Ηθοποιός με κύρος και ιδιαιτέρως χαρακτηριστική φωνή. Αν και είχε συμμετάσχει σε κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, υπήρξε, κατεξοχήν, θεατρικός ηθοποιός, με σημαντική παρουσία σε έργα ρεπερτορίου. Συνεργάστηκε με σχήματα και σημαντικούς σκηνοθέτες, ενώ έπαιξε ρόλους, τόσο του σύγχρονου δραματολογίου, όσο και του αρχαίου δράματος. Ο Σοφοκλής Πέππας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948 και τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη το 1970. Δύο χρόνια αργότερα πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με τον θίασο του Δημήτρη Μυράτ στο Παράξενο Τάμα. Συνεργάστηκε με το Ανοιχτό Θέατρο του Γιώργου Μιχαηλίδη σε διαφορετικές στιγμές της καριέρας του, από το 1973-74 (Κυριακάτικος περίπατος, Κομέντια, Μπουλουκτσήδες), το 1977-78 (Τρικυμία), έως το τέλος, όταν ερμήνευσε τον Θείο Βάνια στο ομώνυμο έργο του Τσέχωφ, που έμελλε να είναι και ο τελευταίος του μεγάλος ρόλος.
Υπήρξε στενός συνεργάτης της Μπέττυς Αρβανίτη και της Θεατρικής Εταιρείας Πράξη, όπου πρωταγωνίστησε σε σπουδαίες παραστάσεις: Ο Φερνάντο Κραπ μου έγραψε ένα γράμμα (1992-93), Φτερά στρουθοκαμήλου (1994), Η κυρία από τη θάλασσα (1994-95), Ο χρόνος και το δωμάτιο (1995-96), Παλιοί καιροί, Γερτρούδη, Το παιχνίδι των ρόλων (1996-99), Πριν την αναχώρηση, Μια πιθανή συνάντηση (1999-2001).
Οι συνεργασίες του με τη Σκηνή και τη Νέα Σκηνή του Λευτέρη Βογιατζή έγινε σε παραγωγές που άφησαν εποχή: Οι Αγρίκοι (1983), Θείος Βάνιας (1989-90). Έπαιξε στο Εθνικό Θέατρο (Πέρσες, Αντιγόνη, Εντα Γκάμπλερ), ενώ συνεργάστηκε και με άλλους πρωταγωνιστές και θιάσους (Κώστα Καρρά, Γιάννη Φέρτη, Ξένια Καλογεροπούλου κ.ά.). Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε στο Call Collect του Στέλιου Παυλίδη (1973), και ύστερα στα Υπόγεια διαδρομή, Η σκόνη που πέφτει (που του χάρισε το Βραβείο Α’ Αντρικού ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Καΐρου το 2004) κ.ά.
Συμμετείχε σε τηλεοπτικές σειρές (Λούνα Παρκ, Λωξάντρα, Άφρικα, Μετράω στιγμές, Δέκατο τρίτο κιβώτιο, Ο θησαυρός της Αγγελίνας, Η αίθουσα του θρόνου κ.ά.). Σκηνοθέτησε το Κεκλεισμένων των θυρών του Ζαν Πολ Σαρτρ (2002), ενώ είχε δανείσει τη φωνή του στον Μπαμπαστρούμφ της δημοφιλούς παιδικής σειράς Στρουμφάκια. Για την ερμηνεία του ως Θείος Βάνιας τιμήθηκε το 2008 με το βραβείο Αιμίλιος Βεάκης.
Ο Σοφοκλής Πέππας πέθανε, σε ηλικία 63 ετών, στις 25 Μαρτίου του 2012.
Pergialis Notis B 8a51695ce4f8362c055eb0f57d2a2c8e P 1 e1464160657391
Συγγραφέας, ηθοποιός, στιχουργός και σκηνοθέτης ο Νότης Περγιάλης ήταν μια πολυσχιδής και πολυτάλαντη προσωπικότητα, που πρόσφερε ένα πλούσιο καλλιτεχνικό έργο στην Ελλάδα. Αν και στο πλατύ κοινό έγινε γνωστός σαν ηθοποιός του κινηματογράφου, στον οποίο ξεχώρισε σε σύνθετους δεύτερους ρόλους, ήταν ένας σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας και όχι μόνο.
Ο Νότης Περγιάλης γεννήθηκε στα Ανώγεια της Λακωνίας στις 16 Αυγούστου 1920 και απεβίωσε στις 10 Νοεμβρίου του 2009.
Σπούδασε στο Σπουδαστήρι του Βασίλη Ρώτα. Ξεκίνησε σαν συγγραφέας θεατρικών έργων και το πρώτο του έργο «Ο Πόνος Γεννάει Θεούς» βραβεύτηκε στον Καλοκαιρίνειο διαγωνισμό του 1948.
Το 1949 ανέβηκε στο Ρεαλιστικό Θέατρο του Αιμίλιου Βεάκη το έργο του «Νυφιάτικο τραγούδι».
Το έργο αυτό αποτέλεσε και την πρώτη παράσταση του θιάσου Λαιμού το 1954 στον Πειραϊκό Σύνδεσμο, αλλά και στο Πανεπιστημιακό θέατρο “Hunter College” της Νέας Υόρκης.
Την ίδια εποχή,ο Νότης Περγιάλης ηχογραφήθηκε για το ραδιόφωνο το έργο του «Το Άλογο του Θανάση». Αρκετά θεατρικά του έργα ανέβηκαν από το Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη, με πιο γνωστό «Το Κορίτσι με το Κορδελάκι».
Από το θίασο Έλσας Βεργή παίχτηκε το έργο του «Μάσκες Αγγέλου» το 1959. Σε συνεργασία με τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, συνέγραψε τη μουσική επιθεώρηση «Μαγική Πόλη» που ανέβασε στο θέατρο ο Μίκης Θεοδωράκης το 1963.
