Στο θεατρικό σανίδι ανέβηκε για πρώτη φορά το 1965, ως μαθήτρια ακόμα της δραματικής σχολής, στην «Ελληνική Σκηνή» της Άννας Συνοδινού, στις «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη και την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή.
Συνεργάστηκε με γνωστους και σημαντικούς Έλληνες ηθοποιούς, όπως η Τζένη Καρέζη, ο Κώστας Καζάκος, ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ο Κώστας Βουτσάς, ο Νίκος Ρίζος, η Αντιγόνη Βαλάκου, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Κώστας Καρράς.
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ‘60. Το 1969 πρωταγωνίστησε μαζί με τους Κώστα Καζάκο και Χρήστο Πολίτη στην ταινία του Πέτρου Λύκα «Το Κορίτσι του 17», στο ρόλο μιας ψυχασθενούς νεαρής γυναίκας. Για την ερμηνεία της τιμήθηκε με το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.
Έπαιξε ακόμη στις ταινίες «Γυμνοί στο δρόμο» (1969), «Πανικός« (1969), «Το Στραβόξυλο» (1969), «Αγάπησα μια άγνωστη» (1970), «Ένα αστείο κορίτσι» (1970), «Η Μεσόγειος φλέγεται» (1972), «Το αγκίστρι» (1976), «Παραγγελιά» (1980), και «Ηλεκτρικός Άγγελος» (1981).
Συμμετείχε σε τηλεοπτικές θεατρικές παραστάσεις, στο πλαίσιο της εκπομπής «Το Θέατρο της Δευτέρας» (ΕΡΤ) και στις τηλεοπτικές σειρές της ΕΡΤ «Θωμάς επί Κολωνώ» (1977), «Οι Πανθέοι» (1977) και «Οι συνυπάρχοντες» (1985, ΕΡΤ). Ήταν η αφηγήτρια του ντοκιμαντέρ του Αντώνη Βογιάζου «Τo χρονικό της Εθνικής Αντίστασης», που μεταδόθηκε από την ΕΡΤ το 1985.
Η Σοφία Ρούμπου έφυγε από τη ζωή την 1η Οκτωβρίου του 2016 σε νοσοκομείο της Αθήνας. Πέθανε ξημερώματα στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κηδεύτηκε στο “Α’ Νεκροταφείο Αθηνών” στις 03 Οκτωβρίου 2016.
Ήταν παντρεμένη με τον διευθυντή φωτογραφίας και σκηνοθέτη Νίκο Καβουκίδη και μητέρα της ηθοποιού Μαρίας Καβουκίδου.
Η Τζένη Ρούσσεα, έχοντας διαγράψει μια πορεία 65 χρόνων στο θέατρο και τον κινηματογράφο, αποτελεί μια από τις μεγάλες Κυρίες της υποκριτικής τέχνης, που ξεχωρίζει ακόμα με την κομψότητα και τη γοητεία της.
Η Τζένη Ρούσσεα γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 25 Οκτωβρίου του 1932 σε καλλιτεχνικό περιβάλλον με πατέρα τον ζωγράφο-αγιογράφο Χρήστο Ρουσσέα. Από μικρή έδειξε την τάση της στην υποκριτική τέχνη και μαθήτρια γυμνασίου έπαιξε στην ταινία του Γρηγόρη Γρηγορίου «Κόκκινος Βράχος» (1949). Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πριν αποφοιτήσει έπαιξε στην ταινία «Πρέπει να τα Παντρέψουμε» (1953), αλλά και στο χορό της παράστασης «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη στην Επίδαυρο (1954) σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη.
Γιώργος Φούντας και Τζένη Ρουσσέα.
Η επαγγελματική της καριέρα ξεκίνησε το 1956 στο θέατρο “Κώστα Μουσούρη” με την παράσταση «Το Ημερολόγιο της Άννα Φράνκ», και συνεχίστηκε στο ίδιο θέατρο μέχρι το καλοκαίρι του 1958 που συνεργάστηκε με τον θίασο του Νίκου Χατζίσκου.
Ακολούθησαν πολλές επιτυχημένες παραστάσεις σε συνεργασία με σημαντικούς θιάσους, όπως της Έλσας Βεργή, του Απόστολου Αβδή, του Κώστα Χατζηχρήστου. Το 1962 ίδρυσε μαζί με τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Κώστα Φαρμάκη δικό τους θίασο και έδωσαν παραστάσεις πολλών έργων στη Θεσσαλονίκη.
Το 1964, μετά από μια περιοδεία στην Ελλάδα με τον θίασο των «Επτανησίων ηθοποιών» (Δ. Παγουλάτου – Ελ. Απέργη), με αφορμή τα 100 χρόνια από την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, επέστρεψε στο θέατρο Μουσούρη και μέχρι το 1983 πρωταγωνίστησε σε έργα εκλεκτών θεατρικών συγγραφέων, όπως: Τσέχωφ, Νηλ Σάιμον, Τένεσι Ουίλιαμς, Αλέκου Λειβαδίτη, Ζακ Ντεβάλ, Αλέξανδρου Κασόνα, Κωστούλας Μητροπούλου και πολλών άλλων.
Από το 1975 ηΤζένη Ρούσσεα έγινε θεατρική επιχειρηματίας του θεάτρου Μουσούρη, συνεχίζοντας παράλληλα να πρωταγωνιστεί ως το 1983 σε πολλές και εκλεκτές παραστάσεις.
Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με άλλους ελληνικούς θιάσους και πρωταγωνίστησε σε ποιοτικά έργα σε θέατρα της Αθήνας αλλά και σε περιοδείες στην επαρχία. Το χρονικό διάστημα 1990-94, πρωταγωνίστησε στο θέατρο Βεργή σε δύσκολες παραστάσεις με τελευταία «Τα Ιερά Τέρατα» του Ζαν Κοκτώ.
