Σύμφωνα με τις στατιστικές, αυτοί από εμάς που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του 40 50 60 και 70 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει.

Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαρειές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατούσες μας.

Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκύτη, μαγουλάδες, ανεμοβλογιά.
Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.

Ζεσταινόμασταν με σóμπες με ξύλα η με… κάρβουνο, η με θερμάστρες πετρελαίου. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.

Τηλέφωνο είχε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς, που είχε κρεμασμένα με μανταλάκια τα περιοδικά μας ο Μικρός Ηρωας κι ο Μικρός Σερίφης, κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντομινό, η Βεντέττα, το  Πρώτο, το Εμπρός.

Ακόμα ζητάω τη σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου του ταλήρου, ή τις πρώτες γκοφρέτες ΜΕΛΟ με τα χαρτάκια με τις φορεσιές και τις σημαίες των χωρών του κόσμου, ακόμα θυμάμαι το Γλυφιτζούρι κοκοράκι, το μαλλί της γριάς στα πρόχειρα λούνα παρκ, το φρεσκοψημένο ποπ κορν , τις καραμέλες γάλακτος τις τυλιγμένες στο χρυσό χαρτί, τις κατακόκκινες καραμέλες τσάρλεστον ,το πεστίλι πέτσα βερίκοκο , το αυθεντικό παστέλι, και το κάτασπρο μαντολάτο. Ακόμα θυμάμαι τη γεύση απ το καλαμπόκι και τα κάστανα και συγκινούμαι όταν βλέπω καστανάδες, λίγους πια και καλαμποκάδες σε κάνα πανηγύρι.

Χάθηκαν τα αυθεντικά σουβλάκια με τα ντονέρ και την ξεροψημένη πίτα και το κοκινοπίπερο. Τα αστικά λεωφορεία Σκανια Βάμπις, Σκόντα, Βόλβο κι αργότερα Βritish Leyland και ΗΙΝΟ, είχαν τη μηχανή μέσα και ήταν συνήθως καλυμμένη με μπλέ δερμάτινα καπιτονέ καλύμματα.

Βόγκαγαν κάθε φορά που ο οδηγός άλλαζε ταχύτητα. Καμμιά φορά είχε και μια θέση μπροστά δεξιά δίπλα στη μηχανή που ηταν η καλύτερη για τα παιδικά μας όνειρα.

Υπήρχε και εισπράκτορας στριμωγμένος δίπλα στην πίσω πόρτα με το κλασσικό γκρί καπέλο με το γείσο, ένα πρωτόγονο μικρόφωνο κι έλεγε τις στάσεις ή φώναζε τέρμα τα μία και είκοσι. Θυμάστε εκείνες τις κερματοθήκες που έβαζε τα κέρματα και που τώρα τελευταία ξανάγιναν της μόδας;

Τα κίτρινα τρόλευ με τους οδηγούς και τους εισπράκτορες με τις καφέ στολές, κι εκείνο το περίεργο μηχανάκι με τη μανιβέλλα που έκοβε τα εισιτήρια.

Τα γκρίζα αμερικάνικα πελώρια ταξί με τα καθισματάκια που έπεφταν από τις πλάτες των μπροστινών καθισμάτων, γυρόφερναν ή άραζαν στις πιάτσες. Κι οι πειρατές, «ένα διφραγκάκι Σύνταγμα» τους έκοβαν το μεροκάματο.

Ποιος να έχει τότε Ι.Χ Οι λίγοι τυχεροί αγόραζαν VW σκαραβαίους, ή μεταχειρισμένα Consoul Cortina, Hansa, Wartburg, FIAT 1100, Opel Olympia. Θυμάστε τα Anglia, τα Peugeot 403, τα Renault 10 ή το Simca1000, με τα ανύπαρκτα καλοριφέρ και τα λιγνά λάστιχα.
Το γάλα μας το έφερνε ο γαλατάς ή μέσα σε γυάλινα μπουκάλια με αλουμινένια καπάκια ή μας το άδειαζε από μεγάλες καρδάρες στην κατσαρόλα στην εξώπορτα.

