Ο Νίκος Κάπιος (Νίκος Κοντογιαννάκης) γεννήθηκε στην Κρήτη το 1935 και σπούδασε στις δραματικές σχολές Ελληνικού Ωδείου και Κωστή Μιχαηλίδη. Ως μέλος του Σ.Ε.Η. ανέπτυξε συνδικαλιστική δραστηριότητα.
Φιλμογραφία Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης (1963) [Στέλιος] Το κανόνι και ταηδόνι (1968) Αγάπη για πάντα (1969) [Τάκης] Η οργή του Αδικημένου (1969) Πληγωμένα νιάτα (1969) Ο Στρατής παραστράτησε (1969) [Πέτρος Κροκιδάς] Το παιδί της μαμάς (1970) Ο αγαθιάρης και η ατσίδα (1971) Αναζήτησις… (1972) [Σπύρος] Ο κύριος σταθμάρχης (1972) 1922 (1978) Ο παλαβός κόσμος του Θανάση (1979) Ισόβια (1980) [ψυχίατρος] Ξεβράκωτος Ρωμιός (1980) Ο Κώτσος και οι εξωγήινοι (1980) [δικαστικός κλητήρας] Άγριες κότες (1981) Πολίτες δεύτερης κατηγορίας (1981) Το αίμα των αγαλμάτων (1981) Θηλυκό θηριοτροφείο (1984) [Φαίδων] Θηριοτροφείο αρρένων εναντίον θηλέων (1985) [Αριστείδης] Ισόβια (1988) [ψυχίατρος] Αύριο θαναι αργά (2002) [φύλακας] Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Η Πίτσα Καπιτσινέα ήταν σύζυγός του ηθοποιού, Γκίκα Μπινιάρη. Από το 1949 εως το 1982, έλαβε μέρος σε 80 παραστάσεις του Εθνικού θεάτρου.
Έφυγε από τη ζωή τον Οκτώβριο του 2018 σε ηλικία 80 ετών, χωρίς να το πάρει κανείς χαμπάρι. Οι φίλοι και συγγενείς επέλεξαν να μη γνωστοποιήσουν την είδηση του θανάτου της που αποκαλύφθηκε επτά μήνες μετά.
Ο Δημήτρης Καμπερίδης γεννήθηκε στην Δράμα το 1946 και ήταν Έλληνας ηθοποιός. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και του Πέλλου Κατσέλη. Σπουδαστής ακόμα, συμμετείχε σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου και του ΚΘΒΕ αλλά και ως χορευτής στην ομάδα “Χορικά” της Ζουζούς Νικολούδη.
Πρωτοεμφανίστηκε ως επαγγελματίας ηθοποιός στο Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του πυρήνα που δημιούργησε το Ελεύθερο Θέατρο (ως μέλος της ομάδας των αποφοίτων της σχολής του 1970).
Στη δεκαετία του ’80 μαζί με άλλα μέλη του Ελεύθερου Θεάτρου δημιούργησαν το θέατρο «Αμόρε» και την ομάδα «Θέατρο της Αθήνας». Είχε συνεργαστεί σε δεκάδες παραστάσεις με το Θέατρο Τέχνης, το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου, το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και πολλούς ιδιωτικούς θιάσους.
Την τριετία 2003-2006 συμμετείχε σε σειρά παραγωγών του ΚΘΒΕ όπως: Το Κατερινάκι από το Χαϊλμπρόν του Χάινριχ φον Κλάιστ (2003), Ειρήνη του Αριστοφάνη (2005), Ιβάνοφ του Άντον Τσέχοφ (2005), Ιφιγένεια η εν Ταύροις του Ευριπίδη (2006) κ.ά. Εμφανίστηκε επίσης σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και πολλές κινηματογραφικές ταινίες των. Θ. Αγγελόπουλου, Π. Βούλγαρη, Λ. Παπαστάθη, Ν. Σμαραγδή κ.ά.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό από τις τηλεοπτικές σειρές, ”Είσαι το ταίρι μου”, ”Στο κάμπινγκ” κλπ. Επιπλέον είχε γράψει μια νουβέλα, με τον τίτλο “Η κιβωτός της Πελαγίας”. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 64 ετών στις 12 Σεπτεμβρίου του 2010, μετά από ολιγόμηνη μάχη με τον καρκίνο.