Με τον κινηματογράφο ηΤζένη Ρούσσεα πρωτοασχολήθηκε το 1958 παίζοντας στην ταινία «Όλα για το Παιδί της» του Κώστα Στράτζαλη, ενώ με τη Φίνος Φιλμ ξεκίνησε τη συνεργασία της το 1964, με την δραματική ταινία «Εγωισμός» του Γιάννη Δαλιανίδη. Μέχρι το 1971 έπαιξε σε άλλες πέντε ταινίες της Φίνος Φιλμ, με αξιοσημείωτη την ερμηνεία της στην ταινία «Κατηγορώ τους Ανθρώπους» (1966) δίπλα στον Νίκο Κούρκουλο.
Από το 1972 ηΤζένη Ρούσσεα αφοσιώθηκε αποκλειστικά στο θέατρο για να επιστρέψει στον κινηματογράφο το 1986 με την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Ο Θάνατος του Μελισσοκόμου». Στη συνέχεια έπαιξε και σε άλλες πέντε ταινίες ανάμεσα τους το «Βλέμμα του Οδυσσέα» του Θ. Αγελόπουλου (1995), και τελευταία την ταινία του Κλεάνθη Δανόπουλου, «Στο Βάθος Κήπος», το 2009. Συνολικά έπαιξε σε 22 ταινίες ενώ στο θέατρο έδωσε αμέτρητες παραστάσεις.
Το 1971, ξεκίνησε και την τηλεοπτική της πορεία με την επιτυχημένη σειρά του Νίκου Φώσκολου «Άγνωστος Πόλεμος» και μέχρι το 2005 έπαιξε και σε άλλες εννέα σειρές εκλεκτών σκηνοθετών, όπως Γρηγορίου, Ανδρέου, Λειβαδίτη, Αυγέρη, Φώσκολου και άλλων. Στη μικρή οθόνη παρουσιάστηκαν και πολλές θεατρικές της παραστάσεις.
Η πορεία της στο θέατρο συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με αξιοσημείωτες παραστάσεις όπως η «Αττική Οδός» των Ρέππα-Παπαθανασίου στο θέατρο Εμπορικόν την περίοδο 2009-2011, και στο έργο «Η Ζάκυνθος Ομιλεί» των Ρώμα, Σολωμού, Τσακαρισιάνου, σε παραστάσεις που δόθηκαν το 2013 στο Παλιό Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στη Ζάκυνθο.
Το 1970 η Τζένη Ρουσσέα παντρεύτηκε τον φαρμακοβιομήχανο Σωτήρη Σοφιανόπουλο και την ίδια χρονιά απέκτησε την κόρη της Έλλη.
Το 2002 ηΤζένη Ρούσσεα τιμήθηκε με το έπαθλο “Κυβέλη” από το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου, για τη διαρκή προσφορά της στο θέατρο, και το Νοέμβριο του 2013 από την Ένωση Επτανησίων «Ελλάδα», ως διακεκριμένη προσωπικότητα των Επτανήσων.
Ο Χάρης Ρώμας (Χαράλαμπος Ρασσιάς) γεννήθηκε στο Πειραιά στις 23 Μαρτίου του 1960 και είναι Έλληνας κωμικός, ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, στιχουργός και πολιτικός. Είναι γνωστός και δημοφιλής για τις τηλεοπτικές σειρές, “Οι μεν και οι δεν, Κωνσταντίνου και Ελένης και Το καφέ της Χαράς που γνώρισαν τεράστια διαχρονική επιτυχία.
Έχει μπει στο βιβλίο για τα Παγκόσμια Ρεκόρ Γκίνες, για την τηλεοπτική σειρά Κωνσταντίνου και Ελένης, ως σειρά με τις περισσότερες επαναλήψεις.
Αποφοίτησε από τη σχολή Μωραΐτη και κατόπιν εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία και αποφοίτησε, λαμβάνοντας πτυχίο Ιατρικής το 1992.
Σε ηλικία 25 ετών παντρεύτηκε μία συμφοιτήτριά του και ο γάμος τους διήρκεσε 2 χρόνια. Αντί για γιατρός, επέλεξε να γίνει ηθοποιός και σπούδασε υποκριτική τέχνη αρχικά στη Δραματική Σχολή Κατσέλη και στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν».
H απόφαση αυτή δεν άρεσε στους γονείς του και ιδίως στον πατέρα του, ο οποίος σταμάτησε να του μιλάει και του απαγόρευσε να εμφανιστεί στο θέατρο με το επίθετό του (Ρασσιάς). Έτσι, ο Χάρης Ρώμας έγινε γνωστός με το επώνυμο της μητέρας του (Ρώμα). Με τον πατέρα του συμφιλιώθηκε λίγο πριν τον θάνατό του.
Από το 1991 και έπειτα, διαμένει μόνιμα στο Χαλάνδρι.
Από το 2019 είναι αντιπεριφερειάρχης Αττικής, αρμόδιος για τον Πολιτισμό και τον Αθλητισμό, και είναι εκλεγμένος περιφερειακός σύμβουλος Αττικής.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος Αττικής στον Κεντρικό Τομέα Αθηνών με την παράταξη, “Νέα Αρχή για την Αττική” του Γιώργου Πατούλη, με την οποία και εξελέγη, λαμβάνοντας 7.837 σταυρούς προτίμησης.
Αρχικά ορίστηκε από τον Περιφερειάρχη Γιώργο Πατούλη, ως εντεταλμένος σύμβουλος θεατρικών, πολιτιστικών και μουσικών εκδηλώσεων και στη συνέχεια ως, Αντιπεριφερειάρχης Πολιτισμού και Αθλητισμού. Είναι εγγεγραμμένος ως ανεξάρτητος, όμως είναι προσκείμενος στη Νέα Δημοκρατία.
