Η καθιέρωση του θεσμού των Φεστιβάλ ελληνικού τραγουδιού της Αθήνας, εννοείται ελαφρού, αφού τότε το μπουζούκι και γενικώς το λαϊκό τραγούδι ψυχαγωγούσε μόνο καραγωγείς και οπωρολαχανοπώλες της αγοράς του Ρέντη, αποτέλεσε ιδέα του τότε διευθυντού του ΕΙΡ, (Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας), Πύρρου Σπυρομήλιου.
Μέτρησε μόνο τρεις διοργανώσεις, 1959, 1960, 1961, και έσβησε με τον θάνατο του εμπνευστού του παραδίδοντας τη σκυτάλη της οργάνωσης στην Θεσσαλονίκη. Προφανώς ως πολιτιστικό αβαντάρισμα της Διεθνούς Έκθεσης.
Στα τρία αυτά φεστιβάλ εμφανίστηκε όλη η αφρόκρεμα συνθετών και τραγουδιστών παρουσιάζοντας ό,τι εκλεκτότερο τραγούδι γράφτηκε τότε, που παραμένουν ακόμη και σήμερα ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη των παλαιοτέρων, περιτυλιγμένα με τις πολύχρωμες σερπαντίνες της νιότης και της νοσταλγίας τους.
Η εποχή εκείνη υπήρξε η αφετηρία μιάς φρενήρους κούρσας που έφερε το ελληνικό τραγούδι και την ελληνική μουσική σε πολύ υψηλές θέσεις, με αποκορύφωμα το Όσκαρ του Χατζηδάκι γιά τα «Παιδιά του Πειραιά».
Στα δύο πρώτα Φεστιβάλ κυριάρχησε ο Χατζιδάκις κι η Μούσχουρη, του Θεοδωράκη απόντος στο Παρίσι και τυρβάζοντος ακόμη περί την κλασική μουσική.
Το 1959 το βραβείο κατέκτησε το έξοχο «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου», με τη Νάνα Μούσχουρη, η οποία τραγούδησε και το τραγούδι του Μίμη Πλέσσα «Ξέρω κάποιο αστέρι», που ήρθε δεύτερο.
Κατά το 1960, πάλι σάρωσε το δίδυμο Χατζιδάκις – Μούσχουρη με δύο τραγούδια, όχι ιδιαίτατης ποιότητος, γιά τα μέτρα του Χατζηδάκι πάντα, τα οποία μάλιστα ισοψήφισαν στην πρώτη θέση! Το «Κυπαρισσάκι» και το «Τιμωρία».
Στο τρίτο φεστιβάλ εισήλασε ορμητικός ο Θεοδωράκης και ο ανταγωνισμός, πέραν του καθαρά καλλιτεχνικού μέρους, πήρε και πολιτικές διαστάσεις. Δεξιά ο ένας, αριστερά ο άλλος! Μάλιστα και η ψηφοφορία έγινε περισσότερο με αυτά, τα τελευταία κριτήρια. Χαρακτηριστικό δείγμα και απόδειξη το εξής.
Η αείμνηστη δημοσιογράφος Ελένη Βλάχου, η οποία μετείχε της επιτροπής, πάνω στη βαβούρα της ψηφοφορίας μπερδεύτηκε και αντί να ψηφίσει το τραγούδι «Κουρασμένο παλικάρι» του Χατζιδάκι, όπως δήλωσε κατόπιν πως ήθελε, (και είχαν συμφωνήσει κάποιοι να στηρίξουν, ώστε να κερδίσει), ψήφισε κατά λάθος το άλλο μετέχον τραγούδι του Χατζηδάκι, τον «Κυρ Αντώνη»!
Και η λανθασμένη ψήφος της απεδείχθη καθοριστική αφού γιά μία ψήφο κέρδισε η «Απαγωγή» του Μίκη, αφήνοντας το «Κουρασμένο παλικάρι», δεύτερο και… κατακουρασμένο!
Αυτό το τραγούδι, γνωστό και ως «Θα πάρω μιά βαρκούλα, καρδούλα μου», τραγουδήθηκε στο Φεστιβάλ από την Μαίρη Λίντα.
Το τελευταίο Φεστιβάλ σημαδεύτηκε κι από ένα άκομψο… «φάουλ» που έκανε ο Θεοδωράκης στον Χατζηδάκι, το οποίο, με τις μετέπειτα εξηγήσεις που οπωσδήποτε θα εδόθησαν, πιθανόν να αποτέλεσε και την απαρχή της μεγάλης φιλίας και συνεργασίας που συνέδεσε αυτούς τους κορυφαίους της ελληνικής μουσικής. Τον ερωτικό Χατζηδάκι με τον επικό Θεοδωράκη.
Επάνω στον ενθουσιασμό και τη μέθη της νίκης, μετά την απονομή, (όσοι είχαν παρευρεθεί καταλαβαίνουν), αρκετά μεγαλόφωνα ώστε να ακουστεί ευρύτερα, ο Θεοδωράκης απευθυνόμενος σε Μούσχουρη και Χατζηδάκι, είπε, προφανώς χαριτολογώντας:
– Και τώρα Νάνα μου, θα γράψω και τον δικό σας «Επιτάφιο»!
Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί πως τα 8 τραγούδια του μουσικού έργου «Επιτάφιος», σε στίχους Ρίτσου, γράφτηκαν το 1959 και την πρώτη εκτέλεση έκαναν η Μαίρη Λίντα με τον Μανώλη Χιώτη.
Σαν επιμύθιο κρατώ πως η ποιότητα κι η μεγαλοσύνη των ανθρώπων, όταν υπάρχει, ξεπερνά κάθε εμπόδιο αντιπαλότητος, ιδίως τα πολιτικά, και φέρνει την προσέγγιση, την αλληλλοεκτίμηση, τον αλληλοσεβασμό και την αγνή φιλία.
Χατζηδάκις – Θεοδωράκης, ή Θεοδωράκης – Χατζηδάκις;
-Στα χρόνια της μεγάλης κρίσης του Ελληνικού κινηματογράφου, ο Θανάσης Βέγγος εξακολουθεί να “πουλάει” πολύ. Σε αυτήν την ταινία ο Βέγγος ερμηνεύει τρεις ρόλους ταυτόχρονα: το ρόλο του μετανάστη, του πατέρα του αλλά και της αδελφής του!
-Ο Γιώργος Λαζαρίδης, από τους σταθερούς συνεργάτες του Βέγγου, σατιρίζει στο σενάριο του τη μανία της εποχής με τις διαφημίσεις και τους διαφημιστές που, λόγω της ανόδου της τηλεόρασης, ήταν πολύ της μόδας.
-Η ταινία απέσπασε βραβείο στο 14ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (α`ανδρικού ρόλου στον Θανάση Βέγγο).
-Εξαιρετική αφήγηση-εισαγωγή στην αρχή από το μαιτρ του είδους Σταύρο Ξενίδη.
-Τα εκτεταμένα πλάνα από το ανοικοδομημένο Μόναχο του 1973 ελέω και των Ολυμπιακών αγώνων που διεξήχθησαν την προηγούμενη χρονιά.
-Η αναφορά σε τρομοκρατικές οργανώσεις όπως αυτή του Μαύρου Σεπτέμβρη που έδρασε στους Ολυμπιακούς αγώνες του Μονάχου.
Περίληψη της ταινίας, “Ο τσαρλατάνος”
Ένας μετανάστης στη Γερμανία, ο Θανάσης, εργάζεται σκληρά για να μπορέσει να ζήσει τον πατέρα του και την αδελφή του, που ζουν στην Ελλάδα. Κάποια στιγμή αναγκάζεται να επιστρέψει, αλλά ανακαλύπτει ότι δεν έχει καθόλου χρήματα, γιατί η τράπεζα που είχε τις καταθέσεις του, έχει χρεοκοπήσει. Έτσι επιστρέφει στην Ελλάδα κρυμμένος σε ένα αυτοκίνητο-ψυγείο και φτάνει κατεψυγμένος, οπότε αρχίζει η μάχη των διαφημιστών ψυγείων για το ποιός θα τον πείσει να διαφημίσει τα ψυγεία του.
Στους έρωτες που σημάδεψαν τη ζωή και την καρδιά του Τόλη Βοσκόπουλου αναφέρεται μέσα από τα τετράδια – ημερολόγιο που κρατούσε η αδερφή του τραγουδιστή Παναγιώτα Βοσκοπούλου, η οποία έφυγε από τη ζωή πριν από μερικά χρόνια.
Τότε τρελάθηκε ο άνθρωπος. Το παθαίνει αυτό οποιοσδήποτε όταν ερωτευτεί. Αυτό έπαθε όταν γνώρισε τη Ζωή.
Και ξέχασε και σπίτι και δουλειά και συνεργάτες και τα πάντα και έφυγε μαζί της» γράφει η αδερφή του Τόλη Βοσκόπουλου για τον έρωτα που σήμανε και το τέλος του γάμου του με τη Στέλλα Στρατηγού.
Η ιστορία με τη Λάσκαρη κράτησε τρία χρόνια που ήταν γεμάτα με πάθος και έρωτα, ωστόσο όπως αναφέρεται στα απόρρητα αυτά έγγραφα που δημοσιεύει η εφημερίδα News, το όνειρο πήρε τέλος καθώς ήθελαν διαφορετικά πράγματα.
Μεταξύ αυτών που συμπαραστάθηκαν στον Τόλη Βοσκόπουλο ήταν και η Μαρινέλλα με την οποία τελικά ερωτεύτηκαν και μια μέρα έσκασε η βόμβα «Ο Βοσκόπουλος και η Μαρινέλλα παντρεύονται» έγραφε η αδερφή του τραγουδιστή σχολιάζοντας πως επρόκειτο για ακόμα μια τραυματική εμπειρία για εκείνον.
«Οι δυο τους έμειναν μαζί για συνολικά οκτώ χρόνια παρόλο που η ζωή με τη Μαρινέλλα ήταν πολύ δύσκολη κι αυτό γιατί ο Τόλης αγαπούσε τόσο την ίδια όσο και την κόρη της Τζωρτζίνα.