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1953 στην ταινία «Το Κλειδί της Ευτυχίας» ενώ με τη Φίνος Φιλμ ξεκίνησε τη συνεργασία του το 1962 με την «Ηλέκτρα» του Κακογιάννη, και τελείωσε το 1975 με την ταινία «Οι Βάσεις και η Βασούλα». Από τις 20 αξιόλογες ταινίες που έπαιξε συνολικά στην καριέρα του, οι 13 ήταν της Φίνος Φιλμ.
Μετά την μεταπολίτευση, ο θίασος Νίκου Χατζίσκου, το Εθνικό Θέατρο αλλά και πολλοί άλλοι θίασοι ανέβασαν έργα του όπως: «Αυτό το Δέντρο δεν το Λέγανε Υπομονή», «Η Γειτονιά του Τσέχωφ», «Ανοιξε την Πόρτα» κ.α. Έγραψε επίσης σενάρια για τον κινηματογράφο και το ραδιόφωνο.
Σε συνεργασία με τον Γεράσιμο Σταύρου, διασκεύασε για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται», στο οποίο συμμετείχε και σαν αφηγητής. Εκδόθηκαν επίσης τα λογοτεχνικά του έργα «Οταν Σηκώθηκαν τα Δέντρα» (1971), «Ο Ατάρ δεν Πεθαίνει Ποτέ» (1971), «Το Κόκκινο Πουλί» (1990). Σε πολλά από τα θεατρικά του έργα συμμετείχε σαν ηθοποιός.
Είχε επίσης παίξει στην τηλεοπτική σειρά «Η Επιστροφή» το 1982.
Σαν στιχουργός έγινε γνωστός από τα εξαιρετικά τραγούδια που μελοποίησαν ο Μάνος Χατζιδάκις – με ποιο γνωστό το «Πάμε μια Βόλτα στο Φεγγάρι», ο Μίκης Θεοδωράκης – όπως το «Μπλόκο της Καισαριανής», και ο Γιάννης Μαρκόπουλος με τα «Γκρεμισμένα Σπίτια» και άλλα.
Μέχρι το τέλος της ζωής του σκηνοθετούσε θεατρικές παραστάσεις στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας με ερασιτεχνική θεατρική ομάδα.
Ήταν τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Διεθνούς Κέντρου Θεάτρου και του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών.
Έχει τιμηθεί με το Χρυσό Μετάλλιο της Ιερής Πόλεως του Μεσολογγίου και με το Βραβείο των Κριτικών Εφημερίδων στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Η Ευγενία Περιορή γεννήθηκε στο Διδυμότειχο το Μάρτιο του 1928 και ήταν κόρη του Παναγιώτη Περιορή και σύζυγος του Βασιλείου Γαβρίλη.
Ήταν Ελληνίδα σκηνοθέτις, αρχαιολόγος, ηθοποιός, λαογράφος και συγγραφέας καθώς και μια από τις σπουδαιότερες μορφές παραγωγής προγραμμάτων της ελληνικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης.Μιλούσε επίσης αγγλικά και εβραϊκά, ενώ διέμενε στην Αθήνα, αρχικά στη συνοικία των Αμπελοκήπων και στα τελευταία χρόνια της στο Μαρούσι.
Σπούδασε θέατρο και σκηνοθεσία στη Σχολή Χαμπιμά του Ισραήλ, καθώς επίσης και αρχαιολογία στο Ισραήλ. Έπειτα ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην αρχαιολογία στην Ελλάδα.
Κατά την διάρκεια των σπουδών της στην Ελλάδα, ασχολήθηκε με το θέατρο συμμετέχοντας στο θίασο του Λαϊκού Θεάτρου του Μάνου Κατράκη παίζοντας στα έργα «Ευγενία Γκραντέ», «Άνθρωπος του Διαβόλου», «Αρραβωνιάσματα», «Οθέλλος», «Βαθειές είναι οι ρίζες», «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» και «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται».
Την ίδια εκείνη εποχή (1956) αρχίζει τη συνεργασία της με το ΕΙΡ για το οποίο γράφει τις ραδιοφωνικές εκπομπές «Χαμένοι πολιτισμοί» που μεταδόθηκε την περίοδο 1957 – 1958, τις «Μεγάλες φυσιογνωμίες» (1958 – 1960) και την «Ελληνική Λαογραφία» (1960 -1962).
ΗΕυγενία Περιορή.
Παράλληλα όμως λόγω της μεγάλης επιτυχίας που σημείωσε η πρώτη της σειρά εκπομπών άρχισε τη συνεργασία της και με την ΥΕΝΕΔ για την οποία έγραψε τις εκπομπές «Λαογραφικά» (1958 – 1961), την κλασική σειρά «Ελληνική Μυθολογία» (1961 – 1972), που αποτέλεσε σπουδαία ραδιοφωνική επιτυχία όπως φανερώνει η διάρκειά της και που φέρεται να μεταδόθηκε σε 15 χώρες, «Κύπρος, το νησί της Αφροδίτης» (1965 – 1968), και τα «Ταξίδια στη χώρα των θεών και των ηρώων» (1967 – 1971).
Από το 1964 αρχίζει τη συνεργασία της με το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου για λογαριασμό του οποίου έγραψε τις εκπομπές «Ιστορικές Στιγμές» (1964 – 1966), «Παιδικό Θέατρο» (1964 – 1966) καθώς και τα πέντε ακόλουθα θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο: «Η μπόρα πέρασε», «Έγκλημα τον Απρίλη», «Αθανάσιος Διάκος», «Το ξόδι» και «Το πέτρινό μας σπίτι», ενώ για την τηλεόραση έγραψε επίσης τις εκπομπές «Για να γνωρίσουμε την Ελλάδα» (1969 – 1972), «Οι ρίζες της φυλής μας» που άρχισε να μεταδίδεται το 1975 και «Θρύλοι και μουσική» (1984).
Επίσης ηΕυγενία Περιορή είχε κάνει πολλές διασκευές κινηματογραφικών σεναρίων για τη ραδιοφωνία που μεταδίδονταν στις θεατρικές εκπομπές “Το θέατρο της Τετάρτης” και “Το θέατρο της Κυριακής”.
