Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης του θεάτρου, ο οποίος διακρίθηκε κυρίως σε αριστοφανικούς ρόλους. Άνθρωπος με έντονη προσωπικότητα, έλεγε δυνατά τη γνώμη του και υπερασπιζόταν με πάθος τις απόψεις του.
Ο Ευθύμιος Καρακατσάνης γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1940 στα Ταμπούρια του Πειραιά. Σπούδασε στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και από το 1960 εργαζόταν συνεχώς στο θέατρο, αρχικά ως βασικό στέλεχος του «Θεάτρου Τέχνης» και εν συνεχεία στο ελεύθερο θέατρο.
Κατεξοχήν θεατρικός ηθοποιός, ο Καρακατσάνης είχε μικρή παρουσία στη μεγάλη οθόνη, με 11 ταινίες στο ενεργητικό του από το 1967 έως το 1986. Από τις τελευταίες του εμφανίσεις στο θέατρο ήταν στο Θάνατο του εμποράκου του Άρθουρ Μίλερ και τις Νταντάδες του Γιώργου Σκούρτη, ενώ το καλοκαίρι του 2011 σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, με συμπρωταγωνιστές τους Γιώργο Κωνσταντίνου, Γιώργο Παρτσαλάκη, Βασίλη Τσιβιλίκα, Κώστα Βουτσά και Βάσια Τριφύλλη.
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη 1959-
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη γεννήθηκε στο Διδυμότειχο στις 4 Ιουλίου 1958 και είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη γεννήθηκε στην Δόξα Έβρου. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Άρχισε την καριέρα της στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και έχει εργαστεί τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Συνεργάστηκε με την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης στα έργα: Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του Σαίξπηρ, Η παρέλαση της Λούλας Αναγνωστάκη, Ρασομόν των Μ. και Φ. Κάνιν με το θεατρικό εργαστήρι Θεσσαλονίκης: Η δολοφονία του Μαρά του Πέτερ Βάις, Με το ίδιο μέτρο του Σαίξπηρ, με το Αεικίνητο: Οι αλλοπαρμένοι των Μίντλετον και Ρόουλεϊ.
Από το 1984 μέχρι το 1992 η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη υπήρξε στέλεχος του Ανοιχτού Θεάτρου και έπαιξε στις παραστάσεις του: Πολύ κακό για το τίποτα του Σαίξπηρ, Οι γάμοι του Φίγκαρο του Μπωμαρσαί, Κρίμα που είναι πόρνη του Τζον Φορντ, Η Τρικυμία του Σαίξπηρ, Ο πελεκάνος του Στρίνμπεργκ, Λούλου του Βέντεκιντ, Τρεις αδερφές του Τσέχωφ, Ανθή του Αντρέγιεφ, Βάτραχοι του Αριστοφάνη, Άμλετ του Σαίξπηρ.
Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Πάτρας η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη συμμετείχε στις παραστάσεις του Θεατρικού Αναλογίου: Μαντάμ ντε Σαντ του Μίσιμα και Μπλε βαθύ, σχεδόν μαύρο του Θανάση Βαλτινού.
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη συνεργάστηκε με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καλαμάτας: Τρωίλος και Χρυσηίδα του Σαίξπηρ, με το θέατρο Αθήναιον: Η όπερα της πεντάρας του Μπρέχτ, με την Κάτια Δανδουλάκη: Ο Γλάρος του Τσέχωφ, με το Γιώργο Κιμούλη: Δεσποινίς Τζούλια του Στρίντμπεργκ και Μάκβεθ του Σαίξπηρ, με την Εταιρία Θεάτρου Μηχανή: Decadence του Στήβεν Μπέρκοφ, με το θέατρο του Νότου: Ελένη του Ευριπίδη και Η Δούκισσα του Μάλφι του Τζον Γουέμπστερ.
Με το Εθνικό Θέατρο η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη έχει συνεργαστεί ως μέλος χορού στις τραγωδίες του Ευριπίδη: Ορέστης, Ιππόλυτος, Βάκχες, Ηλέκτρα και έπαιξε τους ομώνυμους ρόλους στις τραγωδίες Αντιγόνη του Σοφοκλή, Μήδεια του Ευριπίδη και Ηλέκτρα του Σοφοκλή. Από τον Νοέμβριο του 1997 μέχρι τον Ιούλιο του 1999 συμμετείχε στη μεγάλη περιοδεία του Εθνικού Θεάτρου με τη Μήδεια και την Ηλέκτρα ανά τον κόσμο: Τουρκία, Γαλλία, Αυστραλία, Ισραήλ, Πορτογαλία, Η.Π.Α, Καναδά, Δανία, Βουλγαρία, Κίνα, Ιαπωνία.
Σε συνεργασία με τον παραγωγό Γιώργο Κυπραίο έχει ανεβάσει τα έργα: Skriker της Κάρυλ Τσέρτσιλ και Η μνήμη του νερού της Σήλα Στήβενσον.
Φωτογραφίες της Καραμπέτη (απο θεατρικές παραστάσεις αρχαίων τραγωδιών) έχουν μπει στα βιβλία του μαθήματος Ελένη της Γ’ Γυμνασίου. Όσον αφορά τη προσωπική της ζωή, από το 2006 μέχρι σήμερα, είναι ζευγάρι με τον Βούλγαρο ηθοποιό Κρις Ραντάνοφ.
Το 1992, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ενώ ήταν καλεσμένη στον “Πρωινό Καφέ”, παρότρυνε τους τηλεθεατές να συγκρατήσουν το όνομα της Καραμπέτη, καθώς το μέλλον τής επιφύλασσε, μία λαμπρή καριέρα.
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη: Φιλμογραφία
| Έτος | Τίτλος σειράς | Κανάλι |
|---|---|---|
| 1986|1986 | Ο έρωτας του Οδυσσέα | ΕΡΤ |
| 1989|1989 | Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας: Κραυγή στο σκοτάδι | ΕΤ2 |
| 1989|1989 | Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας: Το μαύρο δωμάτιο | ΕΤ2 |
| 1989|1989 | Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας: Το τελευταίο γεύμα | ΕΤ2 |
| 1990|1990 | Ο Κίτρινος Φάκελος | ΑΝΤ1 |
| 1992|1992 | Ανατομία ενός εγκλήματος: Η διπλή αλήθεια | ΑΝΤ1 |
| 1992|1992 | Ανατομία ενός εγκλήματος: Τυφλή εκδίκηση | ΑΝΤ1 |
| 1992|1992 | Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά | ΑΝΤ1 |
| 1994|1994 | Ανατομία ενός εγκλήματος: Η τρίτη εντολή | ΑΝΤ1 |
| 1994|1994 | Οι Αγνοημένοι: Το πέρασμα | ΑΝΤ1 |
| 1994|1994 | Το τελευταίο αντίο | Mega |
| 1997|1997 | Η αγάπη άργησε μια μέρα | ΕΤ1 |
| 1998|1998 | Ο Μεγάλος Θυμός | Mega |
| 2000|2000 | Κόκκινος κύκλος: Επίγειος θεός | Alpha |
| 2002|2002 | Ασθενείς και οδοιπόροι | ΕΤ1 |
| 2002|2002 | Κόκκινος κύκλος: Θέλω μια χάρη | Alpha |
| 2005|2005 | 10η εντολή: Cherchez la femme | Alpha |
| 2005|2005 | 10η εντολή: Σε στενό οικογενειακό κύκλο | Alpha |
| 2005|2005 | Μωβ-Ροζ | ΑΝΤ1 |
| 2006|2006 | 10η εντολή: Μαινάδες | Alpha |
| 2006|2006 | Η Τελευταία Παράσταση | Alpha |
| 2010|2010 | Ο 3ος νόμος: Η μυρωδιά του κτήνους | Mega |
| 2015|2015 | 10η εντολή: Θηρίο | Alpha |
| 2015|2015 | 10η εντολή: Σιωπή | Alpha |
| 2019|2019 | Η ζωή εν τάφω | ΕΡΤ1 |
| 2022|2022 | Αγάπη Παράνομη | ΕΡΤ1 |
| 2022|2022 | Φλόγα και Άνεμος | ΕΡΤ1 |
Τζένη Καρέζη 1934-1992
Η Τζένη Καρέζη (το πραγματικό της όνομα ήταν, Ευγενία Καρπούζη) γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου 1934 και ήταν μία από τις δημοφιλέστερες Ελληνίδες ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Ο πατέρας της, Κωνσταντίνος Καρπούζης, ήταν γυμνασιάρχης και η μητέρα της, Θεώνη Καρπούζη, δασκάλα. Πέρασε τα σχολικά της χρόνια πρώτα στην Θεσσαλονίκη, εσωτερική στο Γαλλικό σχολείο Καλογραιών, και κατόπιν στην Αθήνα, στην Ελληνογαλλική Σχολή «Άγιος Ιωσήφ». Την ίδια χρονιά και κατανικώντας τις αντιρρήσεις του οικογενειακού της περιβάλλοντος περνά τις εξετάσεις και εισάγεται στην Δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου, από την οποία αποφοιτά το 1954.
