Ο Μάκης Ρευματάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935 ήταν Έλληνας ηθοποιός. Είχε πολύ χαρακτηριστική φωνή και είχε συμμετάσχει σε αρκετές ταινίες αλλά και σε μεταγλωττίσεις. Σύζυγός του είναι η ηθοποιός Έλλη Κωνσταντίνου (Αθήνα, 1937). Κόρη του η επίσης ηθοποιός, Έφη Ρευματά.
Ο Μάκης Ρευματάς έφυγε από τη ζωή στις 17 Νοεμβρίου του 2012 από λέμφωμα σε ηλικία 77 ετών. Ο γνωστός ηθοποιός μερικούς μήνες πριν φύγει από τη ζωή είχε μιλήσει για την περιπέτεια της υγείας του.
Ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ και πέρασα μεγάλη αγωνία, γιατί τρεις ολόκληρους μήνες ήμουν σε νοσοκομείο των βορείων προαστίων και δεν έβρισκαν τι έχω. Ήμουν ο πιο γερός ασθενής. Έκανα τόσες εξετάσεις, που δεν έχει κάνει άλλος και όλα τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά. Ένα θετικό, να ξέρω τι έχω, τίποτα. Ώσπου πρήστηκε ένας αδένας πίσω από το αφτί.
Απευθύνθηκα σε έναν καταπληκτικό αιματολόγο, τον πανεπιστημιακό Παναγιώτη Παναγιωτίδη, στο Λαϊκό Νοσοκομείο, ο οποίος βρήκε ότι έχω λέμφωμα. Απλώς ήταν μπελαλίδικο, γιατί έπρεπε να κάνω οκτώ χημειοθεραπείες. Και επειδή φορτώνεται ο οργανισμός με κορτιζόνη αισθάνεσαι κάποια μικροζάλη.
Όταν οι λεμφαδένες παρουσιάζουν ένα είδος διόγκωσης εξωτερικό και εσωτερικό, ο θεράπων γιατρός σου πρέπει να έχει μια εμπειρία σαν του κ. Παναγιωτίδη, για να ανακαλύψει αμέσως με μια απλή εξέταση τι έχεις και να σου δώσει την κατάλληλη χημειοθεραπεία», είχε πει ο Μάκης Ρευματάς για την ασθένειά του.
Ο Κώστας Ρηγόπουλος (του Φανουρίου) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και παράλληλα θιασάρχης και θεατρικός επιχειρηματίας. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Νοεμβρίου του 1930 και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1953).
Εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή στο Θέατρο Κυβέλη στο έργο «Μια γυναίκα χωρίς σημασία» του Όσκαρ Ουάλιντ όπου εκεί γνώρισε την 18χρονη τότε Κάκια Αναλυτή την οποία πολύ σύντομα παντρεύτηκε. Απέκτησαν μία κόρη, τη Ζωή Ρηγοπούλου, η οποία είναι κι αυτή ηθοποιός.
Στη συνέχεια συνεργάσθηκε με πολλούς θιάσους όπως της Λαμπέτη, της Κατερίνας, του Κατράκη, του Χορν κ.ά. Από το 1962 δημιούργησε δικό του θίασο με τη σύζυγό του, στο Θέατρο Διάνα ενώ ένα χρόνο αργότερα δημιουργούν το δικό τους Θέατρο Αναλυτή.
Τα έργα που ανέβασε κατά σειρά ήταν: «Μια πόρτα δρχ. …500» (των Β. Σκουφά και Β. Ανδρεόπουλου), «Η Βίλα των οργίων» (Γερασ. Σταύρου), «Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι» (Πάβελ Κόχοουτ), «Αν ο κόσμος μας έβλεπε μαζί» (Κλωντ Μπαλ), «Η Κυρία του Μαξίμ» (Ζωρζ Φεϋντώ), “Η Ζωντοχήρα” (του Ιμπροχώρη- Γ. Παπά) «Αγάπη μου Ουάουα» (του Φρανουά Καμπώ που υπήρξε και η μεγαλύτερη και μακροβιότερη θεατρική επιτυχία της εποχής, 1967-1972), «Το αυτί του Αλέξανδρου» (Κ. Μουρσελά), «Δάφνες πικροδάφνες», «Σούκι Γιάκι» (των Στόουν – Κούνεϋ, επίσης μεγάλη επιτυχία), «Παραμύθι χωρίς όνομα» (Καμπανέλη), «Βασιλικός» (Κ. Μάτεσι) κ.ά.
Αλλά και στην κινηματογραφική σκηνή η παρουσία του Κώστα Ρηγόπουλου δεν είναι μικρή. Με το έργο «Το προξενιό της Άννας» (Παντ. Βούλγαρη) κερδίζει το Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Επίσης συνεργάσθηκε και με την τηλεόραση σημειώνοντας επιτυχία στα σήριαλ «Αξιωματικός Υπηρεσίας», «Βίβα Κατερίνα», «Χαμογελάστε παρακαλώ» ενώ το 1988 παρουσίαζε και το τηλεπαιχνίδι «Εσείς τι λέτε».
Ο Κώστας Ρηγόπουλος, μόνιμος κάτοικος Παλαιού Φαλήρου, μιλούσε Αγγλικά και Γαλλικά. Έφυγε από τη ζωή στις 14 Ιανουαρίου του 2001 μετά από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη μήνες πριν.
Ο Κώστας Πρέκας γεννήθηκε στο Αιγάλεω στις 26 Αυγούστου 1941 και είναι Έλληνας ηθοποιός και θιασάρχης. Κατά τη διάρκεια των νεανικών του χρόνων ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και διετέλεσε πρωταθλητής Ελλάδος ως καταδύτης του Ολυμπιακού. Στις καταδύσεις ήταν πρωταθλητής Ελλάδας στο αναπηδητήριο το 1963, 1964, 1965, 1966 και το 1967, από Τραμπολίνο 3 μέτρων το 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966 και το 1967.
Ξεκίνησε να σπουδάζει υποκριτική στη «Σχολή θεάτρου» του Κ. Μιχαηλίδη το 1964. Τον ίδιο χρόνο, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θεατρικό “σανίδι” στο έργο “Τρεις αδελφές” του Τσέχοφ, μετέχοντας στο θίασο του Κώστα Μουσούρη.
Το 1971 ίδρυσε το δικό του θίασο ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 στράφηκε ολοκληρωτικά στο θέατρο, υπηρετώντας κυρίως το κλασικό ρεπερτόριο. Αρκετά νωρίτερα, είχε ξεκινήσει να αναπτύσσει καλλιτεχνικές συνεργασίες με διαφόρους θιάσους, ενώ συνεργάστηκε και με το Εθνικό Θέατρο.
Ο Κώστας Πρέκας έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστός και από τον κινηματογράφο αφού πρωταγωνίστησε σε περίπου 20 ταινίες, κάποιες από τις οποίες ήταν υπερπαραγωγές. Για την ερμηνεία του στην ταινία του Ντ. Δαδήρα «Στα Σύνορα της Προδοσίας», τιμήθηκε με το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ του Ελληνικού Κινηματογράφου το 1968.