Όλες οι παραπάνω ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές σειρές εκπομπών, που έγραψε σε 2.500 περίπου ραδιοφωνικά επεισόδια και 500 κινηματογραφικά ντοκιμαντέρ, είχαν ιστορικό, αρχαιολογικό και λαογραφικό χαρακτήρα.Τα κείμενα, η σκηνοθεσία, η κινηματογράφηση, το μοντάζ ακόμα και η μουσική τους επένδυση ήταν δική της.
Αργότερα ασχολήθηκε και με τη συγγραφή ιστορικής και θρησκευτικής λογοτεχνίας όπως «Στο πέρασμα των θεών», «Η εκδίκηση των θεών», «Μείνατε ώδε και γρηγορείτε – δρώμενα και λεγόμενα της Μεγάλης Εβδομάδας», «Η Παρθένος της Ναζαρέτ», «Το αστέρι στάθηκε στη Βηθλεέμ», «Ολυμπία, ο δρόμος της δόξας» αφιερωμένο στους Ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, «Τα λυχνάρια τ΄ ουρανού», «Η φωτιά που δε σβήνει», όπως επίσης και παιδικής λογοτεχνίας εκδίδοντας μία σειρά βιβλίων «Ταξιδεύοντας με τον Πήγασο» με διάφορα ιστορικά αφιερώματα στην Αρχαία Κόρινθο, την Ακροκόρινθο, τα Καλάβρυτα, τη Γορτυνία και την Κρήτη, την Πάρο και τη Νάξο, «Το τραγούδι των κυμάτων», κ.ά.:
Η Ευγενία Περιορή στα 40 χρόνια περίπου της ραδιοφωνικής της προσφοράς έλαβε πολλές διακρίσεις ελληνικές και ξένες καθώς πολλά ντοκιμαντέρ της που αφορούσαν αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία διακρίθηκαν με ιδιαίτερα βραβεία και επαίνους, το δε λαογραφικό υλικό που συγκέντρωσε κρίθηκε πολύ μεγάλο και αξιόλογο.
Η Ευγενία Περιορή έφυγε από τη ζωή την 01 Αυγούστου του 2007 και ετάφη στο νεκροταφείο του Αμαρουσίου.
Η Έφη Πίκουλα είναι ηθοποιός που που έπαιξε σε πολλές από τις ταινίες της δεκαετίας του ’80.
Γεννήθηκε το 1959, κατάγεται από την Μεσσηνία (Ζευγολατειό) και ζει στην Αθηνα. Τελείωσε την Δραματική Σχολή Αθηνών και η πρώτη ταινία που έπαιξε ήταν το 1982. Έγινε πιο πολύ γνωστή μέσα από τις ταινίες της δεκαετίας του ’80 και η καριέρα της τελείωσε με το τέλος της πολύχρονης καθημερινής σειράς ‘Λάμψη’ το 2005 στην οποία έπαιζε από το 1991.
Παντρεύτηκε το 1985 με τον Τάκη Βουγιουκλάκη, αδερφό της Αλίκης Βουγιουκλάκη.
Ο Νικήτας Πλατής αγαπήθηκε πολύ από το κοινό αν και όλη του η καριέρα βασίστηκε σε δεύτερους ρόλους. Γεννήθηκε στην Αμοργό το 1912 και απεβίωσε το 1984. Ο Νικήτας Πλατής είχε τη φήμη του γυναικοκατακτητή. Παντρεύτηκε δύο φορές στη ζωή του.
Πρόεδρος κατόπιν του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, ο Νικήτας Πλατής ήταν ένα πολύπλευρο ταλέντο του καλλιτεχνικού χώρου, αφού εκτός από ηθοποιός ήταν και συγγραφέας πέντε θεατρικών έργων, 200 περίπου επιθεωρησιακών σκετς και πολλών στίχων και ποιημάτων, τα περισσότερα αφιερωμένα στην πατρίδα του την Αμοργό.
Το 1928 σε ηλικία μόλις 16 ετών, ο Νικήτας Πλατής πήγε στην Αθήνα και ξεκίνησε να εργάζεται σε περιπλανόμενα θέατρα ως επιθεωρησιογράφος. Το ταλέντο του στη γραφή του έδωσε την ευκαιρία να εμφανιστεί κάποια στιγμή πάνω στο σανίδι και ως ηθοποιός και έτσι αποκαλύφθηκε πως τα πήγαινε εξίσου καλά και στην υποκριτική. Έτσι ξεκίνησε τη θεατρική του καριέρα στη μουσική παράσταση, “Ριρίκα”. Το γράψιμο δεν το άφησε ποτέ και συνολικά υπέγραψε 200 περίπου σκετς για επιθεωρήσεις και πέντε ολοκληρωμένα θεατρικά, ενώ παράλληλα έπαιζε.
Νικήτας Πλατής, Μήτση Κωνσταντάρα και Γιώτα Σοϊμοίρη στη ταινία, “Υπάρχει και φιλότιμο”.
Ο κινηματογράφος θα τον ανακαλύψει βέβαια όψιμα, αφού ήταν ήδη 46 ετών όταν έκανε το ντεμπούτο του στο πανί, στην ταινία, “Ο Μιμίκος και η Μαίρη” (1958). Την ίδια χρονιά θα παίξει και στην “Κυρά μας τη μαμμή” και ένας κλασικός δευτερορολίστας του ελληνικού σινεμά είχε έρθει για να μείνει.
Η κινηματογραφική του παρουσία ήταν αδιάλειπτη από το 1958-1973, συμμετέχοντας σε πλήθος ταινιών, με πολλές από αυτές να λογίζονται πλέον κλασικές. Και σίγουρα ολότελα αγαπημένες.
