-Το 1958 η Φίνος Φιλμ γυρίζει την ταινία που έμελλε να αφήσει ιστορία “Η κυρά μας η μαμή” σ’ ένα μακρινό χωριό της επαρχίας. Ή τουλάχιστον έτσι άφησαν να εννοηθεί οι συντελεστές της ταινίας. Ποιο ήταν όμως το χωριό της Γεωργίας Βασιλειάδου; Με τα σύγχρονα μέσα θα μπορούσε κανείς να φτάσει στην “Λεστινίτσα” σε μισή ώρα από το κέντρο της Αθήνας, γιατί απλούστατα το χωριό της κυρά Μαμής δεν είναι άλλο από τις Αφίδνες, τα γνωστά μας Κιούρκα.
Σκηνή από την ταινία, “Η κυρά μας η μαμή”.
Περίληψη της ταινίας, “Η κυρά μας η μαμή”
Ένας γιατρός του ΙΚΑ, ο Λυκούργος, παίρνει την σύνταξή του, εγκαθίσταται οικογενειακώς στο χωριό της γυναίκας του και ανοίγει ιατρείο. Εκεί βρίσκεται αντιμέτωπος με μια τρομερή μαμή που ασκεί ένα είδος γενετικής ιατρικής, αποδίδοντας τα πάντα στο μάτιασμα.
Η σύγκρουση είναι ανελέητη και με πολλά ευτράπελα, αφού οι χωριανοί προτιμούν το ξεμάτιασμα από τις επιστημονικές θεραπείες του γιατρού. Όταν ο γιος της μαμής, ο Δημήτρης, έρχεται στο χωριό, συμβάλει στην ύφεση του εμπόλεμου κλίματος μεταξύ μαμής και γιατρού και ο έρωτας του για την κόρη του γιατρού, θα μετατρέψει τους δύο εχθρούς σε συμπέθερους.
Σημειώνω με χαρά αυτή την ταινία, για το αληθινό και προοδευτικό περιεχόμενό της. Οι προλήψεις, τα γιατροσόφια, τα φυλαχτά, αποτελούν το αντικείμενο της απολαυστικής συχνά σάτιράς της. Έχει στρωτή αφήγηση, ωραία φωτογραφία, καλή φωνοληψία, τεχνική∙ γενικά αρτιότητα.
Ακόμα και ο αέρας στην Άλμπα μοσχοβολάει σοκολάτα. Η μικρή πόλη της Ιταλίας είναι η πατρίδα τoυ Μichele Ferrero και της οικογένειάς του, που εδώ και πενήντα χρόνια η ιστορία της είναι συνδεδεμένη με τη σοκολατοποιία.
Οι περισσότερες οικογένειες της πόλης μετρούν τουλάχιστον έναν εργαζόμενο στο εργοστάσιο των Ferrero, οι οποίοι ξεκίνησαν την επιχείρησή τους λίγο μετά τον πόλεμο και σήμερα κυβερνούν μια αυτοκρατορία αξίας μεγαλύτερης από 25 δισεκατομύρια ευρώ.
Η ιστορία ξεκινά με τον Pietro Ferrero, που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μια Ιταλία κατεστραμμένη και φτωχή, θέλησε να δημιουργήσει μια σοκολάτα που θα μπορούσαν να απολαύσουν όλοι. Ξέθαψε λοιπόν μια παλιά συνταγή από τα χρόνια του Ναπολέοντα και ανακάτεψε την ακριβή και δυσεύρετη σοκολάτα με φουντούκια, που φύτρωναν σε αφθονία γύρω από την Άλμπα. Το αποτέλεσμα ήταν η Gianduja, που αρχικά πωλείτο σε μπάρες και τρωγόταν μαζί με ψωμί.
Ο Pietro είχε εμμονή με το να καταφέρει να φτιάξει την τέλεια συνταγή. Έβαζε τα μέλη της οικογένειας να δοκιμάζουν κάθε του προσπάθεια και μετά τους ρωτούσε με αγωνία πώς τους είχε φανεί. Η σοκολάτα των Ferrero έγινε μεγάλη επιτυχία. Το 1950 η εταιρεία είχε ένα στόλο 200 φορτηγών που μετέφεραν το προϊόν σε όλη την Ιταλία. Σε λίγο τα φορτηγά έγιναν 1.000.