Κατά τη διάρκεια της επταετίας ο Κώστας Πρέκας έλαβε μέρος σε αρκετές κινηματογραφικές παραγωγές, εξυπηρετώντας κατά κάποιο τρόπο το τότε καθεστώς, στην προώθηση του λεγόμενου “Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού”, ως μανδύα για την απόκτηση λαϊκών ερεισμάτων.
Ο ίδιος, σε κατά καιρούς δηλώσεις και εμφανίσεις του στα Μ.Μ.Ε., δεν κρύβει ότι παραμένει λάτρης εκείνης της περιόδου όπως και παλαιότερων καταστάσεων εκτροπής. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως και το 2010 είχε αποκτήσει ιδιόκτητο χώρο, το θέατρο “Όραμα”, στην περιοχή του Παπάγου.
Ο Αθηνόδωρος Προύσαλης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1926 και από το 1932 έζησε με την οικογένειά του στην Παλαιά Κοκκινιά. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, με δασκάλους τον Δημήτρη Ροντήρη και τον Αιμίλιο Βεάκη.
Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1953 με τα θίασο της Γιώτας Λάσκαρη στο έργο, “Ο τρομερός καλόγερος“. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου, μεταξύ των οποίων και το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Έπαιξε και σε πολλά θεατρικά έργα που προβλήθηκαν από την ΕΡΤ, στο πλαίσιο της σειράς, “Το Θέατρο της Δευτέρας“. Πίστευε ότι μόνο στο σανίδι αναδεικνύεται το ταλέντο του ηθοποιού.
Το 1952 έπαιξε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου, “Το στραβόξυλο“. Ακολούθησαν εμφανίσεις σε περίπου 100 ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και 20 του «κουλτουριάρικου», όπως αποκαλούσε τον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφου. Ξεχωρίζει η συμμετοχή του στις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου, “Ταξίδι στα Κύθηρα” (1984), “Ο Μελισσοκόμος” (1986) και “Το μετέωρο βήμα του πελαργού” (1991). Τη δεκαετία του ’80, ακολουθώντας τη γενική τάση, έπαιξε σε πληθώρα βιντεοταινιών.
Ο ίδιος θεωρούσε την ταινία του Γιώργου Σκαλενάκη, “Επιχείρηση Απόλλων” (1968) ως την κορυφαία του κινηματογραφική στιγμή. Ο Αθηνόδωρος Προύσαλης καθιερώθηκε ως καρατερίστας σε αγαπημένες κινηματογραφικές ταινίες, ενσαρκώνοντας κυρίως τον τύπο του μάγκα. Ο Ντίνος Δημόπουλος γράφει στο βιβλίο του, “Ένας σκηνοθέτης θυμάται” (1998), για τον «μάγκα» του Προύσαλη: «Ο Νίκος Φέρμας ήταν ο δάσκαλος.
Ο άλλος ο μαθητής, εξίσου αυθεντικός με τον δάσκαλο, αλλά πιο αλαφρύς, πιο ιπτάμενος, πιο ποιητικός. Ήταν ο Αθηνόδωρος Προύσαλης». Το 1990, ο Προύσαλης κέρδισε τιμητική διάκριση στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία του στην ταινία Οι Αθηναίοι του Βασίλη Αλεξάκη.
Στην τηλεόραση ο Αθηνόδωρος Προύσαλης πρωτόπαιξε το 1972 στην κωμική σειρά του Φώτη Λαζαρίδη Επειδή και διά ταύτα, που προβλήθηκε από το ΕΙΡΤ. Ακολούθησε η συμμετοχή του στην κοινωνική σειρά, “Ο Μεθοριακός Σταθμός“, μια από τις μακροβιότερες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης (1974-1981), ενώ ξεχώρισε στον ρόλο του «παππού» στο σήριαλ του ΑΝΤ1 Εγκλήματα (1998-2000).
Ο Αθηνόδωρος Προύσαλης έφυγε από τη ζωή στις 5 Ιουνίου 2012, σε ηλικία 86 ετών. Nοσηλευόταν με σοβαρά προβλήματα υγείας στο “Ιατρικό Ψυχικού”, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή στις 17:00 το απόγευμα, σε ηλικία 86 ετών.
Protopappas Vaggelis P 82be8b7934987b98e0681400550d0e75 T
Ο ηθοποιός του θεάτρου του κινηματογράφου και της τηλεόρασης Βαγγέλης Πρωτοπαππάς γεννήθηκε το 1917 στην Τήνο, η καταγωγή του όμως ήταν από το Μεσολόγγι. Σημαντικούς ρόλους είχε στις ταινίες Ένας ήρως με παντούφλες , Σάντα Τσικίτα , Η Κάλπικη λίρα , Ο Ζηλιαρόγατος , Δεσποινίς ετών 39 κ.α., όλες με το Βασίλη Λογοθετίδη, με τον οποίο τον συνέδεε στενή φιλία. Επίσης πολύ αργότερα στις τηλεοπτικές σειρές Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης με τον Θανάση Βέγγο και την Ζώζα Μεταξά, Ο Κοσμάς και ο κόσμος του με τον Κώστα Βουτσά, Ο Ονειροπαρμένος κ.α.
Ο Βαγγέλης Πρωτοπαππάς ήταν γόνος ανώτερου δικαστικού στελέχους. Ο πατέρας του Δημήτριος Πρωτόπαπας, πρωτοδίκης δικαστής και βουλευτής, τον προόριζε για δικηγόρο αλλά εκείνος στο πρώτο έτος της Νομικής αποφάσισε να ακολουθήσει το επάγγελμα του ηθοποιού, φοιτώντας στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου όπου γράφτηκε το 1937. Διέκοψε τις σπουδές του το 1938 για το στρατό, και τις τελείωσε το 1942, αριστούχος στην πρώτη δεκάδα. Ήταν φίλος αγαπημένος του Τάκη Χορν με τον οποίον αποφοίτησαν μαζί, όπως και της Μελίνας Μερκούρη.
Πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο, όπου του απονεμήθηκε το παράσημο του Σιδηρού Σταυρού εξαιρέτων πράξεων]]. Ο βαρύς χειμώνας της μεγάλης πείνας της Αθήνας (1942) τον βρήκε στον θίασο Κοτοπούλη με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Βασίλη Λογοθετίδη (1942-1947). Την ίδια περίοδο, το γεγονός του θανάτου της μητέρας του από πείνα σε ηλικία μόλις 45 ετών σημάδεψε την καριέρα του και την μετέπειτα ζωή του. Μην έχοντας την οικονομική δυνατότητα να θάψει την μητέρα του, περίμενε από τον δήμο να το κάνει, μέχρι που ο Λογοθετίδης (που έμενε στο καμαρίνι του για να μην ρισκάρει την απαγόρευση της κυκλοφορίας) του πρόσφερε μια χρυσή λίρα Αγγλίας για να πληρώσει τα έξοδα της κηδείας. Από τότε δυνατή φιλία έδεσε τούς δύο άνδρες, που συνεργάστηκαν από το 1947 μέχρι και το ’60, οπότε ο Λογοθετίδης πέθανε.
