Ο Βασίλης Κολοβός γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1945 και μεγάλωσε στο Πετρωτό Φθιώτιδας.Είναι Έλληνας ηθοποιός και συγγραφέας επτά βιβλίων.
Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλά αξιόλογα έργα του σινεμά, σε παραστάσεις του θεάτρου και σε τηλεοπτικές εκπομπές.
Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών (1967).
Πρωτοεμφανίσθηκε το 1971 στην ταινία “Σέργιος και Άννα του Νίκου Αβραμέα μαζί με τις Ίλυα Λιβυκού και Ελένη Θεοφίλου.
Ασχολήθηκε, επί σειρά ετών, με το συνδικαλισμό, αναπτύσσοντας μεγάλη δραστηριότητα, σαν πρόεδρος (κατά καιρούς), τόσο του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών όσο και της Πανελλήνιας.
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Η Κατερίνα Βασιλάκου γεννήθηκε το 1941 στην Αιδηψό. Σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1963 πρωτοεμφανίζεται στο ΚΘΒΕ, όπου παραμένει μέχρι το 1966 παίζοντας σημαντικούς και πρωταγωνιστικούς ρόλους – ως ενζενί – στα έργα: «Αρχοντοχωριάτης», «Νησί της Αφροδίτης», «Οθέλλος», «Τρισεύγενη», «Δωδέκατη Νύχτα», «Γλάρος», «Το παιχνίδι της τρέλας και της φρονιμάδας», «Επιθεωρητής». Το 1965 – ’66 παίζει στην «Ελληνική Σκηνή» της Αννας Συνοδινού στο «Ερωτικά παιχνίδια».
Ακολουθούν συνεργασίες της με τους θιάσους της Κατερίνας Ανδρεάδη, του Νίκου Κούρκουλου, των Τζένης Καρέζη – Κώστα Καζάκου κ.ά.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, παντρεύεται τον ηθοποιό Θανάση Μυλωνά, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη.
Η Κατερίνα Βασιλάκου και ο Θανάσης Μυλωνάς συναντήθηκαν για πρώτη φορά τον χειμώνα 1966-1967 στο θέατρο «Μπουρνέλλη» στο θίασο της κας Κατερίνα [Ανδρεάδη] στην κωμωδία των Μος Χάρτ – Τζ. Κάουφμαν «Δεν θα τα πάρεις μαζί σου».
Τρία χρόνια μετά, τον Νοέμβριο του 1970 θα ενώσουν την ζωή τους στον Αγιο Γεώργιο της Κυψέλης και τέσσερα χρόνια μετά θα αποκτήσουν την Ελένη τους.
Από το 1969 έως το 1972 η Κατερίνα Βασιλάκου και ο Θανάσης Μυλωνάς θέλοντας να ορίζουν την τύχη τους, κάνουν τον πρώτο δικό τους θίασο και παρουσιάζουν στην Θεσσαλονίκη και σε περιοδεία τα έργα: «Το ημερολόγιο της Αννας Φράνκ» των Γκούντριχ – Χάκετ, «Ξυπόλητη στο πάρκο» του Νηλ Σάιμον, «Το πρώτο χάδι» του Τεν.Ουίλλιαμς, «Γεύση από μέλι» της Σίλα Ντελάνυ που παρουσιάζουν και στην Αθήνα στο θέατρο «Χατζηχρήστου». Αν και η Κατερίνα τότε ήταν ήδη γνωστή και ιδιαίτερα αγαπητή από τις πρώτες κιόλας ταινίες της – κυρίως στο πλευρό του Νίκου Ξανθόπουλου – δεν πήγε στην επαρχία να εξαργυρώσει την δόξα του σινεμά με «εύκολα» εργάκια, όπως θα έκαναν σήμερα κάποια… «αστεράκια» της τηλεόρασης. «Αποτέλεσμα; Παταγώδης αποτυχία», έλεγε η Κατερίνα σε κάποια συνέντευξη της,… «Τι φταίει ο κόσμος; Εμείς τον μάθαμε να θέλει να βλέπει άλλα πράγματα. Ερχονταν να με δούνε όπως με ήξεραν στο «Μάνα γιατί με γέννησες» ή σε κάτι τέτοιο τέλος πάντων και φυσικά δεν με αναγνώριζαν !!…»
Από το 1975 έως το 1982 η Κατερίνα Βασιλάκου και ο Θανάσης Μυλωνάς συγκροτούν τον δεύτερο θίασο τους και παρουσιάζουν στα θέατρα «Αλάμπρα» και «Ορβο» τα έργα: «Μαίρη Ρόζ» του Τζέιμς Μπάρυ, «Η Δωδεκάτη νύχτα του κου Σαίξπηρ» σε διασκευή Γιώργου Σκούρτη, «Οι εχθροί» του Γκόρκυ, «Ανθρώπινες σχέσεις» του Αντριου Ντέιβις. Μεγάλη επιτυχία τους «Οι Μικροαστοί» του Γκόρκυ που παίχτηκε για δύο σαιζόν [1976-1979] στην «Αλάμπρα» γεγονός σπάνιο γιά την εποχή. Στο θέατρο «Λουζιτάνια» και σε περιοδεία παρουσίασαν τους «Θεατές» του Μάριου Ποντίκα. Τελευταία κοινή θεατρική εμφάνιση τους ο «Ματωμένος γάμος» του Λόρκα στο θέατρο «Λυκαβηττού» το 1982.
Προς το τέλος του 1987 αρρώστησε ο Θανάσης και η Κατερίνα έμεινε μακριά από το θέατρο και κοντά του για δύο χρόνια. Ο Θανάσης νικημένος από τον καρκίνο έφυγε στις 4 Ιανουαρίου του 1989 σε ηλικία 51 χρόνων αφήνοντας πίσω την Κατερίνα και την 14χρονη κόρη τους Ελένη…
«Ζω για το θέατρο!» θα πει η Κατερίνα σε συνέντευξη της στην «Μεσημβρινή» το 1990 και θα γυρίσει στο θέατρο. Αυτή την φορά όμως είναι μόνη της και πολλά.. «αγκάθια» θα βρεθούν στο δρόμο της.. Πρώτη φορά μόνη στο χώρο του θεάτρου που σιγά-σιγά είχε αρχίσει να αλλάζει…Που τα «θηρία» άρχισαν να κυριαρχούν…
Μετά τον, επίσης, πρόωρο θάνατο του άνδρα της, με δικούς της θιάσους ανέβασε αρκετά έργα. .