Ο Βασίλης Κανάκης γεννημένος το 1924, σπούδασε, σε χρόνους δύσκολους, με βασικό δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε το 1947. Στο Εθνικό έπαιζε, μαθητής της σχολής ακόμα, βουβούς ρόλους από το 1945, όπωςέλεγε ο ίδιος σε συνέντευξη που είχε δώσει στα «ΝΕΑ» στις 22 Ιουνίου του 1999. Στο αρχείο της ιστοσελίδας του Εθνικού το όνομά του πρωτοαναφέρεται τη σεζόν 1946-47 στον «Ρουί Μπλας» του Ουγκό που ανέβασε ο Ροντήρης.
Πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση, και πάλι με σκηνοθέτη τον Δημήτρη Ροντήρη, στον σαιξπηρικό «Ριχάρδο Β΄» την αμέσως επόμενη χρονιά με τρεις μικρούς ρόλους. Δεν θα ξεκουνήσει από το Εθνικό. Ψηλός, γεροδεμένος, μελαχρινός, ανδροπρεπής- ωραίος άντρας-, με έξοχη φωνή και άρθρωση, από τα μέσα της δεκαετίας του ΄50 αναδεικνύεται σιγά σιγά σε πρωταγωνιστή για να φτάσει στην πρώτη γραμμή της ιεραρχίας του Εθνικού διαπρέποντας κυρίως στο αρχαίο δράμα.
Εκατόν εξήντα μία παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε μετράει το αρχείο του Εθνικού- 42 ρόλους σε 31 αρχαία δράματα και 200 παραστάσεις επί 32 καλοκαίρια μόνο στην Επίδαυρο μέτραγε ο ίδιος. Και τι δεν έπαιξε! Αίγισθο και αργότερα Αγαμέμνονα στην «Ορέστεια», Αγαμέμνονα στην «Εκάβη», Αχιλλέα στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», Αιγέα και αργότερα Ιάσονα αλλά και Κρέοντα στη «Μήδεια», Ηρακλή και αργότερα Αισχύλο στους «Βατράχους», Θησέα στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ» και στις «Ικέτιδες, Τεύκρο στον «Αίαντα», Πενθέα, Διόνυσο και προς το τέλος Τειρεσία στις «Βάκχες».
Επίσης τον Μενέλαο στην «Ανδρομάχη», στον «Ορέστη», στις «Τρωαδίτισσες» και στην «Ελένη», Ρανκ στο «Σπίτι της κούκλας», Μακντόφ στον «Μάκβεθ», Ηρακλή στον «Φιλοκτήτη» και στις «Τραχίνιες», Έκτορα στον «Ρήσο», Λοπάχιν στον «Βυσσινόκηπο», Πρόσπερο στην «Τρικυμία», Δημοφώντα στους «Ηρακλείδες», Λέστερ στη «Μαρία Στούαρτ», Αλβάρο στο «Τριαντάφυλλο στο στήθος», Ξέρξη στους «Πέρσες», Κρέοντα στον «Οιδίποδα τύραννο» και στις «Φοίνισσες», Πλάτωνα στους «Φοιτητές», Μενβέντιεφ «Στον βυθό», Ορέστη στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις», Στρατηγό στη «Χαρτοπαίχτρα», Τζακ στο «Άσυλο του Ντέιβιντ Στόρεϊ- τον θεωρούσε από τους σημαντικότερους ρόλους του-.
Ο τελευταίος του ήταν ο Συνταγματάρχης στη «Σονάτα των φαντασμάτων» του Στρίντμπεργκ την άνοιξη του 1986. Δεν είχε ξαναπαίξει έκτοτε.
Ο Βασίλης Κανάκης είχε κάνει και μερικές ταινίες: «Αδούλωτοι σκλάβοι», «Ερωτικό ταξίδι», «Στουρνάρα 288», ενώ δίδασκε για πολλά χρόνια υποκριτική. Άνθρωπος ζεστός, πληθωρικός, το 1999 επανήλθε στο προσκήνιο με ένα βιβλίο 640 σελίδων μεγάλου σχήματος: «Εθνικό Θέατρο- Εξήντα χρόνια σκηνή και παρασκήνιο». Πέθανε στις 15 Οκτωβρίου του 2009 και τάφηκε στο κοιμητήριο Ζωγράφου.
Ο Γιάννης Κανδήλας γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1932 και ήταν Έλληνας ηθοποιός, σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας.