Έκανε υπομονή μέχρι τη μέρα που άνοιξε την πόρτα κι έφυγε.Από τη Λάσκαρη που έφυγε πήρε μια βαλίτσα ρούχα.
Από τη Μαρινέλλα δεν πήρε τίποτα. Ούτε ένα πουκάμισο, ούτε μισό παντελόνι. Μπήκε στο αυτοκίνητο κι έφυγε.
Άλλη μια πικρή εμπειρία που του κόστισε πολύ με αποτέλεσμα να πάθει γαστρορραγία και να μπει στο νοσοκομείο. Και σωματικά μπορεί να συνήλθε, η ψυχή του όμως έμεινε για πολύ καιρό λαβωμένη» έγραφε η αδερφή του.
Η ταινία, “Ο φαντασμένος” προβλήθηκε τη σαιζόν 1973-1974 και έκοψε 95.665 εισιτήρια. Ήρθε στην 10η θέση σε 44 ταινίες.
-Πρόκειται για την τελευταία ταινία της Φίνος Φιλμ με πρωταγωνιστή τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. Μια συνεργασία που ξεκίνησε το 1940 με την ταινία “Το Τραγούδι του Χωρισμού“.
-Η ταινία κινείται στο γνωστό μοτίβο των ταινιών που δημιουργήθηκαν από τη Φίνος Φιλμ στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και κυριαρχούνται από την ηγετική μορφή του μεγάλου Λάμπρου Κωνσταντάρα.
Σκηνή από την ταινία, “Ο φαντασμένος”.
-Το θέμα είναι ένα από αυτά που “παίζουν” εκείνη την εποχή όπου με την πρώτη πετρελαϊκή κρίση όλοι βάλθηκαν να αναζητούν πετρέλαιο σε σημείο να γίνεται αυτό εθνική πολιτική (βλέπε για παράδειγμα το “Θέμα συνειδήσεως“).
Βέβαια εδώ το παρακολουθούμε από μια ανάλαφρη ματιά που προσηλώνεται πρώτιστα στον αιθεροβάμωνα Μάκη Καρασίνη και κατ’ επέκταση στον κλασικό Έλληνα που περιμένει να να πιάσει την καλή. Και φυσικά οι συν αυτώ παρατρεχάμενοι “μεσάζοντες” και “σύμβουλοι”. Φυσικά υπάρχουν και οι καλοί του παραμυθιού που θα βοηθήσουν τον παραστρατημένο να επανέλθει.
-Στην ταινία κάνει μια από τις σπάνιες εμφανίσεις του στον κινηματογράφο, ο σπουδαίος ερμηνευτής Στράτος Διονυσίου.
-Το τραγούδι, “Πού το πας και πού το φέρνεις” συμπεριλήφθηκε στο δίσκο “Τα 12 του Στράτου” που έγραψαν οι Πλέσσας-Βίρβος για τον Στράτο Διονυσίου και κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1974.
Περίληψη της ταινίας, “Ο φαντασμένος”
Ένας φαντασμένος επιχειρηματίας ευκατάστατος και επιτυχημένος μεν, αλλά που του αρέσει να φαίνεται πιο πάνω από ότι πραγματικά είναι, με μια κόρη σε ηλικία γάμου και με μια γραμματέα με την οποία έχουν και ερωτική σχέση – παρόλο που τα έχει και με μια χαζοχαρούμενη κοπελίτσα – , και η οποία προσπαθεί να τον προσγειώνει στην πραγματικότητα, από ένα λάθος νομίζει πως στο κτήμα του στα Μεσόγεια της Αττικής υπάρχει πετρέλαιο.
Με την επιπολαιότητα που τον διακρίνει μπλέκει με έναν απατεώνα που του τρώει λεφτά, ιδρύει εταιρεία πετρελαιοειδών και προσλαμβάνει υπαλλήλους και μάλιστα ανθρώπους που τους δελεάζουν να παραιτηθούν από τη δουλειά τους και να έρθουν σε αυτόν.
Συγχρόνως προξενεύει την κόρη του με ένα ανόητο πλουσιόπαιδο – χωρίς να ξέρει ότι η κόρη του έχει δεσμό με ένα σοβαρό παιδί – γιατί βρίσκει πως ο γάμος αυτός της ταιριάζει πιο πολύ, παρόλο που η μητέρα του είναι μια λαϊκή γλωσσοκοπάνα. Σύντομα όμως θα φανεί η αλήθεια, ότι δηλαδή το χωράφι δεν έχει πετρέλαιο, αυτός θα προσγειωθεί στην πραγματικότητα, θα επιτρέψει το γάμο της κόρης του με αυτόν που αγαπάει και θα επιστρέψει στην αγκαλιά της αγαπημένης του γραμματέως.
Η λέξη «τράπουλα», που σημαίνει τη «δεσμίδα των παιγνιοχάρτων», προέρχεται από την ιταλική λέξη «trappola», που σημαίνει «παγίδα» και «δόλος».
Η τράπουλα αποτελείται από τα “τραπουλόχαρτα” ή “παιγνιόχαρτα” ή “χαρτιά” και προήλθε από το ιταλικό παιχνίδι «ταρόκ» ή «ταρόκο», που παιζόταν με χοντρά τετράγωνα ή παραλληλόγραμμα χαρτιά με αριθμημένες φιγούρες τόσο για ψυχαγωγία, όσο και για κερδοσκοπία.
Οι φιγούρες της τράπουλας
Στη διάρκεια της ιστορίας εμφανίστηκαν αρκετές παραλλαγές αλλά τελικά επικράτησε το γαλλικό “σύστημα”(french pak), που έχει τις ρίζες του στη Γαλλία του 16ου αιώνα, γι αυτό και οι φιγούρες παριστάνουν ενδυμασίες της εποχής. Σύμφωνα με αυτό οι φιγούρες είναι βασιλιάς, ιππότης και υπηρέτης, ενώ αργότερα προστίθεται η βασίλισσα, με αποτέλεσμα η τρίτη σημερινή φιγούρα, ο βαλές, να πάρει χαρακτηριστικά και του ιππότη και του υπηρέτη.
Οι φιγούρες δεν είναι τυχαίες αλλά αναφέρονται σε συγκεκριμένες ιστορικές ή μυθικές μορφές.
Έτσι οι ρηγάδες είναι οι: Καρλομάγνος (ρήγας κούπα), Ιούλιος Καίσαρας (ρήγας καρό), Μέγας Αλέξανδρος (ρήγας σπαθί), Δαβίδ (ρήγας μπαστούνι).
Οι τέσσερις ντάμες είναι: η Παλλάδα Αθηνά (ντάμα μπαστούνι), η Ιουδήθ (η γενναία Εβραία που σκότωσε τον Ολοφέρνη), η Αρζίν (Argine, μάλλον αναγραμματισμός του regina=βασίλισσα) και η Ραχήλ (σύζυγος του Ιακώβ).
Τέλος οι τέσσερις βαλέδες είναι: ο Έκτορας (βαλές καρό), ο Λάνσελοτ, ο Οζιέ και ο Λαϊρ.
Ελληνική τράπουλα
Η παλαιότερη γνωστή ελληνική τράπουλα χρονολογείται στο 1822 και σ’ αυτήν οι τέσσερις ρηγάδες απεικονίζονται με τις μορφές των Αλέξανδρου Υψηλάντη, Οδυσσέα Ανδρούτσου, Γεωργάκη Ολύμπιου και Γεωργίου Καντακουζηνού.
Η ταινία, “Ο φίλος μου ο Λευτεράκης” προβλήθηκε τη σαιζόν 1962-1963 και έκοψε 61.734 εισιτήρια. Ήρθε στην 10η θέση σε 82 ταινίες.
-Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Αλέκου Σακελλάριου, που παρουσίασε το 1955 ο θίασος Ντίνου Ηλιόπουλου – Μίμη Φωτόπουλου.
-Πρόκειται για μια από τις λίγες ταινίες της Φίνος Φιλμ που πρωταγωνιστεί η Μάρω Κοντού.
Σκηνή από την ταινία, “Ο φίλος μου ο Λευτεράκης”.
Αντώνης Μοσχοβάκης, Εφημερίδα Η Νίκη, Φεβρουάριος 1963
Το θεατρικό έργο του Σακελλάριου είναι γραμμένο με κέφι και περιέχει σπαρταριστά απρόοπτα. Η μεταφορά στην οθόνη τα διατηρεί ολ΄αυτά μαζί μ΄όλους τους διαλόγους και τα νόστιμα ή παγερά καλαμπούρια του. Παρά την πιστότητα στο θεατρικό πρωτότυπο, το σφιχτοδεμένο μοντάζ δίνει έναν ζωηρό ρυθμό στο έργο, που ζωντανεύουν επίσης το απαράμιλλο μπρίο του Ηλιόπουλου και του Βουτσά, και το ποικίλλουν μερικά αξιόλογα μουσικά νούμερα.
Περίληψη της ταινίας, “Ο φίλος μου ο Λευτεράκης”
Ο Θεόδωρος “Θοδωράκης” Βλάσσης (Ντίνος Ηλιόπουλος) είναι ευκατάστατος πολιτικός μηχανικός παντρεμένος με τη Φωφώ (Μάρω Κοντού). Ένα βράδυ, ενώ περιμένουν καλεσμένους, χτυπάει το κουδούνι και μια υπάλληλος γουναράδικου φέρνει μια ακριβή γούνα, την οποία έχει παραγγείλει ο Θοδωράκης για την ερωμένη του αλλά, για να δικαιολογηθεί, λέει ψέματα στη γυναίκα του ότι είναι για τον φίλο του, τον Λευτεράκη. Στη συνέχεια, έρχονται ένα ζευγάρι φίλων τους, ο Θανάσης (Γιώργος Κωνσταντίνου) και η Ελένη (Καίτη Πάνου).
Σκηνή από την ταινία, “Ο φίλος μου ο Λευτεράκης”.