Οι κολώνες του πάγου που τις έφερνε ο παγοπώλης με την τρίκυκλη μοτοσυκλέτα του και τις κουβάλαγε με εκείνο το περίεργο εργαλείο γάντζο, αργοέλιωναν στο κεφαλόσκαλο. Και η βρύση του ψυγείου είχε στο στόμιο της τυλιγμένο ένα λευκό τουλπάνι σα φίλτρο. Που ηλεκτρικά ψυγεία. Αργότερα θυμάμαι κάτι ΠΙΤΣΟΣ ΙΖΟΛΑ και ΚΕΛΒΙΝΕΙΤΟΡ.

Οι παπλωματάδες, οι καρεκλάδες οι γανωτζήδες οι ακονιστές κι οι τσαγκάρηδες είχαν πολλή δουλειά. Στην κεντρική λεωφόρο ένα πλήθος από λούστρους με καλογυαλισμένα κασελάκια που λαμποκοπούσαν περιίμεναν πελάτη. Και σε κάποια γωνιά σε μια καμαρούλα 2Χ2 ήταν το βασίλειο του τσαγκάρη με εκείνο το περίεργο καλαπόδι που έβαζε ανάποδα το παπούτσι και το κόλλαγε και το κάρφωνε με εκείνες τις μαύρες πρόκες με το πλατύ κεφάλι και διάχυτη η μυρουδιά της βενζινόκολλας

Στη γωνιά του δρόμου μια ΕΒΓΑ που πούλαγε γάλα, γιαούρτια και παγωτά σε ψυγεία με μαύρα λαχιστένια καπάκια, και σε μια γωνιά μεταλλικά κουτιά με γυάλινο επάνω μέρος και μέσα μπισκότα γεμιστά με κρέμα γεύση βανίλλια σοκολάτα φράουλα και μπανάνα και κουραμπιέδες Μπούσιου αν θυμάμαι τυλιγμένους σε ημιδιαφανές χαρτί.

Τι γνώριζε η Μέριλιν Μονρόε για την Ελλάδα; Πως έβλεπε τους Έλληνες; Όλα αυτά αποκαλύπτονται μέσα από τις συναντήσεις που είχε ο μεγάλος δημοσιογράφος και λογοτέχνης Αλέκος Λιδωρίκης όταν την συνάντησε δυο φορές στην αρχή της καριέρας της και στο απόγειο της δόξας της.

Πώς περιγράφει λοιπόν, ο Λιδωρίκης, το ξεκίνημα της πρώτη τους συνάντησης; Μέσα σε λίγα λεπτά, η Μονρόε τού εξιστορεί τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Γράφει ο Αλέκος Λιδωρίκης:

«Χόλλυγουντ 1947: Ένα απόγευμα του Ιουνίου του 1947 πρωτοείδα την Μέριλιν Μονρόε στα στούντιο της “Φοξ Φιλμ”, απάνω στο “Μπέβερλι Χίλς” του Λος ‘Αντζελες. Εργαζόμουν τότε εκεί, και συνεργάτης μου ήταν ο Ιρλανδός σεναριογράφος Φίτζ Ρίτσαρντς.

Εργαζόμασταν μαζί στο ίδιο γραφείο και δίπλα μας μια γραμματεύς μάζευε τα χειρόγραφα για να τα δακτυλογραφήσει. Ξαφνικά σταμάτησε η δουλειά απότομα! Μες στο γραφείο μπήκε ένα κύμα ομορφιάς, μια πνοή ολόξανθης δροσιάς, ένα σώμα νεανικό, κυματιστό, ένα πρόσωπο παιδιάστικο μα γοητευτικό, με δύο μάτια που σπινθήριζαν γεμάτα αθωότητα και διαβολιά. Ήταν η Μέριλιν Μονρόε.

Απλή, διαχυτική ευχάριστη, σχεδόν μας είπε όλη την ιστορία της προηγούμενης ζωή της μέσα σε ένα τέταρτο. Ακούσαμε το ότι είχε γεννηθεί μέσα σε χαμόσπιτα, ότι υπέφερε αφάνταστα στα παιδικά της χρόνια.

Έχασε τον πατέρα της και τη μητέρα της σε πολύ μικρή ηλικία. Εννέα ετών κλείστηκε στο ορφανοτροφείο του Λος ‘Αντζελες και δοκίμασε την πικρία των παιδιών που τους λείπει η πατρική κι μητρική στοργή. Αργότερα την πήρε σπίτι της μια φιλάνθρωπη και πονετική κυρία. Μια μικρή ευτυχισμένη ανάπαυλα. Η κυρία όμως αυτή δεν άργησε να πεθάνει και η Μέριλιν Μονρόε βρέθηκε στους δρόμους.

