Ο Ιάκωβος Ψαρράς γεννήθηκε στη Νάξο το 1936. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, με το οποίο συνδέθηκε στενά, συνεργαζόμενος για πολλά χρόνια με τους περισσότερους σκηνοθέτες και παίζοντας πολλούς ρόλους.

Η πρώτη του εμφάνιση έγινε σε ηλικία 20 ετών το 1957. Από τότε και για 50 συναπτά χρόνια, υπηρέτησε το Θέατρο.

Το ντεμπούτο έγινε με το θίασο του Αλέκου Αλεξανδράκη στο έργο του Πρίσλεϊ, “O ανακριτής έρχεται” και συνέχισε με τους θιάσους Μουσούρη, Παπά, Λαμπέτη, Μινωτή- Παξινού και πολλών μεγάλων ηθοποιών, όπως και με το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, με το ΚΘΒΕ και με το Εθνικό (1976- 1997).

Υπήρξε δάσκαλος στη Σχολή του Εθνικού. Το 1964 υπήρξε ιδρυτικό μέλος του «Αρματος Θεάτρου».

Το 2000 επέστρεψε στο Εθνικό για να παίξει τον ρόλο του θεράποντα στον «Οιδίποδα».

Παρέμεινε στο θέατρο μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η τελευταία του εμφάνισή έγινε στην «Ανδρομάχη» του Ευριπίδη (από την εταιρεία «Αιχμή»), που περιόδευε σε όλη την Ελλάδα έως τον Σεπτέμβριο του 2006.

Στον κινηματογράφο έπαιξε σε ταινίες, όπως «Ωρες αγάπης, ώρες πολέμου», «Η δίκη των δικαστών».

Εκτός από ηθοποιός, ήταν και λογοτέχνης, καθώς ασχολήθηκε και με την ποίηση.

Το 1978 δημοσίευσε την ποιητική συλλογή “Μνήμες” .

Τα τελευταία χρόνια έπαιξε και σε ταινίες μικρού μήκους, με πιο πρόσφατη το «Ολα πάνε ρολόι» της Σοφίας Δάντη (2002).

Παντρεύτηκε τις ηθοποιούς Μαρούλα Ρώτα (με την οποία απέκτησε μια κόρη) και Λιάνα Λαζαρίδου, με την οποία απέκτησε μια δεύτερη κόρη.

ΟΙάκωβος Ψαρράς πέθανε το Νοέμβριο του 2006, έπειτα από εγχείριση ανοικτής καρδιάς, στην οποία υπεβλήθη σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης.

Ιάκωβος Ψαρράς: Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr  για τις πληροφορίες.

Ο Στάθης Ψάλτης γεννήθηκε στο Βέλο Κορινθίας στις 27 Φεβρουαρίου 1951, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια. Σε ηλικία 11 ετών μετακόμισε με την οικογένειά του στο Αιγάλεω. Από μικρός ήταν πλασμένος για ηθοποιός, όπως είχε πει σε συνέντευξή του.

Υπήρξε από τους σημαντικούς κωμικούς της γενιάς του, με σπουδαίο ταλέντο που το σπατάλησε στην επιθεώρηση και σε ανάλαφρες κινηματογραφικές κωμωδίες.

Σπούδασε στη δραματική σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη και μέχρι να γίνει γνωστός ηθοποιός άλλαξε πολλά επαγγέλματα, μεταξύ άλλων κι αυτό του ναυτικού. Αδελφός του ήταν ο επίσης ηθοποιός Γιάννης Ρώτας.

Ο Στάθης Ψάλτης έπαιξε σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου αλλά και στο θέατρο.