Στο ενεργητικό της είχε και ταινίες: «Της μιας δραχμής τα γιασεμιά», «Τα σκαλοπάτια της ζωής», «Η Ελληνίδα και ο έρωτας», «Οι ζεστές μέρες του Αυγούστου» του Παντελή Βούλγαρη κ.ά.
Απεβίωσε στις 4 Ιουλίου του 2001 σε ηλικία 60 ετών.
Ο Θόδωρος Κατσαδράμης είδε το φως της ζωής στη Δόξα Αρκαδίας στις 20 Μαΐου 1929. Ο ταλαντούχος ηθοποιός έλαβε μέρος σε δεκάδες παραστάσεις και έργα του σινεμά αλλά έγινε ευρύτερα γνωστός και γνώρισε μεγάλη επιτυχία από τη συμμετοχή του ως πρωταγωνιστής στην τηλεοπτική σειρά “Ο Ταξιτζής”, που προβλήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 70.
Ο Θόδωρος Κατσαδράμης εκπαιδεύτηκε στην Δραματική Σχολή του “Θεάτρου Τέχνης” του Καρόλου Κουν και πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στη θεατρική σκηνή το 1954. Είναι μέλος του Σ.Ε.Η.
Ο Θόδωρος Κατσαδράμης και η Καίτη Παπανίκα με τον μοναχογιό τους, Δημήτρη.
Ο Θόδωρος Κατσαδράμης παντρεύτηκε δυο φορές. Πρώτη του σύζυγος υπήρξε η ηθοποιός Αγγέλικα Καπελλάρη και δεύτερη σύζυγος η γνωστή ηθοποιός Καίτη Παπανίκα, με την οποία απέκτησαν έναν γιο.
Ο ίδιος είχε πει το 2018 μετά τον χαμό της Παπανίκα: «Πέρασε ένας χρόνος και δεν μπορώ ακόμα να το συνειδητοποιήσω ότι έφυγε. Η Καίτη για μένα ήταν τα πάντα: η σύζυγος, το φιλαράκι, ο άνθρωπός μου. Είναι δυνατόν να μην πονάω; Είναι δυνατόν να μη μου λείπει; Αφήστε, τι να σας λέω τώρα πόσο πονάω για εκείνη…» είπε στην «Espresso» ο 90χρονος σύζυγος της ηθοποιού και επίσης σπουδαίος καλλιτέχνης Θόδωρος Κατσαδράμης, μόλις δύο ημέρες μετά το ετήσιο μνημόσυνό της.
Ο σύζυγος της αείμνηστης ηθοποιού βγαίνει σπάνια έξω και ποτέ δεν μιλάει για εκείνη, μια και προσπαθεί να επουλώσει τον πόνο της έλλειψής της. Και αυτό γιατί η σύζυγός του ήταν η πηγή της χαράς. Τα τραγούδια της ακούγονταν σε όλο το σπίτι!
Η Καίτη Παπανίκα «έφυγε» στις 12 Ιουνίου 2017 χτυπημένη από τον καρκίνο, με τον οποίον «πάλευε» από το 2009. Ηθοποιός πρώτου βεληνεκούς, κατάφερε να γίνει ένα από τα μεγάλα ονόματα του θεάτρου και του κινηματογράφου, με δεκάδες επιτυχίες στο ενεργητικό της.
Η Καίτη Παπανίκα και ο Θόδωρος Κατσαδράμης έζησαν μαζί σχεδόν μισό αιώνα. Απέκτησαν έναν γιο, τον Δημήτρη, ενώ συνεργάστηκαν για πολλά χρόνια στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Ο ίδιος θυμάται με νοσταλγία εκείνα τα χρόνια του κοινού τους βίου.
«Μαζί ήμασταν 50 ολόκληρα χρόνια, μια ολόκληρη ζωή. Παλέψαμε για να σταθούμε όρθιοι και τα καταφέραμε. Αποκτήσαμε έναν σπουδαίο γιο, τον Δημητράκη μας, ο οποίος είναι κοντά μου σε κάθε δύσκολη στιγμή. Είναι το στήριγμά μου πλέον. Ήμασταν αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλον. Για μένα η Καίτη ήταν τα πάντα. Η Καίτη; Η Καίτη ήταν ένας χρυσός άνθρωπος. Ένας πολύ καλός χαρακτήρας, γεμάτος ευγένεια. Ήταν και πολύ σπουδαία ηθοποιός. Το σπίτι μας ήταν γεμάτο ευτυχία. Ήταν τα πάντα για μένα. Και τώρα, μου λείπει. Μου λείπει πολύ».
Θύμα ψευδών δημοσιευμάτων έπεσε το 2020 για ακόμη μια φορά ο ηθοποιός Θεόδωρος Κατσαδράμης αφού κάποιοι αποφάσισαν να τον “πεθάνουν». Αυτή μάλιστα δεν είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια είδηση για τον ηθοποιό κάνει το γύρο του διαδικτύου.
Ο αγαπημένος ηθοποιός Θεόδωρος Κατσαδράμης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 95 ετών στις 22/03/2024.
Η Αλέκα Κατσέλη, το γένος Μαζαράκη, ηθοποιός μεγάλου βεληνεκούς και εξαιρετικής ομορφιάς, λάμπρυνε το ελληνικό θέατρο με το ταλέντο, το ήθος, την πνευματικότητα και την προσωπικότητά της. Σαν Πρωθιέρεια των Ολυμπιακών Αγώνων άναψε τρεις φορές την Ολυμπιακή Φλόγα και με την ξεχωριστή και αισθαντική φωνή της την μεταλαμπάδευσε στον κόσμο. Στην 7ητέχνη, αν και έπαιξε σε λιγότερες από είκοσι ταινίες, ερμήνευσε συναρπαστικά τους περισσότερους ρόλους, ιδιαίτερα εκείνον της Κλυταιμνήστρας στην «Ηλέκτρα» του Κακογιάννη (1962), αλλά και της μάνας στον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας». Σαν δασκάλα της υποκριτικής δούλεψε χρόνια με μεθοδικότητα και πάθος, γι’ αυτό ξεπήδησαν από τα χέρια της εξαιρετικοί ηθοποιοί.