Ο Θοδωράκης αποκαλύπτει στον Θανάση ότι έχει δημιουργήσει έναν φανταστικό παιδικό φίλο, το Λευτέρη Τσαμπαρδή, που δήθεν μένει στην Πάτρα, ώστε να δικαιολογεί τις απουσίες του όταν συναντά την ερωμένη του. Αν και η Φωφώ γενικά δυσανασχετεί για την μόνιμη δικαιολογία του αυτή, δεν φαίνεται να γνωρίζει όλη την αλήθεια.
Ο Θοδωράκης ανησυχεί ότι η γυναίκα του, παρόλο που πιστεύει ότι υπάρχει Λευτεράκης, υπάρχει κίνδυνος να καταλάβει την αλήθεια. Για να διασκεδάσει τις αμφιβολίες της, πείθει τον Θανάση να έρθει μαζί του σε ένα ταξίδι και να ισχυριστεί ότι γνώρισε το Λευτεράκη, έτσι ώστε να ισχυροποιηθεί το ψέμα.
Το ίδιο βράδυ όμως καταφτάνει στο σπίτι τους ένας άντρας (Κώστας Βουτσάς) που ισχυρίζεται ότι είναι ο Λευτεράκης και φαίνεται να γνωρίζει με λεπτομέρειες όλα όσα εχει πει κατά καιρούς ο Θοδωράκης στη γυναίκα του για τον Λευτεράκη. Ο Θοδωράκης αρχίζει να τα χάνει, τα χάνει όμως και ο Θανάσης, καθόσον γνωρίζει ότι Λευτεράκης δεν υπάρχει.
Ο Θοδωράκης περνάει ένα πολύ ανήσυχο βράδυ, καθώς είναι τρομοκρατημένος. Την επόμενη μέρα, η Φωφώ τον πετυχαίνει να μιλάει στο τηλέφωνο με την ερωμένη του και να κανονίζουν να επιστρέψει τη γούνα, παριστάνοντας όμως στη γυναίκα του ότι έχει επαγγελματικό τηλεφώνημα.
Η Φωφώ έχει επίγνωση της κατάστασης, αλλά παριστάνει ότι τον πιστεύει. Στη συζήτηση που ακολουθεί μετά το τηλεφώνημα, του ρίχνει περαιτέρω στάχτη στα μάτια λέγοντάς του ότι ο “Λευτεράκης” της επιβεβαίωσε όλες τις “δικαιολογίες” του Θοδωράκη με προφανή στόχο να τον τρελάνει και να μην καταλάβει την αλήθεια: ότι ο “Λευτεράκης” δεν είναι άλλος από έναν ξάδερφο της φίλης της, της Ισμήνης (Τζένη Κυριακού), που έμαθε για την “μηχανή” του Θόδωρου και της τα είπε χαρτί και καλαμάρι.
Σκηνή από την ταινία, “Ο φίλος μου ο Λευτεράκης”.
Στο μεταξύ, το θέατρο συνεχίζεται και ο Θοδωράκης βρίσκει την ευκαιρία να ξεμοναχιάσει τον “Λευτεράκη” στον κήπο του σπιτιού και εξοργίζεται τόσο που παίρνει πέτρα να του κοπανίσει το κεφάλι. Το συμβάν διακόπτει η Φωφώ, αλλά όταν αυτή φεύγει ο Θοδωράκης ζητάει από τον Λευτεράκη να του δείξει την ταυτότητά του. Πριν προλάβει να του τη δείξει, τους διακόπτει η υπάλληλος του γουναράδικου και ζητάει πίσω τη γούνα, αλλά τελικά την παίρνει ο “Λευτεράκης” καθόσον υποτίθεται ότι προοριζόταν για τη γυναίκα του, τη Λίτσα.
Στο μεταξύ φτάνουν η Ελένη με τον Θανάση και η Φωφώ αποκαλύπτει στην Ελένη πώς έμαθε την αλήθεια για τη “μηχανή” του άντρα της ενώ παράλληλα της λέει ότι έχει σκοπό να χωρίσει. Ο Θοδωράκης αρχίζει να έχει συμπτώματα ψυχασθένειας ενώ η Ελένη πείθει τον Θανάση ότι ο Λευτεράκης είναι υπαρκτό πρόσωπο.
Στο σπίτι φτάνει και η Ισμήνη για να αποτελειώσουν τον Θοδωράκη που καταλήγει σε νευρολογική κλινική. Εκεί, μετά από μία σύντομη “εξέτασή ” του από έναν τρελό που αποπειράται να τον χειρουργήσει με έναν σουγιά, λέει την ιστορία του στον γιατρό ο οποίος διαγνώνει ψύχωση και του κάνει μία ένεση για να καλμάρει.
Σκηνή από την ταινία, “Ο φίλος μου ο Λευτεράκης”.
Την επόμενη μέρα η Φωφώ ετοιμάζει βαλίτσες ενώ Ελένη και “Λευτεράκης” (που στην πραγματικότητα λέγεται Μπάμπης Ντάβος) προσπαθούν να τη μεταπείσουν. Ο γιατρός έρχεται, τον εξετάζει και επιβεβαιώνει τη διάγνωσή του, ενώ συστήνει να μη του πηγαίνουν κόντρα. Στο μεταξύ η Φωφώ αποκαλύπτει στην Ελένη ότι είναι έγκυος. Ο Θοδωράκης πιάνει τον “Λευτεράκη” να συστήνεται ως “Θοδωράκης” στο τηλεφωνο και αυτό γίνεται αφορμή να αποκαλυφθεί η αλήθεια.
Η Ελένη λέει στον Θοδωράκη για την εγκυμοσύνη της Φωφώς και εκείνος που πάντα ήθελε ένα παιδί αποφασίζει να αλλάξει. Η ταινία τελειώνει με τον Θοδωράκη να πείθει τη Φωφώ ότι έχει μετανιώσει, χωρίζει με την ερωμένη του και αποκαλύπτει στη Φωφώ ότι γνωρίζει για την εγκυμοσύνη. Όλα τακτοποιούνται, εκτός από τον Θανάση που ακόμα νομίζει ότι ο Θοδωράκης είναι τρελός και του κάνει το χατίρι να πάρει τον (ανύπαρκτο) γιο του βόλτα από το χέρι, ενώ όλοι οι άλλοι τον παρακολουθούν σκασμένοι στα γέλια.
O Σίμος γύρναγε την Ευρώπη μόνος του, δουλεύοντας όπου έβρισκε μεροκάματο, ζώντας σε άθλιες συνθήκες.
Η Παράγκα ήταν βασικά ένα ξύλινο διώροφο, στριμωγμένο ανάμεσα σε δύο πέτρινα κτίρια-βιοτεχνίες στην οδό Σαρρή, όπου μαζεύονταν αγόρια και κορίτσια απ’ τις γύρω γειτονιές, οι περισσότεροι λαϊκοί άνθρωποι, απάγγελλαν ποιήματα που είχαν γράψει, χόρευαν και συζητούσαν περί Υπαρξισμού.
Από μια στενή σκάλα ανέβαινες σε ένα σουρεαλιστικό σκηνικό με ραπτομηχανές, καθίσματα αυτοκινήτων, μοτέρ και μουσαμάδες, ξύλινους τοίχους γεμάτους αποκόμματα εφημερίδων, σκιτσάκια του καθενός και φωτογραφίες, ένα φύρδην-μίγδην.
Ο Σίμος φοβόταν τις γάτες… Κάποια φορά ένα γατάκι ανέβηκε στην Παράγκα και φώναζε «Bγάλτε το έξω!». Απορήσαμε και τον ρώτησα «Σίμο, γιατί;». «Ρε αγαθέ», μου είπε, «το ξέρεις ότι οι γάτες είναι απόγονοι των τίγρεων;».
Θυμάμαι κάποια φορά που ένας θαμώνας ήρθε με έναν δημοσιογράφο, τον συστήνει στον Σίμο κι αυτός του λέει «τα αισθήματα του φίλου μας τα ξέρουμε και από το μέλλον». Έλεγε συνέχεια τέτοια ο Σίμος.
Ήταν ο ομορφότερος, αλλά και ανοιχτός σε νέες ιδέες. Επίσης, ήταν για λίγο ηθοποιός του σινεμά. Είχε παίξει τον Μαρίνο Κοντάρο, έναν Κρητικό επαναστάτη, τον σωματέμπορα…
Η Παράγκα έκλεισε το τέλος της δεκαετίας του ’50 που έφυγε ο Σίμος για την Ευρώπη (την έκλεισε η αστυνομία, έγιναν παράπονα από γονείς για κοπέλες που πέρναγαν την ώρα τους εκεί, κορίτσια 16 με 18, το πολύ 20), αλλά ο χώρος συνέχισε να υπάρχει ως άσυλο για τους backpackers που έρχονταν στην Αθήνα.
Ο Σίμος έγραφε συνέχεια, κατέγραφε τα πάντα. Μια φορά τρώγαμε σε ένα μικρό εστιατόριο κοντά στο Odeon στο Παρίσι και τον βλέπω στην αντανάκλαση στην τζαμαρία να αντιγράφει όσα έλεγε το μενού! Τράβαγε και συνέχεια φωτογραφίες. Πολλές φωτογραφίες, χιλιάδες.
Κάποια φορά ο Κούνδουρος, που τον είχε δει να βγάζει φωτογραφίες σε μια αντιδικτατορική συγκέντρωση, φώναζε «βγάλτε τον έξω, ποιος είναι αυτός;». Τον είχε περάσει για σπιούνο. Όταν πέθανε, βρέθηκαν χιλιάδες φιλμ που δεν είχε ποτέ εμφανίσει…
Κάτι πρέπει να έμεινε από τα ’60s, όχι μόνο σε μας που τα ζήσαμε, αλλά γενικά στον κόσμο. Όσα τρελά έγιναν όμως το σύστημα βρήκε ευκαιρία να τα κοροϊδέψει και να πει «τι ξεφτίλα ήταν αυτή», κι έτσι τα καλά τους σημεία έσβησαν.
