Kάθε πρωί καλημερίζει τον ήλιο από το κτήμα του στο Κορωπί. Αυτό που αγόρασε πριν από είκοσι πέντε χρόνια, όταν ο –έφηβος τότε– γιος του παραπονέθηκε:

«Πατέρα, πότε επιτέλους θα πατήσουμε χώμα;».Ο χώρος ήταν άγριος κι αφιλόξενος, γεμάτος ξερόχορτα κι ερπετά. Έτσι, άρχισε αυτό που ήθελε και ήξερε να κάνει από μικρός, να δημιουργεί. «Εκείνη την εποχή, εμφανιζόμουν στο Καλημέρα Zωή και τη Λάμψη κι έπαιρνα καλό μισθό. Αλλά τα χρήματα ανέκαθεν λειτουργούσαν για μένα σαν βαρίδια, έπρεπε να τα ξοδεύω. Δημιουργικά, όχι σε ποτά, τσιγάρα και ξενύχτια. Αν έχω μια δεκάρα στην τσέπη μου, θα αγοράσω μια πέτρα για να χτίσω κάτι» λέει. Έτσι, κουβαλώντας πέτρες και άμμο, έφτιαξε το σπίτι αλλά και τον αμφιθεατρικό χώρο «Κεκρωπία», που συχνά στεγάζει τα όνειρά του στην υποκριτική, αλλά και κάποιων θιάσων που βρίσκονται σε περιοδεία.

/></p>
<p><strong>Από παιδί τον αγαπούσαν οι… μπελάδες.</strong> Σαν αυτούς όπου «έμπλεκε» αργότερα, ως ηθοποιός. Ο 74χρονος «γόης του σινεμά και του θεάτρου » μιλάει στο People για τις γυναίκες της ζωής του, για χαρές, λύπες και το κορίτσι που κατάφερε να του «ξυρίσει το μουστάκι».</p>
<p><strong>Οι πρώτες του αναζητήσεις, ήταν στη Νέα Σμύρνη.</strong>Φτωχική γειτονιά, όπως οι περισσότερες στην Ελλάδα του 1939, οπότε και γεννήθηκε. Ο πατέρας του, αξιωματικός του Ναυτικού, αυστηρός αλλά και με κρυφές ευαισθησίες που φρόντιζε να εκδηλώνει γράφοντας χρονογραφήματα σ’ ένα λογοτεχνικό περιοδικό. Μια δυο φορές νοσηλεύτηκε σε κλινική, αφού,όπως έλεγαν οι γιατροί, «ήταν άρρωστος με τα νεύρα του». Η μητέρα του, Μαρία, μια τρυφερή, όμορφη γυναίκα, ήρθε από τη Σμύρνη με τον ξεριζωμό του 1922. Σε εκείνη οφείλει το σχήμα των ματιών του και στη γιαγιά του το χρώμα τους, που αργότερα θα μάγευε το σελιλόιντ.</p>
<p><strong>Δίπλα του μεγάλωνε η αδελφή του, Καίτη. </strong>Μέχρι που μια μέρα το 10χρονο κορίτσι, παίζοντας σε μια οικοδομή, έπαθε ατύχημα βυθίζοντας στο θρήνο την οικογένεια. «Ήμουν 3 χρόνων, αλλά θυμάμαι τη μέρα που πέθανε η Καίτη. Τα αναφιλητά της μάνας μου, τη θλίψη του πατέρα, τους συγγενείς που μ’ έπαιρναν παράμερα για να μου πουν τα γεγονότα» λέει για την πρώτη αυτή ισχυρή ανάμνηση.</p>
<p><img src= Όλη η ζωή του όμορφου του ελληνικού κινηματογράφου