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 1917 και σπούδασε στη Σχολή χορού της Κούλας Πράτσικα και στη δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, με δάσκαλό της τον Κάρολο Κουν. Σαν ηθοποιός πρωτοεμφανίστηκε το 1942 στο Θέατρο Τέχνης, στο έργο του Μπέρναρ Σω «Το πρώτο έργο της Φάννυ». Μετά την απελευθέρωση, και ύστερα από μια σειρά επιτυχιών της, προσλήφθηκε το 1945 στο Εθνικό Θέατρο και έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο έργο «Έμπορος της Βενετίας» του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία τού λίγο αργότερα συζύγου της, Πέλου Κατσέλη. Δύο χρόνια αργότερα αποχώρησε από το Εθνικό και συνέχισε τη συνεργασία της με άλλους θιάσους ως πρωταγωνίστρια σε πολλά δραματικά έργα, ως το 1950 που επαναπροσλήφθηκε στο Εθνικό θέατρο με πρωταγωνιστικούς ρόλους που άφησαν εποχή. Στο χώρο του αρχαίου δράματος οι ερμηνείες της, με αφετηρία εκείνον της Άρτεμης στον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη το 1954 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη, αποτέλεσαν πρότυπο διδασκαλίας ενώ τελευταίος της ρόλος ήταν στην «Εκάβη» του Ευριπίδη το 1985, σε σκηνοθεσία Λάμπρου Κωστόπουλου. Εποχή άφησε και ο ρόλος της Μήδειας στην ομώνυμη παράσταση του Εθνικού Θεάτρου το 1968.
Δίδαξε επί σειρά ετών την υποκριτική τέχνη αρχικά μαζί με τον σύζυγό της στη σχολή του, αλλά μετά το θάνατό του συνέχισε μόνη της. Συμμετείχε σαν ιέρεια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο, ενώ άναψε σαν Πρωθιέρεια την Ολυμπιακή φλόγα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης (1956) της Ρώμης (1960) και του Τόκυο (1964).
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σαν πρωταγωνίστρια στη κινηματογραφική ταινία «Λύκαινα» το 1951 για να ακολουθήσουν ως το 1978 άλλοι 15 πρωταγωνιστικοί ρόλοι της. Για το ρόλο της Κλυταιμνήστρας στην ταινία «Ηλέκτρα» βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1962. Εκτός από τη συνεργασία της με την εθνική ραδιοφωνία έπαιξε σε οκτώ τηλεοπτικές σειρές με πρώτη την «Κεκλεισμένων των Θυρών» το 1972 και τελευταία την «Μαύρη Χρυσσαλίδα» το 1990.
Κόρη της Αλέκας και του Πέλου Κατσέλη είναι η ηθοποιός Νόρα Κατσέλη, και η πολιτικός και οικονομολόγος Λούκα Κατσέλη. Εγγονή τους είναι η επίσης ηθοποιός Αμαλία Αρσένη.
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
teleutaies emfaniseis tis lilas kafantari sto epi kolono
Η Λίλα Καφαντάρη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Απριλίου του 1961 και είναι Ελληνίδα ηθοποιός και πολιτικός. Ο πατέρας της είναι από την Σαντορίνη και η μητέρα της από την Κρήτη.
Ξεκίνησε να ασχολείται με την ηθοποιία ύστερα από παρότρυνση του πρώτου της συζύγου που ήταν ο επίσης ηθοποιός Βασίλης Μαυρομάτης, στην ηλικία των 17 ετών.
ΗΛίλα Καφαντάρη με τον Νίκο Σεργιανόπουλο το 1994.
Η ίδια πάντως, όπως παραδέχεται, σκόπευε να γίνει ζωγράφος σαν την αδελφή της.
ΗΛίλα Καφαντάρη έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου, τηλεοπτικά σίριαλ αλλά και θεατρικές παραστάσεις. Από το γάμο της με το Βασίλη Μαυρομάτη απέκτησε μια κόρη, την Ηλιάνα Μαυρομάτη. Τρίτος σύζυγος της ηθοποιού είναι ο δικηγόρος Πλάτων Κανατάς, με τον οποίο γνωρίστηκε στο πλαίσιο της πολιτικής της δράσης.
Η Λίλα Καφαντάρη στις βουλευτικές εκλογές εκλέχθηκε βουλευτής του ΚΚΕ στην Α΄ Αθηνας και στις περιφερειακές εκλογες με την Λαϊκή Συσπειρωση στις κυκλαδες …(παραιτήθηκε όμως λόγο των αυξημένων καθηκόντων στον Σύλλογο Ελλήνων Ηθοποιών).
Ο Αντώνης Καφετζόπουλος είναι Έλληνας ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 13 Οκτωβρίου 1951 και τελείωσε το δημοτικό στο Ζωγράφειο, ενώ το 1964, ήρθε πρόσφυγας στηνΑθήνα και φοίτησε στο 8ο Γυμνάσιο Αρρένων.
Η καταγωγή της οικογένειάς του είναι από τη Βουχωρίνα Βοΐου του νομού Κοζάνης.
Το 1969 εισήχθη στο Οικονομικό και Πολιτικό τμήμα της Νομικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του το 1971.
Εργάστηκε ως στέλεχος δισκογραφικής εταιρείας και ως ηχολήπτης μουσικής, ενώ παράλληλα σπούδασε υποκριτική. Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στο θέατρο ήταν κοντά στην Έλλη Λαμπέτη και στο έργο “Φιλουμένα Μαρτουράνο”, ενώ στην τηλεόραση έγινε γνωστός από την “Αστροφεγγιά” και “Το μινόρε της αυγής” και την “Παραγγελιά” στον κινηματογράφο.