H αγάπη της για το θέατρο άρχισε να εκδηλώνεται από τα μαθητικά της, ακόμη, χρόνια κι εκφράστηκε με τη συμμετοχή της στις σχολικές παραστάσεις. Τη χρονιά αποφοίτησής της από την Ελληνογαλλική Σχολή το 1951 πήρε μέρος στην παράσταση της «Aντιγόνης» του Σοφοκλή που ανέβηκε στο θέατρο «ΡΕΞ» από τους τελειόφοιτους, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο.
Τον Οκτώβριο του 1954 κάνει την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο, στο έργο «Ωραία Ελένη», δίπλα στην Μελίνα Μερκούρη και τον Βασίλη Διαμαντόπουλο. Σχεδόν ταυτόχρονα, το 1955 εμφανίζεται και στην πρώτη κινηματογραφική της ταινία, σαν πρωταγωνίστρια μάλιστα, στην ταινία Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο.
Στο Εθνικό θέατρο θα μείνει μέχρι το 1959. Από το 1960 θα στραφεί στο ελεύθερο θέατρο, συγκροτώντας θιάσους με όλα σχεδόν τα διάσημα ονόματα του ελληνικού θεάτρου. Από το 1968 και μέχρι το θάνατό της θα συνεργαστεί αποκλειστικά με τον ηθοποιό και σύζυγό της Κώστα Καζάκο.
Το 1955 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου “Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο”, για να ακολουθήσουν περισσότερες από 30 ταινίες: “Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος” (1960), “Η νύφη το ’σκασε” (1962), “Τα κόκκινα φανάρια” (1963), “Δεσποινίς διευθυντής (1964), “Μια τρελή τρελή οικογένεια” (1965), “Τζένη – Τζένη” (1966), “Ένας ιππότης για τη Βασούλα” (1968), “Μια γυναίκα στην αντίσταση” (1970).
Μετά το 1960, δημιούργησε δικούς της προσωπικούς θιάσους και συνεργάστηκε με έξοχους κωμικούς, όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Μίμης Φωτόπουλος και ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος.
Η Τζένη Καρέζη το 1973, συμμετείχε στο “Μεγάλο μας τσίρκο”, του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Μαζί της έπαιξαν ο Κώστας Καζάκος, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος,ο Νίκος Κούρος, ο Τίμος Περλέγκας και ο Χρήστος Καλαβρούζος. Τη μουσική έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος και τραγούδησε ο Νίκος Ξυλούρης.
Η Τζένη Καρέζη ήταν στρατευμένη στο κομμουνιστικό κίνημα συμμετέχοντας σε πολλές πορείες ειρήνης. Ήταν μέλος της ΕΔΑ. Στα χρόνια της Χούντας συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα και το 1974 έγινε μέλος του ΚΚΕ.
Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον δημοσιογραφο Ζάχο Χατζηφωτίου (1962-1964).
Τον Αύγουστο του 1968 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο, με τον οποίο και απέκτησε ένα γιο, τον επίσης ηθοποιό Κωνσταντίνο Καζάκο.
Τον Φεβρουάριο του 1988, παίζει στον Βυσσινόκηπο του Αντόν Τσέχωφ. Όμως, λίγες μέρες μόλις πριν την παράσταση, η Τζένη Καρέζη διεγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο της μήτρας. Η Καρέζη όμως δίνει ακόμα μια παράσταση, το “Διαμάντια και Μπλουζ”, την περίοδο 1990-1991. Έκτοτε, η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε αρκετά. Τις τελευταίες μέρες της ζωής της, η κατάσταση της υγείας της χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο.
Έφυγε από τη ζωή στις 26 Ιουλίου 1992, μετά από τετραετή μάχη με τον καρκίνο. Η σορός της τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Στις 29 Ιουλίου έγινε η κηδεία στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και απλού κόσμου. Λίγους μήνες πριν το θάνατό της είχε συγγράψει την αυτοβιογραφία της.
Στη μνήμη της ιδρύθηκε, την ίδια χρονιά, το ίδρυμα, “Τζένη Καρέζη” με σκοπό την παρηγορητική αγωγή των ασθενών που πάσχουν από καρκίνο και χρόνιες καταληκτικές νόσους και τη με κάθε μέσο ανακούφισή τους από τον πόνο.
Τζένη Καρέζη: Φιλμογραφία
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1955 | Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο |
| 1957 | Δελησταύρου και υιός |
| 1957 | Η θεία από το Σικάγο |
| 1957 | Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο |
| 1958 | Η λίμνη των πόθων |
| 1958 | Μια λατέρνα μια ζωή |
| 1958 | Το τρελλοκόριτσο |
| 1959 | Ναυάγια της ζωής |
| 1959 | Ταξίδι με τον έρωτα |
| 1959 | Το νησί των γενναίων |
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1960 | Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλλίκαρα |
| 1960 | Ραντεβού στην Κέρκυρα |
| 1960 | Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος |
| 1960 | Χριστίνα |
| 1961 | Ποια είναι η Μαργαρίτα |
| 1962 | Η Αθήνα τη νύχτα |
| 1962 | Η νύφη τό ‘σκασε |
| 1962 | Προδομένη αγάπη |
| 1963 | Κόκκινα φανάρια |
| 1964 | Δις διευθυντής |
| 1964 | Ένας μεγάλος έρωτας |
| 1964 | Λόλα |
| 1965 | Μια τρελή τρελή οικογένεια |
| 1965 | Τζένη Τζένη |
| 1967 | Εκείνος κι εκείνη |
| 1967 | Κοντσέρτο για πολυβόλα |
| 1968 | Αγάπη και αίμα |
| 1968 | Ένας ιππότης για τη Βασούλα |
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1970 | Μια γυναίκα στην αντίσταση |
| 1971 | Μαντώ Μαυρογένους |
| 1972 | Ερωτική συμφωνία |
| 1972 | Λυσιστράτη |
Καρλάτου Όλγα
Στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, η Όλγα Καρλάτου υπήρξε μία από τις ομορφότερες διεθνείς Ελληνίδες ηθοποιούς, μία από τις ελάχιστες που κατάφεραν πραγματικά να κάνουν καριέρα εκτός των συνόρων.
Έπαιξε σε ταινίες κλασικές όπως “Οι εντιμότατοι φίλοι μου”, και το “Κάποτε στην Αμερική”, αλλά και σε μια σειρά cult ταινιών τρόμου με αποκορύφωμα το ”Zombie Flesh Eaters”, όπου σε μια σκηνή που έγραψε ιστορία στο είδος χάνει το ένα της μάτι, ενώ στη μικρή οθόνη συμπρωταγωνίστησε με τον Gregory Peck στο “Τhe Scarlett and the Black”.