Στα μυαλά μένει η αντίσταση, η προσπάθεια για καλυτέρευση της φύσης και των ανθρώπων. Τα ναρκωτικά ήταν αυτά που τα χάλασαν όλα. Πολλοί πέρασαν σε αυτά και στον χιπισμό και έτσι βρήκαν ευκαιρία να τους αγοράσουν, να γίνουν έμποροι. Άρχισαν έτσι να ξεφτίζουν και να διαλύονται οι παρέες, πολλοί έφυγαν έξω.
Τα πρώτα πέντε χρόνια ήταν όλα καλά, αλητείες με παρέες, rock ‘n’ roll, άντε και καμιά μαριχουάνα, μετά όμως το ’65, που αρχίζουν οι πολιτικές ανωμαλίες και φτάνουμε στο τέρμα, διαλύθηκαν όλα.
Πέφτει ένα γκριζάρισμα, άρχισαν τα κυνηγητά. Τις παρέες μου και μένα δεν μας κυνηγούσε κανείς, αλλά το ’67 έφυγα έξω και κάπου εκεί ήταν το τέλος για τα ελληνικά ’60s.
Η ταινία, “Οι αμαρτωλοί” προβλήθηκε τη σαιζόν 1970-1971 και έκοψε 205.913 εισιτήρια. Ήρθε στην 24η θέση σε 87 ταινίες.
-Εννέα χρόνια μετά τον “Κατήφορο“, ο Γιάννης Δαλιανίδης επιχειρεί με επιτυχία να γυρίσει μια ταινία με θέμα τους παραστρατημένους νέους της εποχής.
-Ένα φλας-πέρασμα της Άννας Φόνσου από την ταινία (μόλις 5 δευτερόλεπτα!!!) ως μάρτυρας κατηγορίας. -Η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του Θέμη Μάνεση.
-Δεν θα μπορούσε να μείνει ασχολίαστη η εξαιρετική δουλειά του Γιώργου Χατζηνάσιου στην πρεμιέρα των εμφανίσεών του στον Ελληνικό Κινηματογράφο. Ο νεότατος συνθέτης έδειξε από τότε δείγματα του σπάνιου ταλέντου του που τον κατέταξαν, όχι άδικα, μεταξύ των κορυφαίων μουσικών παραγωγών της χώρας μας. Δύο δείγματα από την ταινία. Οι τίτλοι αρχής και το “Κλείσε σιγά την πόρτα” της Έλενας Νικήτα.
Σκηνή από την ταινία, “Οι αμαρτωλοί”.
-Το αρχικό πρωταγωνιστικό δίδυμο για την ταινία, “Οι αμαρτωλοί” ήταν ο Νίκος Κούρκουλος και η Ζωή Λάσκαρη. Όμως κάτι μεσολάβησε και η συνεργασία ναυάγησε.
Για να μην μείνει στην άκρη το σενάριο, ο Δαλιανίδης πρότεινε να γυριστεί ασπρόμαυρη η ταινία με άλλη πρωταγωνίστρια. Εκείνο τον καιρό η Μπέτυ Λιβανού είχε γυρίσει διαφημιστικό για τα τσιγάρα Κεράνης. Εκεί την εντόπισαν και την κάλεσαν στα γραφεία της Φίνος Φιλμ.
– Θα θέλατε να παίξετε στην επόμενη ταινία μας; – Ευχαριστώ πολύ για την πρόταση. Ποια θα είναι η αμοιβή μου; – Δεν θα πληρωθείτε και θα είναι η πρώτη σας ταινία. Αλλά θα είστε πρωταγωνίστρια. – Ευχαριστώ πολύ, δεν ενδιαφέρομαι. Από τη δουλειά που κάνω κερδίζω αρκετά χρήματα και δεν σκοπεύω να εργαστώ αμισθί. Άλλωστε, δεν έχω ψώνιο να γίνω ηθοποιός. Λοιπόν, ποια θα είναι η αμοιβή μου; – Είκοσι χιλιάδες δραχμές. – Ωραία. Δέχομαι!
Αυτός ήταν ο πρώτος διάλογος ανάμεσα στην Μπέτυ Λιβανού, τον Φίνο και τον Γιάννη Δαλιανίδη, όταν το 1971 της ζήτησαν να συμμετάσχει στην ταινία, “Οι αμαρτωλοί”.
Σκηνή από την ταινία, “Οι αμαρτωλοί”.
Περίληψη της ταινίας, “Οι αμαρτωλοί”
Ένας νέος από την Θεσσαλονίκη, ο Γιώργος, προσπαθεί να κάνει ένα νεό ξεκίνημα στην Αθήνα, αλλά ο θείος του που είναι εργοστασιάρχης, και πάνω στον οποίον βασιζόταν, δεν τον στηρίζει στα σχέδια του.
Η Άννα, την οποία είχε συναντήσει ο Γιώργος στο τρένο κατεβαίνοντας στην Αθήνα, δέχεται να τον φιλοξενήσει στο σπίτι της. Όμως ο Γιώργος μπλέκεται άθελά του με μια σπείρα εμπόρων ναρκωτικών. Οι δρόμοι των δύο νέων θα χωρίσουν καθώς ο Γιώργος συνδέεται με την Μάρθα, μια πλούσια κυρία, και η Άννα παντρεύεται τον δικηγόρο για τον οποίο εργαζόταν.
Όμως κάποια στιγμή ξαναβρίσκονται, το παλιό τους αίσθημα φουντώνει εκ νέου, αλλά ένα μοιραίο ατύχημα θα βάλει σε δοκιμασίες τη σχέση τους.
Με το τραγούδι αυτό -τεράστια επιτυχία- του Βασίλη Τσιτσάνη, το οποίο ηχογραφήθηκε το 1939 από την «His Master Voice» Ελλάδος με τον ίδιο τον Τσιτσάνη και τον Στράτο Παγιουμτζή στην εκτέλεση, ο Σακαφλιάς έμελλε να γίνει πασίγνωστος σε όλη την Ελλάδα, ταυτόχρονα όμως να γεννηθεί και ο θρύλος γύρω από αυτόν και τις περιπέτειές του.
Το τραγούδι όμως του Τσιτσάνη, δεν ήταν το πρώτο που αναφέρονταν στον Σακαφλιά. Ήδη κυκλοφορούσαν «αδέσποτα» στιχάκια (εικάζεται, πως ο Τσιτσάνης, απλά έβαλε αυτά τα στιχάκια σε μια σειρά), όπως γράφει και ο Ηλίας Πετρόπουλος στο βιβλίο του «Τα ρεμπέτικα» (από εκεί και η φωτογραφία, η οποία σύμφωνα με τον συγγραφέα, απεικονίζει τον Σακαφλιά).
Εκεί καταγράφει ένα τραγούδι, το οποίο -σύμφωνα με τον συγγραφέα- τού το υπαγόρευσε ένας γεροντόμαγκας Μανιάτης κατάδικος, ο Κώστας Αντωνάκος. Παλιό μουρμούρικο της φυλακής, το έλεγαν γύρω στο 1930. Οι στίχοι του όμως δεν διασώζονται ολόκληροι: «Τον Σακαφλιά σκοτώσανε κι οι μάγκες μαραζώσανε».
Ο Πετρόπουλος, καταγράφει ένα ακόμα τραγούδι, το οποίο αναφέρεται επίσης στον Σακαφλιά:
«Στα Τρίκαλα μες στη στενή,
βαρέσαν έναν μπελαλή.
Βαρέσανε τον Σακαφλιά
που ‘χε ντερβίσικη καρδιά».
Ποιος ήταν όμως ο Σακαφλιάς; Εκδοχές αρκετές, αλλά και έλλειψη ισχυρών τεκμηρίων.
Μια από τις πιο διαδεδομένες απόψεις, είναι ότι ο Σακαφλιάς, ήταν φυσιογνωμία της πόλης των Τρικάλων και γυναικάς, που το πάθος του για τις γυναίκες (Σακαφλιάς -σύμφωνα με τους οπαδούς αυτής της άποψης– σημαίνει φίλος της σάρκας) το πλήρωσε με τη ζωή του, και εκτελέστηκε στην πλατεία της πόλης που αποτελούσε τον καθιερωμένο τόπο εκτελέσεων, καθώς ήταν ποινικός κατάδικος. Λέγεται ότι ο απλός και φτωχός κόσμος, τον αντιμετώπιζε με συμπάθεια, λόγω του ότι, «πεδίο δράσης» του αποτελούσαν αποκλειστικά οι πλούσιοι.
Ο Τσιτσάνης, ενώ ήξερε την ιστορία, τον έβαλε να τον σκοτώνουν στα «δυο στενά» (ενδεχομένως λόγω «ποιητικής αδείας»), συγκεκριμένο τόπο των Τρικάλων, ο οποίος τοποθετούνταν στα όρια των συνοικιών Βαρούσι και Μανάβικα, που αποτελούσαν τότε την παλιά πόλη των Τρίκαλων. Λέγεται ότι, ο Σακαφλιάς είχε συλληφθεί (κατόπιν πληρωμένης -από κάποιον απ’ τους πλούσιους στόχους του- προδοσίας) στα όρια της συνοικίας Βαρούσι, και πιθανολογείται, πως ίσως γι’ αυτό ο Τσιτσάνης να τοποθέτησε εκεί τον θάνατό του.
Πέραν όμως απ’ αυτήν την άποψη και την καταγραφή του Πετρόπουλου, υπάρχουν κι άλλες εκδοχές, σχετικές με την ταυτότητα του Σακαφλιά, με διάφορες παραλλαγές, απ’ τις οποίες, δύο από τις επικρατέστερες, είναι οι ακόλουθες: Πρώτη εκδοχή: Χαρίλαος Χαραλάμπους Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, το πραγματικό του όνομα ήταν Χαρίλαος Χαραλάμπους. Καπνεργάτης αρχικά και για ένα διάστημα, συνεργαζόμενος στη συνέχεια με τον αδελφό του στο Θησείο σε ένα οινοπωλείο (το οποίο έκλεισε γρήγορα μετά την καταδίκη σε εξαετή φυλάκιση του αδελφού και συνεταίρου του), μετά επιστάτης του Δήμου στην οδοποιία, πωλητής φρούτων στην αγορά έπειτα και άνεργος ή περιστασιακά εργαζόμενος τελευταία, μετά από ένα ατύχημα που είχε. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες μαρτυρίες ήταν ψηλός, μελαχρινός, περήφανος και καλός μάγκας, και ωραίος άντρας.