Υπήρξε ένα από τα λαϊκά είδωλα της δεκαετίας του ‘80. Μαζί με την Καίτη Φίνου (μεγάλο έρωτα της ζωής του) έπαιξε σε ταινίες και βιντεοταινίες, που είχαν μεγάλη απήχηση, με τίτλους όπως “Τροχονόμος Βαρβάρα” (1981), “Τα Καμάκια” (1981), “Βασικά καλησπέρα σας” (1982), “Και ο πρώτος ματάκιας” (1982), “Καμικάζι αγάπη μου” (1983), “Έλα ν’ αγαπηθούμε ντάρλινγκ” (1984), “Μάντεψε τι κάνω τα βράδια” (1984) και “Τρελός είμαι ό,τι θέλω κάνω” (1985).

Τελευταία του ταινία ήταν η “Νίκος Καζαντζάκης”, την οποία δεν πρόλαβε να δει. Είχε παίξει πολλούς ρόλους, κατά το πλείστον κωμικούς.

Τραγούδησε αρκετά τραγούδια σε ταινίες του και σε επιθεωρήσεις.

Το 1973 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση, στη σειρά “Οι έμποροι των εθνών”, που βασιζόταν στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Ερμήνευσε το ρόλο του γελωτοποιού και τραγούδησε το “Ήτανε μια φορά” του Σταύρου Ξαρχάκου, που έγινε ευρέως γνωστό από τον Νίκο Ξυλούρη.

Τη δεκαετία του ‘70 έπαιξε και σε άλλες σειρές αξιώσεων που βασίζονταν σε έργα της ελληνικής λογοτεχνίας, όπως ” Γιούγκερμαν” (1976), “Η Τύχη της Μαρούλας” (1978) και “Ο συμβολαιογράφος” (1979).

Στο θέατρο δοξάστηκε κυρίως στην επιθεώρηση, με έργα όπως “Το μαντολίνο του ναυαγού Σημίτη” (2001), “Η παπουτσωμένη Ντόρα” (2002), “Νου Δου η άσχημη” (2007), “Και ξανά… ΠΑΣΟΚολλητό” (2009), “Πού πας ρε Γιωργάκη με τέτοιο καιρό;” (2010) και “Δεν έχουν Τσίπρα πάνω τους” (2015). Ξεχωριστή στιγμή στη θεατρική του καριέρα ήταν ο ρόλος του Ποπρίτσιν στο μονόλογο του Νικολάι Γκόγκολ “Το ημερολόγιο ενός τρελού”, που ανέβασε το 1992 στο θέατρο “Βέμπο” σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Μία άλλη σημαντική στιγμή του, η τελευταία του στο θέατρο, ήταν η συμμετοχή του στο σαιξπηρικό δράμα “Ρωμαίος και Ιουλιέτα”, που ανέβασε ο Δημήτρης Λιγνάδης στο θέατρο “Πάνθεον” το 2016. Ερμήνευσε το ρόλο της παραμάνας και του έδωσε μια κωμική χροιά.

Από τον πρώτο του γάμο με την ηθοποιό Κάτια Κυβέλου είχε αποκτήσει μία κόρη, τη Μαρία Ψάλτη. Δεύτερη σύζυγός του υπήρξε η ηθοποιός Τάρια Μπούρα και τρίτη η επίσης ηθοποιός Χριστίνα Φιτσάκη.

Ο Στάθης Ψάλτης, ταλαιπωρημένος από τον καρκίνο των πνευμόνων από τον οποίο έπασχε, άφησε τη τελευταία του πνοή στις 21 Απριλίου 2017, στο νοσοκομείο “Άγιος Σάββας” της Αθήνας.

Στάθης Ψάλτης: Εργολαβία

Ο Γιώργος Χριστόπουλος ήταν ηθοποιός,συγγραφέας και θεατρικός σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στο Περιστέρι το 1939 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή Λυκούργου Σταυράκου. Το 1960 μαθητής ακόμα έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο Εθνικού Κήπου στο έργο, “Χορός στο Στρατηγείο”. Σε αυτή την παράσταση τον πήρε ο δάσκαλος του ο Τίτος Βανδής.