Ο Νικήτας Πλατής πήρε μέρος σε πολλές κλασσικές ελληνικές ταινίες του προβάλλονται μέχρι σήμερα όπως, “Η κυρά μας η μαμμή”, ” Η χαρτοπαίχτρα”, “Φωνάζει ο κλέφτης”, “Μοντέρνα Σταχτοπούτα”, “Υπάρχει και φιλότιμο” και πολλές ακόμα με πιο χαρακτηριστική την ταινία “Ο φίλος μου ο Λευτεράκης”, όπου υποδύθηκε καταπληκτικά τον τρόφιμο μιας ψυχιατρικής κλινικής που παίρνει την θέση του γιατρού και υπόσχεται θεραπεία στον Ντίνο Ηλιόπουλο με μια εγχείρηση πάνω από τα ρούχα!
Οι σκηνές που γύρισε με τον Ντίνο Ηλιόπουλο θεωρούνται πλέον κλασικές , όπως αυτή στην ταινία, “Φωνάζει Ο Κλέφτης”. Εκεί ο Νικήτας Πλατής υποδύεται τον διοικητή Αστυνομικού Τμήματος που ανακρίνει και ξεδιψάει τον κρατούμενο λογιστή Τιμολέοντα που έχει λυσσάξει με τις λακέρδες που του έχουν “προσφέρει” στο κρατητήριο. Όλοι τον συμπαθούσαν και χαίρονταν να δουλεύουν μαζί του. Στον ίδιο άρεσε να βοηθάει τα νεότερα παιδιά. Η πιο γνωστή ιστορία είναι αυτή με τον γιο του Στελλάκη Περπινιάδη τον Βαγγέλη, τον οποίο “έβγαλε” στο θέατρο για να τραγουδάει….
Στην κινηματογραφική ταινία, “Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης” (1963) εμφανίζεται ως Νίκος Πλατής. Ο Νικήτας Πλατής πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά “Μεθοριακός σταθμός”, όπου έκανε μια αξέχαστη εμφάνιση ως ο αντικοινοτάρχης που βρισκόταν σε διαρκή κόντρα με τον κοινοτάρχη προϊστάμενό του.
Χαρακτηριστικός ήταν ο ρόλος του προέδρου του χωριού στον τηλεοπτικό, “Μεθοριακό Σταθμό” όπου συνεχώς τσακωνόταν με τον αντιπρόεδρο Αθηνόδωρο Προύσαλη και συχνά χρησιμοποιούσε τη λέξη “σουρ” για να κάνει επίδειξη των γνώσεών του στην αγγλική γλώσσα…
Η κωμική ατάκα που προέρχεται από την λέξη “sure” (σίγουρος) γρήγορα έγινε μόδα και έτσι όλοι οι τηλεθεατές τον αποκαλούσαν ο κύριος σούρ. Η διακοπή της σειράς μετά από χρόνια κυριαρχίας στην τηλεόραση έριξε σε μελαγχολία τον ηθοποιό που απομονώθηκε και στράφηκε στην ποίηση. Αργότερα εξέδωσε ποιητική συλλογή με τίτλο τα “Παραπονεμένα”…
Το 1982 ο Νικήτας Πλατής κυκλοφόρησε το βιβλίο του, “Τα Παραπονεμένα” μια ανθολογία στιχουργημάτων του που δεν είχαν ευτυχήσει να μελοποιηθούν όπως άλλοι στίχοι του, οι οποίοι έπαιξαν ως τραγούδια σε αξέχαστες κινηματογραφικές κωμωδίες και θεατρικές παραστάσεις. Στον πρόλογο του βιβλίου περιγράφει πώς άρχισε να γράφει μετά το κόψιμο του, “Μεθοριακού σταθμού” που τον έβαζε στα σπίτια εκατοντάδων χιλιάδων, όντας πια σε οριστική απραξία.
Ο Νικήτας Πλατής υπήρξε σύζυγος της επίσης ηθοποιού Γκόλφως Μπίνη. Είχε ένα γιο, τον Σωτήριο, ο οποίος πέθανε αλλά και δύο εγγόνια, τον Δημήτρη και την Ιωάννα. Ο Νικήτας Πλατής έφυγε από τη ζωή στις 14 Νοεμβρίου του 1984 την ώρα που έβλεπε τηλεόραση στο σπίτι του. Κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο.
Η Ευαγγελία Παρασκευοπούλου ήταν Ελληνίδα δραματική ηθοποιός και από τις πρώτες μεγάλες “Κυρίες” και πρωταγωνίστριες του ελληνικού θεάτρου που μεσουράνησε στη τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε το 1865 εκ της οικογένειας Σκορδίλη, κατ΄ άλλους στην Κρήτη και κατ΄ άλλους στην Κωνσταντινούπολη.
Στη θεατρική σκηνή πρωτοεμφανίστηκε στη Χίο το 1881. Δύο χρόνια αργότερα ήλθε στην Αθήνα όπου και προσλήφθηκε στον θίασο των αδελφών Ταβουλάρη. Τότε παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Νικόλαο Παρασκευόπουλο.
Διακρίθηκε αμέσως κυρίως σε τραγικούς και δραματικούς ρόλους. Διακρίνοντας το ταλέντο της ο Νικόλαος Λεκατσάς την προσέλαβε στο θίασό του και της ανέθεσε όλους τους γυναικείους τραγικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους των έργων που ανέβαζε Σαίξπηρ και Ελλήνων συγγραφέων.
Ιδιαίτερη επιτυχία είχε η Παρασκευοπούλου ως “Αδριανή Λεκουβρέρ”, ως “Κυρία με τας Καμελίας”, ως “Τόσκα”, αλλά κυρίως ως “Φαύστα” στο ομώνυμο έργο του Βερναδάκη.
Αργότερα περιήλθε στο εξωτερικό, στις ελληνικές παροικίες συγκινώντας μέχρι αλλοφροσύνης τους Έλληνες της διασποράς.
Τους μεγαλύτερους όμως θριάμβους της τις γνώρισε στην Αθήνα όταν επανήλθε και έπαιζε τις ελληνικές τραγωδίες του Βερναρδάκη. Τότε ο αθηναϊκός τύπος της αναγνώρισε τον τίτλο “η Ελληνίς Σάρα Μπερνάρ”.