Το περιστατικό που τον οδήγησε στην κατηγορία για φόνο Το 1931 ο Σακαφλιάς, άνεργος, παντρεμένος, πατέρας 6 μικρών παιδιών και χήρος ήδη (η γυναίκα του έχει πεθάνει από φυματίωση), έχοντας παράλληλα και τη φροντίδα της ηλικιωμένης μητέρας του, κατοικεί με νοίκι σε ένα σπίτι στο Θησείο, του οποίου ιδιοκτήτης είναι ο Βασιλάκης. Αδυνατεί όμως να πληρώσει το νοίκι και ο ιδιοκτήτης τού κάνει για δεύτερη φορά έξωση από το σπίτι.
Στην απολογία του στο δικαστήριο ο Σακαφλιάς θα πει πως μετά τον θάνατο της γυναίκας του παρασύρθηκε από ένα αυτοκίνητο και χτυπήθηκε σε πολλά μέρη του σώματός του, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μη μπορεί να πληρώσει τα νοίκια που χρωστούσε, αλλά ούτε καλά-καλά να συντηρήσει την πολυμελή οικογένειά του.
Και πως ανάλγητος ο ιδιοκτήτης μπροστά στη δυστυχία του, του έκανε έξωση για πρώτη φορά, η οποία όμως απορρίφτηκε, μιας και κατάφερε στο μεταξύ να συγκεντρώσει το ποσό που χρωστούσε και να το δώσει στον ιδιοκτήτη του σπιτιού. Επειδή όμως και πάλι στη συνέχεια καθυστέρησε μερικά νοίκια, μαζί και «τους φόρους Ούλεν και οδοστρωμάτων», ο ιδιοκτήτης τού έκανε για δεύτερη φορά έξωση.
Ο Σακαφλιάς δεν πήγε στο δικαστήριο, δικάστηκε ερήμην του και έτσι γυρίζοντας ένα μεσημέρι σπίτι του, βρήκε τα λιγοστά τους πράγματα, τα παιδιά και την ηλικιωμένη μάνα του στο δρόμο.Υποστήριξε πως δεν αντέδρασε εκείνη τη στιγμή κατά του ιδιοκτήτη, παρά το θυμό του, αλλά κοίταξε να μεταφέρει τη φαμίλια και τα λιγοστά τους πράγματα σε μια ξύλινη παράγκα που είχε στην Αγία Παρασκευή, εκεί που είχε πεθάνει η γυναίκα του. Και πως παρατηρώντας ότι ο ιδιοκτήτης του είχε κρατήσει το χωνί του φωνογράφου, μια εταζέρα και ένα χράμι, πήγε στο μαγαζί που διατηρούσε για να τα ζητήσει.
Εκεί υποστήριξε πως προκλήθηκε από τον ιδιοκτήτη, πως ακολούθησαν διαπληκτισμοί μεταξύ τους, πως το φονικό όργανο, το μαχαίρι, ήταν του θύματος, πως βρισκόταν σε άμυνα και πως το φονικό έγινε όταν – στην προσπάθειά του να αμυνθεί – το μαχαίρι γύρισε και κτύπησε το θύμα, τον ιδιοκτήτη του σπιτιού. Επέμεινε μάλιστα πως δεν μετανιώνει για την πράξη του αυτή. Η απολογία του αυτή δεν έπεισε το δικαστήριο. Ο φόνος θεωρήθηκε εκ προμελέτης.
Έπαιξε ρόλο και ο πρότερος βίος του Σακαφλιά, η εμπλοκή του σε παραβάσεις του ποινικού κώδικα, σε διαρρήξεις, μικροκλοπές και παράνομη οπλοφορία και η χρήση από αυτόν και άλλων ονομάτων πέραν του κανονικού επωνύμου του Χαραλάμπους, όπως: Σακαβιάς ή Σακαφιάς ή ή Σακαφλιάς ή Καραμιχάλης. Έτσι, μετά την καταδίκη του από το δικαστήριο, οδηγήθηκε στις φυλακές Τρικάλων, το 1931. Η αιτία της δολοφονίας του Σακαφλιά Στις φυλακές Τρικάλων θα έπεφτε δολοφονημένος από έναν συγκρατούμενό του και αιτία αυτού του φονικού ήταν το βιδάνιο της φυλακής. Όπως γινόταν σχεδόν σε κάθε φυλακή του Μεσοπολέμου, οι κρατούμενοι έπαιζαν παράνομα παιχνίδια. Βιδάνιο ή γκανιότα έλεγαν το κατακράτημα ποσοστών που έκανε ο τσιρίμπασης, ο πιο νταής στην ομάδα των φυλακισμένων, ο «αρχηγός», σε αυτούς που έπαιζαν χαρτιά ή μπαρμπούτι. Κάθε φυλακή είχε έναν τσιρίμπαση και η γκανιότα ή βιδάνιο που αποκόμιζε από τα παιχνίδια αυτά ο τσιρίμπασης ήταν ένα αρκετά σεβαστό ποσό.
Ο Σακαφλιάς έγκλειστος πια στη φυλακή των Τρικάλων παρατηρούσε τους κατάδικους που έπαιζαν πολύ μπαρμπούτι και το βιδάνιο που τράβαγε από αυτούς ο τσιρίμπασης και είχε τη φαεινή ιδέα να το διεκδικήσει ο ίδιος για λογαριασμό του, να πάρει αυτός τη θέση του τσιρίμπαση. Δεν ήξερε όμως καλά τους νόμους του υπόκοσμου, τους κανόνες της μαγκιάς, που έλεγαν πως για να κάνεις στη φυλακή τον τσιρίμπαση, τον μπαρμπουτιέρη, έπρεπε να σε έχουν ακουστά τουλάχιστον οι μισοί κατάδικοι και μάλιστα το όνομά σου να τους προκαλεί και φόβο και θαυμασμό…
Ποιος σκότωσε τον Σακαφλιά;
«…βρε Αντωνίτση κερατά
συ σκότωσες το Σακαφλιά…».
Όλες οι μαρτυρίες συγκλίνουν στον Αντωνίτση ως φονιά του Σακαφλιά. Ο Μπαγιαντέρας ανέφερε πως ο ίδιος ο Αντωνίτσης ήταν ο τσιρίμπασης της φυλακής των Τρικάλων, αυτός έπαιρνε το βιδάνιο, άρα απ’ αυτόν τον ίδιο διεκδίκησε ο Σακαφλιάς την «αρχηγία» και ό,τι αυτή συνεπαγόταν, με αποτέλεσμα τη δολοφονία του από τον Αντωνίτση. Ο Πετρόπουλος πάλι μεταφέρει τη μαρτυρία ενός κατάδικου, δις ισοβίτη, του Σωτήρη Γκόγκου, ο οποίος -σύμφωνα με τα λεγόμενά του- ήταν αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του Σακαφλιά.
Σύμφωνα με τη δική του μαρτυρία, άλλος (ο οποίος δεν κατονομάζεται) ήταν ο τσιρίμπασης της φυλακής και όταν είδε στο πρόσωπο του Σακαφλιά την επερχόμενη απειλή να χάσει το βιδάνιο, έβαλε τον Αντωνίτση να τον σκοτώσει. Επομένως, σύμφωνα με αυτή τη μαρτυρία, ο Αντωνίτσης ήταν το εκτελεστικό όργανο της προσχεδιασμένης αυτής δολοφονίας. Ο Αντωνίτσης περιγράφεται ως ένας γεροντόμαγκας, με καλό όνομα στον κόσμο του κουρμπετιού, τον οποίο και υπολόγιζαν και σέβονταν οι άλλοι γιατί οι εξηγήσεις του ήταν πολύ μπεσαλήδικες.
Ο τόπος του εγκλήματος Άλλο ένα σημείο τριβής είναι ο τόπος όπου έγινε η δολοφονία του Σακαφλιά, ο οποίος -σύμφωνα με το τραγούδι του Τσιτσάνη- είναι τα «Δυο Στενά». Είναι εξακριβωμένο πως ο Σακαφλιάς δολοφονήθηκε μέσα στη φυλακή των Τρικάλων. Με την άποψη αυτή συμφωνούν όλες οι υπάρχουσες αξιόπιστες μαρτυρίες:
* Του Μπαγιαντέρα, όπως καταγράφεται στο βιβλίο του Κώστα Χατζηδουλή: «Βασίλης Τσιτσάνης – η ζωή μου, το έργο μου», από τις εκδόσεις «Νεφέλη». * Του Ηλία Πετρόπουλου στο βιβλίο του «Τα ρεμπέτικα». * Περιοδικό «Τρικαλινή Έκφραση» (Αύγουστος – Ιούλιος 1994), Βασίλης Πάνου.
«Δυο Στενά» ονόμαζαν δυο στενούς διαδρόμους ανάμεσα στο κυρίως κτήριο και τον ψηλό, εξωτερικό, τοίχο. Λέγεται πως στα «Δυο Στενά» γίνονταν συχνά οι εκβιασμοί και τα καθαρίσματα, οι τραυματισμοί και οι φόνοι. Το όργανο του εγκλήματος Ο Αντωνίτσης σκότωσε τον Σακαφλιά με το χερούλι, την ουρά, ενός τηγανιού. Η ουρά του τηγανιού υπήρξε ένα τρομερό παραδοσιακό όπλο της φυλακής. Έπαιρναν το τηγάνι, έκοβαν τα τρία πριτσίνια που στερέωναν την ουρά και στη συνέχεια την ακόνιζαν στις πλάκες της φυλακής, μέχρι να γίνει τόσο κοφτερή όπως το ξυράφι. Το έγκλημα, απ’ ότι φαίνεται, προσχεδιάστηκε καλά. Κάποιος πλησίασε από την αυλή και φώναξε τον Σακαφλιά δήθεν για να του πει κάτι.