Έχει εργαστεί ως ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος και έχει διδάξει σε σεμινάρια υποκριτικής και σεναρίου. Στις 15 Αυγούστου 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στοΔιεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο, μια σημαντική διάκριση για τον ελληνόφωνο κινηματογράφο.Το Σεπτέμβριο του 2011 η ερμηνεία του στην ταινία «Άδικος Κόσμος» απέσπασε το «Ασημένιο Κοχύλι Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας» στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.
Ο Αντώνης Καφετζόπουλος είναι φανατικός φίλος της επιστήμης και το διάστημα 2004-2005 παρουσίασε την εκπομπή “Εύρηκα” στο Mega Channel, μαζί με το Γιώργο Ζαρκαδάκη, ενώ από το 2007 συμμετέχει στην κριτική επιτροπή του διαγωνισμού Famelab για την επικοινωνία της επιστήμης. Το 2007 σκηνοθέτησε το θεατρικό έργο του Απόστολου Δοξιάδη με τίτλο “17η νύχτα” και θέμα τοΘεώρημα της μη πληρότητας του Γκέντελ.
Στις ευρωεκλογές του 2009 ήταν υποψήφιος με τους Οικολόγους Πράσινους. Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Φαίη Κοκκινοπούλου και έχει δύο γιους 9 και 23 χρονών. Στις δημοτικές εκλογές του 2014 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό του Γιώργου Καμίνη.
Στις 18 Φεβρουαρίου 2016 παραιτήθηκε από την θέση του αντιδημάρχου και δημοτικού συμβούλου. Τον διαδέχτηκε ο δημοτικός σύμβουλος Λευτέρης Παπαγιαννάκης.
Ο Κώστας Καρράς ήταν από τους πιο αγαπητούς Έλληνες ηθοποιούς του κινηματογράφου και του θεάτρου. Διέγραψε σπουδαία καριέρα, διακρινόμενος για την ικανότητά του να ερμηνεύει με την ίδια ευκολία και με μεγάλη επιτυχία εντελώς διαφορετικούς ρόλους σε δράματα και κωμωδίες. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Ιουνίου του 1936 και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Λονδίνο και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ήταν απόφοιτος της Royal Academy of Arts του Λονδίνου.
Το 1963 ο Κώστας Καρράς αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στην «Ποντικοπαγίδα» της Αγκάθα Κρίστι. Τότε ξεκίνησε την επιτυχημένη του συνεργασία με την Έλλη Λαμπέτη με την οποία διατηρούσε σχέση και εμφανίστηκε μεταξύ άλλων και σε έργα όπως «Γυμνοί στο Πάρκο» του Νιλ Σάιμον (Neil Simon’s “Barefoot in the Park”) (στο ρόλο του Paul Parker) και στο “Λεωφορείον ο Πόθος” του Τένεσι Ουίλιαμς (στο ρόλο του Κοβάλσκι).
Από τότε ο Κώστας Καρράς δημιούργησε δικά του θεατρικά σχήματα και σημείωσε προσωπική επιτυχία στο «Ημερολόγιο ενός τρελού» του Γκόγκολ και στο «Blithe Spirit» του Νόελ Κάουαρντ (ως Charles).
Σημαντική είναι η συνεισφορά του ως ηθοποιού στον ελληνικό κινηματογράφο, όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1961. Η καλύτερή του ωστόσο κινηματογραφική εμφάνιση θεωρείται ο ρόλος του Μενέλαου στην “Ιφιγένεια” του Μιχάλη Κακογιάννη (1977). Στην ελληνική τηλεόραση πρωταγωνίστησε με μεγάλη επιτυχία σε πολλά σίριαλ.
Από το 2000 μέχρι το 2007 ο Κώστας Καρράς ήταν βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Μπαρούτσου και είχε έναν γιο, τον Βασίλη.
Υπήρξε επίτιμος πρόεδρος στο «Χαμόγελο του παιδιού» από το 1994. Διοργάνωσε τον πρώτο διεθνή έρανο για τα θύματα του πολέμου της Βοσνίας. Επανειλημμένως έδωσε παραστάσεις για την ενίσχυση ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Βραβεύθηκε από πολλές οργανώσεις και συλλόγους για την κοινωνική και ανθρωπιστική του δράση (Λάιονς, Χαμόγελο του Παιδιού, Δήμοι και Κοινότητες).
Από τον Ιούλιο του 2000 ο Κώστας Καρράς ήταν υπεύθυνος του κλάδου Πολιτιστικής κίνησης της Ν.Δ. πολιτιστικών σωματείων και οικονομικών του Πολιτισμού. Σύμφωνα με αναφορά που διέρρευσε μέσω της Wikileaks συμμετείχε στην ετήσια συνάντηση της λέσχης Μπίλντερμπεργκ το 1980.
Ο Κώστας Καρράς απεβίωσε στην Αθήνα στις 6 Μαΐου του 2012 έπειτα από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο.
Η Σμαράγδα Καρύδη γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου 1969 στην Αθήνα όπου και κατοικεί μέχρι σήμερα. Είναι απόφοιτη της Δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου.
Γονείς της, είναι οι επίσης ηθοποιοί Ντίνος Καρύδης & Τζούλια Αργυροπούλου. Μετά το σχολείο, φοίτησε στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία και αποφοίτησε.
Ξεκίνησε τη καριέρα της στο χώρο της υποκριτικής, όταν ήταν ακόμη παιδί και συγκεκριμένα το ντεμπούτο της, έγινε το1972, σε ηλικία μόλις 3 ετών, μέσα από την κινηματογραφική ταινία «Ερωτική Συμφωνία» στο πλευρό της Τζένης Καρέζη και του Κώστα Καζάκου. Στην εν λόγω ταινία, συμμετείχε και ο πατέρας της.