Εκείνη την εποχή το θεατρόφιλο κοινό της Αθήνας είχε χωρισθεί σε “Παρασκευοπουλιστές” και σε “Βερωνιστές”, τους θαυμαστές δηλαδή της επίσης μεγάλης “κυρίας” του Θεάτρου, Αικατερίνης Βερώνη. Χαρακτηριστικά, αναφέρονται τα επεισόδια του 1893 για την παράσταση της «Φαύστας» του Βερναρδάκη.
Ο Βερναρδάκης είχε προτιμήσει την Βερώνη για την πρεμιέρα του έργου στο θέατρο «Ολύμπια» αλλά ο Δ. Κοτοπούλης επέλεξε την Παρασκευοπούλου για να ανεβάσει το έργο μία μέρα αργότερα στο θέατρο «Ομόνοια».
Το ενθουσιασμένο κοινό τους, που κάθε βράδυ τις γέμιζε με ανθοδέσμες, απέζευξε τις άμαξες των δυο ηθοποιών από τους ίππους και τις έσερνε το ίδιο υπό μορφή διαδήλωσης στους δρόμους της Αθήνας.
Έτσι οι παθιασμένοι θαυμαστές τους συναντήθηκαν μετά την παράσταση στην Ομόνοια και κατέληξαν σε συμπλοκή.
Το 1904 η Ευαγγελία Παρασκευοπούλου παρουσίασε την “Κοντέσσα Βαλέραινα” του Γρ. Ξενόπουλου με τον θίασο του Κ. Χρηστομάνου.
Την ίδια χρονιά ερμήνευσε τον ανδρικό ρόλο του Άμλετ. Γενικά όμως μετά το 1910 αποσύρθηκε από τη θεατρική σκηνή, εμφανιζόμενη μόνο σε έκτακτες παραστάσεις, όπως στη “Τρισεύγενη” του Κ. Παλαμά το 1915.
Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Ιανουαρίου 1938 σχεδόν ξεχασμένη από όλους.
Η ζωή της έχει εμπνεύσει τον λογοτέχνη Μάνο Ελευθερίου στο μυθιστορηματικό (και βραβευμένο με το κρατικό βραβείο Μυθιστορήματος 2005) έργο του “Ο καιρός των χρυσανθέμων.
Ο Χρήστος Πάρλας ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, από τους σημαντικότερους της γενιάς του. Διακρινόταν για την εκπληκτική φωνή του, που τον έκανε να ξεχωρίζει στον θεατρικό χώρο. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1936. Σπούδασε στην Αθήνα στη Σχολή Κ. Μιχαηλίδη και είχε δασκάλους, μεταξύ άλλων, τους Βόκοβιτς, Φιλιππίδη, Ροντήρη, Μινωτή, Σολωμό.
ΟΧρήστος Πάρλας πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1957, στο έργο του Ζιροντού Τεσσά, που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο, και πολύ σύντομα αναδείχθηκε ως ηθοποιός κύριων και πρωταγωνιστικών ρόλων. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1962, έκανε και το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, με τις ταινίες, “Δέκα Μέρες στο Παρίσι” και “Ο Γαμπρός μου ο Δικηγόρος”.
Ακολούθησαν πολλές άλλες ταινίες και συνεργασίες με πολλούς θιάσους, ενώ την περίοδο ’65-’66 υπήρξε συνθιασάρχης, με τους Φιλιππίδη, Σκιαδά, Παπαγιάννη, στο Θέατρο Θυμέλη, στη Θεσσαλονίκη. Τη δεκαετία του ’70 οΧρήστος Πάρλας συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπου ερμήνευσε πρώτους ρόλους σε έργα του αρχαίου δράματος, όπως στον Φιλοκτήτη, αλλά και ρόλους από το κλασικό και σύγχρονο δραματολόγιο, με ερμηνείες που συζητήθηκαν. Συνεργάστηκε με μεγάλους σκηνοθέτες, όπως τον Αλέξη Μινωτή, τον Αλέξη Σολομό, τον Κωστή Μιχαηλίδη κ.ά.
Η φιλμογραφία του υπήρξε πολύ πλούσια. Από τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε, ξεχωρίζουν: Δέκα μέρες στο Παρίσι, Η μικρή ζητιάνα, Η βίλα των οργίων, Ο ουρανοκατέβατος, Φτωχό μου σπουργιτάκι, Ο αλήτης και ο μπάτσος, Κοντά σου γνώρισα την αγάπη, Τρικυμία μιας καρδιάς, Εκείνοι που ξέρουν ν’ αγαπούν, Πλήγωσες την αγάπη μου, Μοντέρνα Σταχτοπούτα, Η πρώτη αγάπη, Στη σκιά μιας άλλης κ.ά.
Αλλά και στη μικρή οθόνη οΧρήστος Πάρλας είχε μεγάλη δραστηριότητα. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό μέσα από την πολύκροτη τηλεοπτική σειρά Η εξαφάνιση του Τζον Αυλακιώτη, που σημείωσε πολύ μεγάλη επιτυχία. Είχε πρωταγωνιστήσει ακόμα στις τηλεοπτικές σειρές Αμαρτίαι γονέων, Η κραυγή των λύκων, Καταδίωξη, Κληρονόμοι, Μαντώ Μαυρογένους, Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα, Οι μεγιστάνες κ.ά.
Ο Χρήστος Πάρλας απέσπασε το πρώτο βραβείο ανδρικής ερμηνείας στο Φεστιβάλ του Παναμά το 1968 για την ταινία 11.43, Αντίο. Θείος του υπήρξε ο τενόρος και παλιός ηθοποιός της οπερέτας Τάσος Πάρλας. Είχε παντρευτεί δύο φορές, με τις ηθοποιούς, Νανά Σκιαδά και Λία Μανουσακη.
Ο Χρήστος Πάρλας απέφευγε τις συνεντεύξεις και παρέμενε αφοσιωμένος στη δουλειά του. Συμμετείχε σε διαφημιστικά σποτ γνωστής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας στον ρόλο του «κυρίου διευθυντή».