Ο Σακαφλιάς πήγε στο παράθυρο κι έσκυψε για να δει, γιατί ο τοίχος ήταν πολύ χοντρός και το παράθυρο βρισκόταν σε βαθούλωμα. Καθώς ήταν σκυμμένος, ο Αντωνίτσης χωρίς να γίνει αντιληπτός από τον ίδιο το Σακαφλιά τον πλησίασε από πίσω και του κάρφωσε την ουρά στην πλάτη. Η ουρά διαπέρασε το σώμα του Σακαφλιά και βγήκε από το στήθος του. Ο Αντωνίτσης, όταν γέρος πια γύρισε στον Πειραιά -σύμφωνα με τον Πετρόπουλο- ήταν απομονωμένος και περιφρονημένος από όλους. Λέγεται πως αυτοκτόνησε πηδώντας μπροστά σ’ ένα τρένο των ΣΠΑΠ.
Δεύτερη εκδοχή: Θωμάς Καβλιάς Σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου «Ο θρυλικός Σακαφλιάς», Δημήτρη Τσιγάρα, ο Σακαφλιάς ήταν ο Θωμάς Καβλιάς από το Καλλιφώνι της Καρδίτσας και επικαλείται προς τούτο, άρθρο της εφημερίδας ΣΚΡΙΠ της 6-7-1924, όπου στην σελίδα 5 καταγράφεται με λεπτομέρειες ένα φονικό που έγινε στην περιοχή…
ΑΠΟ ΤΑ ΦΡΙΚΙΑΣΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΗ ΕΙΣ ΘΕΣΣΑΛΙΚΟΝ ΧΩΡΙΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΜΕΝΗ ΕΝΩ ΕΚΟΙΜΑΤΟ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΑΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΕΞΑΧΘΕΙΣΑΝ ΕΝ ΤΡΙΚΑΛΟΙΣ ΔΙΚΗΝ
Η Θεσσαλία ολόκληρος προ ολίγων μηνών συνεταράχθει από μίαν τραγωδίαν ομοίαν της οποίας δεν συναντώμεν εις τα εγκληματολογικά χρονικά της χώρας μας. Μια οικογένειεα αποτελούμενη από τον πατέρα, την μητέρα και δυο κορίτσια, εκοιμήθησαν το βράδυ δια να μην εξυπνήσουν πλέον. Όταν την πρωίαν η ώρα είχε περάσει και η θύρα της οικίας όπου συνέβη το ζήτημα δεν ήνοιξε, οι κάτοικοι του χωρίου Καλλιφωνίου της Καρδίτσης την διέρρηξαν και εισήλθον. Και είδον…
1) Τον αρχηγόν της οικογενείας Θωμάν Καβλιάν, φέροντα σφαίραν εις την κεφαλήν και τέσσαρες εως πέντε μαχαιριές εις το στήθος. 2) Την σύζυγόν του, Μαγδαληνήν, με σφαίραν εις την κεφαλήν και με 4 μαχαιριές εις το στήθος, άλλας εις τους βραχίονας και άλλας εις τας χείρας. 3) Την θυγατέραν των Βασιλικούλαν, ετών δεκατριών, με σφαίραν εις την κεφαλήν και τέσσαρας μαχαιριές επί του σώματος και άλλων εις τον ομφαλόν. Εκ της πληγής ταύτης, εχέθησαν τα έντερα του θύματος.
4) Την μικροτέραν κόρην της οικογενείας Χρυσούλαν, δεκαετή μόλις με σφαίραν εις την κεφαλήν. Και τραύματα δια μαχαίρας εις το σώμα και τον ομφαλόν.
Φυσικόν ήτο η θέα τον αιμορφύτων και κρεουργημένων πτωμάτων, το ξεκλήρισμα μιας ολοκλήρου οικογενείας να σκορπίσει την φρίκην εις τους ειρηνικούς κατοίκους του γραφικού χωριού του Θεσσαλικού κάμπου. Και αμέσως μετά την φρίκην, η απορία: Ποιος είχε τόσο μίσος εναντίον του δολοφονηθέντος, και να μην αρκεσθή εις τον φόνον του αλλά να δολοφονήση και την γυναίκα του, αλλά να δολοφονήση και τη γυναίκα του, και τα μικρά του παιδιά;
ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ Η ΣΠΑΤΑΛΗ Όλοι οι Καλιφωνίται συνεφώνησαν εις το ότι ο δράστης, της στυγεράς δολοφονίας ήτο κάποιος εικοσιπέντε χρονών, εις τον εκ του χωριού Γουλόπουλος ονόματι. Και επειδή αυτός ήτο στραβολαίμης – το χωρίον ολόκληρον μια φωνή έλεγε: Φονιάς είναι ο στραβολαίμης.
Αλλ’ αυτός ο στραβολαίμης, ο έχων ψυχήν θηρίου, τι ήτο; Όπως κατετέθη εις την δίκην – η οποία εγένετο προ δεκαημέρου εν Τρικάλλοις – ήτο τύπος σπατάλου και εκβιαστού.
Ο εξάδελφος του θύματος Γ. Καβλιάς, κατέθεσε περί του βίου και της πολιτείας του ανδρός, τον οποίον βλέπεται εις την φωτογραφίαν, ληφθείσαν ενώ ούτος ευρίσκετο εις την φυλακήν, τα εξής:
Ο Γουλόπουλος γύριζεν χωρίς να εργάζεται και ένα μήνα προ του εγκλήματος πωλήσας τα καπνά των οικείων εσπατάλησε 10.000 – 11.000 δραχμές εις γλέντια και καφεσαντάν. Έπερνε δανικά και δεν τα έδιδε. Ο φονευθείς τον εδάνεισε πολλάκις συνέτρεχε δε και την οικογένειά του. Επήρε και από τον εξ Αμερικής ελθόντα εξάδελφόν του 1000 δραχμές τας οποίας εσπατάλησεν εις τα καφωδεία. Τας τελευταίας ημέρας προ του εγκλήματος, λόγω των σχέσεών του με το θύμα εγνώριζεν, ότι τούτο είχε 30.000 δραχμάς εκ πωλήσεως καπνού. Και προέβη εις το έγκλημα δια να τας πάρη.
Τα της σπατάλου ζωής του Γουλοπούλου, διαπιστούνται και παρ’ άλλων μαρτύρων. – Αυτός και για χίλιες δραχμές θα σκότωνεν άνθρωπο, κατέθετεν εις μάρτυρας. Και δια του στόματος πάντων των μαρτύρων, παρελαύνει ο βίος του Γουλοπούλου, σπαταλώμενος μαζί με τα χρήματα της οικογενείας του και των φίλων του παρ’ ων εδανείζετο μεταξύ των καφωδείων και των ταβερνείων…
Σύμφωνα με έναν συγγενή του Καβλιά (εγγονός του αδερφού του), τον Κωνσταντίνο Καλιά (το σόι Καβλιά άλλαξε το επώνυμο, για ευνόητους λόγους), «Ο Θωμάς Καβλιάς, ο Γουλόπουλος και ο Τριγώνης ήταν φίλοι και κάνανε μαζί διάφορες κλοπές, ληστείες και απατεωνιές. Για κάποιο λόγο τα χάλασαν στη μοιρασιά και για λόγους εκδίκησης ο Γουλόπουλος και ο Τριγώνης σκότωσαν τον Καβλιά και ξεκλήρισαν ολόκληρη την οικογένειά του. Μπαίνοντας το βράδυ στο σπίτι, ο Γουλόπουλος και ο Τριγώνης, άρχισαν να μαχαιρώνουν πρώτα τον Θωμά Καβλιά.
Την γυναίκα του την σκότωσαν στην προσπάθειά της να τους εμποδίσει, ενώ τα παιδιά του τα σκότωσαν γιατί είδαν το έγκλημα και θα τους πρόδιδαν. Μάλιστα πριν σκοτώσουν τα δύο κοριτσάκια τα ρώτησαν, αν τους γνωρίζουν; Όταν τα κορίτσια απάντησαν κλαίγοντας, «ναι σας γνωρίζουμε»! τότε τα σκότωσαν κι αυτά με τα μαχαίρια. Στο τέλος για να είναι σίγουροι οι δολοφόνοι ότι είναι όλοι νεκροί τους πυροβόλησαν με πιστόλι και τους τέσσερις στα κεφάλια, τους έδωσαν τη χαριστική βολή. Ο Θωμάς Καβλιάς είχε καλή περιουσία την οποία μοιράστηκαν μετά τέσσερις κληρονόμοι του…»
Σύνδεση Σακαφλιά και Θωμά Καβλιά Ο Ηλίας Πετρόπουλος στο βιβλίο του «Τα ρεμπέτικα» αναφέρεται στην χρονολογία της δολοφονίας του Σακαφλιά ως εξής: «Σύμφωνα με τους θρύλους του υποκόσμου, ο Γιώργος Σακαφλιάς, (ή Σαρκαφλιάς ή Σακαβλιάς) ήτανε τύπος της παρανομίας, που τον σκότωσε το 1924, ο Αντωνίτσης».
Στην εκδοχή του Μπαγιαντέρα, στο βιβλίο του Κώστα Χατζηδουλή με τίτλο «Βασίλης Τσιτσάνης – η ζωή μου, το έργο μου», ο Μπαγιαντέρας αφηγείται σχετικά: «Όταν έγινε το έγκλημα ο Βασίλης ήταν μωρό παιδάκι και μετά φαίνεται άκουσε για το φόνο από άλλους παλιότερους στα χρόνια και έγραψε το τραγούδι».