Ήταν υποψήφιος δήμαρχος Χαλανδρίου και επικεφαλής της δημοτικής παράταξης, “Χαλάνδρι στο Φως” για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2023.
Η Μαρούλα Ρώτα υπήρξε δραστήριο μέλος του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου,ενώ σημαντικό ήταν και το έργο της ως συγγραφέας θεατρικών έργων για παιδιά. Έχει τιμηθεί με το Βραβείο Καλοκαιρίνειου Διαγωνισμού.
Πρωτογνώρισε τη σκηνή του θεάτρου στα παιδικά της χρόνια από το “Λαϊκό Θέατρο” του πατέρα της στο Παγκράτι (1930 – 1938).
Ως παιδί πήρε μέρος σε αρκετές παραστάσεις, όπως στο έργο “Δον Κάρλος” του Σίλερ στο Εθνικό Θέατρο.
Αποφοίτησε από τη δραματική σχολή “Θεατρικό Σπουδαστήριο” και πήρε μέρος στις παραστάσεις που έδινε ο θίασος της σχολής στην Αθήνα.
Η Μαρούλα Ρώτα πήρε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση στην ΑΘήνα και στην Αρκαδία.
Από το τέλος του πολέμου και ως την ημέρα που η Μαρούλα Ρώτα έφυγε από τη ζωή, δεν έπαψε να δραστηριοποιείται έντονα στην πολιτιστική ζωή της χώρας μέσα από την τέχνη του ηθοποιού και του συγγραφέα.
Η πιο πρόσφατη θεατρική της εμφάνιση καταγράφεται στο έργο “Ληστεία” που ανέβασε το “Θέατρο 28” το 1995.
Ενώ το παιδικό θεατρικό έργο “Οι τρεις γοργόνες και ο δράκος” ανέβαινε επί σειρά ετών, γοητεύοντας τους μικρούς θεατρόφιλους.
Εξάλλου, η Μαρούλα Ρώτα είναι ευρύτερα γνωστή και από τις συμμετοχές της σε τηλεοπτικές παραγωγές.
Πέθανε την Τετάρτη 21 Αυγούστου 1996 και κηδεύτηκε στην Κόρινθο.
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Η Ζωή Ρηγοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956 και είναι ηθοποιός. Κόρη των επίσης ηθοποιών Κάκιας Αναλυτή και Κώστα Ρηγόπουλου. Απόφοιτος της δραματικής σχολής του Πέλου Κατσέλη. Πτυχιούχος του τμήματος πολιτικών επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου. Πτυχίο διδασκαλίας της Αγγλικής γλώσσας.
Μεταφράστρια θεατρικών και κινηματογραφικών έργων. Παραγωγός μουσικών εκπομπών στο ραδιόφωνο επί σειρά ετών. (Super FM, Κανάλι 15, Cool FM).
Επί τρία χρόνια παρουσιάστρια και γενική υπεύθυνη της τηλεοπτικής εκπομπής για το θέατρο” Στάσιμον”, στο SEVEN X. Έχει διδάξει Υποκριτική στην Δραματική σχολή ΚΕΑ, στον Πειραϊκό Σύνδεσμο και στην Δραματική σχολή ΜΕΛΙΣΣΑ.
Στο θέατρο συνεργάστηκε με τον θίασο Αναλυτή-Ρηγόπουλου στoν “Κύκλο” του Σώμερσετ Μώμ, στο “Λεωφορείο ο πόθος” του Τέννεση Ουίλιαμς, στο “Ο επιθεωρητής έρχεται” του Τζών Πρίσλευ, στον “Γυάλινο κόσμο” του Τέννεση Ουίλιαμς κ. α. Mε το «Απλό Θέατρο» με τον Αντώνη Αντύπα και τον Χρήστο Πολίτη στα «Λάθη μιας νύχτας» του Όλιβερ Γκόλντσμιθ.
Με τον Αλέκο Αλεξανδράκη καί την Νόνικα Γαληνέα στο “Μεγάλο ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα” του Ευγένιου Ο Νηλ. Με τον Λάκη Λαζόπουλο στην επιθεώρηση “Τί είδε ο Γιαπωνέζος”.
Με τον θίασο Μόρτζου-Βιδάλη στον “Εμπορο της Βενετίας” του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Με τον θίασο του Πέτρου Φιλιππίδη στο « Ψέμμα στο ψέμμα».
Με το ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ του Σπύρου Ευαγγελάτου συνεργάστηκε στην “Ιφιγένεια εν Ληξουρίω”, στον “Ερωτόκριτο”(Ηρώδειο 1980), στους “Επιτρέποντες”, στον “Δαβίδ”, στον “Γουανάκο”, στον “Φορτουνάτο”, στην “Νέαιρα”, στην “Ειρήνη”, στις “Ευμενίδες”, στο “Όπως σας αρέσει”, στο “Απόψε αυτοσχεδιάζουμε”, στο “Αστραπές χωρίς βροντή”,στον “Φάουστ” και στο “Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι”.
Τον χειμώνα 2013-2014 πρωταγωνίστησε στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου στο έργο των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου «Ένας ήρως με παντούφλες» σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαϊδη.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε στις σειρές : Στραβά κι ανάποδα, Μικρές Αμαρτίες, Τρίτο Στεφάνι, Η απλή μέθοδος των τριών, Η ώρα η καλή, 7 θανάσιμες πεθερές, Κλινική περίπτωση κ.α.
Παίζει, σκηνοθετεί και επιμελείται μεταγλωττισμένες σειρές για παιδιά αλλά και για ενήλικες.
Ο Νίκος Ρίζος γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1924 στην Άρτα. Το 1946, σε ηλικία 22 ετών, εγκαταλείπει την Άρτα για την Αθήνα, ερχόμενος στην πρωτεύουσα με σκοπό να σπουδάσει.Το θεατρικό σανίδι και το γυναικείο φύλο ήταν τα πάθη του.