Πέρασε και από τον ελληνικό κινηματογράφο παίζοντας στους “Τεμπέληδες της Εύφορης Κοιλάδας”, του Νίκου Παναγιωτόπουλου, στον «Ελευθέριο Βενιζέλο», του Παντελή Βούλγαρη, και στην “Έξοδο κινδύνου”, του Φώσκολου, δίπλα στο Γιώργο Φούντα, μεταξύ άλλων.
Το 1984 ο Prince την επέλεξε για να παίξει τη μητέρα του στην αυτοβιογραφική ταινία “Purple Rain”, που έφτασε στα Όσκαρ.
Η Όλγα Καρλάτου γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 20 Απριλίου, το 1947. Το πραγματικό της όνομα είναι Όλγα Βλασσοπούλου.
Τα παιδικά της χρόνια αμέσως μετά τον πόλεμο ήταν δύσκολα. ”Δεν έχουμε δική μας γη, έχουμε όμως το μυαλό μας και αν το καλλιεργήσουμε, θα τα καταφέρουμε” της έλεγε η μητέρα της.
Η μόνη ”πολυτέλεια”, τα απαραίτητα βιβλία για τη μόρφωσή της. Τελείωσε με υποτροφία το Εθνικό Θέατρο και παντρεύτηκε το διεθνή Έλληνα σκηνοθέτη Νίκο Παπατάκη, πρώην σύζυγο της Ανούκ Αιμέ.
Η άνοδος της χούντας στην εξουσία έστειλε το ζευγάρι στο Παρίσι. Ήδη όμως είχε ξεκινήσει η κινηματογραφική καριέρα της Όλγας στην ταινία “Οι βοσκοί” σε σκηνοθεσία του συζύγου της.
Τα επόμενα χρόνια η ζωή τους μοιράζεται ανάμεσα στο Παρίσι, τη Ρώμη και την Αθήνα. Συμμετέχει σε παραπάνω από 40 κινηματογραφικές παραγωγές, αλλά και ηχογραφεί τραγούδια. Το 1984 χωρίζει τον Νίκο Παπατάκη και την επόμενη χρονιά παντρεύεται το σκηνοθέτη Άρθουρ Ράνκιν Τζούνιορ με τον οποίο έμεινε μέχρι το θάνατό του το 2014.
Με το γάμο της με το σκηνοθέτη του τηλεοπτικού ‘Hobbit” και άλλων παιδικών ταινιών τελείωσε και η κινηματογραφική της καριέρα. Το 2003 το ζευγάρι αποφάσισε να μετακομίσει στις Μπαχάμες όπου ξεκίνησε μια νέα άνετη ζωή. Η Όλγα Ράνκιν, όπως συστήνεται πλέον, δεν έπαψε ποτέ να ακολουθεί τη συμβουλή της μητέρας της.
Πήρε με άριστα το ”Bachelor of Arts Degree in International Studies”, στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, το 2003 και, στη συνέχεια, το 2004 μάστερ στην ”Ανθρωπιστική και Κοινωνική Σκέψη”.
Έπειτα, έγινε δεκτή στο Πανεπιστήμιο του Κεντ, στη Νομική Σχολή. Κατόπιν, μετά την αποφοίτησή της, επέστρεψε στις Βερμούδες, όπου ξεκίνησε να δουλεύει ως βοηθός σε δικηγορικό γραφείο σε ηλικία 65 ετών.
“Όταν ξεκίνησα τις νομικές σπουδές, είπα από μέσα μου είμαι πολύ μεγάλη, δεν μπορώ να το κάνω” δήλωσε στην εφημερίδα ”Bernews”.
“Αυτό που με έκανε να μη το βάλω κάτω είναι κάτι που πρέπει να έχουν στο μυαλό τους και οι νεότεροι: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα, ό,τι είναι να κάνουμε πρέπει να το κάνουμε τώρα και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να κάνουμε άλματα.
Πιστεύω στη δράση. Ποτέ δεν είσαι πολύ μεγάλος για κάτι…”.
Μιχάλης Αργυρόπουλος
elenasdiary.com
Γιώργος Καπουτζίδης 1972-
Ο Γιώργος Καπουτζίδης είναι σεναριογράφος και ηθοποιός. Γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου το 1972 και κατάγεται από τις Σέρρες. Είναι τελειόφοιτος της “Νομικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης” (1990-1995) και πτυχιούχος “Δραματικής Σχολής Αθηνών Γεωργίου Θεοδοσιάδη” (1995-1998). Γνωρίζει Αγγλικά, Ισπανικά και Γερμανικά.
Η σχέση του με τη σεναριογραφία ξεκίνησε με αρχική έμπνευση τη θητεία του στο στρατό, αλλά και επειδή ως ηθοποιός μόνο ήταν δύσκολο να βρει εργασία (όπως έχει πει ο ίδιος). Από τις πρώτες του συνεργασίες εκτός τηλεόρασης είναι αυτή με τον Τάκη Ζαχαράτο. Παράλληλα ψυχαγωγούσε τους φίλους του με σενάρια και κείμενα που έγραφε ο ίδιος. Οι φίλοι του τού πρότειναν να γράψει κάποιο σενάριο και να το στείλει σε τηλεοπτικούς σταθμούς.
Η πρώτη σεναριακή τηλεοπτική δουλειά του ήταν η κωμωδία, “Σαββατογεννημένες” στο Mega Channel (σεζόν 2003- 2004), όπου έγραφε το σενάριο και είχε τον ρόλο του Ουρουγουανού Χοσέ. Η αλήθεια είναι πως το καλοκαίρι του 2001 ο ίδιος δούλευε σε μαγαζί στο Μοναστηράκι και πουλούσε αγαλματάκια και στην πραγματικότητα. Η σειρά έγινε δημοφιλής και βραβεύτηκε με το βραβείο ΠΡΟΣΩΠΑ 2004 ως η καλύτερη Κωμική Σειρά για το έτος 2003/2004.
Αμέσως μετά ήρθε το θέατρο όπου ο Γιώργος Καπουτζίδης συμμετείχε στην πολυετή και επιτυχημένη παράσταση «Σεσουάρ για δολοφόνους». Η δεύτερη τηλεοπτική του δουλειά με τίτλο «Στο Παρά Πέντε» είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του ως τώρα. Αυτό που έκανε την σειρά δημοφιλή είναι οι ανατροπές, το χιούμορ, οι αστείες ατάκες, το μυστήριο και η δράση.
Το 2006 ο Γιώργος Καπουτζίδης επιλέχθηκε από την ΕΡΤ για να συγγράψει τους διαλόγους του Σάκη Ρουβά και της Μαρίας Μενούνος για την παρουσίαση του διαγωνισμού της Eurovision, και παράλληλα ήταν τηλεοπτικός σχολιαστής του τελικού μαζί με τη Ζέτα Μακρυπούλια. Επίσης στον διαγωνισμό της Eurovision,το 2009 έγραψε τα κείμενα των σχολιαστών-αδερφών Μαγγίρα. Το 2013 επιλέχθηκε από την ΕΡΤ και το MAD TV GREECE να παρουσιάσει τον ελληνικό τελικό της Eurovision, Eurosong 2013 – A MAD Show με συμπαρουσιάστρια την Δέσποινα Βανδή. Επίσης ο ίδιος έγραψε και τα κείμενα αυτού του τελικού.