Μόνη, απροστάτευτη, περιτριγυρισμένη από χίλιους δύο κινδύνους. Πέφτει μέσα στο λαβύρινθο της κοινωνικής ζωής. Δεκαπέντε χρονών παντρεύεται ένα αγόρι κατά ένα χρόνο μεγαλύτερο της. Ο γάμος αυτός δεν κράτησε παρά όσο και τα ρόδα. Και η ζωντοχήρα παιδούλα ρίχνεται στην βιοπάλη.

Εργάζεται μοντέλο για φουστάνια, για φωτογραφίες, για διαφημίσεις. Ρίχτηκε σε ένα σωρό δουλειές για να κερδίσει το ψωμί της και -συνεχίζοντας την ιστορία της ζωής της μας είπε ότι- κάποτε στα 16 χρόνια της είχε επιχειρήσει να αυτοκτονήσει.

Το Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου του 1989 στο πλαίσιο της σειράς «Μιλώντας με μορφές του αιώνα – Οι συνεντεύξεις του Αλέκου Λιδωρίκη», μεταδόθηκε η δραματοποιημένη συνέντευξη του Έλληνα δημοσιογράφου με τη θρυλική ντίβα του κινηματογράφου και όχι μόνον, τη Μαίρυλιν Μονρόε την οποία στη ραδιοφωνική μεταφορά υποδύθηκε η Αλίκη Βουγιουκλάκη.

«Ένα απόγευμα του Ιουνίου 1947 πρωτοείδα την Μαίρυλιν Μονρόε στα στούντιο της ΦΟΞ , πάνω στο Μπέβερλυ Χίλς του Λος Άντζελες… Είκοσι χρόνων ήταν τότε. Γεμάτη όνειρα, φιλοδοξίες, ανησυχίες, ελπίδες και απογοητεύσεις…», λέει ο Αλέκος Λιδωρίκης.

Τη συνέντευξη όμως με το « φαινόμενο Μονρόε» την πήρε στο Χόλλυγουντ το 1953, όταν η Μαίρυλιν γύριζε την ταινία «Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές» με συμπρωταγωνίστρια την Τζέην Ράσελ.

Η Μέριλιν Μονρόε του μιλάει για τη ζωή της, τα δύσκολα παιδικά της χρόνια, την ορφάνια της, την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας, τον πρώτο γάμο της μόλις στα 15 της χρόνια και έπειτα την πορεία προς την ασύλληπτη επιτυχία. Και ο Λιδωρίκης την ρωτάει για όλα: για την ευτυχία, τον γάμο της με τον Τζόε Ντι Μάτζιο, τον έρωτα, τη σταδιοδρομία της, τα όνειρά της, τους πόθους της.
Και εκείνη απαντάει σε όλα με παιδιάστικη χάρη αλλά και με πόση σοφία…

-«Θα ήθελα να έχω γεννηθεί στον τόπο σας. Είναι ωραίοι οι Έλληνες! Δεν εννοώ πάντοτε στη μορφή, αν και τα μάτια όλων σπιθίζουν πάντα τόσο παράξενα και τόσο λάγνα. Μ΄αρέσει το θάρρος και η ξενοιασιά τους. Εσείς οι Έλληνες πιστέψατε στο Πεπρωμένο…»

– «Οι άντρες προσέχουν περισσότερο σε μένα αυτό που προέχει στις αισθήσεις τους. Άντρες υπάρχουν πολλοί… δεν ξέρω αν υπάρχει ο άντρας…»

-«Μονάχα ένας άλλος άνθρωπος, ο “άνθρωπός σου”- ούτε τα πλούτη, ούτε οι δόξες, ούτε οι θρίαμβοι της ματαιοδοξίας- μπορεί να μεταδώσει το ρίγος της αγάπης.»

-«Λένε ότι το κορμί μου έπαιξε τον κυριότερο ρόλο… Εγώ νομίζω και κάτι άλλο… Κάτι που αγωνίστηκα για να το αποκτήσω. Η προσωπικότητά μου.»