Στα πρώτα του βήματα έπαιξε επίσης με το θίασο του Κωστή Λιβαδέα σε πρώτη παρουσίαση στην Ελλάδα στο έργo, “Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλι” που παίχτηκε με μεγάλη επιτυχία. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με όλα τα μεγάλα ονόματα του θεάτρου σε σημαντικούς ρόλους με το Άρμα Θεάτρου με τους Βασίλη Διαμαντόπουλο, Μάνο Κατράκη, Τζαβαλά Καρούσο, Λυκούργο Καλλέργη, Αλέκο Αλεξανδράκη και με τη Τζένη Καρέζη.

Εκεί που έκανε μεγάλη επιτυχία ήταν στο ” Μεγάλο μας Τσίρκο ” το 1973 που ξεχώριζε παίζοντας το ρόλο του φασίστα. Όπως γράψανε κριτικές έκλεβε την παράσταση. Είχε μεγάλη παρουσία στο θέατρο με σπουδαίες ερμηνείες.
Σε αρκετές κωμωδίες του είχε δίπλα του, τη μεγάλη θεατρίνα Κυρία Κατερίνα.Εμφανίστηκε επίσης στο πλευρό της Ειρήνης Παππά στο Ηρώδειο στη παράσταση, “Αντώνιος και Κλεοπάτρα” του μεγάλου σκηνοθέτη, Μιχάλη Κακογιάννη .

Στην τηλεόραση ο Γιώργος Χριστόπουλος έπαιξε στα σήριαλ, “Κύριος Συνήγορος”, “Θεοί στον Όλυμπο”, “Το Ταξίδι”, “Ο Φάρος”, “Η Αφροδίτη”, “Ο Δρόμος” του Πρετεντέρη και σε άλλα πολλά.
Έγραψε το σήριαλ στην τηλεόραση, “Έρωτας και Επανάσταση”.
Έπαιξε επίσης στο ” Θέατρο της Δευτέρας ” στην τηλεόραση και στο “Θέατρο της Τετάρτης” στο ραδιόφωνο.

‘Επαιξε, έγραψε και σκηνοθέτησε πάρα πολλές σειρές στο ραδιόφωνο καθημερινές και είχε και έντονη παρουσία στις μεταγλωττίσεις.
Όταν ιδρύθηκαν τα δημοτικά θέατρα έπαιξε με επιτυχία ένα μεγάλο ρεπερτόριο. Μεγάλη του επιτυχία ήταν στον Πλούτο του Αριστοφάνη στο ρόλο του καρύων σε σκηνοθεσία, Κώστα Μπάκα. Υπάρχει η παράσταση ολόκληρη στο YouTube μπορεί κανείς να τη δει ΕΔΩ .

Επίσης στο θέατρο σκηνοθέτησε αρκετές παραστάσεις.
Σύζυγος του η ηθοποιός Αγγέλα Καζακίδου και αδερφός του επίσης ηθοποιού, χορευτή και χορογράφου του Μουσικού θεάτρου, Γιάννη Χριστόπουλου.

Ένας σπουδαίος ηθοποιός που δυστυχώς έφυγε νωρίς στις 29 Μαρτίου 2005.
Μπορεί ο Γιώργος Χριστόπουλος να μην έκανε κινηματογράφο και να μην τον γνωρίζουν πολλοί, υπήρξε όμως ένας ηθοποιός με μεγάλες επιτυχίες στο θέατρο μορφωμένος σεμνός και με ήθος!!!

Υπήρξε δάσκαλος σε δραματικές σχολές και ένας από τους μαθητές του ήταν και ο Πάνος Μιχαλόπουλος, που τον πήρε τότε μαζί του στην πρώτη του εμφάνιση στο Μεγάλο μας Τσίρκο το 1973. Προς τιμήν του ο Μιχαλόπουλος το αναφέρει στις συνεντεύξεις του στην τηλεόραση…

Ευχαριστώ πολύ για τις πληροφορίες, τον αδελφό του και καλό μου φίλο κ. Γιάννη Χριστόπουλο ο οποίος έχει την εξαιρετική σελίδα στο facebook, ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ.