Το τηλεοπτικό της ντεμπούτο, έγινε το 1992, σε ηλικία 23 ετών, μέσα από τη σειρά του ΑΝΤ1, «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» ενώ ακολούθησαν κάποια guests στη σειρά Ανατομία ενός εγκλήματος αλλά και «Το χάραμα». Τη σεζόν 1996-1997 πρωταγωνίστησε στην σειρά «Το χρώμα του φεγγαριού» ενώ παράλληλα εμφανίστηκε και στις σειρές «Λόγω τιμής» & «Διπλή αλήθεια».
Το 1997 συμμετέχει στην σειρά «Για Σένα» και την επόμενη χρονιά, στη σειρά «Το φτερούγισμα του γλάρου». Έκτοτε και μέχρι το 2005, όπου και ήρθε ο ρόλος που την καθιέρωσε ως ηθοποιό (Ντάλια – Στο Παρά 5) ακολούθησαν πολλές συμμετοχές όπως αυτές στις σειρές «Αθώος ή ένοχος», «Μπαμπαλού», «Eroika», «Λευκός οίκος», «Η Νταντά» κ.α.
Τη σεζόν 2007-2008, πρωταγωνιστεί στη σειρά «Γιούγκερμαν» και την επόμενη, στη σειρά «Φίλα το βάτραχο σου» μαζί με τον Θοδωρή Αθερίδη. Το 2010, συμμετέχει σε ένα επεισόδιο της σειράς «Πόλεμος των άστρων» μαζί με τονΓιάννη Στάνκογλου και το 2012, κάνει ένα πέρασμα από τη σειρά Πίσω στο Σπίτι. Το 2014, αναλαμβάνει τη παρουσίαση της ψυχαγωγικής εκπομπής «Celebrity Game Night», η οποία προβάλλεται μέχρι σήμερα ενώ επίσης, το 2015πρωταγωνιστεί στην σειρά Εθνική Ελλάδος μαζί με τους Γιώργο Καπουτζίδη, Κατερίνα Παπουτσάκη κ.α.
Εμφανίστηκε επίσης στις ταινίες, Θηλυκή Εταιρεία του Νίκου Περάκη (1999) και Ο καλύτερός μου φίλος (2001) του Λάκη Λαζόπουλου. Το 2007 πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου του Θοδωρή Αθερίδη “Μια μέλισσα τον Αύγουστο”. Τελευταία της δουλειά στην μεγάλη οθόνη είναι με την ταινία “Η Κληρονόμος” που έκανε πρεμιέρα τον Δεκέμβριο του 2009.
Στο θέατρο έχει εμφανιστεί στις παραστάσεις «Από έρωτα», «Μια μέλισσα τον Αύγουστο» και «Συνέβη κι όποιος θέλει το πιστεύει»
σε σενάριο και σκηνοθεσία του Θοδωρή Αθερίδη. Τα τελευταία χρόνια είναι ζευγάρι με τον επίσης ηθοποιό Θοδωρή Αθερίδη.
Ο Ντίνος Καρύδης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Οκτωβρίου του 1938. Αριστούχος της Δραματικής Σχολής Αθηνών, πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με τον πρωτοποριακό θίασο της Δωδεκάτης Αυλαιάς στο έργο του Γ. Ανδρίτσου, “Το σαλιγκάρι” σε σκηνοθεσία του Γιώργου Γιαννίση.
Την ίδια περίοδο, συμμετείχε στην εμβληματική παράσταση Χατζιδάκι-Αργυράκη-Χορν, “Οδός ονείρων”, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού. Με την αποστράτευσή του από το 1966 μέχρι το 1982, συνεργάστηκε με τους περισσότερους θιάσους της τότε θεατρικής Αθήνας, όπως Καρέζη/ Καζάκου – Βουγιουκλάκη/ Παπαμιχαήλ-Ρίζου – Χορν – Φωτόπουλου – Βουτσά – Ηλιόπουλου.
Ντίνος Καρύδης, Άγγελος Αντωνόπουλος, Βασίλης Τσιβιλικας, Γωγώ Αντζολετάκη και Μίνα Νεγρεπόντη το 1978.
Το 1983 μαζί με την Τζούλια Αργυροπούλου -σύζυγό του- και άλλους εραστές της νεώτερης Ελληνικής Δραματουργίας, ίδρυσαν την “Ελεύθερη Αυλαία”.
Στην εικοσαετή και πλέον πορεία της η “Ελεύθερη Αυλαία” παρουσίασε με επιτυχία στην Αθήνα και στην ευρύτερη περιφέρεια, έργα σημαντικών Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων.
Ενδιάμεσα, συνεργάστηκε με τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου, Βόλου, Βέροιας, Σερρών, Μοντέρνο θέατρο, θίασο Πέτρου Φιλιππίδη, Ανοιχτό θέατρο, θίασο Πέμης Ζούνη, Αμφιάρειο Ηρώς Μουκίου, F.S. Production του Φ. Συνοδινού- Β. Παναγόπουλου και με τη Θεατρική Εστία κ.α.
Είχε συμμετοχή σε κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, σε θέατρα Δευτέρας στην ΕΡΤ, σε θεατρόμορφες εκπομπές συνέχειας στο κρατικό ραδιόφωνο, καθώς και σε μεταγλωττισμένες τηλεοπτικές σειρές.
Στην κινηματογραφική ταινία “Ο Γιάννης Τάκανε Θάλασσα” του 1964 εμφανίζεται με το πλήρες όνομά του, ως Κωνσταντίνος Καρύδης. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Τζούλια Αργυροπούλου κι είχαν κόρη την επίσης ηθοποιό, Σμαράγδα Καρύδη.
Ο Ντίνος Καρύδης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών, την Κυριακή 15/09/2024 έπειτα από προβλήματα που αντιμετώπιζε με την υγεία του. Η κηδεία του Ντίνου Καρύδη έλαβε χώρα στο κοιμητήριο Ζωγράφου λίγο μετά της 13:00 το μεσημέρι.
Συγγενείς, συνάδελφοι και φίλοι τον αποχαιρέτησαν. Η πρώτη που έφτασε στο κοιμητήριο Ζωγράφου ήταν η Σμαράγδα Καρύδη, αδυνατώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της για τον χαμό του αγαπημένου της πατέρα.
