύπνος στον καναπέ.
Αν σας έλεγαν να δώσετε κάποια ταινία του σε ένα φεστιβάλ για προβολή ποιά θα ήταν αυτή; Θα έδινα την “ΛΟΛΑ” με άλλο όνομα.
Πιστεύετε ότι το όνομα και γενικά ο τίτλος μιας ταινίας έπαιζε ρόλο; Βεβαίως. Φυσικά έχει κι άλλες ταινίες του που θα μπορούσα να διαλέξω.
Μπορείτε να μου πείτε δυο τρεις; Το “ΤΑΞΙΔΙ” με την Βουγιουκλάκη σε δραματικό ρόλο που δεν είχε επιτυχία. Γιατί το κοινό πήγε να δει την Αλίκη κι όχι το “ΤΑΞΙΔΙ”. Αυτή ήταν η καλύτερη ταινία του Ντίνου που δυστυχώς δεν προβάλλεται ποτέ. Μάλιστα τότε κυκλοφορούσε κι ένας μύθος, πως ένα ζευγάρι ήταν έξω από έναν κινηματογράφο που παιζόταν η ταινία και είπε ο άνδρας “Δεν θα πάμε να δούμ την Βουγιουκλάκη σε αυτήν τη ταινία γιατί στο τέλος πεθαίνει”. Και έφυγαν δεν μπήκαν μέσα.
Αυτός τις ταινίες του όταν προβάλλονταν και τις έβλεπε, πως τις έκρινε; Μάλλον δεν του άρεσε καμία ταινία.
Καμία; Νομίζω. Δεν μου είχε εκφράσει ότι κάποια ταινία του ότι είναι καλή. Σε όλες έβρισκε λάθη.
Ξεχώριζε όμως κάποιες από αυτές; Νομίζω τις κωμωδίες του που έχουν χιούμορ.
Ασπρόμαυρος ή έγχρωμος κινηματογράφος; Τι αγαπούσε πιο πολύ; Τον ασπρόμαυρο.
Εσείς; Κι εγώ τον ασπρόμαυρο γιατί ήταν πιο καλές οι ταινίες.
Σκηνοθετικά σε ποιο είδος τον κατατάσσετε εσείς; Όλα του τα έργα έχουν μέσα χιούμορ εκτός τα πολύ δραματικά που έχει κάνει δύο τρία μόνο. Τον απασχολούσε το κοινωνικό θέμα, κάτι να βγάλει, κάτι να πει δηλαδή για τον εκάστοτε πολιτισμό που είχαμε και τον ενδιέφερε να βάλει σε μια ταινία κάτι για την αντίσταση, τους μετανάστες κι όλα αυτά. Όμως πάντα έξω απ’το σενάριο, κι έλεγε “Δεν το κατάλαβε αυτό ο Φίνος και δεν μου το έκοψε”. Διότι είχε λογοκρισία απ’τον Φίνο.
Πολύ; Όχι πολύ, αρκετή όμως όση χρειάζεται ένας παραγωγός σαν τον Φίνο που τα ήξερε όλα.
Τι μπορούσε πάνω στη δουλειά να τον εκνευρίσει; Μπορούσε να τον εκνευρίσει αν πηγαίνανε οι ηθοποιοί του ξενυχτισμένοι και με πρησμένα τα μάτια τους, ή να έχουν παχύνει.
Τον θύμωνε αυτό; Πάρα πολύ τα δύο πρώτα και μετά τα λόγια τους, αφού τους έδινε το κείμενο νωρίς. Ήθελε να ξέρουν σωστά τα λόγια τους.
Με ποιους του άρεσε πιο πολύ να συνεργάζεται, είχε ανθρώπους που τους επέλεγε πάντα; Όχι δεν νομίζω, ο Ντίνος με όλους τα πήγαινε καλά. Είχε μόνο δύο ηθοποιούς που είχε τσακωθεί.
Πιστεύετε ότι σκηνοθετούσε τόσο ρεαλιστικά γιατί ήταν και ο ίδιος ηθοποιός και γνώριζε πως πρέπει να παίζουν; Αυτό ναι. Όλοι λένε πως ήταν πολύ καλός δάσκαλος επειδή είχε περάσει από ηθοποιός και είχε συνεργαστεί με καλούς και σπουδαίους δασκάλους. Επίσης θαύμαζε πολύ τον Βασίλη Λογοθετίδη, και μάλιστα μου έλεγε πως όταν έπαιζαν μαζί, του έδινε επιπλέον χρήματα κρυφά απ’τον υπόλοιπο θίασο.
Έδινε ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους. Ναι και βοηθούσε κι άλλους, έπαιρνε τηλέφωνο να τους πάρουν σε θίασο και τα λοιπά. Κι εγώ του έλεγα “Βρε Ντίνο αφού δεν τον ξέρεις τον ηθοποιό γιατί υποχρεώνεσαι” Και μου απαντούσε “Όταν μπορείς να βοηθάς, να βοηθάς”. Αγαπούσε πολύ τα νέα παιδιά και ήταν νόμος ζωής αυτός, πως όπου μπορούσε να βοηθήσει, βοηθούσε.