Γιώργος Χριστόπουλος: Φιλμογραφία

Περικλής Χριστοφορίδης: Το πιο γνωστό μέλος της καλλιτεχνικής οικογένειας Χριστοφορίδη. Παππούς του ήταν ο παλιός ηθοποιός Περικλής Χριστοφορίδης και γιαγιά του η ηθοποιός Ελένη Βερώνη (αδελφή της σπουδαίας πρωταγωνίστριας Αικατερίνης Βερώνη). Πατέρας του ήταν ο ηθοποιός Γεώργιος Χριστοφορίδης.

Ο ακούραστος εργάτης ηθοποιός του παλιού Ελληνικού κινηματογράφου, ο οποίος δούλευε ακατάπαυστα. Ο Έλληνας ταλαντούχος ηθοποιός δούλεψε για περίπου πέντε δεκαετίες, έχοντας συμμετοχή σε περισσότερες από 200 ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Ο παππούς και ο πατέρας του υπήρξαν επίσης ηθοποιοί όπως και η αδερφή του Στέλλα, που ήταν από τις πρώτες που έκανε κινηματογράφο με την ταινία Απάχηδες των Αθηνών (1950). Σε αρκετές ταινίες του έπαιξε και ο ξάδελφός του, Τάκης Χριστοφορίδης.

Η φυσιογνωμία του ήταν γνωστή και αγαπητή στο ευρύ κοινό. Ο Περικλής Χριστοφορίδης ήταν αναγνωρίσιμος στο ευρύ κοινό. Ένας απαραίτητος ηθοποιός για κάθε σκηνοθέτη. Από τους μελετητές του ελληνικού κινηματογράφου, αποτελεί έναν από τους ρέκορντμαν ταινιών.

Ο Περικλής Χριστοφορίδης αποτελούσε ένα σεμνό και διακριτικό άνθρωπο, ο οποίος υπηρέτησε με αγάπη και σεβασμό την υποκριτική. Υπήρξε για 50 χρόνια ένας εξαιρετικός κωμικός, αλλά και δραματικός ηθοποιός.

Σύζυγος του ήταν η ηθοποιός Άννα Χριστοφορίδου και αδελφή του η επίσης ηθοποιός Στέλλα Χριστοφορίδου. Συγγενής του (πρώτος ξάδελφος) ήταν και ο ηθοποιός Τάκης Χριστοφορίδης. Είναι 7ος στη λίστα με τις συμμετοχές στον Ελληνικό Κινηματογράφο με 128 συμμετοχές.

Ο θάνατος του Περικλή Χριστοφορίδη συγκλόνισε γνωστούς, φίλους, συναδέλφους και κοινό. Αυτό, διότι ο ηθοποιός που μεγάλωσε τόσες γενιές, άφησε την τελευταία του πνοή, έπειτα από τη συνταξιοδότησή του. Ο θάνατός του σημειώθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1983. Τα αίτια του θανάτου του προήλθαν από εγκεφαλικό επεισόδιο. Η σορός του μεταφέρθηκε αρχικά στην Αθήνα. Έπειτα, για υπήρξε ενημέρωση για την κηδεία του και τελικά ενταφιάστηκε στο Γ΄ Νεκροταφείο της Νίκαιας, την 1η Οκτωβρίου του 1983.

Δεν ήταν ένα κακόγουστο αστείο. Ο Περικλής Χριστοφορίδης έφυγε από τη ζωή. «Έφυγε», επειδή ίσως είχε συνταξιοδοτηθεί και δεν θα έπαιζε άλλο. «Έφυγε», διότι ζούσε για τον κινηματογράφο και τις ταινίες του. Ωστόσο, η κληρονομιά πενήντα χρόνων που άφησε πίσω του, βαριά και πολύτιμη, για τις επόμενες γενιές…

Περικλής Χριστοφορίδης: Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr, el.wikipedia.org και retrodb.gr για τις πληροφορίες.