To 2006 ο Γιώργος Καπουτζίδης βραβεύτηκε ως ο αγαπημένος ηθοποιός του κοινού στα Βραβεία Πρόσωπα 2006, στα ελληνικά τηλεοπτικά βραβεία. Στα ίδια βραβεία η σειρά του, ήταν υποψήφια σε 17 διαφορετικές κατηγορίες και τιμήθηκε συνολικά με 7 βραβεία.Τη σεζόν 2006 – 2007 προβλήθηκε από το Mega Channel ο δεύτερος κύκλος της σειράς «Στο Παρά Πέντε». Η αυλαία «έπεσε» οριστικά στις 18 Ιουνίου 2007.
Το ποσοστό τηλεθέασης που συγκέντρωσε ήταν 66,0%. Στις 3 Ιουλίου 2007, στην εκδήλωση «Τηλεοπτικά Βραβεία Wind Πρόσωπα 2007», το «Στο Παρά Πέντε» απέσπασε συνολικά 7 βραβεία και θεωρείται το φαινόμενο των τελευταίων 10 ετών. Στην ψηφοφορία του κοινού για τα 20 χρόνια του Mega Channel, ο Γιώργος Καπουτζίδης ψηφίστηκε ως ο 4ος καλύτερος πρωταγωνιστής κωμωδίας και η σειρά “Σαββατογεννημένες” ως η 6η καλύτερη κωμική σειρά.
Το “Στο πάρα πέντε” όμως ψηφίστηκε από το κοινό ως η καλύτερη κωμική σειρά των 20 χρόνων του Mega. Τον Ιανουάριο του 2015, προβλήθηκε το πρώτο επεισόδιο της τρίτης του τηλεοπτικής σειράς, “Εθνική Ελλάδος”. Εκεί, παίζει τον προπονητή μιας γυναικείας ομάδας “curling”, τον Χρήστο Μελίτη. Ο Χρήστος είναι ομοφυλόφυλος και είναι Έλληνας αλλα έχει μεγαλώσει στον Καναδά.
Ήταν το 1987 όταν η τύχη του Γιώργου Καπουτζίδη άλλαξε τα πάντα. Όταν η οικογένειά του βρέθηκε ξαφνικά με πολλά εκατομμύρια δραχμές στον λογαριασμό της, ύστερα από… 30 χρόνια προσπάθειας.
Ο Γιώργος Καπουτζίδης ήταν τότε 15 ετών. Ζούσε με την οικογένειά του στις Σέρρες. Ένα απόγευμα, μετά το φροντιστήριο γύρισε στο σπίτι του και βρήκε τη μητέρα και την αδερφή του να κλαίνε. Αμέσως, το μυαλό του πήγε στο κακό, αφού όπως έχει δηλώσει στην κάμερα της «Μηχανής του Χρόνου», φοβήθηκε πως κάποιος είχε πάθει κάτι κακό.
Τα πράγματα, όμως, δεν ήταν έτσι. Ο πατέρας του μόλις είχε κερδίσει 120 εκατομμύρια δραχμές στο Εθνικό Λαχείο! Ο «μαγικός» λαχνός είχε τον αριθμό 52684.
Γιώργος Καπουτζίδης: Φιλμογραφία
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 2006 | Ιλουστρασιόν |
| 2009 | Η κληρονόμος |
| Έτος | Τίτλος σειράς | Κανάλι |
|---|---|---|
| 1998|1998 | Απαγορευμένη αγάπη | Mega |
| 2002|2002 | Camera Cafe | Mega |
| 2003|2003 | Η Νταντά | Mega |
| 2003|2003 | Σαββατογεννημένες | Mega |
| 2005|2005 | Στο Παρά 5 | Mega |
| 2008|2008 | S1ngles 3 | Mega |
| 2008|2008 | Το Κόκκινο Δωμάτιο: Κόκκινη Ομηρία | Mega |
| 2009|2009 | Μίλα μου Βρώμικα | Mega |
| 2015|2015 | Εθνική Ελλάδος | Mega |
| 2018|2018 | Όσο έχω εσένα | ΣΚΑΙ |
Πληροφορίες βιογραφίας από το retrodb.gr
Στέλιος Καππάτος 1938-1987
Ο Στέλιος Καππάτος γεννήθηκε το 1938 και μεγάλωσε στην Ηλιούπολη της Αθήνας, με καταγωγή από τα Δηλινάτα της Κεφαλονιάς.
Υπήρξε για μεγάλο χρονικό διάστημα, βασικό και μόνιμο στέλεχος του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.
Μεγάλη ήταν η παρουσία του στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος το οποίο υπηρέτησε από το 1971 έως το θάνατο του ερμηνεύοντας πλήθος κλασσικών ρόλων σε περισσότερα από 40 έργα.
Το 1964 έκανε την πρώτη επαγγελματική του εμφάνιση στο θέατρο με τον θίασο της Έλλης Λαμπέτη. Πιο σημαντικές, “Λεωφορείον ο Πόθος” (1965), “Νεφέλες” [1978] με τους Θύμιο Καρακατσάνη (Στρεψιάδης), και τον ίδιο, στον ρόλο του Ξανθία.
Το 1980-1981 πρωταγωνίστησε με τον Διονύση Παγουλάτο στο έργο, «Ο Αφορεσμένος» του Λασκαράτου. Επίσης στην Τραγωδία «Ελένη», του ΚΘΒΕ με σκηνοθέτη τον Ανδρέα Βουτσινά, όπου ο Στέλιος Καπάτος, ερμήνευσε έναν Αιγύπτιο Αγγελιαφόρο.
Ο Στέλιος Καππάτος απεβίωσε στην Θεσσαλονίκη, στις 3 Νοεμβρίου 1987 σε ηλικία μόλις 49 ετών.
Στέλιος Καππάτος: Φιλμογραφία
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1965 | Πικρή ζωή |
| 1969 | Πληγωμένα νειάτα |
| 1974 | Δι’ ασήμαντον αφορμήν |
| 1976 | Μάης |
| 1987 | Δοξόμπους |
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Γιώργος Κάππης 1928-1999
Ο ηθοποιός, Γιώργος Κάππης γεννήθηκε το 1928 στην Θεσσαλονίκη και έγινε γνωστός από δεύτερους ρόλους σε κωμωδίες του κινηματογράφου.
Εμφανίστηκε σε ταινίες του Γιάννη Δαλιανίδη και αλήστου μνήμης ρόλοι του είναι ως αφελής γιος του Αλέκου Λειβαδίτη στο «Ο εμίρης και ο κακομοίρης» αλλά και ως σκηνοθέτης που τελικά ξυλοφορτώνεται από το Λάμπρο Κωνσταντάρα στο “Ο τρελός τα έχει 400“. Έλαβε μέρος και σε πολλές βιντεοταινίες της δεκαετίας του ’80 λόγω επιβίωσης.
Αλησμόνητος έχει μείνει στη μνήμη του πειραϊκού θεατρόφιλου κοινού όταν (μετά τη μεταπολίτευση) ανοίγοντας η αυλαία, το σκηνικό παρουσίαζε μια μεγάλη κλειστή γροθιά με ανασηκωμένο όμως το μεσαίο δάκτυλο στη κορυφή του οποίου φερόταν να κάθεται ο Γιώργος Κάππης, χωρίς να μιλάει.
Μετά παρέλευση 2-3 λεπτών και ενώ το κοινό γέλαγε έντονα προκαλούμενος πειραχτικά έλεγε:
– Γελάτε ε!…, Γελάστε!…, Γελάστε!… Όλοι σας 7 χρόνια καθόσασταν εδώ πάνω!
Τα τελευταία χρόνια ήταν παραγκωνισμένος καλλιτεχνικά και η περιπέτεια αυτή έγινε θέμα τον Ιούνιο του 1998 στις εφημερίδες και στο δελτίο ειδήσεων του Σκάι. Πέθανε φτωχός, μέσα στη μοναξιά, το Μάιο του 1999 στο σπίτι του από καρδιά. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο της Γλυφάδας με παρουσία πολύ λίγων συναδέλφων του.