Ο Κώστας Καρουσάκης τραγουδούσε στην πίστα όταν ο Νίκος Κοεμτζής…

Ο λόγος στον ερμηνευτή μέσα από την αυτοβιογραφία του :

« Στη συνέχεια της καριέρας μου, μετά τις… επιτυχημένες σεζόν στο «Γαλαξία», στις Τζιτζιφιές με το δίδυμο Τσιτσάνη – Παπαϊωάννου, δούλεψα στον «Ποσειδώνα», στον Ιππόδρομο, μαζί με τον Τάκη Αθανασιάδη, τον Ζαφειράκη, τη Ρέα Κουκά και τις αδελφές Έδεμ.

Οι αδελφές Έδεμ δεν ήταν στην πραγματικότητα αδελφές, αλλά φίλες.
Η μία εξ αυτών ήταν η Κατερίνα Μαρινάκη της οποίας τα καλλιτεχνικά βήματα χάθηκαν και η άλλη είναι η γνωστή σε όλους Άντζελα Δημητρίου.
Όταν τελείωσε η σεζόν στον «Ποσειδώνα», το ίδιο πρόγραμμα, χωρίς τις αδελφές Έδεμ, μεταφέρθηκε στην Πλάκα, στο «Κίτρινο Κουνέλι», που μετονομάστηκε σε «Μεσάνυχτα Και Κάτι» και δουλέψαμε εκεί δύο σεζόν.
Μετά όλο το σχήμα πήγε στο «Άβα», και αυτό στην Πλάκα, αλλά το μαγαζί δεν είχε άδεια και έτσι έκλεισε γρήγορα. Στη συνέχεια, με τους ίδιους συνεργάτες, δουλέψαμε στα «Χρυσά Κλειδιά», πάλι στην Πλάκα, όπου η επιτυχία συνεχίστηκε αμείωτη.

Στις 22 Φεβρουαρίου 1948 ο κρατούμενος των φυλακών Κέρκυρας Νίκος Γόδας στέλνει στην οικογένειά του ένα γράμμα. Επί της ουσίας πρόκειται για μια φωτογραφία του, που συνοδεύεται από μια ιδιόχειρη αφιέρωση. Είναι η τελευταία φορά που επικοινωνεί μαζί τους.

Μερικούς μήνες αργότερα θα σταθεί χωρίς ίχνος φόβου μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα που θα του στερήσει τη ζωή.

Η τελευταία του επιθυμία είναι αυτή που θα τον τοποθετήσει ανάμεσα στους θρύλους του Θρύλου.

Ο Γόδας ζήτησε από τους εκτελεστές του να φορέσει τη φανέλα του Ολυμπιακού στον οποίο προπολεμικά αγωνιζόταν στη δεξιά πλευρά της επίθεσης!

⚽️  Η αρχή μιας σύντομης ζωής

Θα μπορούσε να ειπωθεί, και δεν θα ήταν ψέμα, πως ο πόλεμος, οι κακουχίες και η ανέχεια σημάδεψαν τη ζωή του Νίκου Γόδα ήδη από το ξεκίνημά της. Γεννήθηκε το 1921 στο Αϊβαλί. Με την καταστροφή της Σμύρνης η οικογένεια του φεύγει και φτάνει στη Μυτιλήνη. Από εκεί πηγαίνουν στη Κρήτη όπου για ένα χρονικό διάστημα εγκαταστάθηκαν στο Ρέθυμνο.

Στη συνέχεια έφυγαν και μετακόμισαν στον Πειραιά. Το σπίτι της οικογένειας ήταν στην Κοκκινιά. Αν και ανήλικος ο Γόδας έπιασε δουλειά στο εργοστάσιο του Κεραμεικού, το οποίο έφτιαχνε κεραμικά. Το εργοστάσιο αυτό βρισκόταν στη συμβολή των οδών Πειραιώς και Φαλήρου εκεί που σήμερα υπάρχει το εργοστάσιο της Ελαΐς.

Μια ανάσα από το γήπεδο Καραϊσκάκη, που τότε ακόμα λεγόταν «καρβουνάδικο» εξαιτίας του γεγονότος πως ήταν στρωμένο με καρβουνόσκονη για να είναι το έδαφος πιο μαλακό για τους παίκτες δεδομένου πως δεν υπήρχε η δυνατότητα όχι χλοοτάπητας να τοποθετηθεί αλλά ούτε καν χώμα!