Μεγάλωσε βλέποντας Χοντρό-Λιγνό. Διάβαζε ποίηση και είχε για μέντορα τον Ορέστη Μακρή. Από την Άρτα έφυγε σε ηλικία 22 ετών με ένα κατοστάρικο στην τσέπη και ήρθε στην Αθήνα, με σκοπό να σπουδάσει στην Πάντειο Σχολή.
Λόγω της καταραμένης φτώχειας, ο Νίκος Ρίζος είναι υποχρεωμένος να βρει αμέσως δουλειά και οι περιστάσεις τον φέρνουν στο θέατρο. Καθώς την εποχή εκείνη οι διάλογοι και τα νούμερα των ηθοποιών αντιγράφονταν με το χέρι από το πρωτότυπο του συγγραφέα, υπήρχε ξεχωριστή θέση στις θεατρικές επιχειρήσεις για τους “αντιγραφείς”: αυτή είναι και η πρώτη εμπλοκή του νεαρού Ρίζου με το θέατρο.
Το ύψος του που μόλις ξεπερνούσε το 1,50 και για το οποίο αυτοσαρκαζόταν συχνά στις ταινίες που όλοι έχουμε αγαπήσει, όχι μόνο δεν αποτέλεσε τροχοπέδη στην καριέρα του ως ηθοποιός, αλλά τον ανέδειξε σε “γίγαντα” τόσο στον κινηματογράφο όσο και στις καρδιές μας.
Ο Νίκος Ρίζος Και η Έλσα Ρίζου.
“Να είσαι σεμνός Νίκο” του έλεγε ο Ορέστης Μακρής. “Όσο ψηλά κι αν φτάσεις – γιατί βλέπω ότι έχεις ψυχή και θα φτάσεις – ποτέ μη φουσκώσεις. Οι μεγάλοι άνθρωποι είναι σεμνοί. Δεν κάνουν επίδειξη. Το μεστωμένο στάχυ, που είναι γιομάτο από καρπό, είναι γυρτό. Το γυρτό σημαίνει σεμνότητα. Το αδειανό στάχυ, πάει όπου φυσάει ο αέρας, γιατί δεν έχει τίποτα μέσα του”. Έφτασε ψηλά αλλά ποτέ δεν φούσκωσε, ακολουθώντας τη συμβουλή του καλού του φίλου. Μάλιστα είχαν την ίδια ημέρα γενέθλια με τον μεγάλο Ορέστη Μακρή.
Η Μαρίκα Κοτοπούλη φέρεται να του είχε πει: “Έλα, Παναγιά μου! Πώς χώρεσε μωρέ σε αυτό το κορμάκι τόσο ταλέντο;”. Ο ηθοποιός χάρισε απλόχερα το γέλιο στο κοινό για περίπου 50 χρόνια, πρωταγωνιστώντας σε 300 περίπου ταινίες.
Μετά τον αντιγραφέα ,ο Νίκος Ρίζος εργάστηκε ως υποβολέας, πριν εκτιμηθεί τελικά το ασύλληπτο κωμικό του στοιχείο και ανέβει επιτέλους στο σανίδι.
Ο Νίκος Ρίζος πρωτοεμφανίστηκε στην επιθεώρηση του Αλέκου Σακελλάριου “Άνθρωποι, άνθρωποι” το 1948, στο θέατρο “Μετροπόλιταν”, μαζί με τη Σπεράντζα Βρανά στο νούμερο “Το τραμ το τελευταίο”.
Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Νίκος Ρίζος συμμετείχε σε διάφορους θιάσους και το 1959 δημιούργησε δικό του, μαζί με τους Γιάννη Γκιωνάκη και Τάκη Μηλιάδη, με τους οποίους συμπρωταγωνίστησε στις επιθεωρήσεις των Δημήτρη Βασιλειάδη και Ναπολέοντα Ελευθερίου “Ομόνοια πλατς-πλουτς” και “Μαντουμπάλα”.
Με τους ίδιους συνθιασάρχες και τις αδελφές Καλουτά έπαιξε στο θέατρο “Κυβέλης” στις επιθεωρήσεις “Καινούργια Αθήνα”, “Άνθρωποι του ’60” και στη μουσική κωμωδία του Στέφανου Φωτιάδη “Ζητείται τεμπέλης”. Το καλοκαίρι του 1960 συνεργάστηκε με τους Βασίλη Αυλωνίτη, Γιάννη Γκιωνάκη, Τάκη Μηλιάδη και Ρένα Βλαχοπούλου, στο θέατρο “Μετροπόλιταν”, στο έργο του Γ. Γιαννακόπουλου “Κάθε καρυδιάς καρύδι”.
Το 1961 δημιουργήθηκε η θιασαρχική τριάδα “Βασίλης Αυλωνίτης – Γεωργία Βασιλειάδου – Νίκος Ρίζος”, που διατηρήθηκε, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία, έως το 1965, παρουσιάζοντας διάφορες κωμωδίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία για τους μετανάστες. Το 1986 μετέτρεψε τον κινηματογράφο “Άστορ” της οδού Σταδίου σε θέατρο, το οποίο λειτούργησε υπό την καλλιτεχνική διεύθυνσή του έως το 1990. Από το ’90 και μετά άρχισε να συνεργάζεται και πάλι με άλλους θιάσους.
Ο Νίκος Ρίζος έκανε και πολλές κινηματογραφικές ταινίες, που φτάνουν τις 300. Ξεχωρίζουν: “Η Αγνή του λιμανιού” (1952) και “Το σοφεράκι” (1953) του Γιώργου Τζαβέλλα, “Χαρούμενο ξεκίνημα” (1954) και “Τζο, ο τρομερός” (1955) του Ντίνου Δημόπουλου, “Ο θησαυρός του μακαρίτη” (1959) του Νίκου Τσιφόρου, “Η κόμισσα της φάμπρικας” (1969) του Ντίμη Δαδήρα, “Ο αισιόδοξος” (1973) του Κώστα Καραγιάννη, “Η αρχόντισσα και ο αλήτης” (1969), “Ο γίγας της Κυψέλης” (1968), “Συμμορία εραστών” (1972) του Βαγγέλη Σερντάρη κ.ά.