Είχε μια κόρη, την Πατρίτσια. Αυτοί που τον τίμησαν στην κηδεία του ήταν μόνο η Άννα Φόνσου, ο Νίκος Παπαναστασίου, ο Γιώργος Φούντας μαζί με την γυναίκα του Χρυσούλα Ζώκα, η Μαρία Μαρτίκα και ο Χρήστος Φωτίδης.Την επόμενη μέρα της κηδείας του μίλησαν γιαυτόν σε δελτίο ειδήσεων του Σκαι ο Κώστας Βουτσάς και η Δέσποινα Στυλιανοπούλου που είχε παίξει μαζί του στον κινηματογράφο και στο θέατρο.
Γιώργος Κάππης: Φιλμογραφία
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1962 | Πονεμένη μητέρα |
| 1962 | Του Κουτρούλη ο γάμος |
| 1963 | Ζητείται Τίμιος |
| 1963 | Ο ψευτοθόδωρος |
| 1964 | Άλλος για το εκατομμύριο |
| 1964 | Ότι θέλει ο λαός |
| 1964 | Κόσμος και κοσμάκης |
| 1964 | Ο εμίρης και ο κακομοίρης |
| 1965 | Το πρόσωπο της ημέρας |
| 1966 | Φίφης ο ακτύπητος |
| 1967 | Νυμφίος ανύμφευτος |
| 1967 | Το κορίτσι της οργής |
| 1968 | Μεγάλες αγάπες |
| 1968 | Ο Τρελλός τάχει 400 |
| 1968 | Ορκίζομαι είμαι αθώα |
| 1969 | Η αρχόντισσα της κουζίνας |
| 1969 | Ο θαυματοποιός |
| 1969 | Το αφεντικό μου ήταν κορόιδο |
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1970 | Αγάπησα μιά άγνωστη |
| 1971 | Διακοπές στην Κύπρο μας |
| 1971 | Τα ομορφόπαιδα |
| 1972 | Κλεμμένος έρωτας |
| 1979 | Τα παιδιά της πιάτσας |
| 1980 | Γεύση από Ελλάδα |
| 1980 | Ο ποδόγυρος |
| 1983 | Ο Παπασούζας φαντομάς |
| 1983 | Ο άνθρωπος που το ‘παιζε πολύ |
| 1985 | Μούτρο το μουτράκι |
| 1985 | Τρέλλα είναι θα περάσει |
| 1986 | Αναρχικές καλόγριες |
| 1986 | Γρανίτα από χιόνι |
| 1986 | Δημόσιος υπάλληλος |
| 1986 | Η αναρχικιά |
| 1986 | Κοψοχέρης πρασινοφρουρός |
| 1986 | Με το ζόρι τρελός |
| 1986 | Τα κοροϊδάκια της Αθήνας |
| 1987 | Η φάπα της χρονιάς |
| 1987 | Ο παπακαβάλας |
| 1988 | Ο μεγάλος παραμυθάς |
| 1988 | Πορτοφολά αγάπη μου |
| Έτος | Τίτλος παράστασης |
|---|---|
| 1961 | Γλυκειά Αθήνα |
| 1961 | Τριαντάφυλλα για σας |
| 1963 | Ο 13ος θεός |
| 1969 | Μίνι, μάξι και σηθρού |
| 1974 | Δόξα τω Θεώ Μπράβο στον Λαό |
| 1979 | Φρύδια, βότκα και ρετσίνα |
| 1987 | Καμπαρέ Ελλάς |
| 1992 | Ελλάς Ελλήνων νηστικών |
| 1992 | Πέτα τη μαμά απ’ το παράθυρο |
Παναγιώτης Καραβουσιάνος 1908-1973
Ο Παναγιώτης Καραβουσιάνος γεννήθηκε το 1908. Απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου. Μέλος του Σ.Ε.Η. από το 1936. Στην αρχή της σταδιοδρομίας του έπαιξε «πρόζα», συνεργαζόμενος με κορυφαίους θιάσους («Εθνικού Θεάτρου», Μ. Κοτοπούλη, κ.λπ.).
Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου στρατεύτηκε και πολέμησε.
Στην Κατοχή ήταν οργανωμένος στο ΕΑΜ. Κατά τη διάρκεια των “Δεκεμβριανών” κι όταν η Πολιτοφυλακή του ΕΛΑΣ είχε συλλάβει την μεγάλη ηθοποιό της εποχής Ελένη Παπαδάκη, αυτός το έμαθε τυχαία και την επισκέπτηκε στα κρατητήρια ενώ δεν μπόρεσε να αποτρέψει την εκτέλεσή της.
Μάλιστα λέγεται ότι όταν την αντίκρυσε της φίλησε το χέρι (η Παπαδάκη είχε φροντίσει ώστε το παιδί του να μπει στα κατοχικά συσσίτια κι έτσι να επιβιώσει). Μεταπολεμικά μεταπήδησε στο λυρικό θέατρο και διετέλεσε για πολλά χρόνια στέλεχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Ανήκε στην ιδρυτική ομάδα χορωδών της νεοσύστατης ΕΛΣ. Κατά την περίοδο 1940/61 ερμήνευσε επίσης δευτερεύοντες και βοηθητικούς ρόλους σε περισσότερες σε 12 όπερες και οκτώ οπερέτες, σε 45 παραγωγές ή/και αναβιώσεις παραγωγών, οι περισσότερες των οποίων ήσαν πρώτες παρουσιάσεις έργων από την ΕΛΣ.
Εμφανίστηκε, μεταξύ άλλων, στις όπερες Η νυχτερίδα “Die Fledermaus” (εναρκτήρια παραγωγή του θεσμού), Μαντάμα Μπαττερφλάι “Madama Butterfly”, Η απαγωγή από το σεράι “Die Entführung aus dem Serail”, Ο κουρέας της Σεβίλλης “Il barbiere di Siviglia”, Τζάννι Σκίκκι “Gianni Schicchi”, Ναμπούκκο “Nabucco”, Μανόν “Manon”, Μποέμ “La bohème”, Ναμπούκκο “Nabucco”, Ο Βασιλιάς Ανήλιαγος, Η πουλημένη μνηστή “Prodaná nevěsta”, Μπορίς Γκοντουνόφ, Τόσκα “Tosca”, Χοβάντσινα (Υπόθεση Χοβάνσκι). Επίσης στις οπερέτες: Στα παραπήγματα, Η Ολλανδέζα “Das Hollandweibchen”, Παγκανίνι “Paganini”, Η πριγκίπισσα της Σασσώνος, Ο βαρώνος ατσίγγανος “Der Zigeunerbaron”, Το ρόδο του Τυρόλου “Der Vogelhändler”, Το σπίτι των τριών κοριτσιών “Das Dreimädelhaus”
Στον κινηματογράφο ερμήνευσε δεύτερους και τρίτους ρόλους και πάντα το ρόλο του “σκληρού”. Το γιγαντιαίο παράστημά του και η επιβλητική του παρουσία είχαν σαν αποτέλεσμα να προκαλεί τον κινηματογραφικό φόβο των πρωταγωνιστών.
Σε πολλές ταινίες εμφανίζεται και ως Παναγιώτης Καραβουσάνος.
Σύζυγός του ήταν η ηθοποιός Παρασκευή (Βιβή) Καραβουσιανού που πέθανε το 1967.
Ο Παναγιώτης Καραβουσιάνος έφυγε από τη ζωή το 1973(με επιφύλαξη) σε ηλικία 65 ετών.