Ο Νίκος Γόδας έπαιζε και εκεί με την ομάδα του εργοστασίου. Γρήγορα, όμως, μαγνήτισε τα βλέμματα των ανθρώπων του Ολυμπιακού οι οποίοι του πρότειναν να υπογράψει δελτίο σε ηλικία 17 ετών!

⚽️  Η μεγάλη αγάπη για τον Ολυμπιακό

Ο Γόδας αρχίζει και καθιερώνεται με τον Ολυμπιακό όπου ξεχωρίζει παίζοντας στο δεξί άκρο της επίθεσης των Πειραιωτών. Οι συμπαίκτες του τον έλεγαν «καλλιτέχνη» γιατί διάθετε ένα σπάνιο ταλέντο και θεωρούταν ένα από τα μεγαλύτερα ανερχόμενα αστέρια της χώρας.

Παράλληλα, με το ποδόσφαιρο όμως ο Γόδας ασχολείται και με άλλα πράγματα. Ανοίγει ένα ρεμπέτικο μαγαζί με το όνομα «τα αραπάκια» όπου εμφανίστηκαν ο Τσιτσάνης, ο Βαμβακάρης ενώ εκεί είχε πρωτοζητήσει δουλειά ο Μανώλης Χιώτης. Την ίδια στιγμή, τον απασχολούν και κοινωνικά ζητήματα καθώς βιώνει στο πετσί του την αδικία, την καταπίεση και την φτώχεια.

Στο βιβλίο «Ποδόσφαιρο μια θρησκεία χωρίς άπιστους» των Νίκου Μπογιόπουλου και Δημήτρη Μηλάκα αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Από τα τέλη του ’42 είναι ο βασικός μεσοεπιθετικός του Ολυμπιακού. Σκοράρει στο 4-0 κατά του Εθνικού και κατά του Απόλλωνα. Είναι στην ενδεκάδα του Ολυμπιακού όταν κερδίζει τον Παναθηναϊκό στον τελικό του κυπέλλου που διοργανώνει ο δήμος Πειραιά το Μάιο του 1943, όταν ο Ολυμπιακός επικράτησε με 5-2 απέναντι πάλι στον Παναθηναϊκό. Αλλά ο Γόδας είναι “βασικός” και στους αγώνες για τη λευτεριά»…

⚽️  Ο πόλεμος, η κατοχή και ο εμφύλιος

Όταν ο πόλεμος έριξε βαριά τη σκιά του πάνω από την Ελλάδα, ο Νίκος Γόδας δεν χάνει χρόνο. Εντάσσεται στις τάξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Αναπτύσσει έντονη αντιστασιακή δράση ως μέλος του 5ου Επίλεκτου Λόχου του ΕΛΑΣ στην Κοκκινιά. Στη μάχη της «Ηλεκτρικής» στο Κερατσίνι, βρισκόταν στα πολυβολεία. Στις 7 Μαρτίου του 1944 παίρνει μέρος στη μάχη της Κοκκινιάς.

Τα Δεκεμβριανά τον βρίσκουν να πολεμά τους Άγγλους στο νεκροταφείο της Ανάστασης στον Πειραιά. Ο Σταμάτης Σκούρτης, σύντροφος του Γόδα και ανθυπολοχαγός στον ίδιο λόγο διηγείται. «Θυμάμαι τότε τον λοχαγό μου, Νίκο Γόδα, που θα πει μισοαστεία-μισοσοβαρά. “Σύντροφε ανθυπολοχαγέ, εμείς από όλους τους άλλους ΕΛΑΣίτες είμαστε οι πιο προνομιούχοι. Όσοι από εμάς σκοτωθούμε είμαστε τυχεροί γιατί θα θαφτούμε σε κανονικό και μάλιστα προνομιούχο μνήμα».

Στη συνέχεια ο Γόδας φεύγει από την Αθήνα. Τον «ξανασυναντάμε» στο Βελούχι να παίρνει μέρος σε μάχες. Εκείνη την περίοδο παθαίνει πνευμονία και επιστρέφει στην Αθήνα. Ήταν λίγο μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας και το… κλίμα δεν ήταν καλό για τους ηττημένους.