Ο Βασίλης Τσιτσάνης γεννήθηκε το 1917 και όταν έγινε το έγκλημα ήταν επτά χρονών. Άρα σύμφωνα με τον Ηλία Πετρόπουλο, τον Μπαγιαντέρα και τους θρύλους του υποκόσμου, η χρονολογία της δολοφονίας του Σακαβλιά συμπίπτει με το δημοσίευμα του ΣΚΡΙΠ και τη δολοφονία του Θωμά Καβλιά η οποία έγινε το 3 Μαρτίου 1924.
Τη δεκαετία του 1930 στη λαϊκή μουσική της Ελλάδας κυριαρχούσε ο Παπάζογλου και ο Βαμβακάρης, οι οποίοι έγραφαν τραγούδια του υποκόσμου, μάγκικα και χασικλίδικα. Ο Τσιτσάνης επηρεασμένος από αυτά τα ρεμπέτικα τραγούδια του Βαγγέλη Παπάζογλου και του Μάρκου Βαμβακάρη τα οποία άκουγε από τα γραμμόφωνα έφηβος στα Τρίκαλα, θέλει να γράψει κι αυτός τέτοια τραγούδια. Πρέπει όμως να βρει δικά του θέματα. Ρίχνοντας μια ματιά γύρω του, στο δικό του χώρο, τα ανακαλύπτει.
Ο απόηχος ενός εγκλήματος που έγινε το 1924 και είχε συγκλονίσει την περιοχή, αποτελεί έμπνευση και καλή ευκαιρία για τη δημιουργία ενός τέτοιου τραγουδιού. Ο Τσιτσάνης παίρνει το θύμα του εγκλήματος, αυτόν τον τραγικό τύπο και τον κάνει ήρωα του τραγουδιού του. Ο Θωμάς Καβλιάς που δολοφονήθηκε μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του, γίνεται ο ήρωας του τραγουδιού. Έτσι, γράφει το τραγούδι «Ο ΣΑΚΑΒΛΙΑΣ» και το ηχογραφεί το 1938…
«Στα Τρίκαλα στα δυο στενά,
σκοτώσανε τον Σακαβλιά.
Δυο μαχαιριές του δώσανε
και κάτω τον ξαπλώσανε.
Τέτοιο δερβίσικο παιδί,
τον κλαίμε όλοι μας μαζί.
Δεν τον ξεχνάμε βρε παιδιά
τον φίλο μας τον Σακαβλιά»
Λόγω της προκλητικότητας του ονόματος Καβλιάς (=Καύλα – καυλιάρης – ο υπερβολικά φιλήδονος) ο Τσιτσάνης ενδεχομένως να πρόσθεσε μπροστά στο όνομα τη συλλαβή «Σα» και από Καβλιάς να το έκανε Σακαβλιάς. Ενδεχομένως όμως το όνομα να προέκυψε από Καβλιάς σε Σακαβλιάς εκ παραφθοράς καθότι υπέστη πολλές διαμορφώσεις λόγω της προφορικής διάδοσης από στόμα σε στόμα. Έτσι εξηγούνται και οι διαφορετικές αποδόσεις του ονόματος Καβλιάς, Σακαβλιάς, Σαρκαφλιάς, Σακαφλιάς.
Όσον αφορά για τον τόπο του εγκλήματος, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Θωμάς Καβλιάς δολοφονήθηκε στο σπίτι του, στο χωριό Καλλιφώνι της Καρδίτσας. Πρέπει να επισημάνουμε ότι το 1924 που έγινε το έγκλημα, η Καρδίτσα διοικητικά υπάγονταν, ως επαρχία στο νομό Τρικάλων. Ο νομός Καρδίτσας συγκροτήθηκε το 1944.
Το αποτρόπαιο έγκλημα πήρε διαστάσεις και συγκλόνισε την κοινωνία των Τρικάλων αλλά και το Πανελλήνιο κατά τη διάρκεια της εκδίκασης της υπόθεσης των δολοφόνων, Γουλόπουλου και Τριγώνη. Η δίκη διεξήχθη στα δικαστήρια των Τρικάλων, τον Ιούλιο του 1924 και καταγράφηκε στη συνείδηση των κατοίκων ως έγκλημα των Τρικάλων.
Ο Τσιτσάνης φτιάχνοντας το τραγούδι του, τον τόπο του εγκλήματος τον περιγράφει με το δίστιχο: «Στα Τρίκαλα στα δυο στενά, σκοτώσανε τον Σακαβλιά».
Εδώ ο Τσιτσάνης με την φράση «στα δυο στενά» δεν κυριολεκτεί, και δεν εννοεί στενά δρομάκια, ούτε εννοεί την φυλακή «στενή» αλλά περιγράφει με ποιητικό λόγο γενικότερα τον τόπο δυστυχίας. Τον όρο «στενά» τον συναντούμε σε πολλές περιπτώσεις στην ποίηση και στη στιχουργία, σαν «τόπο δυστυχίας». Υπάρχουν μερικά παραδείγματα άλλων ποιητών και στιχουργών που χρησιμοποιούν τον ποιητικό όρο «στενά».
Ένα άλλο στοιχείο που δένει με την υπόθεση Καβλιά ο θρύλος του Σακαφλιά είναι το επάγγελμά του. Πολλές φήμες φέρουν τον Σακαβλιά να ασκεί το επάγγελμα του καπνεργάτη. Στο Καλλιφώνι οι αγρότες ασχολούνται με την καπνοκαλλιέργεια και σύμφωνα με το δημοσίευμα του ΣΚΡΙΠ έχουμε την αναφορά η οποία λέει: «Τας τελευταίας ημέρας προ του εγκλήματος, λόγω των σχέσεών του με το θύμα εγνώριζεν, ότι τούτο είχε 30.000 δραχμάς εκ πωλήσεως καπνού. Και προέβη εις το έγκλημα δια να τας πάρη». Ο Θωμάς Καβλιάς λοιπόν ήταν αγρότης, καπνοπαραγωγός.
Η ταινία, “Οι βάσεις και η Βασούλα” προβλήθηκε τη σαιζόν 1974-1975 και έκοψε 25.123 εισiτήρια. Ήρθε στην 27η θέση σε 47 ταινίες.
-Η ταινία, “Οι βάσεις και η Βασούλα” είναι γέννημα της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου, γυρισμένη μέσα στα στούντιο της Φίνος Φιλμ, στα Σπάτα. Ο τίτλος της αποτελεί διασκεδαστική αλληγορία, όπου η Βασούλα είναι η Ελλάδα και ο προαγωγός της είναι οι καταπιεστές της Ελλάδας.
-Η ταινία, “Οι βάσεις και η Βασούλα” γυρίστηκε σε μία κρίσιμη περίοδο της ιστορίας της χώρας μας όπου πολλά και σημαντικά γεγονότα έλαβαν χώρα. Η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, η σχεδόν ταυτόχρονη κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας τον Ιούλιο του 1974 και η ανάληψη της εξουσίας από πολιτική οικουμενική κυβέρνηση. Η έξοδος της χώρας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (14/8/1974) και τα θέματα που προέκυψαν ως συνέπεια του τελευταίου (ελλιμενισμός 6ου Στόλου, Αμερικανικές βάσεις κλπ).
Σκηνή από την ταινία, “Οι βάσεις και η Βασούλα”.
-Βαθύτατα επηρεασμένη από τα ραγδαία γεγονότα η σκέψη του σεναριογράφου-σκηνοθέτη Ντίνου Δημόπουλου επιχειρεί να απεικονίσει την εικόνα της Ελλάδας που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της. Και θέτει ταυτόχρονα και το οικονομικό πλαίσιο: Το τέλος των παχέων αγελάδων και τα οξύτατα προβλήματα που προέκυψαν ως συνέπεια της πρώτης πετρελαϊκής κρίσης (1973).
-Ο Γιώργος Γεωργίου, πολλά χρόνια μετά στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «Θεατρίνος…Ρόλοι μιας ζωής» (Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ – 2016) θυμάται πολλά από τα γυρίσματα, που πραγματοποιήθηκαν στα Σπάτα. Ο ρόλος του νεαρού ναύτη του δόθηκε από τον δάσκαλο του στη Δραματική σχολή Ντίνο Δημόπουλο και η αμοιβή του ήταν 5.000 δραχμές.
Η σφραγίδα της Φίνος Φιλμ για την ταινία, “Οι βάσεις και η Βασούλα”.
-Ειδική αναφορά ίσως θα έπρεπε να γίνει στη μουσική επένδυση του φιλμ από το νεαρό τότε Γιώργο Χατζηνάσιο, ο οποίος είχε κάνει αίσθηση με τις παραγωγές του σε σημείο που η μουσική να είναι το σήμα κατατεθέν των ταινιών του. Υπέροχα ορχηστρικά θέματα αλλά και δυο τραγούδια ερμηνευμένα από τη πρωταγωνίστρια και τη Ρένα Κουμιώτη. Το «Κόκκινο Γαρούφαλλο» και το «Θα ρθει Βροχή». Κρίμα που αυτό το υπέροχο σάουντρακ δεν καταγράφηκε ποτέ σε δίσκο βινυλίου ή cd.
-Παρά το ανάλαφρο στιλ της, η ταινία αρέσει στους κριτικούς καθώς πραγματεύεται τόσο συγκλονιστικά ανθρώπινα ή πολιτικά θέματα, χωρίς να τα θολώνει ή να τα νοθεύει. Η υποδούλωση της γυναίκας κι από την άλλη η υποδούλωση της Ελλάδας. Παρά την άρτια παραγωγή της Φίνος Φιλμ με τον Μάρκο Ζέρβα να στήνει ολόκληρη τη Τρούμπα, στα τεράστια στούντιο της θρυλικής εταιρείας στα Σπάτα, το κοινό της γυρνά τη πλάτη.
Περίληψη της ταινίας, “Οι βάσεις και η Βασούλα”
Μια νεαρή κοπέλα, η Βασούλα πιάνει δουλειά στην Τρούμπα, με τη μεσολάβηση του τριτοξαδέλφου της Μεμά. Ξεγελασμένη από τις υποσχέσεις του για γάμο, δέχεται να κάνει την χορεύτρια και την κονσοματρίς σε καμπαρέ, με τον Μεμά στο ρόλο του προστάτη.