Παναγιώτης Καραβουσιάνος: Φιλμογραφία
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1948 | Μαρίνος Κοντάρας |
| 1950 | Οι απάχηδες των Αθηνών |
| 1951 | Προ παντός ψυχραιμία |
| 1952 | Δυο κοθώνια στο ναυτικό |
| 1953 | Γενίτσαρος |
| 1953 | Το σωφεράκι |
| 1954 | Γκολ στον έρωτα |
| 1954 | Το κορίτσι της γειτονιάς |
| 1955 | Τζο ο τρομερός |
| 1956 | Γραφείο συνοικεσίων |
| 1956 | Δολλάρια και όνειρα |
| 1959 | Όσο Υπάρχουν Γυναίκες |
| 1959 | Η λίμνη των στεναγμών |
| 1959 | Κρυστάλλω |
| 1959 | Ο Ηλίας του 16ου |
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1960 | Never on Sunday |
| 1960 | Για την αγάπη μιας ορφανής |
| 1960 | Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες |
| 1960 | Μανταλένα |
| 1960 | Τα Ντερβισόπαιδα |
| 1960 | Τα κίτρινα γάντια |
| 1960 | Το Κλωτσοσκούφι |
| 1960 | Το αγρίμι |
| 1961 | Για σένα την αγάπη μου |
| 1961 | Ζητείται ψεύτης |
| 1962 | Δέκα μέρες στο Παρίσι |
| 1962 | Δουλειές του ποδαριού |
| 1962 | Του Κουτρούλη ο γάμος |
| 1963 | Ο Ιππόλυτος και το βιολί του |
| 1963 | Οι σκανδαλιάρηδες |
| 1963 | Πολυτεχνίτης κι’ Ερημοσπίτης |
| 1963 | Τρίτη και 13 |
| 1963 | Τύφλα νάχη ο Μάρλον Μπράντο |
| 1964 | Έξω φτώχεια και καλή καρδιά |
| 1964 | Ο καταφερτζής |
| 1964 | Τα 201 καναρίνια |
| 1964 | Χωρίς γονείς κι αδέλφια |
| 1965 | Είναι ένας τρελλός τρελλός τρελλός Βέγγος |
| 1965 | Κάλλιο πέντε και στο χέρι |
| 1965 | Ο Μετανάστης |
| 1965 | Ο ουρανοκατέβατος |
| 1965 | Πράκτορες 005 εναντίον χρυσοπόδαρου |
| 1965 | Το βλακόμουτρο |
| 1966 | Επιχείρησις όρμα χοντρέ |
| 1966 | Η Κόρη μου η Σοσιαλίστρια |
| 1966 | Ο μπαμπάς μου ο τέντι μπόις |
| 1966 | Οι κυρίες της αυλής |
| 1966 | Φίφης ο ακτύπητος |
| 1967 | Μανωλάκης ο Τέντυ Μπόυ |
| 1967 | Τι κι αν γεννήθηκα φτωχός |
| 1968 | Ο γίγας της Κυψέλης |
| 1968 | Ο φιγουρατζής |
| 1969 | Ο άνθρωπος της καρπαζιάς |
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Μάρθα Καραγιάννη 1939-2022
Η Μάρθα Καραγιάννη γεννήθηκε στις 06 Νοεμβρίου του 1939 στον Πειραιά. Ο πατέρας της Χαρίλαος Καραγιάννης καταγόταν από πλούσια οικογένεια της Ρωσίας, που έχασε την περιουσία της κατά την διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης και η μητέρα της Δόμνα Τσιρίδου ήταν ποντιακής καταγωγής από το Μπακού, την πρωτεύουσα του σημερινού Αζερμπαϊτζάν.
Οι γονείς της πρόσφυγες και οι δύο γνωρίστηκαν σε ένα ποντιακό χοροδιδασκαλείο της Δραπετσώνας, ερωτεύτηκαν και αποφάσισαν να ενώσουν τις τύχες τους το 1932.
Με το ταλέντο να ξεχειλίζει τόσο στις ερμηνείες της όσο και στα χορευτικά της νούμερα στα μιούζικαλ, κατάφερνε να συναρπάζει και να καθηλώνει το κοινό. Ποτέ δεν πήρε τον απόλυτα πρώτο ρόλο, ξεχώριζε όμως μέσα από τις ταινίες συνόλου και καταγράφηκε στη συνείδηση του κόσμου, όχι απλά ως πρωταγωνίστρια, αλλά ως Σταρ!
Ελκυστική γυναίκα με ακαταμάχητο στυλ, σαγήνευε τον αντρικό πληθυσμό και κέρδιζε τον θαυμασμό από τον γυναικείο.
Το μικρόβιο του χορού φαίνεται ότι εμφύσησαν στην κόρη τους. Σε ηλικία 8 ετών, η μικρή Μάρθα ξεκίνησε μαθήματα χορού και πολύ γρήγορα άρχισε τις εμφανίσεις με το μπαλέτο της Λουκίας Σακελλαρίου σε παραστάσεις στην Λυρική Σκηνή.
Το 1956, μαθήτρια ακόμα, απέκτησε άδεια ηθοποιού ως “εξαιρετικό ταλέντο”, μετά την πρώτη της εμφάνιση στην ταινία της Φίνος Φιλμ “Η Άγνωστος” του Ορέστη Λάσκου. Την επόμενη χρονιά έκανε την πρώτη θεατρική της εμφάνιση στην επιθεώρηση “Ελέφαντες και Ψύλλοι”.
Η Μάρθα Καραγιάννη έχτισε τον δικό της κινηματογραφικό μύθο τη χρυσή δεκαετία του ΄60.
Έχοντας κάνει αίσθηση με την παρουσία της στα καλλιτεχνικά δρώμενα, το καλοκαίρι του 1957, η νεαρή στάρλετ φωτογραφήθηκε με μπικίνι για το εξώφυλλο του περιοδικού “Γυναίκα”, του πρώτου σε κυκλοφορία γυναικείου περιοδικού εκείνα τα χρόνια.
Η γνωριμία της με τον Γιάννη Δαλιανίδη έμελλε να απογειώσει την καριέρα της. Το 1962 έπαιξε στο πρώτο ελληνικό μιούζικαλ “Μερικοί το προτιμούν κρύο” που σκηνοθέτησε ο Δαλιανίδης. Ήταν η τρίτη επιλογή του σκηνοθέτη, μετά την Άννα Φόνσου που αρνήθηκε τον ρόλο και την Πόπη Λάζου που καθυστερούσε στα γυρίσματα.
Από εκεί και πέρα η Μάρθα Καραγιάννη έπαιξε σε όλα τα μιούζικαλ του Δαλιανίδη: “Κάτι και να καίει” (1964), “Κορίτσια για φίλημα” (1965), “Μια κυρία στα μπουζούκια” (1967), “Οι θαλασσιές οι χάντρες” (1967), “Μαριχουάνα Στοπ” (1971). Χόρεψε σε όλα, αλλά τραγούδησε σε ένα, παρότι ηθοποιός του μουσικού θεάτρου. Στο “Γοργόνες και Μάγκες” (1968) τραγούδησε το “Ο άντρας που θα παντρευτώ” σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου.
Η συνεργασία τους άρχισε το 1961, κερδίζοντας σημαντικό ρόλο στην ταινία “Ζητείται Ψεύτης“. Την επόμενη σεζόν, Φίνος Φιλμ και Δαλιανίδης παρουσιάζουν το πρώτο ελληνικό μιούζικαλ “Μερικοί το Προτιμούν Κρύο”, στο οποίο η Καραγιάννη σημειώνει μεγάλη επιτυχία ως αρραβωνιαστικιά του Ντίνου Ηλιόπουλου.
Το 1969, η Μάρθα Καραγιάννη δεν δίστασε να τσαλακώσει την εικόνα της για τις ανάγκες ενός δραματικού ρόλου, του μοναδικού στην κινηματογραφικής της καριέρα. Ο Νίκος Φώσκολος ήταν αυτός που την έπεισε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία του “Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα“, δίπλα στη Νόρα Βαλσάμη, την Μάρθα Βούρτση, τον Κώστα Καζάκο και τον Άγγελο Αντωνόπουλο.