Ο Τάκης Χριστοφορίδης ήταν Έλληνας ηθοποιός και ξάδερφος του επίσης ηθοποιού Περικλή Χριστοφορίδη.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1914 και πέθανε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου του 1973 από πνευμονία που έπαθε από τις “κακουχίες” μιας σκηνής σε κάποιο γύρισμα.

Ο Τάκης Χριστοφορίδης έπαιζε κυρίως δέυτερους κωμικούς ρόλους και έγινε γνωστός μέσα από το ρόλο του νευρικού, του τρελογιατρού, ή τον Ελληνοαμερικάνο που ερχόταν μετά από χρόνια στην Ελλάδα. Ηθοποιός (μέλος του ΣΕΗ από το 1937) γόνος της γνωστής θεατρικής οικογένειας, Χριστοφορίδη.

Στην Αρχή της σταδιοδρομίας του ο Τάκης Χριστοφορίδης συνεργάστηκε με θιάσους πρόζας και με το Εθνικό Θέατρο (1936-41). Έτσι, στην περίοδο 1939-40 εμφανίστηκε στην οπερέτα «Νυχτερίδα» που ανέβασε η Λυρική Σκηνή του Ιδρύματος.

Ώς το 1945 ήταν στο «Κρατικό Θέατρο Θεσ/νίκης και στη συνέχεια ακολούθησε τον Π. Κυριακό σε περιοδεία του στην Κύπρο (1945-48).

Ο Τάκης Χριστοφορίδης έπαιξε στην «Ελληνική Σκηνή» του Δ. Ροντήρη και το Θέατρο «Βέμπο» (1951-54). Από τότε άρχισε να εμφανίζεται σε χαρακτηριστικούς ρόλους με τους κυριότερους θιάσους επιθεώρησης και κωμωδίας.

Συνεργάστηκε ιδιαίτερα με τον Κώστα Χατζηχρήστο και πήρε μέρος, μεταξύ άλλων, στον Θίασο Κ. Στολίγκα-Μ. Θεοφανίδη, κ.ό.κ. Έπαιξε και σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες.

Τάκης Χριστοφορίδης: Φιλμογραφία

Ο Μίμης Χρυσομάλλης ήταν Έλληνας ηθοποιός που γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα.
Ξεκίνησε την καριέρα του, σαν “παιδί-θαύμα”, τραγουδώντας στα “Ταλέντα του Γιώργου Οικονομίδη”. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης, ηθοποιός με ευρεία ερμηνευτική γκάμα, “κινήθηκε” με άνεση και αφοσίωση σε πλήθος ρόλων από το παγκόσμιο δραματικό ρεπερτόριο (Σαίξπηρ, Αρχαίο Ελληνικό Δράμα, επιθεώρηση, πρόζα κ.ά.).

Έγινε ευρύτερα γνωστός στο κοινό από την συμμετοχή του σε πολλές κινηματδεογραφικές επιτυχίες, “Το βαρύ πεπόνι”, “Άρπα κόλα”, “Safe Sex”, “Βαριετέ”, “Ένας και ένας”, “Το κλάμα βγήκε απ’ τον παράδεισο” κ.ά. καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές, “Το τελευταίο αντίο”, “Σαν αδελφές”, “Λίστα γάμου” κ.ά..

Από το 1965 έως το 1985 έζησε με την γυναίκα του Μαρία, με την οποία έκαναν ένα γιο, το Δημήτρη. Από το 1986 έως το θάνατό του έζησε με την Ελένη Κρίτα.

Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 12 Νοεμβρίου 2004. Επίσης τραγούδησε στον μικρό ήρωα, του Λουκιανού Κηλαϊδόνη.

Μίμης Χρυσομάλλης: Φιλμογραφία

Ο Φάνης Χηνάς γεννήθηκε το 1940 στη Μαραθιά Ευρυτανίας και σπούδασε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη. Πρωτοεμφανίστηκε το 1961, με το “Θέατρο Τέχνης” του Κάρολου Κουν, στο έργο “Τα Νέα Παιδιά” του Ζ.Α. Λακούρ.