Στο διάστημα αυτό έπαιξε σε πολλά θεατρικά έργα με τον θίασο Λογοθετίδη, πήγε σε περιοδείες στην Αμερική και στην Αγγλία (το ’57 και το ’58) γύρισε 13 ταινίες μαζί του (πολλές από αυτές στη Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου) πάντα ως παρτεναίρ και δεξί του χέρι. Η μεγάλη αντιπαλότητά τους ήταν στο σκάκι, όπου πολύ καλοί παίκτες και οι δύο δεν ήθελαν να χάνουν. Η φιλία αυτή σφραγίσθηκε επίσης με το γεγονός ότι ο Λογοθετίδης πάντρεψε τον Δεκέμβριο του ’53 τον Πρωτόπαπα και βάφτισε τον μοναχογιό του Δημήτρη τον Σεπτέμβριο του ’56.
Μετά το θάνατο του Λογοθετίδη ακολούθησε το καλοκαίρι του 60 ο Νασρεντίν Χότζας , και μετέπειτα η συνεργασία του με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, ανεβάζοντας τα έργα Εξοχικό κέντρο ο Έρως το Δεκέμβριο του ’60, Ο έμπιστος Κύριος Μανιέ το Μάρτιο του ’61, Ο φίλος μου ο Λευτεράκης τον Μάιο του ’61. Τον Ιούνιο του ’62 μετείχε στη θρυλική παράσταση του έργου του Μίνωος Αργυράκη Οδός Ονείρων με μουσική Μάνου Χατζιδάκι, όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον φίλο του Τάκη Χόρν, τον οποίον και αντικατέστησε όταν ο Χορν ένα διάστημα ασθένησε. Ακολούθησε η συνεργασία του, από τη θέση του συνθιασάρχη, με την Χριστίνα Σύλβα, με μεγάλη περιοδεία στην επαρχία την περίοδο του 1962 – 1963 ανεβάζοντας τα έργα Ερωτικό κυνήγι , Πύργος των καταιγίδων , Εκείνη τη νύχτα , Άννα Λουκάστα . Τη σαιζόν 1964-65 τον καλεί στο Εθνικό Θέατρο ο συμμαθητής του Αλέξης Σολωμός, όπου και αποφασίζει να εγκαταλείψει το ελεύθερο θέατρο και συνεχίσει τήν καριέρα του στη σκηνή της Αγίου Κωνσταντίνου. Η πρώτη του εμφάνιση είναι με την περίφημη παράσταση Ντόνα Ντιάνα όπου ο Πρωτοπαππάς πρωταγωνιστεί στον ρόλο του Περρίν, παίρνοντας καταπληκτικές κριτικές. Ακολουθούν 13 χρόνια επιτυχίας στο Εθνικό με μεγάλο κλασσικό ρεπερτόριο (Ταρτούφο και στον Κατα φαντασία ασθενή του Μολιέρου) ερμηνεύοντας έργα του Κάρλο Γκολντόνι,(Λ. Πιραντέλο, Σαίξπηρ, Μολιέρο, Ε. Ντε Φιλίππο, καθώς και Αριστοφάνη στην Επίδαυρο και το Ηρώδειο). Μνημειώδεις υπήρξαν οι δημιουργίες του στους Ιππείς, στις Σφήκες και στον Πλούτο του Αριστοφάνη με τον Ν. Νέζερ, τον Καλογιάννη, την Μαίρη Αρώνη, την Ελένη Χαλκούση, τον Παντελή Ζερβό κ.α. στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο και στην περιοδεία του Εθνικού Θεάτρου στον Καναδά το 1967.
Το 1976 περνά στο Άρμα Θέσπιδος σαν Καλλιτεχνικός Διευθυντής, όπου ανεβάζει πληθώρα έργων κλασσικών και Ελλήνων δραματουργών. Υπήρξε επίσης Διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου του Άργους. Συμμετείχε σε πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές σειρές. Ο Ε. Πρωτοπαππάς ήταν επίσης ζωγράφος, και άφησε αρκετά έργα. Δάσκαλός του στην ζωγραφική και φίλος του ήταν ο ηθοποιός και ζωγράφος Μιχάλης Νικολινάκος. Ο Ευάγγελος Πρωτοπαππάς απεβίωσε την 21η Μαΐου του 1995, νικημένος από την ασθένεια του Αλτσχάιμερ σε ηλικία 78 ετών. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο της Καλλιθέας.
? Φιλμογραφία
Ο πατέρας μου ήταν από τη Σμύρνη, έμπορος, η μάνα μου από τη Ρωσία. Τους ακολουθούσαν δύο καταστροφές. Γεννήθηκα στον Πειραιά το 1940. Η μητέρα μου ήταν καθηγήτρια μουσικής, η σταρ της οικογένειας. Μαθήτρια του Φιλοκτήτη Οικονομίδη. Την έβαλε στην τάξη, στο ωδείο, και δίδασκε –επειδή ήξερε ότι είχε ανάγκη οικονομική– από 14 ετών.
Είχε μαθητές πενηντάρηδες. Ανέβηκε και δίδαξε. Η μητέρα μου έκανε συναυλίες με χορωδίες στα σχολεία που δεν τις βλέπουμε ούτε σήμερα. Τότε οι καθηγητές των τεχνικών, της γυμναστικής και της ωδικής δεν έφευγαν ως γυμνασιάρχες.
Η μητέρα μου έφυγε με τον βαθμό του γυμνασιάρχη, διότι έκανε όλα αυτά. Ο πατέρας μου ήταν φιλότεχνος, έπρεπε να έχει γίνει ηθοποιός. Είμαστε δύο αδερφές. Η Έλσα έκανε καριέρα ως Έλσα Καστέλλα σε όλη την Ευρώπη. Όπερα. Σήμερα είναι καθηγήτρια στο Κονσερβατουάρ της Βιέννης. Όταν ήμουνα μικρή, στο σπίτι με φώναζαν Λίντα.
Ήμουνα 6 ή 7 ετών και η Μέτρο Γκόλντγουιν Μάγιερ έκανε έναν διαγωνισμό στην Ελλάδα για τη σωσία μιας παιδούλας σταρ, της Μάργκαρετ Ο’Μπράιεν. Έβγαλαν ένα φιρμάνι ότι η σωσίας θα στελνόταν στο Χόλιγουντ.
Με πήρε η μητέρα μου και πήγαμε σε ένα κτίριο απέναντι από το παλιό ταχυδρομείο, στην Κοτζιά. Ήταν 500 παιδιά, όλες Μάργκαρετ Ο’Μπράιεν. Άρχισε η επιλογή και στο τέλος μείναμε δύο. Ο Δημήτρης Μπόγρης, που ήταν στην επιτροπή, μου ζήτησε και έναν αυτοσχεδιασμό.
Ήταν η πρώτη μου οντισιόν. Μετά από αυτό, σε ηλικία 7 ετών, με πήγε η μητέρα μου στη δραματική σχολή του Δημήτρη Κουνελάκη και έκανα έναν χρόνο. Ήθελε να διαπιστώσει αν είχα ταλέντο, να μάθει αν αυτό που έδειχνα ήταν κάτι σοβαρό.