ΟΧρήστος Πάρλας έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 76 ετών, στις 3 Απριλίου του 2012.
Η Ρένα Πασχαλίδου γεννήθηκε το 1911 και ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Καθιερώθηκε σε ρόλους καρατερίστας κυρίως σε κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Στην κινηματογραφική ταινία “Ξύπνα Κορόιδο…” (’69) εμφανίζεται ως Ειρήνη Πασχαλίδου. Πρώτος της σύζυγος ήταν ο ηθοποιός Μίμης Ρουγγέρης ενώ δεύτερός της σύζυγος υπήρξε ο, επίσης ηθοποιός, Νίκος Πασχαλίδης, απ’ όπου προκύπτει και το καλλιτεχνικό της όνομα.
Το πραγματικό της όνομα είναι Βαρβάρα Πασχαλίδου. Κάποια περίοδο της ζωής της ζούσε στους Αμπελόκηπους. Πέθανε στην Αθήνα το 1979.
Ο Σπύρος Πατρίκιος ήταν ηθοποιός της επιθεώρησης και από τους σημαντικότερους της ελληνικής οπερέτας.
Γεννήθηκε στη Τήνο το 1894. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές εισήχθηκε στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων Ύδρας την οποία όμως μετά ένα χρόνο εγκατέλειψε προς χάριν του θεάτρου. Έτσι το 1911 πρωτοεμφανίζεται στη θεατρική σκηνή στη Κωνσταντινούπολη στο θίασο της Αικατερίνης Βερώνη. Σταδιοδρόμησε στο μουσικό θέατρο κυρίως σε επιθεωρήσεις όπου και διέπρεψε σε κωμικούς ρόλους.
Συμμετείχε στον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο μετά τη λήξη του οποίου συνέχισε τις θεατρικές παραστάσεις. Είχε διακριθεί ιδιαίτερα στις επιθεωρήσεις: «Πειρασμός», και «Αποκριάτικη επιθεώρηση». Το 1927 συμμετέχει συνθιασάρχης στο θέατρο της Κυβέλης και ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη στη επιθεώρηση «Αρλεζιάνα».
Ο Σπύρος Πατρίκιος περιόδευσε στη συνέχεια στην Αίγυπτο, την Κωνσταντινούπολη και αργότερα στις ΗΠΑ όπου και επιστρέφοντας αρχίζει να εμφανίζεται πλέον ως θιασάρχης στην επιτυχή επιθεώρηση «Ο παπαγάλος» (1931). Ακολούθως ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τις οπερέτες πολλά κείμενα των οποίων έγραψε και ο ίδιος όπως «Γυναίκες… γυναίκες» κ.ά. μαζί με τον Νίκο Χατζηαποστόλου.
Το 1939 ίδρυσε την «Οπερέτα Πρωτευούσης» ως θεατρικό οργανισμό του είδους όπου και παρουσίασε με δική του σκηνοθεσία τη «Εύθυμη χήρα» του Φραντς Λέχαρ. Κατά τη διάρκεια της κατοχής διετέλεσε πρόεδρος του “Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών“.
Το 1946 ανέβασε την επιθεώρηση «Γιούπι-γιούπι» που άφησε εποχή. Υπήρξε μέλος, αντιπρόεδρος και πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών το 1940-44. Η τελευταία του θεατρική παράσταση δόθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς. Μετά τη συνταξιοδότησή του (1953) ασχολήθηκε ως αρχισυντάκτης του περιοδικού Ελληνικό Θέατρο.
Ο Σπύρος Πατρίκιος είχε νυμφευθεί την επίσης ηθοποιό Ελένη (Λέλα) Σταματοπούλου και μετέπειτα Πατρικίου και απέκτησαν έναν γιο, τον γνωστό ποιητή Τίτο Πατρίκιο.΄Ήταν αδελφός της ποιήτριας Λιλής Ιακωβίδου της οποίας και κόρη είναι η σύγχρονη ηθοποιός και τραγουδίστρια Φραντζέσκα (Ιακωβίδου). Ο Σπύρος Πατρίκιος πέθανε στην Αθήνα, πέντε χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή του, στις 27 Μαΐου του 1958 σε ηλικία 64 ετών.
Ο Στράτος Παχής γεννήθηκε το 1928. Φιγούρα μικρόσωμη και ισχνή, που «έγραψε» διακριτικά αλλά ουσιαστικά σε πάμπολλους μικρούς ρόλους στην οθόνη -ιδιαίτερα στις ταινίες του Θόδωρου Aγγελόπουλου- όπως και στη θεατρική σκηνή.
Ο βετεράνος αυτός καρατερίστας είχε παίξει παλιότερα στο Θέατρο Tέχνης, στο Eθνικό Θέατρο, καθώς και στο ελεύθερο θέατρο. Tελευταία του εμφάνιση ήταν το 1995 στο θέατρο “Ακάδημος”μαζί με τον Δημήτρη Πιατά στο «Eνας βλάκας και μισός» του Ψαθά, όπου ερμήνευε τον πρόεδρο του δικαστηρίου.
Στην περιπλανώμενη θεατρική ομάδα της μεγαλόπνοης ταινίας του Θόδωρου Aγγελόπουλου «Ο θίασος» τον θυμόμαστε σαν ένα συγκινητικό πρόσφυγα της Mικράς Aσίας αλλά και σαν Aγαμέμνονα δίπλα στην Aλίκη Γεωργούλη-Kλυταιμνήστρα και την Eύα Kοταμανίδου-Hλέκτρα. Kι ακόμη σε χαρακτηριστικές σκηνές στους «Kυνηγούς» και στο «Tοπίο στην ομίχλη».