Είχε αξιόλογη θεατρική παρουσία. Στα χρόνια της δικτατορίας, μετανάστευσε στη Γαλλία, όπου παρακολούθησε και σεμινάρια παντομίμας δίπλα στον Μαρσέλ Μαρσό.

Στον κινηματογράφο, πρωταγωνίστησε, μεταξύ άλλων, στις ταινίες: “Εμείς οι Αμαρτωλοί” (1966), “Το Πρόσωπο της Μέδουσας” (1966), “Κοινωνία Ώρα Μηδέν” (1966), “Ναι μεν, αλλά…” (1972) κ.ά.

Στην τηλεόραση, πρωταγωνίστησε στις σειρές: “Χαμένος Παράδεισος” (1977), “Επιστροφή” (1982) και “Όλη η Δόξα Όλη η Χάρη” (1988).

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν εξαρτημένος από το αλκοόλ. Πέθανε από εγκεφαλίτιδα το 1992, σε ηλικία 52 ετών (αυτή είναι… η παρέκκλιση) στον Βόλο, χωρίς να έχει δώσει σίγουρα όσα θα μπορούσε.

Φάνης Χηνάς: Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε θερμά το  greekactor.blogspot.gr  για τις πληροφορίες.

Ο Μηνάς Χρηστίδης γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1925 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Ήταν ηθοποιός, δημοσιογράφος, κριτικός θεάτρου και τηλεόρασης. Υπήρξε ο πρώτος δημοσιογράφος στην Ελλάδα, που καθιέρωσε στήλη τηλεοπτικής κριτικής. 

ΟΜηνάς Χρηστίδης πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1954, στο ρόλο του γιατρού Γκιμπς, στη «Μικρή μας πόλη» του Θόρντον Γουάιλντερ, ενώ το 1963, δυο χρόνια μετά τη συμμετοχή του στο θίασο Δημήτρη Χορν δούλεψε και ως σκηνοθέτης στους «Φτωχοδιάβολους» των Ασημάκη Γιαλαμά και Κώστα Πρετεντέρη.Το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο έγινε το 1958 στο «Τελευταίο ψέμα» του Μιχάλη Κακογιάννη.

Εμφανίστηκε ακόμα στις ταινίες: «Ένας Μεγάλος Έρωτας» (1964), «Όχι,.. κύριε Τζόνσον» (1965), «Ο ζεστός Μήνας Αύγουστος» (1966), «Χαμένη Ευτυχία» (1966), «Εκείνοι που ξέρουν ν’ αγαπούν» (1968), «Θέμα συνειδήσεως» (1973), «Ανατομία μιας ληστείας» (1973), «Ο Επισκέπτης» (1973), «Ο Αποστάτης» (1974), «Επαγγελματίες Ρεμάλια» (1976), «Σατανικές Ερωμένες» (1974), ενώ η τελευταία του εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν το 1980 στην ταινία «Ελευθέριος Βενιζέλος» του Παντελή Βούλγαρη.

Χαρακτηριστικές ήταν και οι συμμετοχές του σε σειρές της τηλεόρασης, όπως «Κεκλεισμένων των θυρών» (1972, ΕΙΡΤ), «Μαρίνα Αυγέρη» (ΕΙΡΤ, 1973), «Οι δίκαιοι» (ΥΕΝΕΔ, 1974) και «Ένας Πυγμαλίων» (ΥΕΝΕΔ,1975).

Στα χρόνια της δικτατορίας οΜηνάς Χρηστίδης βρέθηκε στο Παρίσι, όπου μαζί με τη μετέπειτα σύζυγό του, ηθοποιό και συγγραφέα Ντόρα Γιαννακοπούλου και τον θεατρικό συγγραφέα Γεράσιμο Σταύρου οργάνωσαν μεγάλη περιοδεία ενάντια στη χούντα, στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Για τέσσερα χρόνια έζησε στην Ολλανδία και όταν επανήλθε στην Ελλάδα, για ένα μικρό διάστημα εργάστηκε ως ηθοποιός.