Ήταν σοβαρός άνθρωπος η μητέρα μου. Και για την Έλσα και για εμένα ήθελε γνώμες. Οι συμμαθητές μου ήταν δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτεροί μου. Όταν τελείωσε αυτός ο χρόνος, ο Κουνελάκης είπε στη μητέρα μου, πριν τελειώσω το γυμνάσιο, να πάω να με προετοιμάσει για τη δραματική σχολή.
Εγώ ήθελα να γίνω χορεύτρια, αλλά είχα ένα ελαφρύ φύσημα στην καρδιά. Όταν ήμουν 16 ετών, πήγε η αδερφή μου στο Τέχνης και είδε την Αγριόπαπια. Μου είπε: «Μην το χάσεις, τρέχα, δεν μπορείς να φανταστείς τι είδαν τα μάτια μου».
Πάω στο Υπόγειο, βλέπω την παράσταση και λέω: «Ή εδώ ή πουθενά αλλού». Όταν κατέβηκα να δώσω εξετάσεις, κρεμόταν η ζωή μου στην κυριολεξία από το αν θα έμπαινα ή όχι. Ήμουνα κουρεμένη, ένα τόσο δα πλασματάκι, έδειχνα δώδεκα χρονών και ενώ περίμενα, είπα «τι κάνω εγώ εδώ;».
Μπήκα, τα είπα και όταν βγήκα, έβγαινε και ο Μπάκας, γι’ αυτό έτρεξα να τον ρωτήσω στα σκαλιά – «εσείς περάσατε» μου λέει.
Έτσι, πέρασα στη σχολή του Τέχνης. Δεν έκανα όλα τα χρόνια, επειδή, ως αριστεύσαντες εκ του πρώτου έτους, εμένα, τη Μάγια (Λυμπεροπούλου) και τον Γιάννη (Φέρτη) μας έβγαλε στην άδεια και, συνεπώς, στο επάγγελμα με έναν χρόνο σχολή. Δεν μας επέτρεψε να συνεχίσουμε. Ο Κουν με πίστευε πολύ και με αγαπούσε. Είπε στη μητέρα μου: «Η ευαισθησία της Λίντας έχει γεννηθεί για το θέατρό μου».
Και, παρ’ όλα αυτά, με πέταξε έξω. Δεν με κρατήσανε για άλλους λόγους. Γιατί; Γιατί του είπε ο Δημήτρης Χατζημάρκος: «Το Εκαλάκι (σ.σ. Εκάλη Σώκου, ηθοποιός και γυναίκα του Χατζημάρκου) τι θα παίξει;». Και ο Κουν χρώσταγε στον Χατζημάρκο. Τον είχε κρύψει στην Κατοχή με κίνδυνο της ζωής του. Δε τολμούσες να του πεις τίποτα για τον Μήτσο. Αυτά, σε γενικές γραμμές, ήταν το ξεκίνημα.
Kάποτε, αργότερα, όταν παίξαμε εδώ στη Στοά το Χάσαμε τη θεία, στοπ και του είπαν ότι «όποιος δεν έχει δει την Πρωτοψάλτη να πατάει τα γοβάκια της, δεν έχει δει τίποτα», είπε «εγώ το έλεγα πάντα ότι η Λήδα είχε ταλέντο».
Ήμουν δεινή καπνίστρια. Από δεκαεπτά χρονών, απ’ όταν μπήκα στη σχολή, το 1957. «Άρωμα» κάπνιζα. Επειδή κάπνιζε «Άρωμα» και ο Κουν. Μου είχε πει η μητέρα μου «όταν δεχτείς το πρώτο τσιγάρο που θα σε κεράσουν, θα πας να αγοράσεις πακέτο».
Τότε φοβόντουσαν για ναρκωτικά. Οι γονείς μου ήταν δεινοί καπνιστές. Ξυπνούσαν το πρωί και η πρώτη κίνηση ήταν να πιάσουν το πακέτο στο κομοδίνο, πριν καλά-καλά ανοίξουν τα μάτια τους. Κάπνιζα 43 χρόνια, μέχρι τα 60. Η μάνα μου, η ξαδέρφη μου, η γιαγιά μου, όλες πέθαναν στα 60 από εγκεφαλικό.
Ήταν ένα ορόσημο περίεργο στις γυναίκες της οικογένειάς μου. Έπαθα εγκεφαλικό στα 60, αλλά τη γλίτωσα από του χάρου τα δόντια. Όταν έμεινα μόνη στο νοσοκομείο, είπα στον εαυτό μου «θες να ζήσεις ή να πεθάνεις;». «Θέλω να ζήσω» είπε. Κομμένο το τσιγάρο. Από τότε δεν ξανακάπνισα. Μου είπε ο καρδιολόγος «μέχρι τρία Λήδα, στο τέταρτο καίγεσαι».
Ο Κουν αγαπούσε μόνο τους ταλαντούχους – όσο μπορούσε να αγαπήσει ο Κουν. Με δύο ανθρώπους κουβέντιαζε, και το έχω δει με τα μάτια μου. Με τον Μηνά Χρηστίδη και τη Βέρα Ζαβιτσιάνου. Στους άλλους έλεγε: «Δεν θέλω απόψεις, δεν θέλω απόψεις». Πάντως, εμένα ο Κουν με φίλησε. Όταν τελειώσαμε τις εξετάσεις, με σήκωσε στα χέρια και με φίλησε. Και το έγραψα με μεγάλα γράμματα στο ημερολόγιό μου: «Ο Κουν με φίλησε».
Τότε στο ραδιόφωνο υπήρχε η εκπομπή του Αχιλλέα Μαμάκη, κάθε Κυριακή. Ήταν μια εκπομπή για το θέατρο. Εκεί ακούγαμε όλες τις θεατρικές ειδήσεις, μαθαίναμε για τις οντισιόν. Δεν είναι απίθανο ότι υπήρχε τότε μία τόσο ενδιαφέρουσα εκπομπή και σήμερα δεν υπάρχει τίποτα; Για να μη μιλήσουμε για τη δουλειά που έκανε ο Μήτσος Λυγίζος, όταν διηύθυνε το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της ΕΡΤ, τότε, με τα θεατρικά που ανέβαιναν στο ραδιόφωνο. Υπερπαραγωγές, όλα τα κλασικά έργα.
Εξαιρετικά πράγματα. Μέχρι την Ανάσταση του Τολστόι είχαμε κάνει σε δύο συνέχειες, με όλη την αφρόκρεμα του Τέχνης. Από την εκπομπή του Μαμάκη έκανα οντισιόν και πήγα να δουλέψω με τον Βασίλη Διαμαντόπουλο. Έμεινα κοντά του πέντε χρόνια. Άλλο σχολείο. Έκανα μια μικρούλα, τη Βιργινία, στο Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα του Ντε Φιλίππο. Καθάριζε κρεμμύδια κι έλεγε τον πόνο της στην κυρά της, τη Μαρία Αλκαίου.
«Ψεύτραααα! Ψεύτραααα!» μου φώναζε ο Διαμαντόπουλος κάθε μέρα στην πρόβα. Κι εγώ δεν κοιμόμουνα, βασανιζόμουνα, αναρωτιόμουνα: «Γιατί με λέει ψεύτρα»; Πόσο με βασάνισε αυτός ο ρόλος! Αυτός ο ρόλος, όμως, ήταν που μου άνοιξε τα μάτια στην υποκριτική, γιατί έφαγα τόσο βρισίδι. Φτάσαμε στην τζενεράλε και ήμουνα απελπισμένη. Βγαίνω στη σκηνή, και ενώ σε όλες τις πρόβες είχα στον νου μου τον Διαμαντόπουλο που με έβριζε, λέω στον εαυτό μου «χέσ’ τον, στον ρόλο εσύ».