Από τους παλιούς καλλιτέχνες που βοήθησε εισέπραξε ευγνωμοσύνη; Δεν είχε παράπονο.
Όμως βοηθούσε και πολλούς νέους σκηνοθέτες να αναδειχτούν; Το έκανε συνέχεια αυτό, και με τον Παντελή Βούλγαρη άλλα και με τον Βασίλη Γεωργιάδη που ήταν βοηθός του.
Δηλαδή ήταν περήφανος για όλους αυτούς που μαθήτευσαν δίπλα του και ανέβηκαν; Πάρα πολύ.
Όταν σκηνοθετούσε που ένιωθε πιο πολύ ασφάλεια, στο θέατρο η τον κινηματογράφο; Να σας πω, το θέατρο το έβρισκε πολύ εύκολο καθώς καθόσουν σε μια καρέκλα έχοντας μελετήσει σπίτι, ο κινηματογράφος ήταν ένας ατελείωτος αγώνας. Σηκωνόταν 6 το πρωί, γιατί δεν μπορούσε να κοιμηθεί είχε πρόβλημα, ποιος θα του τα πει, ποιος θα πάει, είχε και πολλούς κομπάρσους τις πιο πολλές φορές. Ενώ το θέατρο ήταν πιο ευγενές επάγγελμα.
Θα μπορούσε να σκηνοθετήσει σήμερα ταινία αν ζούσε; Γιατί να μην το έκανε; Θα μπορούσε όπως ο Παντελής Βούλγαρης που κάνει εξαιρετικές ταινίες.
Θεωρούσε κάποιον διάδοχο του; Όχι. Όλοι θα μπορούσαν.
Η σχέση του με την συγγραφή; Ο Ντίνος αγαπούσε πολύ τα γράμματα με την έννοια της μάθησης και της γλώσσας. Τον καλούσαν να διαβάσει ομιλίες και να διορθώνει, με αυτή την έννοια για τον εαυτό του όχι για να κάνει κάτι άλλο. Μάλιστα έγραψε παιδικά βιβλία και τα πήγε αρκετά καλά.
Αγαπούσε πολύ τον Αμβρακικό; Γενικά αγαπούσε πολύ την εξοχή κι όχι μόνο τον Αμβρακικό. Απλά σε αυτόν ως παιδί πέρασε πολλά χρόνια με τον πατέρα του που ήταν τελώνης και είχε γυρίσει όλα τα λιμάνια. Αγαπούσε πολύ την θάλασσα όπως και το να τρώει ψάρια.
Τι έκανε όταν δεν δούλευε; Είχε κάποιο χόμπι; Διάβαζε και μάλιστα διάβαζε πάρα πολύ γρήγορα. Είχε ένα βιβλίο με πολλές σελίδες και μέσα σε μια δύο μέρες το έβλεπα τελειωμένο. Νομίζω το πρώτο ήταν αυτό και το δεύτερο η ζωγραφική.
Αδυναμίες είχε στην ζωή του; Δεν νομίζω. Οι αδυναμίες του ήταν αυτές να τον σέβονται όπως σέβονταν κι αυτός τους ηθοποιούς. Και η συνέπεια ήταν η αδυναμία του.
Όταν σπουδαίοι άνθρωποι όπως ο Παντελής Βούλγαρης και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι αναφέρονται στον ίδιο με πολύ σπουδαία λόγια είναι μια ικανοποίηση για σας; Ναι όπως τώρα αυτός ο Κουτσάκης που έγραψε στο βιβλίο του για την συνάντηση του Ντίνου με το Χατζιδάκι, λέω θα του άρεσε αυτή η αναφορά. Γιατί κι αυτός στο βιβλίο του έκανε αναφορά και στους πιο “μικρούς” ηθοποιούς με τους οποίους συνεργάστηκε.
Αν ο Παντελής Βούλγαρης ή κάποιος άλλος σκηνοθέτης σας έλεγε να κάνετε ταινία την ζωή του θα δεχόσασταν; Όχι. Εγώ έχω μια απέχθεια με τις βιογραφίες ανθρώπων που δεν ζουν γιατί νομίζω κι ένα πλάνο να χαλάσουν και μια φράση να πούνε, αυτός θα πει εγώ δεν την είπα ποτέ την φράση όσο ζούσα. Απεχθάνομαι.
Σας ενοχλεί που το κράτος δεν έχει τιμήσει όπως θα έπρεπε τον Ντίνο Δημόπουλο; Κανονικά θα έπρεπε γιατί ο Ντίνος με τις ταινίες του πρόσφερε πολιτισμό, δεν είχαν χοντράδες οι λάθη στις ταινίες του. Είχανε ρυθμό άλλα τώρα βλέπουμε και σωστά. Η εποχή μας είναι για άλλα. Άλλωστε ποτέ το κράτος δεν ξέρω αν τιμάει αυτούς που πρέπει.