Το 1975 οΜηνάς Χρηστίδης δημιούργησε, για πρώτη φορά στη χώρα μας, στήλη τηλεοπτικής κριτικής στην εφημερίδα «Καθημερινή» και από τότε αφιερώθηκε στη δημοσιογραφία, συνεργαζόμενος με εφημερίδες και περιοδικά. Το 1976 παρουσίασε για λίγα επεισόδια την ενημερωτική εκπομπή «Ένας γιατρός μεταξύ μας» από το ΕΙΡΤ, αλλά αντικαταστάθηκε σύντομα επειδή ως κριτικός ασκούσε αυστηρή κριτική στα τηλεοπτικά ήθη της εποχής. Η στήλη του «Γροθιά στο στομάχι» στην εφημερίδα «Έθνος», τον καθιέρωσε ως έναν από τους πιο γνωστούς κριτικούς θεάτρου.

Ο Μηνάς Χρηστίδης πέθανε στις 22 Ιουλίου 2015, σε ηλικία 90 ετών. Από τον γάμο του με την Ντόρα Γιαννακοπούλου απέκτησε ένα γιο, τον συγγραφέα Λένο Χρηστίδη.

Μηνάς Χρηστίδης: Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.

Ο Δημήτρης Χορν (το πλήρες όνομά του ήταν Δημήτριος – Ελευθέριος Χορν) ήταν Έλληνας εβραϊκής καταγωγής ηθοποιός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το Μάρτιο του 1921 σε ξενοδοχείο της οδού Σταδίου στο κέντρο της Αθήνας. Πατέρας του ήταν ο γνωστός στρατιωτικός και θεατρικός συγγραφέας Παντελής Χορν. Νονά του η μεγάλη ηθοποιός Κυβέλη Ανδριανού. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1940.

Είχε πρωταγωνιστήσει σε δεκάδες θεατρικά έργα. Έκανε το ντεμπούτο του το 1940 στην οπερέτα του Στράους “Η Νυχτερίδα”. Αμέσως μετά εμφανίστηκε στο “Θέατρο Ρεξ” της Μαρίκας Κοτοπούλη σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ανάμεσα σ΄ αυτά “Δωδεκάτη νύκτα”, “Ριχάρδος Β'”, “Ριχάρδος Γ'”, “Άμλετ“, “Τίμων ο Αθηναίος” (Σαίξπηρ), “Ημερολόγιο ενός τρελού” (Γκόγκολ), “Ιβάνωφ” (Τσέχωφ), “Ερρίκος Δ'” (Πιραντέλο).

Το 1943 – 1944 συμμετείχε στο θίασο Κατερίνας. Το 1944 συγκρότησε δικό του θίασο με τη Μαίρη Αρώνη και αργότερα με τη Βάσω Μανωλίδου. Το 1945 συνεργάστηκε με το θίασο Μελίνας Μερκούρη και Νίκου Χατζίσκου. Από το 1946 έως το 1950 επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο. Το 1951 μετέβη στην Αμερική και Αγγλία, όπου και παρέμεινε επί διετία παρακολουθώντας την εξέλιξη του θεάτρου.

Από το 1953 που επέστρεψε μέχρι το 1959 συγκρότησε μαζί με την Έλλη Λαμπέτη και το Γιώργο Παππά δικό τους θίασο και ανεβάζουν έργα όπως το “Νυφικό κρεβάτι”, “Ο βροχοποιός” κ.ά., επιχειρώντας “τουρνέ” σε Κωνσταντινούπολη και Αίγυπτο.