Σπούδασε θέατρο στη δραματική σχολή του Δημήτρη Ροντήρη. Την περίοδο της στρατιωτικής θητείας του παρουσίασε εκπομπές λόγου στην ΕΡΤ Καβάλας, τότε Στρατιωτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Καβάλας σε συνεργασία με τις μετέπειτα ηθοποιούς Βούλα Αβραμίδου και Βέτα Προέδρου.
Από τα γυρίσματα της σειράς, “Οι φρουροί της Αχαίας” το 1981. Ανάμεσα στην Κοραλία Καράντη και την Όλγα Πολίτου διακρίνεται ο ηθοποιός,σεναριογράφος και συγγραφέας Γιάννης Κανδήλας.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη ταινία, ”Η Δούκισσα της Πλακεντίας” της Μαρίας Πλυτά το 1956 όπου ερμήνευσε το ρόλο του πρίγκιπα ‘Οθωνα.
Aπό τους πρώτους πρωταγωνιστικούς ρόλους που έχει ερμηνεύσει στο θέατρο ήταν ο ρόλος του Φον Δημητράκη στο ομώνυμο έργο του Δημήτρη Ψαθά, το 1958.
Έπαιξε στο θέατρο,στο ραδιόφωνο και στον κινηματογράφο. Διασκεύασε βιβλία λογοτεχνίας για την τηλεόραση. Έγραψε σενάρια για σήριαλ, για το ραδιόφωνο, για τον κινηματογράφο και θεατρικά έργα. Έμενε στον Υμηττό και πέθανε από καρκίνο του ύπατος, το 1988.
Ο Θάνος Κανέλλης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1931 και σπούδασε στο Ωδείο Θεσσαλονίκης και στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, από όπου αποφοίτησε το 1958.
Πριν ασχοληθεί με το θέατρο υπήρξε εκφωνητής στο Ραδιοφωνικό Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων Θεσσαλονίκης. Σκηνοθέτησε παραστάσεις στην αρχή της σταδιοδρομίας του.
Την περίοδο της Δικτατορίας ανέπτυξε πολιτική δραστηριότητα κατά του τότε καθεστώτος.
Ως μέλος του Σ.Ε.Η. ασχολήθηκε με τα συνδικαλιστικά προβλήματα του κλάδου του και υπήρξε για τέσσερα χρόνια μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Σ.Ε.Η.
ΟΘάνος Κανέλλης έφυγε από τη ζωή στις 13 Οκτωβρίου 2017.
Ο Ίκαρος Κανελλόπουλος, κοινά γνωστός περισσότερο με το μικρό του όνομα, Ίκαρος, ήταν πολυσχιδής προσωπικότητα.
Ο Ίκαρος Κανελλόπουλος γεννήθηκε το 1920. Μεγάλωσε στα Πετράλωνα της Αθήνας και είχε καταγωγή από την Ανδρίτσαινα Ηλείας. Ξεκίνησε ως κονφερασιέ, παρουσιάζοντας καλλιτεχνικά προγράμματα σε κέντρα διασκέδασης.
Εργάστηκε επίσης ως παρουσιαστής στο ραδιόφωνο. Αλλά εκεί που διέπρεψε ήταν στην παρουσίαση τηλεοπτικών παιχνιδιών, ήδη από τα πρώτα βήματα της μικρής οθόνης την δεκαετία του ’70.
Ο Ίκαρος Κανελλόπουλος με τον Κώστα Χατζηχρήστο
Συνέδεσε το όνομά του με δημοφιλείς παραγωγές όπως το “Βρές το και πάρ’το”, “Οριζοντίως, διαγωνίως και καθέτως”, “Σοφό πλυντήριο”, “Μήπως γνωρίζετε;”
Μια άλλη αγαπημένη του ενασχόληση ήταν το αυτοκίνητο, όπου εκτός από πολλές ενημερωτικές παραγωγές, ήταν παρουσιαστής σε αγώνες αυτοκινήτων και μάλιστα διοργανωτής, παρών σχεδόν πάντα στις εκκινήσεις του Ράλλυ Ακρόπολις.
Ήταν ο ιδρυτής της Αγωνιστικής Λέσχης Αυτοκινήτου. Ασχολήθηκε επίσης ως στιχουργός και έγραψε πολλά τραγούδια για την επιθεώρηση. Ο Ίκαρος Κανελλόπουλος έφυγε από τη ζωή το 1993.