Ο Νίκος Ρίζος έκανε με επιτυχία το πέρασμα στις φθηνές παραγωγές της λεγόμενης “εποχής της βιντεοκασέτας” στη δεκαετία του ’80, παίρνοντας μέρος σε αναρίθμητες ταινίες, ως μύθος πια του ελληνικού κινηματογράφου.
Στη μικρή οθόνη πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη στη σειρά “Ο δρόμος” του Κώστα Λυχναρά, σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη, καθώς και στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη “Η αίθουσα του θρόνου”, στο MEGA. Ήταν η τελευταία του εμφάνιση στην τηλεόραση, μιας και την ημέρα προβολής του τελευταίου επεισοδίου της σειράς ο Νίκος Ρίζος έφυγε από την ζωή.
Ο αξέχαστος κωμικός ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Έλσα Λαμπροπούλου (Ρίζου), με την οποία απέκτησαν έναν γιο.
Πιάνω λοιπόν τη μάνα της αποβραδίς και της λέω: Πάμε να φάμε; Πήγαμε, φάγαμε και εκεί της το ξεφούρνισα: “Θα παντρευτώ την κόρη σου!”…
Οι γονείς της κοπέλας, έδωσαν τη συγκατάθεσή τους και σύντομα το ζευγάρι παντρεύτηκε. Η Έλσα πήρε το επίθετο του συζύγου της και με αυτό έγινε γνωστή στον κινηματογράφο, καθώς έπαιξε σε περίπου 30 ταινίες, πολλές από αυτές στο πλευρό του, ερμηνεύοντας χαρακτηριστικούς δεύτερους ρόλους. Ο Νίκος Ρίζος και η Έλσα Ρίζου, απέκτησαν ένα γιο τον Κωνσταντίνο.
Ο Νίκος Ρίζος στα γυρίσματα της ταινίας, “Ο γίγας της Κυψέλης”
Δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του , η Έλσα Ρίζου είχε δηλώσει πως ακόμα δεν το είχε ξεπεράσει. Στα μάτια της, όπως είπε, ο άντρας της δεν ήταν ποτέ κοντός: “Δεν το έχω ξεπεράσει ακόμα, είναι πολύ νωπό για μένα να ξεπεράσω αυτόν τον άνθρωπο που αναπνέαμε μαζί 40 χρόνια. Μετά τον θάνατό του δεν μπορούσα να δω τις ταινίες που παίζαμε”.
Όταν γνωρίστηκαν, δεν τον ερωτεύτηκε αμέσως, αλλά όπως αποδείχτηκε τα συναισθήματά της ήταν έντονα και αληθινά: “Εγώ δεν τον ερωτεύτηκα, αγάπησα αμέσως όλα τα χαρίσματά του. Ποτέ δεν τον είδα κοντό. Ήταν τόσο ψηλός σε αισθήματα που το κάλυπτε. Εμπιστευόμουν τυφλά τον Νίκο”….είχε αποκαλύψει.
Σε συνέντευξή του ο Νίκος Ρίζος είχε περιγράψει τη γνωριμία τους: “Τη γνώρισα στη Σχολή Ζουρούδη. Σπουδαίο ταλέντο, χορεύτρια και πάρα πολύ όμορφη κοπέλα… Όταν την πρωτοείδα, είπα στη γυναίκα του Φωτόπουλου: “Ρε Μαργαρίτα, τη βλέπεις αυτή την κοπέλα που μοιάζει με την Τζίλντα;”. Είχε το μαλλί όπως το είχε η Ρίτα Χέιγουορθ… Λέω: “Αυτή θα είναι η αυριανή μου γυναίκα”. “Αϊντε να χαθείς, ρε σαχλέ” μου λέει η Μαργαρίτα. “Δεν ντρέπεστε κι εσύ κι ο Γκιωνάκης…”. Μέσα στην ίδια σεζόν πήγα και τη ζήτησα. Ερχότανε η μάνα της, την έφερνε και την έπαιρνε.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του κατοικούσε στου Γκύζη.
Ο Νίκος Ρίζος υπέστη οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου στις 20 Απριλίου του 1999 σε ηλικία 75 ετών και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου και κατέληξε από πνευμονικό οίδημα. Κηδεύτηκε, παρουσία πλήθους κόσμου, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Ο γίγας της Κυψέλης, το παιδί της πιάτσας, ο μάγκας, ο “πινέζας” που δεν μάσαγε ποτέ, ο καθηγητής Ντερέκης και κυρίως ο “κοντός” του ελληνικού σινεμά χάριζε απλόχερα γέλιο στα 50 χρόνια που μέτρησε η διαδρομή του στην ελληνική show business.
Η Έλσα Ρίζου (Ελένη Λαμπροπούλου) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1933. Την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο την έκανε στην ταινία, “Το σωφεράκι“ το 1953, ως Έλσα Λαμπροπούλου, που είναι και το πατρικό της όνομα.
Σε συνέντευξή του ο Νίκος Ρίζος είχε περιγράψει τη γνωριμία τους: «Τη γνώρισα στη Σχολή Ζουρούδη. Σπουδαίο ταλέντο, χορεύτρια και πάρα πολύ όμορφη κοπέλα… Όταν την πρωτοείδα, είπα στη γυναίκα του Φωτόπουλου: «Ρε Μαργαρίτα, τη βλέπεις αυτή την κοπέλα που μοιάζει με την Τζίλντα;». Είχε το μαλλί όπως το είχε η Ρίτα Χέιγουορθ… Λέω: «Αυτή θα είναι η αυριανή μου γυναίκα». «Αϊντε να χαθείς, ρε σαχλέ» μου λέει η Μαργαρίτα. «Δεν ντρέπεστε κι εσύ κι ο Γκιωνάκης…». Μέσα στην ίδια σεζόν πήγα και τη ζήτησα. Ερχότανε η μάνα της, την έφερνε και την έπαιρνε.