Συμμετείχε μόλις σε δέκα κινηματογραφικές ταινίες, με αξιόλογες επιτυχίες όπως “Μια ζωή την έχουμε” (1958),”Μια του κλέφτη”(1960) (για την ερμηνεία του σε αυτή την ταινία ο Χορν τιμήθηκε με βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1960), ” Αλίμονο στους νέους” (1961), “Η κάλπικη λίρα” (1954), “Το κορίτσι με τα μαύρα” (1956),”Ο μεθύστακας”(1950),”Η φωνή της καρδιάς”( 1942), “Χειροκροτήματα”(1944), “Κυριακάτικο ξύπνημα”(1954), και “Η Αθήνα τη νύχτα“(1962).

Ξακουστή η ραδιοφωνική εκπομπή του με τίτλο “Ο Ταχυδρόμος Έφτασε”. Με μια σουρεαλιστική ειρωνεία στη φωνή του, διάβαζε φανταστικά γράμματα ακροατών, σε κείμενα του Κώστα Πρετεντέρη. Ο Δημήτρης Χορν “άφησε” και δεκάδες μαγνητοφωνήσεις θεατρικών έργων.

Ξακουστό είναι το επτάχρονο ειδύλλιο με τη μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιό Έλλη Λαμπέτη, την οποία ανάγκασε να κάνει έκτρωση στο παιδί τους αν και δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Πολλά χρόνια αργότερα παραδέχτηκε πως “…η Έλλη δεν ήταν η γυναίκα της ζωής μου”. Πριν όμως υπήρξε παντρεμένος με τη Ρίτα Φιλίππου.

Το 1967, χρόνια μετά το τέλος της σχέσης του με την Λαμπέτη παντρεύτηκε την Άννα Γουλανδρή (χήρα Παπάγου), η οποία είχε ήδη δύο παιδιά. Έζησαν μαζί μέχρι το θάνατο της το 1988.Παρά τις ιδιοτροπίες του, ο συνδυασμός του ταλέντου με τη γοητεία και τη φινέτσα των τρόπων του τον ανέδειξε ως έναν από τους κορυφαίους Έλληνες ηθοποιούς.

Λέγεται πως κάποτε μετά από το τέλος μιας παράστασης στην οποία πρωταγωνιστούσε, ζήτησε συγγνώμη για την “άθλια” ερμηνεία του από τους θεατές, οι οποίοι παρ’ όλα αυτά τον καταχειροκρότησαν.

Μιλούσε Αγγλικά και Γαλλικά. Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής της ΕΡΤ την περίοδο 1974 – 1975. Υπήρξε στενότατος φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το 1980 ίδρυσαν μαζί με τη σύζυγο του, Άννα Γουλανδρή, το Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού.

Τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α’.

Ο Δημήτρης Χορν τα τελευταία τέσσερα χρόνια (απ’ το 1994), έπασχε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Τελικά, πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1998, ύστερα από πολύμηνη μάχη, με την επάρατη νόσο. Κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Μετά το θάνατό του, καθιερώθηκε στη μνήμη του βραβείο (Βραβείο Χορν), το οποίο απονέμεται σε νέους ηθοποιούς του θεάτρου.

Προς τιμήν του, το Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο-Λύκειο Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης ονομάστηκε “Δημήτρης Χορν”.

Δημήτρης Χορν: Φιλμογραφία

Ο Λιάκος Χριστογιαννόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1911 και ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στο Ωδείο Ηρώδη του Αττικού, το 1929, στο έργο Ηλέκτρα.

Συνεργάστηκε με τους θιάσους Κυβέλης, Κατερίνας, Μαρίκας Κοτοπούλη και Αργυρόπουλου. Έλαβε μέρος σε πολλές δραματικές κινηματογραφικές ταινίες, όπως “Ο δωσίλογος” (1970) και “Ο Γοργοπόταμος” (1968). Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά του 1978, “Ναυτικές Ιστορίες“.

Ο Λιάκος Χριστογιαννόπουλος απεβίωσε στις 16 Ιουνίου του 1984 και τάφηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Λιάκος Χριστογιαννόπουλος: Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.