Παράλληλα, μένει σε ένα φτωχόσπιτο με τον αλκοολικό πατέρα της. Ένα βράδυ, αποφασίζει να κρύψει τον φοιτητή της Νομικής, Λευτέρη Βάρνα, προκειμένου να ξεφύγει από αυτούς που τον κυνηγούν για το μαχαίρωμα ενός Αμερικανού ναύτη.
Ο Λευτέρης θα της ανοίξει τα μάτια, λέγοντάς της για τα δικαιώματα στη ζωή. Η αμοιβαία εκτίμηση θα εξελιχθεί σε ερωτική σχέση και παρά την σύλληψη του Λευτέρη αλλά και τον θάνατο του πατέρα της, η Βασούλα θα πάρει την απόφαση να αφήσει την Τρούμπα και το Μεμά, για να δουλέψει ως εργάτρια μαζί με την μητέρα του Λευτέρη.
Οι νόμοι της Τρούμπας όμως είναι σκληροί και ο Μεμάς δεν θα την αφήσει να ξεφύγει τόσο εύκολα…
Η Ρένα Κουμιώτη γεννήθηκε στην Αθήνα, στη Νέα Ιωνία στις 03 Μαΐου 1948. Οι γονείς της ήταν πρόσφυγες. Ο πατέρας της Σμυρνιός και η μάνα της Κωνσταντινοπολίτισσα.
To 1968 δουλεύει στην «Απανεμιά» όπου ήρθε και ο Μανώλης Μητσιάς, που μόλις είχε κατέβει απ’ τη Θεσσαλονίκη. Δεν είχε περάσει μήνας από τότε που άρχισε να δουλεύει στο μαγαζί και κάποιο βράδυ την ακούει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και της προτείνει να τραγουδήσει με τον Γιάννη Πουλόπουλο στο δίσκο «ο Δρόμος» που ετοίμαζαν μαζί με τον Μίμη Πλέσσα.
Το πρώτο τραγούδι που είπε ήτανε το «Δώσε μου το στόμα σου» το γνωστό «χελιδονάκι». Και μετά το «Πρώτη φορά».
Η Ρένα Κουμιώτη.
Από την « Απανεμιά» βρίσκεται ξαφνικά να δουλεύει με τον Γιάννη Πουλόπουλο, τον Στράτο Διονυσίου και τον Λευτέρη Μυτιληναίο στο «Καν-Καν». Την ίδια χρονιά στο θέατρο «REX» στον θεατρικό « Δρόμο».
Ακολουθούν στη δισκογραφία « Του ρολογιού οι δείχτες», η « Κόρη του γιαλού» και το « Θαλασσινό τριφύλλι». Το επόμενο καλοκαίρι πάλι με τον Πουλόπουλο στην «Αθηναία». Και μετά στα « Δειλινά» για τρεις σαιζόν. Απ’ τον Οκτώβριο του 1970 μέχρι το 1972. Εκεί κι ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Σταμάτης Κόκοτας, ο Χρηστάκης κι ο Γιώργος Ζαμπέτας.
Το 1972, η Ρένα Κουμιώτη συνεργάστηκε με το Γιώργο Νταλάρα στο θέατρο Μπουρνέλη. Μετά τα «Δειλινά» πήγε στη «Φαντασία». Πάλι με τον Πουλόπουλο στην Πλάκα, μετά ξανά στο « Καν-Καν» με Διονυσίου και Ζαμπέτα.
Κάποια στιγμή, πήγε για δουλειά στο εξωτερικό, στον Καναδά. Έμεινε οχτώ χρόνια. Το 1983 ξαναγύρισε στην Ελλάδα. Εμφανίστηκε πάλι με το Γιάννη Πουλόπουλο, την Τζίνα Σπηλιωτοπούλου και την Αθηναϊκή κομπανία στο «Ζυγό».
Μετά στα « Ηλιοβασιλέματα» με το Ζαμπέτα και τη Μαίρη Λίντα και στ’ «Αστέρια» με τον Κόκοτα. Για δυο συνεχόμενες χρονιές στη μπουάτ «Μαρκίζα».
Το 1995 η Ρένα Κουμιώτη συνεργάζεται με τον Μίμη Πλέσσα. Από τότε κάνει μόνο συναυλίες τα καλοκαίρια και επιλεκτικές εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές.
Η Ρένα Κουμιώτη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών στις 03 Απριλίου του 2023. Η δυσάρεστη είδηση γνωστοποιήθηκε, μέσω διαδικτύου με τον πρόεδρο του ΣΕΗ, Σπύρο Μπιμπίλα.
Η τραγουδίστρια, η οποία ήταν μία από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του νέου κύματος, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και από τον Νοέμβριο του 2022 διέμενε στο Γηροκομείο Αθηνών, σε διπλανό δωμάτιο με τη Μαίρη Λίντα.
Έκανε δύο γάμους, απέκτησε δύο παιδιά. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου, έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο πρωτότοκος γιος της, Νίκος Σαββίδης, από ανακοπή καρδιάς. Εκείνη δεν παρευρέθηκε στην κηδεία του, που έγινε στο παρεκκλήσι του κοιμητηρίου του Ελληνικού, λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε και δεν της επέτρεπαν συγκινήσεις.
Η ανεπανάληπτη χροιά, η δωρική στάση του σώματος και το καθαρό μέταλλο της φωνής της, δικαίως την κατατάσσουν στις κορυφαίες Ελληνίδες τραγουδίστριες της γενιάς της.
Οι συγκλονιστικές ερμηνείες της παραμένουν αξεπέραστες.
-Η ταινία, “Οι Γερμανοί ξανάρχονται” έγινε τεράστια επιτυχία, ενώ αποτελούσε και πολιτικό μήνυμα για ειρήνευση, αφού η Ελλάδα μαστιζόταν από τον εμφύλιο πόλεμο.
-Με αυτήν την ταινία, καθιερώνεται ο Βασίλης Λογοθετίδης σαν ο μέγιστος Έλληνας κωμικός της εποχής.
-Το 1948 το στούντιο αυτό της Φίνος ήταν σε πρωτόγονη κατάσταση, για να υποδεχθεί μια φιλόδοξη ταινία όπως “Οι Γερμανοί ξανάρχονται”. Ο Φίνος ήταν από μόνος του ένα ολόκληρο συνεργείο, το παιδί για όλες τις δουλειές: Φωτισμοί, φωνοληψία, εμφάνιση και εκτύπωση του φιλμ, μοντάζ και αν χρειαζόταν έκανε και τον οπερατέρ. Ο Σακελλάριος ένας μαθητευόμενος σκηνοθέτης, που κουβαλούσε τις τενεκεδένιες σκάφες με τα ντουί, εν είδει προβολέων, έστηνε τα ντεκόρ, μετέφερε τη μηχανή, κινούσε το travelling, μαζί με τους πρωτόβγαλτους Μάρκο Ζέρβα, τον Κώστα Ανδρίτσο, τον Θεόφιλο Ασημακόπουλο και τον μακιγιέρ Σταύρο Κελεσίδη.
Τα πρόθυμα αυτά χέρια βέβαια δεν έφταναν για να γυριστεί η ταινία, “Οι Γερμανοί ξανάρχονται”. Χρειάζονταν κομπάρσοι, γερμανικές στολές και όπλα, φυλακές, το καστ των ηθοποιών δεν ήταν ακόμα ολοκληρωμένο και μόνο ένας Λογοθετίδης υπήρχε μαζί με τον θίασο των αγαπημένων του συνεργατών. Ο Σακελλάριος εξομολογείται ότι τις στολές τις έραψαν μόνοι τους αναλαμβάνοντας ένα βαρύ έξοδο για τις τσέπες τους, και όσο για τους κομπάρσους έβαλαν αγγελίες στις εφημερίδες: “Ζητούνται νέοι, έτσι κι έτσι… που να ξέρουν λίγα γερμανικά”. Και γέμισε ο τόπος έξω από τα γραφεία της εταιρείας στην οδό Στουρνάρα.
Ουρές οι “γερμανομαθείς” που στην πλειονότητά τους δεν συγκέντρωναν τα τυπικά προσόντα αλλά πήγαιναν να πάρουν οι άμοιροι το ταπεινό μεροκάματο του κομπάρσου που την εποχή εκείνη ήταν ογδόντα δραχμές. Και ως κερασάκι στην τούρτα ο Σακελλάριος αναφέρει πως για χάρη αυτής της ταινίας μπήκε ο πρώτος πραγματικός προβολέας, όχι τίποτα φοβερό, ένα μικρός προβολέας 500 βατ όλος κι όλος, κι αυτόν τον έφερε άγνωστο από πού ο Φίνος με “όλας τας τιμάς”.
Περίληψη της ταινίας, “Οι Γερμανοί ξανάρχονται”
Ο Θόδωρος, ένας φιλήσυχος οικογενειάρχης, έχει απογοητευθεί και πικραθεί από τα εμφύλια πάθη που ταλανίζουν τη χώρα, ενώ ακόμα είναι νωπές οι μνήμες από την σκληρή τυραννική κατοχή των Γερμανών. Μια μέρα, βλέπει στον ύπνο του πως οι Γερμανοί… ξανάρχονται και μαζί τους ο εφιάλτης που βιώσανε οι Έλληνες. Ξυπνώντας ανακουφίζεται, αλλά δείχνει και την πίκρα του για τον νέο εφιάλτη που ζει η χώρα με τον εμφύλιο σπαραγμό.
Η ταινία, "Ένα αστείο κορίτσι" προβλήθηκε τη σαιζόν 1970-1971 και έκοψε 549.614 εισιτήρια. Ήρθε στην 2η θέση σε 87 ταινίες.-Η Αλίκη Βουγιουκλάκη πρωταγωνιστεί σε...