Συντετριμμένη με την απώλεια, η γνωστή ηθοποιός θέλησε να τιμήσει τη μνήμη μου με ένα στεφάνι το οποίο έγραφε: «Στον μπαμπάκα μου. Η κόρη σου, Μπούμπα», όπως συνήθιζε να την αποκαλεί χαϊδευτικά. Στο πλευρό της Σμαράγδας Καρύδη, βρισκόταν συνεχώς ο σύντροφός της και ηθοποιός, Θοδωρής Αθερίδης.
Ο Αριστείδης Καρύδης-Φουκς (ή Αριστείδης Καρύδης Fuchs,) ήταν Ελληνο-γερμανός κινηματογραφιστής και μοντέρ, που, κατά κύριο λόγο, εργάσθηκε στον ελληνικό κινηματογράφο, αλλά ακόμα και σε ξένες παραγωγές, που γυρίζονταν στην Ελλάδα.
Σκηνοθέτης του σινεμά, μοντέρ, σεναριογράφος και πολλά ακόμα, ο Αριστείδης Καρύδης-Φουκς δεν θα γινόταν πουθενά γνωστότερος παρά από την υπέροχη δουλειά και την αναντίρρητη συνεισφορά του στη διεύθυνση φωτογραφίας. Η ελληνική αστική ηθογραφία δεν θα ήταν κατά κανέναν τρόπο η ίδια χωρίς τον μεγάλο Ντίντη στο τιμόνι της φωτογραφίας!
Σπουδαγμένος στο εξωτερικό και μαέστρος της εικόνας, έφερε στην περιχαρακωμένη κινηματογραφία της χώρας μας τον κοσμοπολίτικο αέρα που τόσο χρειαζόταν. Στην απίστευτη σε έκταση και εύρος καριέρα του πρόλαβε εξάλλου να κρατήσει τη θέση του διευθυντή φωτογραφίας σε περισσότερες από 50 ταινίες, αφήνοντας τη χαρακτηριστική του σφραγίδα σε όσα βλέπουμε εντός οθόνης.
Γιατί ο διευθυντής φωτογραφίας είναι μια σπουδαία καλλιτεχνική θέση στο κινηματογραφικό συνεργείο, πίσω μόνο από αυτή του σκηνοθέτη. Τα εξασκημένα μάλιστα μάτια μπορούν να διακρίνουν τις υπογραφές του στον φωτισμό και το συνολικό οπτικό αποτέλεσμα του φιλμ.
Ο Αριστείδης Καρύδης-Φουκς υπήρξε, επίσης, και διευθυντής του Θεατρικού Μουσείου.
Γεννιέται το 1929 (ή το 1928) στη Δρέσδη της Γερμανίας από έλληνα πατέρα και γερμανή μητέρα. Αδερφός του ήταν ο περίφημος μαέστρος Μιλτιάδης Καρύδης.
Για τα παιδικά του χρόνια δεν είναι και πολλά γνωστά, ξέρουμε πάντως πως σπούδασε σκηνοθεσία στη Βιέννη, σε φημισμένη κινηματογραφική σχολή, ερχόμενος σε επαφή με τις νέες αισθητικές τάσεις που δονούσαν την Ευρώπη.
Μετά το πέρας των σπουδών, καταφτάνει στην Ελλάδα, από την οποία δεν θα έφευγε ποτέ. Τον ανακαλύπτει αμέσως ο Φιλοποίμην Φίνος και ο Ντίντης, όπως γίνεται γνωστός στα κινηματογραφικά πηγαδάκια, πιάνει δουλειά ως φωτογράφος των γυρισμάτων. Δεν θα έμενε φυσικά για πολύ στη θέση αυτή, καθώς το ταλέντο του και η αισθητική του μαεστρία ήταν για πολλά περισσότερα.
Η πρώτη εταιρεία που εργάστηκε ήταν η Φίνος Φιλμ, όπου στην αρχή εργαζόταν εκεί ως οπερατέρ και φωτογράφος, αρχής γενομένης στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου, “Τελευταία αποστολή”.
Στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, υπήρξε διευθυντής φωτογραφίας για τις κινηματογραφικές εταιρείες Ανζερβός και Δαμασκηνός – Μιχαηλίδης.
Με την τελευταία, μάλιστα, συνέδεσε το όνομά του μεγάλες εμπορικές επιτυχίες.
Μεταξύ άλλων, “Χτυποκάρδια στο θρανίο“, “Γάμος αλά ελληνικά”, “Η σωφερίνα” και “Έγκλημα στα παρασκήνια”, με το οποίο κέρδισε το Α’ βραβείο φωτογραφίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη.
Στο πλούσιό του βιογραφικό, έχει συμμετάσχει σε πάνω από 100 ταινίες.
Κατά τ’ άλλα, έχει σκηνοθετήσει μαζί με τον Αλέκο Αλεξανδράκη και 2 ταινίες, “Θρίαμβος” και “Η Αθήνα μετά τα μεσάνυχτα”. Ενώ, έχει συμμετάσχει συγγραφικά στο συλλογικό έργο Γιώργος Τζαβέλλας.
«Ο άντρας μου ήταν της δουλειάς», είχε πει η Μάρω Κοντού, «ήταν διευθυντής φωτογραφίας στη Φίνος. Εγώ βέβαια στη Φίνος έχω κάνει μόνο δύο ταινίες ή τρεις. Ανήκα σε άλλη εταιρία. Είχαμε βέβαια διαφορετικά ωράρια: ο σύζυγός μου ξυπνούσε στις έξι το πρωί, εγώ κοιμόμουν σχεδόν στις έξι το πρωί, γιατί μετά την παράσταση πηγαίναμε παρέα για φαγητό. Ήταν εννέα υπέροχα χρόνια. Κάποια στιγμή χωρίσαμε, όπως συμβαίνει σε πολλά ζευγάρια».