Με το που λέει η Αλκαίου την ατάκα, ξεκινάω σαν κανόνι. Και εκεί που τα ‘λεγα, ακούω μια αγριοφωνάρα από την πλατεία «Ναιιιιιι! Αυτό είναι! Επίθεση! Απάνω της!». Και κατάλαβα. Στις πρόβες έβλεπα την Αλκαίου και δεν την έβλεπα, δεν είχε σώμα, γιατί ήμουνα άδεια, είχα τον νου μου πώς θα τα πω και όχι στο αίσθημα που είχα και το πράγμα ήταν ψεύτικο. Όταν το κατάλαβα, η Αλκαίου πήρε σάρκα και οστά και μπορούσα να της μεταδώσω το αίσθημα, την άγγιζα, ενώ πριν δεν την ακουμπούσα καν.
Το αληθινό αίσθημα σε οδηγεί και κάνεις αυτό που έλεγε ο Κουν: «Τώρα να γίνονται τα πράγματα. Τώρα». Στη ζωή αντιδρούμε άμεσα. Τώρα. Με αυτή την άποψη μπήκα στο θέατρο. Πέστε μου αν είμαι τυχερή: Χατζιδάκις, Τσαρούχης, Γιάννης Σιδέρης, Μάριος Πλωρίτης, Γιώργος και Ελένη Βακαλό. Αυτός ήταν ο κύκλος, αυτοί οι δάσκαλοί μου.
Όταν έχεις τέτοιες προσωπικότητες, πρέπει να είσαι ντουβάρι για να μην έχει περάσει κάτι μέσα σου. Στον Κουν υπήρχε μια λέξη επαναλαμβανόμενη: το πάθος, πάθος, πάθος. Τίποτε άλλο δεν άκουγες. Εκεί γνώρισα το πάθος. Διάβασα τώρα σε ένα βιβλίο του Ερνέστο Σάμπατο πως μόνο ό,τι γίνεται παθιασμένα δικαιούται τον ενθουσιασμό μας, τα άλλα όλα δεν έχουν σημασία.
Ο Κουν ενδιαφερόταν για τα πάντα. Για μια δαντελίτσα στην άκρη ενός φορέματος, για μια ηθοποιό και έναν ρόλο των δέκα λεπτών. Αναρωτιόμασταν πολλές φορές: «Δεν έχει σωματικές ανάγκες; Να κάνει τσίσα του, βρε αδερφέ!». Κράταγε τα τσιγάρα και ξεχνιόταν, καιγόταν και τα δάχτυλά του ήταν κατακίτρινα. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ.
Έτσι μεγαλωμένη δεν μπορώ να καταλάβω αυτό που γίνεται σήμερα στο θέατρο. Ούτε τα κινητά που χτυπάνε στις πρόβες, ούτε τους εξτρεμισμούς που γίνονται για να προκαλέσουν ή να κόψουν εισιτήρια. Εμένα δεν μου λέει τίποτα να παίξει τον Ηλίθιο ένας χοντρός που είναι για άλλο ρόλο. Όταν έχω μεγαλώσει με αριστουργήματα, δεν μπορώ να κάνω ανοησίες και εξτρεμισμούς και κολοκύθια τούμπανα.
Εγώ έμαθα να υπηρετώ το έργο, τον ρόλο, να εμβαθύνω. Επειδή όταν ανεβάζεις τα μεγάλα έργα πρέπει να έχεις άποψη για τα πράγματα. Αν δεν έχεις άποψη, δεν τα ανεβάζεις καν. Κάθε έργο και κάθε ρόλος αντιπροσωπεύει ένα κομμάτι από τον εαυτό σου. Με τα έργα δεν ξεμπερδεύεις ποτέ. Τον ρόλο τον παίζω ακόμα και στον ύπνο μου. Τους ξετινάζω τους ρόλους. Μόλις κλείσω τα μάτια μου αρχίζει η διεργασία η εσωτερική. Αυτή είναι μια εσωτερική δουλειά που γίνεται.
Ο Σμοκτουνόφσκι είπε κάποτε: «Το δύσκολο δεν είναι να παίξεις τον Άμλετ αλλά να είσαι». Είναι αυτή η σχολή της ταύτισης με τον ρόλο. Και μετά, μόλις τελειώσεις, φεύγεις, είσαι ο εαυτός σου. Αυτό πιστεύω. Μόλις πέσουν τα φώτα, φινάλε, τελείωσες, είσαι η Λήδα.
Με τον Θανάση (Παπαγεωργίου) παντρευτήκαμε το 1965, το ’66 έκανα τον γιο μου και το ’69 ήμασταν ήδη χωρισμένοι. Ο γιος μου, ο Κώστας, θεώρησε ότι το θέατρο μάς χώρισε με τον πατέρα του, ενώ δεν έγινε κάτι τέτοιο. Έχει αποδειχτεί αυτό. Μια φορά, όταν ήταν έφηβος, μου είπε: «Δεν θέλω να εκθέτω τον εαυτό μου». Δεν ήθελε και δεν ασχολήθηκε με την τέχνη. Ο δεύτερος γάμος μου κράτησε 19 χρόνια και τώρα είμαστε 15 χρόνια παντρεμένοι με τον Ηλία Κατέβα. Γνωριστήκαμε εδώ, στο Χάσαμε τη θεία, στοπ. Μιλάμε την ίδια γλώσσα.
Με τον Θανάση καταφέραμε να κρατήσουμε αυτήν τη σχέση γιατί είμαστε και οι δύο ψωνάρες με τη δουλειά μας και τη βλέπουμε από την ίδια σκοπιά. Έκανε ο Θανάσης τη Στοά το 1971 κι εγώ ήρθα το 1974. Το 1975 παίξαμε το Χάσαμε τη θεία, στοπ. Ο Διαλεγμένος, ο ίδιος ο συγγραφέας, πήρε ένα μπουγέλο με μαύρη μπογιά και ένα πινέλο κι έγραψε σε όλους τους τοίχους της Αθήνας «χάσαμε τη θεία, στοπ». Και λέγανε όλοι ότι η θεία είναι η CIA, ότι είναι η Φρειδερίκη και τέτοια. Μετά δημοσιεύτηκε η πρώτη ανακοίνωση για την παράσταση.
Με τον Θανάση υπηρετήσαμε κυριολεκτικά τους Έλληνες συγγραφείς. Σαράντα χρόνια, το ελληνικό θέατρο. Τι να σας πω; Ότι οι Έλληνες συγγραφείς –εκτός ορισμένων εξαιρέσεων– δεν περνάνε να πούνε μια καλησπέρα; Δεν πειράζει, εμείς το κάναμε γιατί το πιστεύαμε και το πιστεύουμε ακόμα. Θα σας εξομολογηθώ ότι από το κλασικό ρεπερτόριο θα ήθελα να έχω κάνει κάτι περισσότερο.