Ένας συνεπής επαγγελματίας, ένας ευγενικά μελαγχολικός,σεμνός, διακριτικός και αξιοπρεπής άνθρωπος, όπως τον θυμούνται συνάδελφοι του, ο Στράτος Παχής έπαιξε σ’ αρκετές ταινίες και σε τηλεοπτικά σίριαλ, πάντα αθόρυβα, δίνοντας ζωντάνια και δύναμη στους μικρούς ρόλους του (είχε παίξει με τον Θανάση Bέγγο στο «Πάρε κόσμε», στο «Tρελός, παλαβός και Bέγγος» κι ακόμη στις ταινίες «Γοργοπόταμος», «Mαύρο στάχυ», «H ώρα της οργής», κ.α.).
Aξίζει να σημειωθεί ότι μετά από δικές του κοπιαστικές προσπάθειες, κατάφερε να δημιουργηθεί ένας σταθμός για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Έφυγε από τη ζωή στις 17 Απριλίου 1996 και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου.
Η Ειρήνη Παπά, με φυσιογνωμία αρχαίας Ελληνίδας, δυναμική προσωπικότητα, μοναδικό ταλέντο, βαθιά εκφραστική φωνή και εξαιρετικές ικανότητες στην υποκριτική τέχνη, δεν άργησε να ξεπεράσει τα σύνορα της πατρίδας της, να κατακτήσει το κοινό, να γίνει διάσημη ηθοποιός και μοναδική πρέσβειρα της Ελλάδας.
Το πραγματικό της όνομα ήταν Ειρήνη Λελέκου και γεννήθηκε στο Χιλιομόδι, Κορινθίας στις 03 Σεπτεμβρίου του 1926, από γονείς δασκάλους, που επέδρασαν στη φιλομάθειά της.
Γνωρίζοντας από μικρή την τάση της για τις τέχνες, η Ειρήνη Παπά ξεκίνησε στα 15 της σαν ραδιοφωνική παραγωγός, τραγουδίστρια και χορεύτρια σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Στη συνέχεια σπούδασε στη Σχολή Εθνικού Θεάτρου, με το οποίο συνεργάστηκε σε πολλές παραστάσεις και διακρίθηκε σε αρχαία δράματα. Έτσι, δεν άργησε να κατακτήσει το κοινό, τους κριτικούς και τους κινηματογραφικούς παραγωγούς.Το 1948 κάνει το κινηματογραφικό ντεμπούτο της ως πρωταγωνίστρια, με την ταινία της Φίνος Φιλμ «Χαμένοι Άγγελοι» του Νίκου Τσιφόρου, για να συνεργαστεί ξανά με τον Φίνο το 1951 στην «Νεκρή Πολιτεία» του Φρίξου Ηλιάδη, πρώτη ελληνική ταινία που συμμετέχει στο Φεστιβάλ των Καννών.
Οι κριτικές που παίρνει είναι πολύ κολακευτικές, ενώ οι προτάσεις για ελληνικές και ξένες παραγωγές, την κατακλύζουν.
Ωστόσο, ευρύτερα γνωστή γίνεται με τη χολυγουντιανή υπερπαραγωγή του Τζι Λι Τόμπσον «Τα Κανόνια του Ναβαρόνε» το 1961, που γυρίζεται στη Ρόδο, με τους κορυφαίους ηθοποιούς Άντονυ Κουήν και Ντέηβιντ Νίβεν.
Τον επόμενο χρόνο, η Ειρήνη Παπά απογειώνεται με το ρόλο της στην ταινία «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη (Φίνος Φιλμ, 1962) σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, και βραβεύεται για την ερμηνεία της στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, αλλά και από την Ένωση Κριτικών στην Αμερική. Από τότε, γίνεται μόνιμη συνεργάτης του Μιχάλη Κακογιάννη, ενσαρκώνοντας με τον καλύτερο τρόπο τη δύναμη της αρχαίας τραγωδίας.
Ο ξένος Τύπος τη θεωρεί αποκάλυψη, αποθεώνει την κλασική γοητεία της και οι σκηνοθέτες και παραγωγοί την πείθουν να συνεχίσει την καριέρα της εκτός Ελλάδας. Το θεατρικό της ντεμπούτο στο εξωτερικό γίνεται στη σκηνή του Μπροντγουέη το 1967, δίπλα στον Γιον Βόιτ, και συνεχίζει με αρχαία δράματα σε παραστάσεις του Κακογιάννη.
Το αποκορύφωμα της διεθνούς καριέρας της έρχεται το 1969, με το ρόλο της χήρας του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη, στην ταινία «Ζ» του Κώστα Γαβρά, η οποία κατέκτησε το Όσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.
Ωστόσο, τον προηγούμενο χρόνο η Ειρήνη Παπά είχε κατακτήσει το ευρύτερο ιταλικό κοινό με τη βραβευμένη τηλεοπτική σειρά του Φράνκο Ρόσσι «Οδύσσεια». Από εκει και πέρα η δημοτικότητά της, τα διεθνή βραβεία και οι διακρίσεις, την καθιερώνουν σαν διαχρονικά αξιοσέβαστη ηθοποιό, διεθνούς κύρους.Στη θεατρική της καριέρα, έπαιξε αρχαία δράματα στα μεγαλύτερα θέατρα του Κόσμου, αλλά και σε αρχαία ελληνικά θέατρα, όπως στο θέατρο των Συρακουσών, με ερμηνείες που έγραψαν ιστορία.
Στον κινηματογράφο η Ειρήνη Παπά έπαιξε συνολικά σε 50 περίπου ταινίες, με τελευταίες «Το μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλλι» το 2001 και «Το Τρένο πάει στον Ουρανό» το 2002. Συνεργάστηκε με τους γνωστούς Ιταλούς σκηνοθέτες Μάουρο Μπολονίνι, Ρομπέρτο Ντε Σίκα κ.α.
Συνολικά, κατέκτησε πάνω από 24 βραβεύσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, από την Ιταλία την Ισπανία, τις ΗΠΑ, την Αυστραλία κ.α. Το 2000 της απονεμήθηκε ο τίτλος «Γυναίκα της Ευρώπης», ένας τίτλος που απονέμεται κάθε χρόνο σε κάποια Ευρωπαία γυναίκα με ιδιαίτερη προσωπικότητα και ξεχωριστή προσφορά στον Πολιτισμό.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η βράβευση της στο αρχαίο Θέατρο της Ρώμης «Όστια Αντίκα», με το «Βραβείο Ρώμη» το 2008, καθώς και η ανακήρυξη της σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Βεργκάτα της Ρώμης.