Η Μαρία Καλουτά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και θιασάρχης. Κόρη του ηθοποιού Στέφανου Καλουτά και της τραγουδίστριας Κατίνας Γερακουλαίου. Πρωτοεμφανίστηκε με την αδερφή της Άννα Καλουτά το 1925. Μαζί συνεργάστηκαν για σαράντα ολόκληρα χρόνια και έγινα πασίγνωστες ως “Καλουτάκια”.
Από το ’41 άρχισαν να ηγούνται σε θιάσους επιθεώρησης, οπερέτας και μουσικού θεάτρου. Συνθιασάρχισσες μαζί με τον Νίκο Σταυρίδη το 1952, εμφανίζονται με μουσικά νούμερα στο Παρίσι.
Ακολουθεί περιοδεία τους στη Νότια Αφρική, στη Ν. Υόρκη, στο Σικάγο και στο Ντιτρόιτ (1954-1955). Το 1956 ξαναεμφανίζονται στη Ν. Αφρική και στο Λονδίνο. Το 1959 εμφανίζονται στο Δημοτικό Θέατρο Κωνσταντινούπολης.
Στο μεταξύ, έχουν αποκτήσει το δικό τους θέατρο επί της οδού Πατησίων, το οποίο όμως έχει μετατραπεί σε σούπερ μάρκετ. Η Μαρία Καλουτά εμφανίστηκε μαζί με την αδελφή της στις ταινίες «Δόκτωρ Επαμεινώνδας» (1937), «Οταν ο σύζυγος ταξιδεύει» (1938) και «Ο καπετάνιος Σκορπιός» (1939) κ.ά.
Το 1967 παντρεύτηκε το νομικό σύμβουλο του Δήμου Αθηναίων Δημήτρη Κωνσταντόπουλο και εγκατέλειψε για πάντα το θεατρικό σανίδι. Τα τελευταία χρόνια ήταν κατάκοιτη. Απεβίωσε στις 29 Οκτωβρίου του 2006 από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών με δαπάνη του ΥΠΠΟ.
Η Χάρις Καμίλη γεννήθηκε στην Πάτρα το 1928 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή Ωδείου Αθηνών και στη Σχολή Χορού Γιάννη Μέτση. Εγκατέλειψε νωρίς την επαγγελματική δραστηριότητα και αφοσιώθηκε στην οικογενειακή ζωή, στο πλάι του συζύγου της, επιχειρηματία Τάκη Λαμπρόπουλου.
Χάρις Καμίλη: Φιλμογραφία
Το παραστράτημα μιας αθώας (1959) [Λίλα] Μια ζωή την έχουμε! (1958) [Κίτσα] Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο (1957) [Λέλα] Το οργανάκι του Αττίκ (1955) [Τζένη Ανδριανού] Γκολ στον έρωτα (1954) [Λόλα] Ούτε γάτα ούτε ζημιά (1954) [Κική] Ο γιος του Θεού (1952) Βαφτιστικός (1952) [Λόλα]
Ο Γιώργος Καμπανέλλης (1930 – 2010) ήταν Έλληνας ηθοποιός. Αδερφός του σεναριογράφου Ιάκωβου Καμπανέλλη, διακρίθηκε σε ρόλους ζεν πρεμιέ στον κινηματογράφο.
Γεννήθηκε στη Νάξο το 1930. Σκηνοθέτησε μαζί με τον αδερφό του την ταινία, Το κανόνι και το αηδόνι το 1968.
Το 1953 εμφανίστηκε σε έναν από τους πρώτους του ρόλους στην ταινία Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται . Στη δεκαετία του 1960 έπαιξε σε πολλές ταινίες, όπως Κλάψε φτωχή μου καρδιά (1962), Με πότισες φαρμάκι (1965) και Τώρα που φεύγω από τη ζωή (1966).
Ανθρωπος διακριτικός, διατήρησε το ίδιο χαμηλό προφίλ σε όλη τη διάρκεια της ζωής και της καριέρας του, την οποία εγκατέλειψε νωρίς. Αναδείχθηκε κυρίως μέσα από ρόλους ζεν πρεμιέ με συμπρωταγωνίστριες την Γκέλυ Μαυροπούλου, την Ελένη Ζαφειρίου, τη Μέμα Σταθοπούλου, τη Μάρθα Βούρτση, τη Ματίνα Καρρά, την Εφη Οικονόμου και πολλές άλλες ηθοποιούς. Η Γκέλυ Μαυροπούλου, στο πλευρό της οποίας έκανε το ντεμπούτο του ο Γιώργος Καμπανέλλης στην ταινία «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται», συγκλονίστηκε όταν πληροφορήθηκε την είδηση θανάτου του ηθοποιού. «Υπήρξε ένα πολύ ωραίο αγόρι και ένας ευγενέστατος άνθρωπος. Είχε αρχές και πιστεύω τα οποία τηρούσε ανελλιπώς από την πρώτη ημέρα που βγήκε στη σκηνή.