Να είχαμε ασχοληθεί, να είχαμε αναμετρηθεί με τα μεγάλα κείμενα, γιατί μπορούσαμε. Θυσιαστήκαμε με μια εμμονή στο ελληνικό θέατρο. Τελικά, είμαι ευχαριστημένη. Πολλά θα μπορούσε να κάνει ο καθένας και δεν τα έχει κάνει. Αισθάνομαι ότι καλά έκανα κι έμεινα στη Στοά. Με στενοχώριες, με δυσκολίες, αλλά με μια αξιοπρέπεια. Κάναμε αυτό που πιστεύαμε.
Είναι μεγάλη υπόθεση να κάνεις αυτό που πιστεύεις, θεού δώρο.
Το χρήμα δεν με ενδιέφερε ποτέ. Αυτοκίνητο δεν απέκτησα. Το δίπλωμα το έχω από το 1962. Τσίλικο. Σαν να βγήκε χθες. Πάω με τη συγκοινωνία ή παίρνω ένα ταξάκι. Δεν είχα ποτέ τέτοιου είδους φιλοδοξίες για φοβερά και τρομερά πράγματα. Παίρνω μπλουζάκια από τη λαϊκή με ένα ευρώ και δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Έχουμε τρελαθεί με τη μεγάλη ζωή. Βίλες με πισίνες.
Αυτό είναι ύβρις, ακριβώς όπως το λένε οι αρχαίοι. Αν έχεις τσίπα τόση δα, δεν επιτρέπεται αυτό. Είμαστε εγκλωβισμένοι σε μια εικόνα που θέλουμε να προβάλλουμε στον κόσμο. Ο Μίλερ λέει για τη Μέριλιν: «Ήτανε η Μέριλιν Μονρόε και αυτό τη σκότωνε».
Κι εμάς αυτό μας σκοτώνει. Η εικόνα μας. Εγώ δεν έγινα ηθοποιός για να βγάλω λεφτά. Τη μάχη μας τη δώσαμε επάνω στη σκηνή, αυτό ήταν το επάγγελμά μας, αν θέλεις να το πεις επάγγελμα. Αυτό που κάνω εγώ είναι κάτι άλλο.
Και ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι πληρώθηκα από τη δουλειά μου. Αυτό που κάνουμε εμείς οι ηθοποιοί –όσοι το κάνουμε έτσι όπως νομίζω εγώ– δεν έχει πληρωθεί ποτέ, και δισεκατομμύρια να σου δώσουν. Καταθέτεις επάνω στη σκηνή κομμάτια από τον εαυτό σου, τη ζωή σου. Και να ξέρετε, αυτό ο κόσμος το εισπράττει. Μην ακούτε τις ανοησίες που λένε για το κοινό.
Όλοι έχουν μια ευαισθησία που όταν τους την αγγίξεις, μπαίνουν μέσα στο κόλπο. Μιλώ για το παρελθόν, επειδή τότε ήταν πιο σοβαρά και μαζεμένα τα πράγματα. Η τέχνη είναι ακριβή για να την κάνεις και να μη σκορπίζεσαι. Και το θέατρο φτιάχνεται με τα χέρια, τα ίδια σου τα χέρια.
Η μόνη σχέση που έχει με το εμπόριο είναι ως προς το οικονομικό θέμα. Να κάνεις καλή διαχείριση με πενταροδεκάρες.
Να βάζεις ένα τσουβάλι και να δείχνει το πιο πολυτελές ύφασμα του κόσμου, επειδή το έχουν ζωγραφίσει χέρια. Εμένα αυτό είναι η ζωή μου, μέσα σε αυτό έχω ζήσει. Έκανα πάντα αυτό που ήθελα, δεν περεξέκλινα από αυτό. Δεν σκορπίστηκα.
Γιατί πίστευα πάντα ότι ο στόχος σου πρέπει να είναι συγκεκριμένος και να βαράς εκεί. Τα κατάφερα και το έκανα.
Η Μαίρη Ραζή είναι Ελληνίδα θεατρική και τηλεοπτική ηθοποιός, γεννημένη στην Κωνσταντινούπολη στις 18 Σεπτεμβρίου 1948.
Σε ηλικία 7 ετών ήρθε στην Ελλάδα με τους γονείς της και τη μεγαλύτερη αδελφή της. Σπούδασε γαλλική φιλολογία ενώ παράλληλα φοίτησε στο θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν, ενώ αποφοίτησε από την σχολή Θεοδοσιάδη (1970).
Έκτοτε εργάσθηκε ανελλιπώς στο ελληνικό θέατρο σε πολλές παραστάσεις και με συνεργασίες οπως τους Σωτήρη Μουστάκα, Θύμιο Καρακατσάνη, Θανάση Βέγγο, Κώστα Χατζηχρήστο, Ρένα Βλαχοπούλου, Γιάννη Γκιωνάκη, Κώστα Καζάκο. Το 1981 παντρεύεται τον επίσης ηθοποιό και σκηνοθέτη Σωτήρη Τσόγκα. Μαζί αποκτούν την μοναχοκόρη τους Κοραλία Τσόγκα, ηθοποιό.
Το 1990 ιδρύει το θέατρο «ΠΡΟΒΑ» στην οδό Ερμού, ενώ από το 2001 ιδρύει την δική της Ανώτερη σχολή δραματικής τέχνης Μαίρης Ραζή την οποία και διευθύνει έως και σήμερα.
O Βαγγέλης Πλοιός ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Γεννήθηκε στο Περιστέρι στις 13 Νοεμβρίου 1937. Σπούδασε κλασσικό μπαλέτο στη σχολή της Έλλης Ζουρούδη. Το 1953 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή του θεάτρου «Ρεξ» σε χορόδραμα της Έλλης Ζουρούδη. Διδάχτηκε υποκριτική από το Δημήτρη Ροντήρη και μαθήματα φωνητικής και σολφέζ από τον Ζοζέφ Ριτσιάρδη.
Το 1956 αποκτά την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος του ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο και αρχίζει τη θεατρική του καριέρα.
Το 1998-99 ολοκληρώνεται ο κύκλος της θεατρικής του διαδρομής στο Ηρώδειο με την κωμωδία του Αριστοφάνη Πλούτος (στο ρόλο του Βλεψείδημου).
Είχε υπηρετήσει σε όλα τα είδη θεάματος: Πρόζα, Επιθεώρηση, Οπερέτα, Χορόδραμα, Ρεβύ πίστας, Βαριετέ, Κινηματογράφο, Τηλεόραση.
Το 1978, κατ’ εντολή της ιδιωτικής σχολής Γουναράκη-Μπάξτερ, σκηνοθέτησε την Ειρήνη του Αριστοφάνη (σε παιδική διασκευή της Σοφίας Ζαραμπούκα) με πρωταγωνιστές τους λιλιπούτειους μαθητές της σχολής. Η παράσταση πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Ακροπόλ με μεγάλη επιτυχία.
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας συνεργάστηκε, στο θέατρο και στον κινηματογράφο, με όλους τους μεγάλους και καταξιωμένους καλλιτέχνες της εποχής του και υπήρξε αδελφικός φίλος και συνεργάτης του Ντίνου Ηλιόπουλου.