Πιάνω λοιπόν τη μάνα της αποβραδίς και της λέω: Πάμε να φάμε; Πήγαμε, φάγαμε και εκεί της το ξεφούρνισα: «Θα παντρευτώ την κόρη σου!»… Οι γονείς της κοπέλας, έδωσαν τη συγκατάθεσή τους και σύντομα το ζευγάρι παντρεύτηκε.
Η Έλσα πήρε το επίθετο του συζύγου της και με αυτό έγινε γνωστή στον κινηματογράφο, καθώς έπαιξε σε περίπου 30 ταινίες, πολλές από αυτές στο πλευρό του, ερμηνεύοντας χαρακτηριστικούς δεύτερους ρόλους. Ο Νίκος και η Έλσα Ρίζου, απέκτησαν ένα γιο τον Κωνσταντίνο…
Όταν γνωρίστηκαν, δεν τον ερωτεύτηκε αμέσως, αλλά όπως αποδείχτηκε τα συναισθήματά της ήταν έντονα και αληθινά: «Εγώ δεν τον ερωτεύτηκα, αγάπησα αμέσως όλα τα χαρίσματά του. Ποτέ δεν τον είδα κοντό. Ήταν τόσο ψηλός σε αισθήματα που το κάλυπτε. Εμπιστευόμουν τυφλά τον Νίκο»….
Ο Νίκος Ρίζος με τη Έλσα Ρίζου συμπρωταγωνίστησαν σε 19 ταινίες. Ενώ, πρωταγωνίστησε και στη σειρά του 1977, “Ο κόσμος και ο Κοσμάς” της ΕΙΡΤ.
Ο Νίκος και η Έλσα Ρίζου, απέκτησαν ένα γιο τον Κωνσταντίνο.
Η Ρίκα – Μαρία Γαλάνη – Βαρουσιάδου καταγόταν από τη Κωνσταντινούπολη όπου γεννήθηκε το 1921. Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου κατέφυγε με την οικογένειά της και σπούδασε στη Δραματικη Σχολή του Σωκ. Καραντινού.
Συνεργάστηκε μεταπολεμικά με τους θιάσους Αδ. Λεμού, Β. Λογοθετίδη, Σ. Μουσούρη-Κρ.Παπά, Δ. Σταρένιου, Βασ. Διαμαντόπουλου κ.α. Από το 1964 συμμετείχε ως μόνιμο βασικό στέλεχος στο Κρατικό Θέατρο Βορ. Ελλάδος όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της καριέρας της.
Έπαιξε εκεί σε πολλά εκλεκτά έργα Ξενόπουλου, Σαίξπηρ, Μύλλερ, Μπρέχτ. Επίσης πρωταγωνίστηκε σε παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας και κωμωδίας που παίχτηκαν στα αρχαία θέατρα Φιλίππων και Θάσου.
Πρός το τέλος της δεκαετίας του ’80 λόγοι υγείας την ανάγκασαν να αποχωρήσει από τη θεατρική σκηνή. Σύζυγός της ήταν ο επίσης ηθοποιός Αντώνης Ξενάκης.
Ρίκα – Μαρία Γαλάνη – Βαρουσιάδου: Φιλμογραφία
Ίλιγγος (1961) [διευθύντρια των φυλακών] Θύελλα στο φάρο (1950) [Φανή] Πάρε το δάκρυ μου (1950)
Η Μερόπη Ροζάν ήταν Ελληνίδα ηθοποιός σύζυγος του επίσης Έλληνα ηθοποιού Νικόλαου Ροζάν το γένος Πεταλά. Γεννήθηκε το 1895 στο Αϊβαλί στη Μικρά Ασία. Ανέβηκε στη σκηνή του θεάτρου από μαθήτρια ακομη του Γυμνασίου.
Εμφανίσθηκε επίσημα ως ηθοποιός με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη στα Παναθήναια του 1913.
Η Μερόπη Ροζάν ήταν η πρώτης ηθοποιός που επιδόθηκε σε μιμήσεις (μίμος). Μετά τον γάμο της με τον Ν. Ροζάν έπαιξε σε ρόλους δραματικούς όπως στη “Δράκαινα” του Μπόγρη, την Ευτοπία και Αγία ελένη στη “Φαύστα” κ.λπ.
Η Ελένη Χαλκούση, η Τζένη Καρέζη, η Μαίρη Αρώνη, ο Μιχάλης Καλογιάννης, η Αθανασία Μουστάκα,ο Παντελής Ζερβός και η Μερόπη Ροζάν, στην ανάγνωση της”Λυσιστράτης”, το 1957!
Επίσης έπαιξε και σε υπέροχους κωμικούς ρόλους π.χ. Τράβα το κορδόνι” (παλιά δημώδης έκφραση), “Παλιοκόριτσο” κ.ά. Η Μερόπη Ροζάν ανήκε στο Βασιλικό και μετέπειτα Εθνικό Θέατρο, στο οποίο και προσλήφθηκε μετά την επανασύστασή του.
Επίσης, εργάσθηκε και στο Άρμα Θέσπιδος. Κόρη του καλλιτεχνικού ζεύγους Ροζάν ήταν η επίσης ηθοποιός Ρένα Καλαμάρο, που αποσύρθηκε από τη θεατρική σκηνή όταν παντρεύτηκε. Η Μερόπη Ροζάν έφυγε από τη ζωή το 1977.