Και το απέδειξε: δεν αναμείχτηκε ποτέ σε σκάνδαλα και σαχλαμάρες. Τον αγαπούσα πάρα πολύ. Είχαμε συνεργαστεί και στο θέατρο, στην περιοδεία που έκανα με δικό μου θίασο. Αν και δεν τον συναντούσα, μιλούσαμε μόνο στο τηλέφωνο, ήταν πάντα στη σκέψη μου» αναφέρει στην «Espresso» η γνωστή ηθοποιός.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 3 Ιανουαρίου 2010 από καρκίνο. Φιλμογραφία
Στη Θύελλα της Μεγάλης Αγάπης (1972)
Η Αγνωστη της Νύχτας (1970) [Αλέξης]
Τα Παιδιά του Λιμανιού (1969) [Αλέξης]
Καταραμένη Αγάπη (1968) [Δημήτρης]
Το κανονι και τ` αηδονι (1968)
Αργυρώ Η Προδομένη Τσελιγκοπούλα (1968) [Κωνσταντής]
Ας με Κρίνουν οι Γυναίκες (1968) [Χάρης Γκελής]
Δοκιμασία (1966) [Νίκος Μακρής]
Θέλω να ζήσω στον ήλιο (1966) [Δημήτρης Θεοφίλου]
Κάνε τον πόνο μου χαρά (1966) [Κώστας Διαμαντάρας]
Το σπίτι των ανέμων (1966) [Πέτρος]
Τώρα που φεύγω απ’ τη ζωή (1966) [Γιώργος Βαρέντης]
Εξιλέωση (1965) [Πάνος Τσάρας]
Δεν Μπορούν να μας Χωρίσουν (1965) [Νίκος]
Η Φωνή μιας Αθώας (1965) [Πέτρος Αντωνιάδης]
Κλαίω και σ`Αναζητώ (1965)
Μια Γυναίκα Χωρίς Ντροπή (1965)
Προδομένη (1965) [Φώτης]
Στοργή (1965) [Δημήτρης Χατζηγεωργίου]
Με Ιδρώτα και Δάκρυα (1965) [Παύλος]
Με Πότισες Φαρμάκι (1965)
Πάρε το Δάκρυ μου (1965) [Κωνσταντής Λάμπρου]
Η Ζωή μου Ανήκει σε Σένα (1965) [Νικόλας Μπάρμπας]
Ευχη και Καταρα (1964)
Σε Ποιον να Πω τον Πόνο μου (1964) [Γιώργος]
Τα Δάκρυά μου Είναι Καυτά (1964)
Η Αστεφανωτη (1964)
Αμαρτίες Γονέων (1963) [Βαγγέλης]
Θεέ μου Δωσ`μου το Φως μου (1963) [Πέτρος]
Κουράστηκα να σ`Αποκτήσω (1963)
Ολα, Και τη Ζωή μου ακόμα (1963)
Σταυραετοί (1963)
Τερέζα (1963) [Γιώργος]
Ορφανή σε ξένα χέρια (1962) [Δημήτρης Νόταρης]
Αγάπη Γραμμένη με Αίμα (1962) [Σήφης]
Κλαψε Φτωχη μου Καρδια (1962)
Το Κοριτσι του Λοχου (1962)
Μάνα Κάνε Κουράγιο (1962) [Αλέκος Δέλιος]
Εσκότωσα για το Παιδί μου (1962) [Γιώργος Κάραλης]
Ο γολγοθάς μιας αθώας (1961) [Πέτρος]
Καπετάνιος για Κλάματα (1961) [Μάνος Σαρρής]
Καραγκούνα (1961) [Δημητρός]
Μας κλεψανε τη Γκολφω (1961)
Μην κλαψης για Μενα (1961)
Το Δράμα μιας Αμαρτωλής (1961) [Αλέκος Ζαμάνης]
Ποιος θα Κρίνη την Κοινωνία (1961)
Κορίτσια της Αθήνας (1961) [Τάκης]
Αγαπούλα μου (1960) [Αλεξανδρίδης]
Η Φτωχούλα και το Βασιλόπουλο (1960) [Μάριος]
Κασσιανή (1960) [Ακύλλας]
Μετά την Αμαρτία (1960) [Σπύρος]
Θυσιάστηκα για το Παιδί μου (1960) [Παύλος]
Ραντεβού στη Βενετία (1960) [Τάσος Καββαδίας]
Στην Κύπρο, Αρχισε η Αγάπη μας (1960)
Το Γεφύρι του Πεπρωμένου (1960) [Ανδρέας]
Ο θείος από τον Καναδά (1959) [Γιώργος]
Τρεις Μάγκες στο Παρθεναγωγείο (1959)
Ψιτ… Κορίτσια! (1959) [Γιώργος]
Δύο αγάπες δύο κόσμοι (1958) [Παύλος Μαρής]