Επίσης συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τον θεατρικό επιχειρηματία Βασίλη Μπουρνέλλη στα θέατρα : Ακροπόλ, (Ιπποκράτους) Μπουρνέλλη (Λεωφόρο Αλεξάνδρας) και Εθνικός Κήπος(Πλατεία Συντάγματος)
Περιόδευσε ανά την Ελλάδα με τον δικό του θίασο, αλλά,και με άλλους θιάσους σαν βασικό στέλεχος. Επίσης περιόδευσε στην Κύπρο και στην Αίγυπτο.
Πρόσφατη τηλεοπτική εμφάνιση -με μεγάλη ερμηνευτική επιτυχία- έκανε στην σειρά Στο παρά πέντε .(ερμήνευσε τον πατέρα του δολοφόνου, στο γηροκομείο).
Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Ρία Δελούτση απ’ το 1970 και είχαν ένα γιό, το Γιώργο Πλοιό (ηλεκτρονικός στο επάγγελμα).
Τον Απρίλιο του 2007 ήρθε στον κόσμο και το πρώτο τους εγγονάκι, ο Βαγγελάκης τζούνιορ και στις 8 Δεκεμβρίου 2008 ήρθε και το δεύτερο εγγονάκι, η μικρούλα Ελευθερία – το όνομα της γιαγιάς.
Δυστυχώς, η τύχη “κτύπησε” αυτό το ευτυχισμένο θεατρικό ζευγάρι με τον θάνατο του μονάκριβου παιδιού τους, το Γιώργο Πλοιό, 38 ετών, ο οποίος σκοτώθηκε σε τροχαίο, καθώς πήγαινε με τη μηχανή του στην εργασία του, το πρωί τις 21/06/2010. Εκτός από τους δύστυχους γονείς αφησε πίσω την τριαντάχρονη σύζυγό του και τα δυο μωρά του.
Έφυγε από τη ζωή στις 21 Φεβρουαρίου του 2020 σε ηλικία 82 ετών.
Φιλμογραφία
Η σπουδαία καρατερίστα Λουίζα Ποδηματά άφησε τη σφραγίδα της στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση με ρόλους χαρακτηριστικούς, παίζοντας πάντα δίπλα σε σπουδαίους πρωταγωνιστές. Γεννήθηκε στη Ρωσία και φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ξεκίνησε την καριέρα της στο θέατρο δίπλα στην Μαρίκα Κοτοπούλη, και για μια ολόκληρη δεκαετία έπαιζε στο Εθνικό Θέατρο, σε κλασικούς κυρίως ρόλους. Στη συνέχεια εξελίχθηκε σε ξεχωριστή καρατερίστα και συνεργάστηκε με εξαιρετικούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου.
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1939 για να παίξει ως το 1983 σε πολλές ταινίες εκ των οποίων οι πέντε της Φίνος Φιλμ. Χαρακτηριστικός ήταν και ο ρόλος της στην τελευταία παραγωγή της Φίνος Φιλμ «Ο κυρ Γιώργης Εκπαιδεύεται», μια ταινία η οποία βασίστηκε στην μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία «Λούνα Παρκ», στην οποία η Λουίζα Ποδηματά είχε κατακτήσει το ελληνικό κοινό με τον ρόλο της μητέρας, Ασπασίας Καλαντζή.
Σημαντική ήταν και η συμμετοχή της σε περισσότερες από δέκα δημοφιλείς και καλογυρισμένες τηλεοπτικές σειρές της κρατικής τηλεόρασης, όπως «Κορίτσι της Κυριακής», «Στησιχόρου ’73», «Λούνα Παρκ», «Οι Πανθέοι», «Η κυρία Ντο-Ρε-Μι», «Ακριβή μου Σοφία» και άλλες.
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Η Όλγα Πολίτου γεννήθηκε στην Πάτρα από Επτανήσιους γονείς και είναι απόφοιτη της Θεατρικής σχολής Εθνικού Θεάτρου. Ξεκίνησε την Θεατρική της θητεία από το Θέατρο Μουσούρη με τα έργα “Ταβάριτς” “Ζαν Ντεβάλ” και “Ερωτικές και φορολογικές υποθέσεις”. Θέατρο
Η Δούκισσα του Μαλφι στο εθνικό Θέατρο
Το συμπόσιο του Πλάτωνα
Το Δωμάτιο της Βερόνικας
Εσυ και τα σύννεφα σου
Εζαβέλ του Ανουιγ
Τρεις Άγγελοι του Ισόν
Ηλέκτρα του Σοφοκλή
Έλα να δοκιμάσουμε
Ο Εαυτούλης μου
Ο Αφελής του ψαρά
Άννα Καρένινα
Θεοδώρα
Μπουμπουλίνα {σκην Βολανάκη}
Επιθεωρητής του Γκόγκολ
Μισάνθρωπος
Καταφαντασία Ασθενής του Μολιέρου
Ο καλός στρατιώτης Σβαιχ
Το γαλάζιο πουλ στο Εθνικό
Στο χορό του Θανάτου με το Γιάννη Βόγλη και στο έργο η Πηνελόπη Δέλτα συναντάει το Μάγκα, όπως και στην Ποντικοπαγίδα σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη. Τηλεοπτικές σειρές ως πρωταγωνίστρια
Έγκλημα στο Κολωνάκι
Χωρίς Ανάσα
Εν Αθηναίςτου Κουτσομύτη
Οι Πανθεοι
Ο συνταγματάρχης Λιαπκιν
Μαρία Πάρνη
Το μυστικό του Άσπρου Βράχου
Καφενείο Εμιγκρεκ Θέατρο για την τηλεόραση Πειρασμός του Ξενόπουλου
Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται Τσάι και συμπάθεια Η διαθήκη μου Ένας Ιππότης στον κόσμο μας
Ο Θάνατος σου η Ζωή μου
Τρωάδες
Μετά το τσάι
Η πιο συνατή
Τα ποντίκια της Κινηματογραφικές ταινίες
Η Μεσόγειος Φλέγεται 1972
Αλιόσα 2000
Δεκαεπτά σφαίρες για έναν άγγελο 1981
Δικτάτωρ καλεί Θανάση 1973
Η Μεσόγειος φλέγεται 1970
Καυτές διακοπές 1976
Μπουμ ταρατατζούμ 1972
Ο μοναχογιός μου ο αγαθιάρης 1973
Ο ρεπόρτερ 1982
Τρία πουλάκια κάθονται… 2003
Χαβάη 1995 Τηλεόραση
7 θανάσιμες πεθερές : Η μαϊμού πεθερά 2005|2005 Mega
Αέρινες σιωπές 2000|2000 Mega
Αλίκη (2000) 2000|2000 ΑΝΤ1
Ανατολικός άνεμος 1992|1992 ΑΝΤ1
Απέναντι όχθη 1983|1983 ΕΡΤ
Αστυνομικές ιστορίες 1973|1973 ΥΕΝΕΔ
Δίψα (1990) 1990|1990 Mega
Εν Αθήναις 1976|1976 ΕΡΤ
Επικίνδυνα βήματα 1973|1973 ΥΕΝΕΔ
Η λάμψη 1991|1991 ΑΝΤ1
Η πρώτη γραμμή 1971|1971 ΕΙΡΤ
Καλημέρα ζωή 1993|1993 ΑΝΤ1
Κατοχή 1973|1973 ΥΕΝΕΔ
Μαρία Πάρνη 1981|1981 ΕΡΤ
Μοιραίο πάθος 1994|1994 ΑΝΤ1
Ο άγνωστος 1988|1988 ΕΤ2
Οι φρουροί της Αχαϊας (1981) 1981|1981 ΕΡΤ
Ποιος ήρθε στο σπίτι μας απόψε 1989|1989 ΕΤ2
Πολεμικές ιστορίες: Οι ρίζες της ελευθερίας 1975|1975 ΥΕΝΕΔ
Συνταγματάρχης Λιάπκιν 1979|1979 ΥΕΝΕΔ
Τερέζα Βάρμα Δακόστα 1975|1975 ΕΙΡΤ
Τμήμα ηθών: Το μανεκέν 1992|1992 ΑΝΤ1
Το μονοπάτι της αγάπης 1995|1995 ΑΝΤ1
Το μυστικό του άσπρου βράχου 1982|1982 ΥΕΝΕΔ
Το τίμημα του πάθους 1997|1997 ΑΝΤ1
Φάκελοι δικογραφίας 1978|1978 ΥΕΝΕΔ
Φάκελος 38 1978|1978 ΕΡΤ
Χαρούμενη Κυριακή 1972|1972 ΕΙΡΤ
Χωρίς ανάσα (1973) 1973|1973 ΕΙΡΤ
Ασχολήθηκε και ασχολείται -εκτός από την υποκριτική- με το τραγούδι, το χορό (κρητικά παραδοσιακά) και την κατασκευή κοσμημάτων.