Η Ελένη Ράντου γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου του 1963 στο Αιγάλεω Αττικής, αν και η καταγωγή της είναι από τα Χανιά. Μετά το σχολείο, φοίτησε στη Δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου και αποφοίτησε.
Το τηλεοπτικό της ντεμπούτο έγινε το 1983, σε ηλικία μόλις 20 ετών, μέσα από την σειρά της ΕΡΤ «Ουράνιο Τόξο», όπου είχε ένας από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Την ίδια χρονιά, εμφανίστηκε και στην σειρά «Η κυρία Ντορεμί», έχοντας το ρόλο της Ελευθερίας.
Το 1984 η Ελένη Ράντου συμμετείχε στη σειρά «Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα» και το 1985 στη σειρά «Χαίρε Τάσο Καρατάσο». Το 1987, εμφανίστηκε στην «Απόδραση» και την επόμενη χρονιά, στην σειρά «Σταύρωση χωρίς ανάσταση». Τελευταίες της δουλειές για την ΕΡΤ, ήταν οι σειρές «Οδός Ανθέων», «Ποιός ήρθε στο σπίτι μας απόψε;» και «Το συνεργείο» το 1989.
Το 1990, με την ίδρυση των ιδιωτικών καναλιών, παρουσίασε την εκπομπή «Όχι τα νέα του ΑΝΤ1» στο ομώνυμο κανάλι, και δύο χρόνια αργότερα, το 1992, πρωταγωνίστησε στην σειρά «Αχ Ελένη» στο MEGA. Το 1993 η Ελένη Ράντου είχε guest συμμετοχή στη σειρά «Εσύ αποφασίζεις», ενώ το 1995 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Σαμπουάν».
Το 1998, έρχεται ο ρόλος που την έκανε ευρύτερα γνωστή και αγαπητή, δηλαδή ο ρόλος της Ελένης Βλαχάκη στην σειρά Κωνσταντίνου και Ελένης, όπου πρωταγωνίστησε στο πλευρό του Χάρη Ρώμα.
Στην σειρά έπαιζαν επίσης οι Βασίλης Κούκουρας, Μαρία Λεκάκη, Καλλιρρόη Μυριαγκού και Στέργιος Νένες, ενώ ολοκληρώθηκε σε 69 επεισόδια, τον Ιούνιο του 2000. Έπειτα, ακολούθησε άλλος ένας πολύ αγαπημένος ρόλος στη σειρά «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;», καθώς και κάποια guests στην αστυνομική σειρά «Κόκκινος Κύκλος».
Τη σεζόν 2003-2004 η Ελένη Ράντου συνεργάστηκε με τον Γιώργο Καπουτζίδη για την σειρά Σαββατογεννημένες, στην οποία πρωταγωνιστούσαν και οι Ράνια Σχίζα, Κατιάνα Μπαλανίκα και Σάκης Μπουλάς. Τελευταία της (προς το παρόν) δουλειά στην τηλεόραση, αφού πλέον έχει επικεντρωθεί στο θέατρο, ως θιασάρχης του Θεάτρου Διάνα, ήταν η σειρά Εργαζόμενη Γυναίκα, που προβλήθηκε τη σεζόν 2009-2010.
Όσον αφορά τη προσωπική της ζωή, είναι παντρεμένη από το 1994 με τον γνωστό τραγουδιστή της ροκ Βασίλη Παπακωνσταντίνου και έχουν αποκτήσει μια κόρη, την Νικολέτα, που γεννήθηκε το 1996.
H Ρένα Ντορ (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Ειρήνης Γιαννάτου) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Μπριόζα και σκερτσόζα, έγραψε τη δική της ξεχωριστή ιστορία στο μουσικό θέατρο τις δεκαετίες του ’50 και του ‘60.
Η Ρένα Ντορ γεννήθηκε το 1917 στην Πάτρα και βγήκε για πρώτη φορά στη σκηνή σε ηλικία 13 ετών. Αρχικά, συμμετείχε ως χορεύτρια σε περιοδεία της Ζωζώς Νταλμάς στην Αίγυπτο, ενώ στην Αθήνα πρωτοεμφανίστηκε το 1935 στο θέατρο, “Μακέδου” με το έργο, “Υφυπουργός”. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών.
Τα επόμενα χρόνια η Ρένα Ντορ εμφανίστηκε σε πολλές επιθεωρήσεις, στο βαριετέ, “Όασις” αλλά και σε ξακουστούς θιάσους της εποχής. Το ερμηνευτικό της ταλέντο την ανέδειξε σύντομα σε μία σημαντική πρωταγωνίστρια της μουσικής σκηνής. Το 1952 συγκρότησε θίασο με τη Μαρίκα Κρεββατά και τον Μίμη Κοκκίνη και το 1954 με τις Μαρίκα Κρεββατά, Ρένα Βλαχοπούλου κ.ά.
Στη συνέχεια συνεργάστηκε ως συνθιασάρχης με πολλούς πρωταγωνιστές του μουσικού θεάτρου. Πρωταγωνίστησε στα έργα, “Νυχτολούλουδα”, “Εδώ Αθήναι” (1959), “Ο Νυμφαίος έρχεται”, “Φέρρυ μπωτ” (1960), “Πράσινο κόκκινο”, “Γλυκιά Αθήνα”, “Τριαντάφυλλα για σας”, “Μπετόβεν και μπουζούκι” (1961), “Ντόλτσε βίτα στην Αθήνα” κ.ά.
Το 1964 συνεργάστηκε με τη Σοφία Βέμπο, τον σύντροφο της ζωής της Αλέκο Λειβαδίτη, την Μπέτυ Μοσχονά, τον Κούλη Στολίγκα στην επιθεώρηση των Τραϊφόρου – Θίσβιου – Ελευθερίου, “Άλλος για το Καστρί” στο θέατρο, “Βέμπο”. Το καλοκαίρι του 1966 το θιασαρχικό σχήμα Ντορ – Λειβαδίτης – Μηλιάδης – Βρανά – Κάππης παρουσίασε την επιθεώρηση των Τραϊφόρου – Θίσβιου – Ελευθερίου, “Τσίρκο η Ελλάς”.