Αν ζούσε τώρα τι θα έλεγε για όσα συμβαίνουν στην χώρα; Θα ήταν απογοητευμένος, όχι για σήμερα, άλλα γενικά με την εποχή.
Τι του άρεσε να βλέπει στην τηλεόραση; Σχεδόν τίποτα γιατί δεν του άρεσε η γλώσσα, και συχνά έλεγε “Μα κανείς δεν ξέρει να μιλήσει ελληνικά στην τηλεόραση”. Δεν του άρεσε καθόλου, έβλεπε μόνο καουμπόικες ταινίες.
Εσείς με ποιες δύο τρεις λέξεις θα τον χαρακτηρίζατε; Τον Ντίνο δεν μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις με δυο τρεις λέξεις, ήταν πολύπλευρος άνθρωπος, πολύ δουλευταράς με υπομονή και έμπνευση… Ακόμα και φασολάκια να μαγείρευε μου έλεγε “Δεν θέλω κουβέντα, θέλω να φτιάξω τα φασολάκια με έμπνευση”. Αυτός ήταν ο Ντίνος Δημόπουλος.
Και τι ήταν γι’αυτόν ζωή; Ο έρωτας…
Κυρία Φλωρέττα σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όσα μου είπατε. Να ‘σαι καλά Χρήστο μου.
Σπάνια δημόσια εμφάνιση για την κυρία Ελένη Προκοπίου που την παρασκευή 5 Ιουλίου μαζί με την εγγονή της, τον δημοσιογράφο και φίλο της, Χρήστο Κωνσταντίνου και τον νέο ηθοποιό Γιώργο Ημέρη παρακολούθησαν την παράσταση, “Το δικό μας σινεμά” στο θέατρο Άλσος.
Καθόλη την διάρκεια της παράστασης η κυρία Προκοπίου χαμογελούσε και χειροκροτούσε όλον τον θίασο. Ενώ όταν οι χορευτες χόρεψαν και τραγούδησαν το τραγούδι, “Μένουμε πάντα παιδιά” που η ίδια είχε ερμηνεύσει και χορεψει 53 χρόνια πριν, το σιγοτραγούδησε πάλι και χειροκρότησε με ενθουσιασμο όλα τα παιδιά.
Αργότερα δήλωσε πως η δουλεια όλων των χορευτων/ιών ήταν εξαιρετική και είναι ένα μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας.
Ακόμα την εξέπληξαν ευχάριστα τα υπέροχα δεκάδες κουστούμια που δημιουργησε η Έβελυν Σιούπη.
Μετά το τέλος της παράστασης ο κύριος Παύλος Χαϊκάλης έσπευσε να την χαιρετήσει και να της εκφράσει τον θαυμασμό του. Από την πλευρά της η κυρία Προκοπίου του είπε πως ήταν μοναδικός στον ρόλο του και πως όλη η παράσταση της θύμισε τις παλιές καλές εποχές του θεάτρου Ακροπόλ όπου και η ίδια είχε εμφανιστεί αρκετές φορές στο πλάι σπουδαίων καλλιτεχνών.
Επίσης αναφέρθηκε με θετικά σχόλια και για τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης κάνοντας όμως ιδιαίτερη μνεία στις μοναδικές φωνητικές ικανότητες της Δέσποινας Βανδή και του Μέμου Μπεγνή που την άφησαν αναυδη.
Μάλιστα όπως η ίδια η κυρία Προκοπίου αυτόν τον χώρο έκανε το ντεμπούτο της ως πρώτηδιαγωνισμό.
Οι ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του ’80 αναμφισβήτητα δεν αφήνουν τους τηλεθεατές «ασυγκίνητους». Κι αυτό το διαπιστώνουμε πολύ απλά την επόμενη ημέρα της μετάδοσης τους στα νούμερα τηλεθέασης. Είναι πάντα πολύ υψηλά.
Τα τελευταία χρόνια τις βλέπουμε κυρίως μέσα από την συχνότητα του Alpha. Το συγκεκριμένο κανάλι έπαιξε την ταινία «Ψιλός λιγνός και ψεύταρος» με πρωταγωνιστές τον Στάθη Ψάλτη και την Καίτη Φίνου.
Η ηθοποιός βλέποντας την… έκανε μια ανάρτηση στο προφίλ της, με σκηνή από την ταινία και αποκάλυψε ότι αυτή η ταινία, ήταν η τελευταία που έκαναν με τον Ψάλτη και μάλιστα ήταν η πιο ακριβοπληρωμένη».
Ο Τηλέμαχος Εμμανουήλ γεννήθηκε το 1938 στη Ρόδο και σπούδασε στη Δραματική Σχολή Βισμπάντεν Έσσης στη Γερμανία και στη Δραματική Σχολή, Γρηγόρη Βαφιά (1965-1966)...
Η ταινία, "Αδούλωτοι σκλάβοι" είναι ελληνικό πολεμικό δράμα του 1946 σε σκηνοθεσία Βίωνα Παπαμιχάλη και παραγωγή Νόβακ Φιλμ.Πρώτη εμφάνιση της Έλλης Λαμπέτη και του...