Αδύναμος και χωρίς άλλα κουράγια, συλλαμβάνεται μετά από «καρφωτή» και κάπου εκεί ξεκινάει ο δικός του Γολγοθάς στο τέλος του οποίου τον περιμένει το εκτελεστικό απόσπασμα. Φυλακές Αβέρωφ, Αίγινα και τέλος Κέρκυρα.

⚽️  Η φυλάκιση, η δίκη παρωδία και η εκτέλεση

Ακόμα και μέσα στη φυλακή ο Γόδας δεν εγκαταλείπει την μεγάλη του αγάπη για το ποδόσφαιρο και τον Ολυμπιακό. Παίζει μπάλα στην ομάδα που είχε δημιουργηθεί από τους φυλακισμένους στην Αίγινα, ενώ στο κελί του, σε ένα καρφί έχει κρεμασμένη την ερυθρόλευκη, ριγωτή φανέλα.

Ο Γόδας ήταν ένας από τους κατηγορούμενους στη δίκη του «ασύλου της Κοκκινιάς». Η δίκη έγινε τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1945 και σύμφωνα με το κατηγορητήριο ο ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού ήταν ένας από τους αντάρτες που εκτέλεσαν δεκάδες πολιτικούς τους αντιπάλους.

Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, ωστόσο, ο Νίκος Γόδας έπεσε θύμα της ίδιας του της φήμης. Κανείς από τους μάρτυρες στη δίκη δεν τον αναγνώρισε ανεπιφύλακτα. Κανείς δεν είπε πως «ναι, τον είδα να εκτελεί». Όλοι, όμως, ήξεραν το όνομα του και αυτό όπως αποδείχθηκε έκανε κακό στον επιθετικό των ερυθρόλευκων.

Όλοι οι κατηγορούμενοι καταδικάζονται σε θάνατο. Η απόφαση του έκτακτου στρατοδικείου θα εκτελεστεί την 19η Νοέμβρη του 1948, μέχρι τότε ο Νίκος Γόδας θα αρνηθεί πολλές φορές να γίνει «δηλωσίας».

Εκείνο το παγωμένο πρωινό, ο Γόδας βγαίνει από κελί του φορώντας το παλτό του και από μέσα την φανέλα του Ολυμπιακού. «Νενικήκαμεν. Ζήτω οι ολυμπιονίκεις του σοσιαλισμού. Γεια σας, συναθλητές μου», ήταν τα τελευταία λόγια του φεύγοντας από τη φυλακή με τελικό προορισμό το νησί Λαζαρέτο της Κέρκυρας για να τον εκτελέσουν.

Εκεί, θα σταθεί μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα με τρόπο ηρωικό και μοναδικό. Όταν ο επικεφαλής του αποσπάσματος τον ρωτάει ποια είναι η τελευταία του επιθυμία εκείνος του απαντά: «Να μου ρίξετε και να με δολοφονήσετε με τη φανέλα του Ολυμπιακού και να μην μου δέσετε τα μάτια, για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας μου πριν τη χαριστική βολή»! Λίγες στιγμές αργότερα, ο Νίκος Γόδας έπεφτε νεκρός.

Στο ερώτημα αν ο τότε επίσημος Ολυμπιακός θα μπορούσε να είχε αποτρέψει την εκτέλεση του ποδοσφαιριστή του, ο 45χρονος σκηνοθέτης Χρήστος Γόδας, ανιψιός του αδικοχαμένου Νίκου (ο οποίος, μάλιστα, τα τελευταία χρόνια προετοιμάζει ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το θάνατο του επιθετικού των ερυθρόλευκων), σε παλαιότερη συνέντευξή του είχε δηλώσει πως: «Όταν έλαβαν χώρα αυτά τα γεγονότα, πρόεδρος του Ολυμπιακού ήταν ο βιομήχανος Μανούσκος. Όταν του ετέθη το ερώτημα -και υπάρχουν μαρτυρίες για αυτό- από τον Μουράτη, αν θα μπορούσε να μεσολαβήσει η ομάδα για να σωθεί η απάντηση ήταν: “Όπως έστρωσε ας κοιμηθεί”…».

athensmagazine.gr