Πέρα από τις κλασικές μουσικές σπουδές της, μετρά αρκετές συναυλίες, οι περισσότερες με τον Λουδοβίκο των Ανωγείων, με τον οποίο συνεργάστηκε για πέντε χρόνια (2000- 2005), και τον Νίκο Κυπουργό.
Έχει εμφανιστεί και στον «Ζυγό» με τον Σωκράτη Μάλαμα, έχει κάνει περιοδίες με τον καλό της φίλο Κώστα Λειβαδά,ενώ στις δισκογραφικές συμμετοχές της πρόσφατα προστέθηκε και το τραγούδι «Η κατάρα του ροκά» (με τους Μουζουράκη, Μπαλάφα, Μυλωνά) στο δίσκο «Έρωτας είναι ο Γιάννης» του Γιάννη Ζουγανέλη.
Την είδαμε για πρώτη φορά στην τηλεόραση στην σειρά, Με θέα στο πέλαγο όμως την έχουμε δει και σε άλλες σειρές όπως, Η εξαφάνιση, Της αγάπης μαχαιριά, Ιστορίες από την απέναντι όχθη και πιο πρόσφατα στην καθημερινή σειρά, Τα μυστικά της Εδέμ όπου γνώρισε τεράστια επιτυχία στο ρόλο της κακιάς.
Το 2010 πήρε μέρος στο τηλεπαιχνίδι Just the two of us όπου κατέλαβε την 5η θέση.
Το 2017 βρίσκει τον Θάνο Μικρούτσικο στο στούντιο να ολοκληρώνει την ηχογράφηση ενός νέου cd με τίτλο «Στην ομίχλη των καιρών».
Τους στίχους εφτά τραγουδιών υπογράφει η Λίνα Νικολακοπούλου. Ερμηνεύτρια της «Ομίχλης των Καιρών» είναι η ηθοποιός Μαριάννα Πολυχρονίδη.
Ο Δημήτρης Πουλικάκος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Ιανουαρίου του 1943, επί της οδού Πατησίων, από σχετικά εύπορη αστική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν φημισμένος καρδιολόγος της εποχής και η μητέρα του γιατρός επίσης (μικροβιολόγος – βιοχημικός). Η αδελφή του πατέρα του ήταν σύζυγος του πολιτικού Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Συμμετείχε στην έκδοση του περιοδικού “Πάλι” μαζί με τους Νάνο Βαλαωρίτη, Παναγιώτη Κουτρουμπούση, Γιώργο Μακρή με δικά του κείμενα καθώς και μεταφράσεις.
Για πολλά χρόνια έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές, αυτοαποκαλούμενος “Θείος Νώντας” (έτσι τον αποκαλούσε και ο Παύλος Σιδηρόπουλος, τον οποίο ο ίδιος αποκαλούσε ανηψιό), σε διάφορους σταθμούς (ποτέ δεν χρησιμοποίησε το πραγματικό του όνομα σαν ραδιοφωνικός παραγωγός).
Υπήρξε μέλος του συγκροτήματος MGC, το οποίο οφείλει το όνομά του στον ηθοποιό Ντίνο Ηλιόπουλο, και αρχηγός του ροκ συγκροτήματος Εξαδάκτυλος και των “Αχ-Βαχ” (στους οποίους έπαιζαν εκτός των άλλων, μπάσο-φωνητικά ο Σταμάτης Σπανουδάκης και πλήκτρα ο Άλεξ Σπυρόπουλος, γνωστός από το Aγγλικό συγκρότημα των δεκαετιών 60-70 “Nirvana.
Συνεργάσθηκε ως συνθέτης, εκτελεστής, παραγωγός και μουσικός με πολλούς άλλους ‘Έλληνες rockers και συγκροτήματα (Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Βλάσης Μπονάτσος, Σταύρος Λογαρίδης, κ.ά.). Έγινε γνωστός με τις εμφανίσεις του σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές στις δεκαετίες του ’70, ’80 και του ’90.
Κυριότερες εμφανίσεις:
Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας (1978), Άρπα κόλλα (1982), Ο δράκουλας των Εξαρχείων (1983), Βίος και Πολιτεία (1987), Made in Greece (1987), Το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991), Θηλυκή εταιρεία (1999), Σαπουνόπετρα (1995) κ.α.
Οι κυριότερες τηλεοπτικές του εμφανίσεις είναι στις σειρές, Οι Αυθαίρετοι (1989), το (1997) στην σειρά Δύο Ξένοι, το (2008) στις Επτά Θανάσιμες Πεθερές κ.ά.
Θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του ελληνικού ροκ. Ο δίσκος του “Μεταφοραί εκδρομαί ο Μήτσος” αποτελεί τον πρόδρομο της ελληνικής rock ‘n roll δισκογραφίας. Η συναυλία του στα τέλη της δεκαετίας του ’70 στου Ζωγράφου αποτελεί σταθμό στην ελληνική rock μουσική ιστορία.
Η Ελένη Μαυρομάτη γεννήθηκε στον Πειραιά το 1943 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή Κ. Μιχαηλίδη από όπου αποφοίτησε το 1963. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το...
-Περισσότεροι Ηθοποιοί σε ταινία: Το σινεμά γυμνό-Περισσότεροι Σκηνοθέτες σε ταινία: Athens Blogs-Ηθοποιός με περισσότερες ταινίες: Λαυρέντης Διανέλλος-Γυναίκα Ηθοποιός με τις περισσότερες ταινίες: Μαλαίνα Ανουσάκη...