Η επόμενη ταινία της “Το ανθρωπάκι” σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, που προβλήθηκε στα τέλη του 1969, ήταν μια σάτιρα των ταινιών μελό, που είχαν κατακλύσει εκείνη την περίοδο τον ελληνικό κινηματογράφο. Υποδύεται ένα λαϊκό κορίτσι που φιλοδοξεί να γίνει σταρ του σινεμά, ένας κωμικός ρόλος με δραματικές πινελιές. Η ίδια την θεωρεί την αγαπημένη της ταινία.
Από τότε, αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι όλων των μιούζικαλ του Δαλιανίδη και της Φίνος Φιλμ, με την οποία γύρισε 20 ταινίες από τις 42 που έχει παίξει συνολικά στον κινηματογράφο.
Τις δεκαετίες 70 και ΄80 ασχολήθηκε κυρίως με το θέατρο, παίζοντας σε μιούζικαλ και κωμωδίες, ενώ τη δεκαετία του ΄90 στράφηκε στην πρόζα. Σήμερα συνεχίζει να παίζει στο θέατρο. Έχει παίξει σε 8 βιντεοταινίες και σε επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές.
Η Μάρθα Καραγιάννη, εκτός από καταξιωμένη καλλιτέχνης, είναι και ξεχωριστή περίπτωση ανθρώπου. Κουβάλησε τον μύθο της τόσα χρόνια, με σεμνότητα και ταπεινότητα, χωρίς ποτέ να κυνηγήσει τη δημοσιότητα.
Ακόμα και στην προσωπική της ζωή, ξεχώριζε με τις ιστορίες της, αφού παντρεύτηκε τον άσσο του Ολυμπιακού Μίμη Στεφανάκο, χώρισε, και στη συνέχεια έκανε δεσμό – “σχέση ζωής” όπως την έχει αποκαλέσει η ίδια – με τον Βασίλη Κωνσταντίνου, τερματοφύλακα και ίνδαλμα της εποχής για τους οπαδούς του Παναθηναϊκού.
Το 2001 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Άγκυρα” η αυτοβιογραφία της με τίτλο “Ο έρωτας μωρό μου είναι γλέντι”.
Τη χειμερινή σαιζόν 2013-14 πρωταγωνίστησε στην παράσταση του Αμιράλ “Η Μαμά Είπε Μη…!” των Στέλιου Παπαδόπουλου και Γιώργου Βάλαρη, καθώς και στην τηλεοπτική σειρά “Οι Βασιλιάδες”.
Η Μάρθα Καραγιάννη μέσα από τις συνεντεύξεις
“Ξέρεις, πάντα, από 17 χρονών τους καρατερίστικους ρόλους κιαλάριζα”. Γυναίκα, 1983, Άννυ Χέρρα-Ζυμαράκη.
“Χρόνια τώρα περιμένω πώς και πώς να μεγαλώσω, να πάψω να ‘μαι όμορφη, να έρθει η στιγμή να κάνω άλλα πράγματα”. Ταχυδρόμος, 1983, Άρης Δαβαράκης.
“Ο χορός ήταν πάντα μέσα μου, στο αίμα μου! Το μουσικό θέατρο με τράβηξε σαν μαγνήτης”. Εικόνες, 1986, Πέπη Κεφαλά.
“Και στα πράγματα που έκανα επιτυχία, είναι γιατί κάποιοι άλλοι με σπρώξανε και βρέθηκα μπροστά. Μόνη μου δεν θα τολμούσα. Θέλω πάντα να έχω συμμαχία”. Απογευματινή, 1986, Εύα Μπίθα.
“Πιστεύω ότι όταν ένας δεν έχει χιούμορ, δεν αποδέχεται την πραγματικότητα”. Τραστ, 1987, Γ.Αποστολίδης.
“Το να βγάζει γέλιο ένας ηθοποιός είναι προσωπική υπόθεση, δεν μαθαίνεται. Ή το έχεις ή όχι”. Ραδιοτηλεόραση, 1992, Αρετή Μπέσκα.
“Η TV είναι σαν την ερωμένη. Όλοι τη βρίζουν και όλοι τη θέλουν”. Σταρ, 1994, Ανδρέας Γερακάκης.
“Ξεκίνησα με ρόλους ωραίας – γιατί να το κρύψουμε άλλωστε. Μετά άρχισαν οι ονειρεμένοι μπουφόνικοι ρόλοι, έλεγα κουταμάρες, κουταμάρες, κουταμάρες, έβαζα ένα μπικίνι, χόρευα και καθάριζα”. Αδέσμευτος, 1995, Γ.Ε.Β.
“Θα μπορούσα να παίζω και στο σπίτι μου, αλλά είμαστε εγωιστικά πλάσματα οι θεατρίνοι. Θέλουμε και το κοινό…γιατί έχεις ανάγκη από την αποδοχή”. Λοιπόν, 1996, Χρήστος Σιάφκας”.
“Μόλις κάναμε χορευτικό, εκεί ήταν οι γκρίνιες, γιατί με πίεζε. Επειδή ήξερε ότι έχω δυνατότητες με πίεζε να κάνω πράγματα που θέλανε κούραση….Κι ο Γιάννης (ο Δαλιανίδης) έλεγε…’Ας την να κλάψει για να έχει επιτυχία η ταινία’…”.
“Δεν θεωρώ κανένα δραματικό ηθοποιό καλύτερο από κωμικό. Οι μεγαλύτεροι ηθοποιοί είναι οι κωμικοί. Εγώ εκτιμώ έναν ηθοποιό για το πώς παίζει, όχι για το τι παίζει”. Αδέσμευτος Τύπος, 1999, Σόνια Μαγγίνα.
Η σπουδαία ηθοποιός άφησε την τελευταία της πνοή, σε ηλικία 82 ετών, το μεσημέρι της Κυριακής 18 Σεπτεμβρίου του 2022 στις 12:50.
Στο πλευρό της μέχρι το τελευταίο λεπτό ήταν ο ψυχίατρος, Δημήτρης Σούρας, με τον οποίο την συνέδεε μια φιλία χρόνων. Εκείνος στάθηκε δίπλα της ακόμα και όταν η ηθοποιός χρειάστηκε να υποβληθεί σε επέμβαση αφαίρεσης της χολής, το φθινόπωρο του 2020. Τότε ξεκίνησαν τα προβλήματα για την υγεία της. Η ηθοποιός έχασε πολλά κιλά και ο οργανισμός της είχε πλέον εξασθενήσει.