Η Ρένα Ντορ με τον Αλέκο Λειβαδίτη, την Άννα Καλουτά και τον Μιμή Φωτόπουλο.
Το 1968-1969 ως συνθιασάρχης με τους Γιώργο Οικονομίδη, Αλέκο Λειβαδίτη, Ζωζώ Σαπουντζάκη, Γιάννη Φέρμη έπαιξαν την επιθεώρηση των Οικονομίδη – Θίσβιου, “Ο γάμος του αιώνος” και “Εδώ θα γελάσετε” των Ασημακόπουλου – Σπυρόπουλου – Παπαδούκα.
Το 1969 συγκρότησε θίασο με τον Αλέκο Λειβαδίτη και τη Μάρθα Καραγιάννη και παρουσίασαν στο θέατρο, “Εθνικού Κήπου” τις επιθεωρήσεις, “Τριαντάφυλλα για σας” και “Μια βόλτα στο φεγγάρι”. Η τελευταία θεατρική της εμφάνιση έγινε το 1978 στο θέατρο, “Μινώα” με την επιθεώρηση του Ναπολέοντος Ελευθερίου, “Τι Κωστάκης, τι Αντρίκος, τα πληρώνει ο λαουτζίκος”. Συνεργάστηκε επίσης με τις Μαρία και Άννα Καλουτά, τον Νίκο Σταυρίδη, τον Νίκο Ρίζο κ.ά.
Οι εμφανίσεις της στον κινηματογράφο ήταν περιορισμένες. Πρωτοεμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη το 1938, μαζί με τον Παρασκευά Οικονόμου, στην ταινία του Αλεβίζε Ορφανέλι, “Αρραβών μετ’ εμποδίων” που γυρίστηκε στα κινηματογραφικά στούντιο του Καΐρου και ακολούθησαν οι ταινίες, “Καπετάν Σκορπιός” του Τόγκο Μιζράχι (πάλι στην Αίγυπτο),”Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας” (1958) του Φίλιππα Φυλακτού, “Η Ελληνίδα και ο έρωτας” (1962) του Νέστορα Μάτσα και “Τρελοί πολυτελείας” (1963) του Στέφανου Φωτιάδη.
Το 1997 της απονεμήθηκε το βραβείο, “Παναθήναια” του”Θεατρικού Μουσείου” για τη συνολική της προσφορά στο χώρο της επιθεώρησης.
Η Ρένα Ντορ άφησε την τελευταία της πνοή στις 05 Μαρτίου του 2000 στο Αριστοτέλειο Θεραπευτήριο της Κυψέλης, όπου νοσηλευόταν για πολλούς μήνες με σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο. Η κηδεία της έγινε δύο μέρες αργότερα στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών δημόσια δαπάνη.
Ο Μάκης Ρευματάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935 ήταν Έλληνας ηθοποιός. Είχε πολύ χαρακτηριστική φωνή και είχε συμμετάσχει σε αρκετές ταινίες αλλά και σε μεταγλωττίσεις. Σύζυγός του είναι η ηθοποιός Έλλη Κωνσταντίνου (Αθήνα, 1937). Κόρη του η επίσης ηθοποιός, Έφη Ρευματά.
Ο Μάκης Ρευματάς έφυγε από τη ζωή στις 17 Νοεμβρίου του 2012 από λέμφωμα σε ηλικία 77 ετών. Ο γνωστός ηθοποιός μερικούς μήνες πριν φύγει από τη ζωή είχε μιλήσει για την περιπέτεια της υγείας του.
Ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ και πέρασα μεγάλη αγωνία, γιατί τρεις ολόκληρους μήνες ήμουν σε νοσοκομείο των βορείων προαστίων και δεν έβρισκαν τι έχω. Ήμουν ο πιο γερός ασθενής. Έκανα τόσες εξετάσεις, που δεν έχει κάνει άλλος και όλα τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά. Ένα θετικό, να ξέρω τι έχω, τίποτα. Ώσπου πρήστηκε ένας αδένας πίσω από το αφτί.
Απευθύνθηκα σε έναν καταπληκτικό αιματολόγο, τον πανεπιστημιακό Παναγιώτη Παναγιωτίδη, στο Λαϊκό Νοσοκομείο, ο οποίος βρήκε ότι έχω λέμφωμα. Απλώς ήταν μπελαλίδικο, γιατί έπρεπε να κάνω οκτώ χημειοθεραπείες. Και επειδή φορτώνεται ο οργανισμός με κορτιζόνη αισθάνεσαι κάποια μικροζάλη.
Όταν οι λεμφαδένες παρουσιάζουν ένα είδος διόγκωσης εξωτερικό και εσωτερικό, ο θεράπων γιατρός σου πρέπει να έχει μια εμπειρία σαν του κ. Παναγιωτίδη, για να ανακαλύψει αμέσως με μια απλή εξέταση τι έχεις και να σου δώσει την κατάλληλη χημειοθεραπεία», είχε πει ο Μάκης Ρευματάς για την ασθένειά του.
Ο Θάνος Λειβαδίτης ήταν ηθοποιός, σεναριογράφος και πρωταγωνιστής. Γεννήθηκε στη Λαμία το 1934. Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου Αθηνών (στο εργαστήρι...
Ο Μίκης Θεοδωράκης γεννήθηκε στη Χίο στις 29 Ιουλίου 1925, από πατέρα Κρητικό και μητέρα Μικρασιάτισσα. Λόγω της επαγγελματικής ιδιότητας του πατέρα του (ανώτερος...