Ο λεφτάς (1958) [Νάσος Μέντικας]
Το νησί της σιωπής (1958) [Στάθης Χτενάς]
Κυριακάτικοι ήρωες / Οι άσσοι του γηπέδου (1956) [δημοσιογράφος]
Τσιγγάνικο Αίμα (1956)
Φτώχεια Ερως και Κομπίνα (1956)
Γλέντι – λεφτά κι αγάπη (1955) [Άγγελος]
Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται (1953) [Γιάννης Κολαούζος]
Το Κλειδί της Ευτυχίας (1953) [Παναγής]
Ονειρα Κοριτσιών (1953)
Ζαϊρα (1952)
Ο πύργος των ιπποτών (1952) [Τζόνι Καπούλης]
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Ο Σπύρος Καμπάνης ήταν ηθοποιός και στιχουργός. Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή Ελληνικού Ωδείου. Απέκτησε άδεια άσκησης επαγγέλματος ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο. Διέκοψε νωρίς τη σταδιοδρομία του και δημιούργησε την μπουάτ ”Απανεμιά” στην Πλάκα, όπου συμμετείχε και ο ίδιος με απαγγελίες ποιημάτων.
Στράφηκε στο χώρο του τραγουδιού όπου ανέπτυξε δραστηριότητα ως στιχουργός επί σειρά ετών. Συνεργάστηκε κυρίως με τον συνθέτη και τραγουδιστή Κώστα Χατζή. Στίχους του μελοποίησε και η Μαίρη Δαλάκου. Το στιχουργικό του έργο κυκλοφόρησε και σε δίσκους. Από το 1959 έως το 1961 έλαβε μέρος σε 8 παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου.
Ο Φάνης Καμπάνης γεννήθηκε το 1916. Εμφανίστηκε από το 1937 με διάφορους θιάσους, με πιο σημαντική τη συνεργασία του το 1939 με τον “Θεατρικό Όμιλο” του Καρόλου Κουν.
Στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια εξορίστηκε λόγω των αριστερών πολιτικών φρονημάτων του στη Μακρόνησο και στον Άη Στράτη.
Εκεί συναντήθηκε και με άλλους εκτοπισμένους πνευματικούς ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων, όπως οι ηθοποιοί Τζαβαλάς Καρούσος, Μάνος Κατράκης, Κώστας Μπαλαδήμας, Γιώργος Γιολάσης καθώς και λογοτέχνες, όπως οι Γιάννης Ρίτσος, ‘Aρης Αλεξάνδρου, Τίτος Πατρίκιος, Τάσος Λειβαδίτης, Μενέλαος Λουντέμης κ.α.
Συνεργαζόμενος με αυτούς έπαιξε στο “Θέατρο Εξορίας” που δημιουργήθηκε εκεί. Παρουσιάστηκαν θεατρικές παραστάσεις που εκτός από σκετς και επιθεωρήσεις περιλάμβαναν και κλασικά έργα, Σαίξπηρ, Αισχύλου, Βυζαντίου κ.α.
Επιστρέφοντας από την εξορία είχε λίγες συνεργασίες με διάφορους θιάσους όπως του Αδαμάντιου Λεμού και έκανε και δύο κινηματογραφικές εμφανίσεις.
Στη συνέχεια εγκατέλειψε την ηθοποιία και εκδηλώνοντας το πολύπλευρο ταλέντο του ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία, παρουσιάζοντας εξαιρετικό συγγραφικό έργο.
Ο Σπύρος Πατρίκιος ήταν ηθοποιός της επιθεώρησης και από τους σημαντικότερους της ελληνικής οπερέτας.Γεννήθηκε στη Τήνο το 1894. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές εισήχθηκε...