Μάρθα Καραγιάννη: Φιλμογραφία
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1956 | Η άγνωστος Ορέστης Λάσκος |
| 1956 | Φτώχεια έρως και κομπίνες |
| 1957 | Κατά λάθος μπαμπάς |
| 1958 | Ο Κόμης Χατζηχρήστος |
| 1958 | Αδέκαροι ερωτευμένοι |
| 1959 | Για την αγάπη της βοσκοπούλας |
| 1959 | Ο θείος από τον Καναδά |
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1960 | Πλούσιοι χωρίς λεφτά |
| 1960 | Τρεις κούκλες κι εγώ |
| 1961 | Ζητείται ψεύτης |
| 1961 | Καπετάνιος για κλάματα |
| 1961 | Ευτυχώς τρελάθηκα |
| 1961 | Ο σκληρός άντρας |
| 1961 | Έξω οι κλέφτες |
| 1962 | Ο Διάβολος και η ουρά του |
| 1962 | Ο ταξιτζής |
| 1963 | Μερικοί το προτιμούν κρύο |
| 1963 | Καζανόβας |
| 1963 | Ζητείται τίμιος |
| 1963 | Αυτό το κάτι άλλο |
| 1963 | Ένα κορίτσι για δύο |
| 1964 | Κάτι να καίει |
| 1964 | Ένας ζόρικος δεκανέας |
| 1964 | Ο παράς κι ο φουκαράς |
| 1964 | Οι κληρονόμοι |
| 1965 | Κορίτσια για φίλημα |
| 1966 | Ραντεβού στον αέρα |
| 1966 | 5.000 ψέμματα |
| 1966 | Ξυπόλυτος πρίγκηψ |
| 1967 | Οι θαλασσιές οι χάντρες |
| 1967 | Νύχτα γάμου |
| 1968 | Μια κυρία στα μπουζούκια |
| 1968 | Γοργόνες και μάγκες |
| 1969 | Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα |
| 1969 | Το ανθρωπάκι |
| 1969 | Η ωραία του κουρέα |
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1971 | Μαριχουάνα στοπ |
| 1972 | Ο μάγκας με το τρίκυκλο |
| 1980 | Ο ποδόγυρος |
| 1984 | Έλα να γυμνωθούμε ντάρλινγκ |
| 1986 | Σιγανοπαπαδιά |
| 1987 | Η εκδίκηση της Νίτσας |
| 1987 | Χωρισμένοι και οι δύο |
| 1988 | Η μαμά ξαναπαντρεύεται |
| 1988 | Η ντίβα κι ο πρωτάρης |
| 1988 | Μια τρελή τρελή ζωντοχήρα |
| 1989 | Η φεμινίστρια |
| 1989 | Γαμπρός εδώ και τώρα |
| 1990 | Μια σαραντάρα ίσον με δύο εικοσάρες |
| 2009 | Πεθαίνω για σένα |
| 2010 | Το σινεμά γυμνό |
| 2014 | Από έρωτα |
| Έτος | Τίτλος Σειράς |
|---|---|
| 1977 | Ο δρόμος |
| 1984 | Αληθινές ιστορίες: Ο ντετέκτιβ |
| 1984 | Ο Ανδροκλής και τα λιοντάρια του |
| 1992 | Οι Μικρομεσαίοι |
| 1995 | Ζωή Πατίνι |
| 1996 | Τα χρώματα της αγάπης |
| 1999 | Κωνσταντίνου και Ελένης |
| 2005 | Επτά Θανάσιμες Πεθερές |
| 2006 | Safe Sex TV Stories |
| 2008 | Άγρια παιδιά |
| 2009 | Εργαζόμενη Γυναίκα |
| 2011 | Οι Βασιλιάδες |
| 2015 | Μπρούσκο |
Αγγελική Καπελλάρη 1928-2013
Η Αγγελική Καπελλάρη (Αγγέλικα Καπελαρή) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928 (αλλού αναφέρεται το 1929). Σπούδασε στη Δραματική σχολή του Κάρολου Κουν.
Έπαιξε σε κλασικά θεατρικά έργα κρατώντας συμπρωταγωνιστικούς ρόλους, αλλά στο σινεμά δεν “υπέκυψε”. Την κέρδισε όμως το ραδιόφωνο κάνοντας τεράστια καριέρα. Υπήρξε η πρώτη σύζυγος του, επίσης ηθοποιού, Θόδωρου Κατσαδράμη.
Η φωνή της έχει καταγραφεί σε πολλά θεατρικά έργα που παίχτηκαν στα ερτζιανά, όπως το “Ορφέας στον Άδη” του Τένεσι Ουίλιαμς (1960, με την Μελίνα Μερκούρη, τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, τη Δέσπω Διαμαντίδου, τον Σταύρο Παράβα) και το “Ένα δένδρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν” (1970, με τον Γιώργο Δάνη και τη Ματίνα Καρρά). Όμως άφησε εποχή στο ”Σπίτι των ανέμων”που παιζόταν στατέλη της δεκαετίας του ’60, ως ”γιαγιά Ανούσκα” πλάι στον Βύρωνα Πάλλη (Λαμπίρης), την Αφροδίτη Γρηγοριάδου και την Γιοβάνα.
Λέγεται ότι οι νοικοκυρές το παρακολουθούσαν με τέτοια προσήλωση, που έκαιγαν τα φαγητά τους. Από το 2000 βρισκόταν κατάκοιτη στο Γηροκομείο Αθηνών. Έφυγε από τη ζωή στις 15 Νοεμβρίου του 2013.
Αγγελική Καπελλάρη: Φιλμογραφία
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1958 | Ο μισογύνης |
| 1958 | Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας |
| 1977 | Αν ο κόσμος μας έβλεπε μαζί |
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Ηλίας Καπετανίδης 1941-2001
Ο Ηλίας Καπετανίδης γεννήθηκε το 1941 και ήταν Έλληνας ηθοποιός που έπαιζε δεύτερους ρόλους. Αποσύρθηκε νωρίς από την υποκριτική, λόγω προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε.
Έφυγε από τη ζωή το 2001.
Ηλίας Καπετανίδης: Φιλμογραφία
| Έτος | Τίτλος ταινίας |
|---|---|
| 1967 | Κάτι κουρασμένα παλικάρια |
| 1968 | Καπετάν φάντης μπαστούνι |
| 1968 | Ψυχραιμία Ναπολέων |
| 1968 | Ο τρελλός τάχει 400 |
| 1969 | Για την τιμή και για τον έρωτα |
| 1969 | Ο γίγας της Κυψέλης |
| 1969 | Καινούργια μέρα χάραξε |
| 1969 | Το φθινόπωρο μιας καρδιάς |
| 1969 | Ο τζαναμπέτης |
| 1969 | Όταν η πόλις πεθαίνη |
| 1970 | Η ταξιτζού |
| 1970 | Γυναίκες πολυτελείας |
| 1970 | Χριστινιώ: Ο θρύλος μιας αγάπης |
| 1970 | Μια ζωή χωρίς αγάπη |
| 1970 | Γύρω μας γκρεμίστηκαν όλα |
| 1971 | Αγάπησα μια πολυθρόνα |
| 1972 | The two faces of love / Πιο θερμή και από τον ήλιο |
| 1972 | Ο κύριος σταθμάρχης |
| 1979 | Άγρια οικογένεια |
| 1985 | Μάνια |
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Κάπιος Νίκος
Ο Νίκος Κάπιος (Νίκος Κοντογιαννάκης) γεννήθηκε στην Κρήτη το 1935 και σπούδασε στις δραματικές σχολές Ελληνικού Ωδείου και Κωστή Μιχαηλίδη. Ως μέλος του Σ.Ε.Η. ανέπτυξε συνδικαλιστική δραστηριότητα.
Φιλμογραφία
Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης (1963) [Στέλιος]
Το κανόνι και ταηδόνι (1968)
Αγάπη για πάντα (1969) [Τάκης]
Η οργή του Αδικημένου (1969)
Πληγωμένα νιάτα (1969)
Ο Στρατής παραστράτησε (1969) [Πέτρος Κροκιδάς]
Το παιδί της μαμάς (1970)
Ο αγαθιάρης και η ατσίδα (1971)
Αναζήτησις… (1972) [Σπύρος]
Ο κύριος σταθμάρχης (1972) 1922 (1978)
Ο παλαβός κόσμος του Θανάση (1979)
Ισόβια (1980) [ψυχίατρος]
Ξεβράκωτος Ρωμιός (1980)
Ο Κώτσος και οι εξωγήινοι (1980) [δικαστικός κλητήρας]
Άγριες κότες (1981)
Πολίτες δεύτερης κατηγορίας (1981)
Το αίμα των αγαλμάτων (1981)
Θηλυκό θηριοτροφείο (1984) [Φαίδων]
Θηριοτροφείο αρρένων εναντίον θηλέων (1985) [Αριστείδης]
Ισόβια (1988) [ψυχίατρος]
Αύριο θαναι αργά (2002) [φύλακας]
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Μία ματιά και εδώ..
Η Ζωζώ Σαπουντζάκη και τα κινηματογραφικά καρέ της
Εκείνες που δεν πρέπει ν’ αγαπούν 1951-1952