Το 2009 βραβεύτηκε από την Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας, για τη συνολική προσφορά της στην τέχνη, με το βραβείο «Χρυσός Λέοντας». Στην Ελλάδα τιμήθηκε το 1995 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κωστή Στεφανόπουλο, με το «Παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος» και το 2009, με το πρώτο βραβείο του Πολιτισμικού Ιδρύματος της Ελληνικής Βουλής, για τις Ελληνίδες και τους Έλληνες παγκόσμιας αναγνώρισης.
Πέραν της υποκριτικής της τέχνης, η Ειρήνη Παπά, εμφανίστηκε και στο τραγούδι, στο πλευρό του βραβευμένου με Όσκαρ Έλληνα συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου, συμμετέχοντας στο δίσκο του συγκροτήματός του, το 1972.Ιδιαίτερα σημαντικό όμως, είναι το ευρύτερο πολιτιστικό έργο της, που εστιάζεται στο Πολιτιστικό Ίδρυμα «Σχολείο της Αθήνας», το οποίο τόλμησε να ιδρύσει – παρά τα εμπόδια που παρουσιάζονταν – στις αρχές της δεκαετίας του 2000, στην οδό Πειραιώς, φιλοδοξώντας να μετατρέψει εγκαταλειμμένες βιομηχανικές εγκαταστάσεις σε κέντρο εφαρμοσμένων τεχνών, θεάματος και ακροάματος.
Μια εξαιρετικά φιλόδοξη πρωτοβουλία, που απαιτούσε επιμονή και υπομονή, που βρήκε αρχικά συμπαράσταση από άλλους φορείς, αλλά αντιμετώπισε και πολλές δυσκολίες.
Ένα «Σχολείο» που έχει ήδη προσφέρει πολλά, αλλά και με προοπτικές να ξεπεραστούν πολύπλοκα γραφειοκρατικά προβλήματα και να προσφέρει πολλά περισσότερα.
Η Ειρήνη Παπά είχε εκμυστηρευτεί σε συνέντευξή της: «Πιστεύω ότι πρώτα είσαι άνθρωπος, μετά γυναίκα, μετά ηθοποιός. Πώς θα βάλω το επάγγελμα να με φάει, να μπω σε ένα κουτάκι και να συμπεριφέρομαι ανάλογα. Και αυτή ν´αμαι αλλάζω. Κάποτε η σταρ ήταν διαφορετική. Σήμερα είναι αλλιώτικη. Κάποτε ο σταρ ήταν ο ένας, ο άλλος, σήμερα είναι ο Αλ Πατσίνο. Κάποτε οι σταρ φορούσαν τουαλέτες, σήμερα φοράνε μπλουτζίν σχισμένα, όλο τρύπες. Αύριο θα είναι τα μαλλιά πράσινα. Εγώ αποφάσισα να μην ακολουθήσω… ».
Η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός ζούσε τα τελευταία της χρόνια στο Χιλιομόδι Κορινθίας (το χωριό που μεγάλωσε), με προβλήματα υγείας λόγω της ασθένειας Αλσχάιμερ. Η Ειρήνη Παπά έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 96 ετών στις 14 Σεπτεμβρίου του 2022.
Η Νέλλη Παππά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1934 και σπούδασε σε σχολή μπαλέτου.
Το 1959 έδωσε εξετάσεις στην αρμόδια κριτική επιτροπή και πήρε άδεια άσκησης επαγγέλματος ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο.
Από το 1973 άρχισε να εργάζεται και ως τραγουδίστρια.
Το πραγματικό της όνομα είναι Παπαδοπούλου Δέσποινα.
Φιλμογραφία Μειδιάστε παρακαλώ (1988)
Αγιοι Κυπριανός και Ιουστίνη (1987)
Αγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος (1986)
Ο άνθρωπος λαχείο (1979)
Τα αδέλφια ορκίστηκαν εκδίκηση (1970)
Ένας μάγκας στα σαλόνια (1969) [Βιολέτα] Ο Στρατής παραστράτησε (1969) [Αθηνά Ξενάκη]
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μορφή σου (1968) [Μαρίνα]
Λάουρα (1968) [Πολέτ] Οι κολασμένοι (1966)
5.000 ψέμματα (1966) [Ντόρα Σωκρατίδου]
Ενας ζόρικος Δεκανέας (1964) [Ρένα] Κραυγή (1964) [Μάρθα Ραζή]
Κάθε λιμάνι και καημός (1964) Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964) [Τζούλια]
Ίλιγγος (1963) [Ηρώ] Λενιώ η βοσκοπούλα (1963) [Λενιώ]
Μίσος (1963) [Μαίρη]
Ο ανηψιός μου ο Μανώλης (1963) [Νίνα Παπακάτσικα]
Της κακομοίρας (1963) [Φιφίκα]
Ψευτοθόδωρος (1963) [Κατίνα]
Η ελληνίδα και ο έρωτας (1962) [Ελένη]
Η ωραία της Ρούμελης (1962) [Μαλάμω]
Οι τρεις σωματοφύλακες (1962)
Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο κοντός (1961) [Λία]
Στην Κύπρο, άρχισε η αγάπη μας (1960)[Μαρία (Μαρ΄τσα) Γώγου/Μαρία Βρανά, αδελφή Άλκη]
Λύγκος ο λεβέντης (1959)
Οι Κληρονόμοι του Καραμπουμπούνα (1959) [Τζένη]
Αθάνατες ελληνικές σειρές. Που όσα χρόνια και αν πέρασαν, η αξία τους δεν αλλοιώθηκε αλλά έμειναν αθάνατες και διαχρονικές. Σειρές που δε σταμάτησαν ποτέ...