Ντίντης και Μάρω διατηρούσαν σχέση για πέντε χρόνια, πριν καν πάρει εκείνη τους πρώτους πρωταγωνιστικούς της ρόλους δίπλα στον Χορν. Τη φλέρταραν πολλοί και διάφοροι, ο Ντίντης της είχε κλέψει όμως την καρδιά. Η ίδια η ηθοποιός θυμάται τη δραματική πρόταση γάμου που της έκανε έπειτα από ένα γερό καυγαδάκι: «Μου στέλνει ένα δώρο, ένα ζευγαράκι σε ένα παγκάκι με ένα φαναράκι, κι ένα γράμμα -μπλε φάκελος, μπλε κόλλα- που έλεγε: ‘‘Αν τα ξημερώματα της 1ης Ιανουαρίου 1960 δεν έρθεις να μιλήσουμε, δεν θα με βρει η ζωή’’. Ήταν και σεναριογράφος!».
Και συνεχίζει: «Παραμονή Πρωτοχρονιάς μας καλεί ο Χορν, τη Βέρα Ζαβιτσιάνου κι εμένα, στο σπίτι του για ρεβεγιόν … Μπαίνει ο νέος χρόνος, σβήνουν τα φώτα κι όταν ανάβουν, ένας άγνωστος κύριος που ήταν απέναντί μου μου εύχεται χρόνια πολλά και μου λέει “Μα τι κάθεστε; Τρέξτε λοιπόν!”. Με πιάνει παγωμάρα, δεν ήξερε κανείς τίποτα. Λέω στον Χορν όλη την αλήθεια, μου λέει “Κάνε ό,τι θες πουλάκι μου” και φεύγω. Τρέχω με τα πόδια στην πολυκατοικία, ανοιχτή η κάτω πόρτα, στερεωμένη με το χαλάκι. Πάω επάνω, ανοιχτή η πόρτα του διαμερίσματος, στερεωμένη με το χαλάκι. Τόσο καλά με ήξερε! Μπαίνω μέσα, είχε δύο κεριά αναμμένα, είχε ρίξει ένα άδειο μπουκάλι κι ένα άδειο κουτί από χάπια στο πάτωμα κι ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Σηκώνεται, με αγκαλιάζει και μου λέει: ‘‘Πάμε στο Πικέρμι, στον Αρία, το κέντρο, να κάνουμε Πρωτοχρονιά; Τα έφαγα όλα αυτά, λουκούμι!’’. Τότε μου έκανε την πρόταση γάμου, 1η Ιανουαρίου του 1960, και σε δέκα μέρες παντρευτήκαμε».
Όλα τα ωραία φτάνουν όμως στο τέλος τους. Ανακαλεί σχετικά η Μάρω Κοντού: «Μετά από επτά χρόνια (σχέση και γάμος), αυτό το γρουσούζικο 7, έκανε μια σκανταλιά. Μόλις έγινα γνωστή ηθοποιός και νοικοκυρούλα και χαλάρωσα, μου βάρεσε ένα ωραίο κερατάκι. Το πήρα χαμπάρι και δεν το σήκωσα. Νόμιζα ότι ήταν το πρώτο, αλλά είχε φοβερό σουξέ στις γυναίκες. Χωρίσαμε, παραμείναμε όμως πάντα φίλοι».
Ο διευθυντής φωτογραφίας και η πρωταγωνίστρια έζησαν έναν μεγάλο έρωτα που απλώθηκε πάνω και πέρα από το star system της εποχής: «Πιστεύω ότι ο πιο δυνατός μου έρωτας, που με πόνεσε κιόλας, ήταν με τον Αριστείδη Καρύδη-Φουκς. Είχε φύγει ο έρωτας και είχε μείνει η αγάπη. Αυτό είναι και το πιο σημαντικό».
Το ζευγάρι χώρισε το 1962, όταν ο Ντίντης σύναψε σχέση με την Αλίκη Βουγιουκλάκη όντας τυπικά παντρεμένος.
Ο άξιος αυτός τεχνίτης του σινεμά και στυλοβάτης στα τελευταία του του Θεατρικού Μουσείου έφυγε από τον κόσμο στις 21 Απριλίου 1998, χάνοντας τη δίχρονη μάχη με την εγκεφαλοπάθεια. Όπως έγινε γνωστό από τον ημερήσιο Τύπο, υπέκυψε από ανακοπή καρδιάς στο Καψάλειο Ίδρυμα, όπου τον είχε μεταφέρει πριν από δέκα ημέρες η Μάρω Κοντού, η οποία ήταν σταθερά στο πλευρό του σε όλη τη διάρκεια της τραγικής του περιπέτειας. Ενταφιάστηκε στο Α’ Νεκροταφείο.
Φιλμογραφία σαν ηθοποιός
1948 Τελευταία αποστολή
1950 Ο μεθύστακας
Βραβεύσεις – Διακρίσεις
Α’ Βραβείο Φωτογραφίας Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Έγκλημα στα παρασκήνια.
Βραβείο Φωτογραφίας, από την εφημερίδα Εμπρός: Νεκρή πολιτεία
Βραβείο Φωτογραφίας Φεστίβαλ Παναμά: Τρικυμία μιας καρδιάς
Η Σάσα Καστούρα (Αναστασία Καστούρα) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 08 Οκτωβρίου 1940 και ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Πρωτοεμφανίσθηκε στο θέατρο το 1962 με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στο έργο του Άγγελου Σικελιανού «Σίβυλλα» σε σκηνοθεσία Σωκράτη Καραντινού και ολοκλήρωσε τη συνεργασία της με το ΚΒΘΕ το 1999 με το έργο του Ηλία Καπετανάκη, «Ο γενικός γραμματεύς» σε σκηνοθεσία Έρσης Βασιλικιώτη.
Γνωστή στο ευρύ κοινό έγινε από τη συμμετοχή της στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά του Κώστα Πρετεντέρη, «Η Γειτονιά μας» (1972-1976). Εμφανιζόταν στο ρόλο της Σάσας, μιας κομμώτριας, που ήταν μνηστή του βασικού πρωταγωνιστή, του Μάκη του καφετζή (Μάκης Δεμίρης).
Εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, με πιο χαρακτηριστικούς ρόλους στις κωμωδίες: «Διπλοπεννιές» (1966), «Καλώς ήλθε το δολάριο» (1967) και «Οι μνηστήρες της Πηνελόπης» (1968). Τελευταία της εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη, το 2000, στην κωμωδία του Μάρκου Χολέβα «E-Mail». Η Σάσα Καστούρα ήταν μέλος του ΚΚΕ και υποψήφια βουλευτής του κόμματος στην Α’ Θεσσαλονίκης, στις εκλογικές αναμετρήσεις του 1993 και του 1996.
Έφυγε από τη ζωή στις 17 Ιουνίου 2014, σε ηλικία 73 ετών σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια, μετά από ολιγόμηνη μάχη με τον καρκίνο. Η κηδεία της έγινε στις 18 Ιουνίου 2014, στη Θεσσαλονίκη. Ήταν παντρεμένη με τον σκηνοθέτη και διευθυντή φωτογραφίας Παύλο Φιλίππου.
Η Τζένη Καρέζη (το πραγματικό της όνομα ήταν, Ευγενία Καρπούζη) γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου 1934 και ήταν μία από τις δημοφιλέστερες Ελληνίδες ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Ο πατέρας της, Κωνσταντίνος Καρπούζης, ήταν γυμνασιάρχης και η μητέρα της, Θεώνη Καρπούζη, δασκάλα. Πέρασε τα σχολικά της χρόνια πρώτα στην Θεσσαλονίκη, εσωτερική στο Γαλλικό σχολείο Καλογραιών, και κατόπιν στην Αθήνα, στην Ελληνογαλλική Σχολή «Άγιος Ιωσήφ». Την ίδια χρονιά και κατανικώντας τις αντιρρήσεις του οικογενειακού της περιβάλλοντος περνά τις εξετάσεις και εισάγεται στην Δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου, από την οποία αποφοιτά το 1954.
H αγάπη της για το θέατρο άρχισε να εκδηλώνεται από τα μαθητικά της, ακόμη, χρόνια κι εκφράστηκε με τη συμμετοχή της στις σχολικές παραστάσεις. Τη χρονιά αποφοίτησής της από την Ελληνογαλλική Σχολή το 1951 πήρε μέρος στην παράσταση της «Aντιγόνης» του Σοφοκλή που ανέβηκε στο θέατρο «ΡΕΞ» από τους τελειόφοιτους, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο.
Τον Οκτώβριο του 1954 κάνει την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο, στο έργο «Ωραία Ελένη», δίπλα στην Μελίνα Μερκούρη και τον Βασίλη Διαμαντόπουλο. Σχεδόν ταυτόχρονα, το 1955 εμφανίζεται και στην πρώτη κινηματογραφική της ταινία, σαν πρωταγωνίστρια μάλιστα, στην ταινία Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο.
Στο Εθνικό θέατρο θα μείνει μέχρι το 1959. Από το 1960 θα στραφεί στο ελεύθερο θέατρο, συγκροτώντας θιάσους με όλα σχεδόν τα διάσημα ονόματα του ελληνικού θεάτρου. Από το 1968 και μέχρι το θάνατό της θα συνεργαστεί αποκλειστικά με τον ηθοποιό και σύζυγό της Κώστα Καζάκο.
Το 1955 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου “Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο”, για να ακολουθήσουν περισσότερες από 30 ταινίες: “Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος” (1960), “Η νύφη το ’σκασε” (1962), “Τα κόκκινα φανάρια” (1963), “Δεσποινίς διευθυντής (1964), “Μια τρελή τρελή οικογένεια” (1965), “Τζένη – Τζένη” (1966), “Ένας ιππότης για τη Βασούλα” (1968), “Μια γυναίκα στην αντίσταση” (1970).
Η Τζένη Καρέζη ήταν στρατευμένη στο κομμουνιστικό κίνημα συμμετέχοντας σε πολλές πορείες ειρήνης. Ήταν μέλος της ΕΔΑ. Στα χρόνια της Χούντας συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα και το 1974 έγινε μέλος του ΚΚΕ.
Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον δημοσιογραφο Ζάχο Χατζηφωτίου (1962-1964).
Τον Αύγουστο του 1968 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο, με τον οποίο και απέκτησε ένα γιο, τον επίσης ηθοποιό Κωνσταντίνο Καζάκο.
Τον Φεβρουάριο του 1988, παίζει στον Βυσσινόκηπο του Αντόν Τσέχωφ. Όμως, λίγες μέρες μόλις πριν την παράσταση, η Τζένη Καρέζη διεγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο της μήτρας. Η Καρέζη όμως δίνει ακόμα μια παράσταση, το “Διαμάντια και Μπλουζ”, την περίοδο 1990-1991. Έκτοτε, η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε αρκετά. Τις τελευταίες μέρες της ζωής της, η κατάσταση της υγείας της χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο.
Έφυγε από τη ζωή στις 26 Ιουλίου 1992, μετά από τετραετή μάχη με τον καρκίνο. Η σορός της τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Στις 29 Ιουλίου έγινε η κηδεία στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και απλού κόσμου. Λίγους μήνες πριν το θάνατό της είχε συγγράψει την αυτοβιογραφία της.
Στη μνήμη της ιδρύθηκε, την ίδια χρονιά, το ίδρυμα, “Τζένη Καρέζη” με σκοπό την παρηγορητική αγωγή των ασθενών που πάσχουν από καρκίνο και χρόνιες καταληκτικές νόσους και τη με κάθε μέσο ανακούφισή τους από τον πόνο.
Ο Γιώργος Σίσκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940. Τελείωσε το Αθηναϊκό Κολέγιο Ηλιουπόλεως και αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν.Ξεκίνησε...
Ο Λάκης Μιχαηλίδης θεωρείται ένας από τους πιο αξιόλογους σεναριογράφους του παλιού καλού κινηματογράφου. Με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, συνεργάστηκε την εποχή της μεγάλης της...