Η εταιρεία ωστόσο απογειώθηκε όταν ανέλαβε τα ηνία της ο γιος του Pietro, Michele, το 1957. O Μichele είχε τη μεγάλη έμπνευση να βάλει την Giandula σε βάζο και να την πουλάει ως εναλλακτική της μαρμελάδας – ένα spread από κακάο και φουντούκια. Το όνομά της, Nutella.O Michele είχε και άλλες ιδιοφυείς εμπνεύσεις.
Σε μια εποχή που τα παιχνίδια δεν υπήρχαν στη σημερινή τους αφθονία, θέλησε να κάνει για τα παιδιά τη χαρά ενός πασχαλινού αβγού καθημερινή υπόθεση. Δημιούργησε λοιπόν τα αβγά Kinder με το δώρο-έκπληξη. Λίγο αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, δημιούργησε τις καραμέλες Tic-Tac.
Ο Michele ήταν επικεφαλής της τρίτης μεγαλύτερης σοκολατοποιίας στον κόσμο. Αφοσιωμένος στη δουλειά του, ζούσε μέσα στο εργοστάσιο δοκιμάζοντας συνεχώς νέες γεύσεις, ως άλλος Williy Wonka. Την ίδια στιγμή ήταν μυστικοπαθής και καχύποπτος. Δεν έδωσε ποτέ του συνέντευξη, πίστευε ότι οι εφημερίδες έπρεπε να σε αναφέρουν μόνο δύο φορές, στη γέννηση και το θάνατο, και ήταν ιδιαίτερα κρυψίνους. Πίστευε ότι οι ανταγωνιστές του θα του έκλεβαν τις συνταγές και έτσι έφτασε στο σημείο να τις κρυπτογραφεί στα αραβικά και να τις φυλά σε θυρίδα στο Κάιρο.
Ο Michele παντρεύτηκε τη γραματέα του, Maria Franca. Στο πρώτο τους ραντεβού της εξήγησε ότι μάλλον θα την κάνει να βαρεθεί καθώς θα μιλούσε μόνο για σοκολάτα. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τον Pietro και τον Giovanni. Στα χρόνια της δεκαετίας του ’70, όταν τρομοκρατικές οργανώσεις απήγαγαν και σκότωναν γόνους πλούσιων ιταλικών οικογενειών, τα δύο αγόρια αναγκάστηκαν να ζήσουν μακριά από τους γονείς τους, στις Βρυξέλλες.
Το εργοστάσιο των Ferrero τη δεκαετία του ’60. Τη δεκαετία του ’80, ο Michele, που ζούσε στο Μόντε Κάρλο και πηγαινοερχόταν στο εργοστάσιο της οικογένειας με ελικόπτερο καθημερινά, δημιούργησε τα περίφημα σοκολατάκια “Ferrero Rocher”. Φανατικός καθολικός, λέγεται ότι πήρε την ιδέα για τη συσκευασία του γλυκού από το Roc de Massabielle, ένα σπήλαιο στη Λούρδη.
Ο γιος του Michele, Pietro (αριστερά), ο οποίος θα διαδεχόταν τον πατέρα του, πέθανε αιφνιδίως το 2011 από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 47 ετών. Μετά το θάνατο του Michele, τον περασμένο Φεβρουάριο, σε ηλικία 89 ετών, επικεφαλής της εταιρείας είναι ο γιος του, Giovanni, που αναμένεται να ακολουθήσει πιστά τα βήματά του. “Ο πατέρας μου έβαζε πρώτα τις ανθρώπινες αξίες και έπειτα το κέρδος” είπε χαρακτηριστικά στην κηδεία του Michele.
Πριν από δύο αιώνες η οδός Πατησίων ήταν ο δρόμος που ένωνε την πόλη των Αθηνών με την εξοχή. Το χωριουδάκι Πατήσια ήταν ο τόπος αναψυχής των Αθηναίων, λόγω των μεγάλων κήπων και της δροσιάς που προσέφεραν.
Στις αρχές του 20ού αιώνα το τμήμα της κεντρικής οδικής αρτηρίας που έτεμνε την πόλη είχε έντονη κοινωνική ζωή.
Κατά μήκος της υπήρχαν καφενεία, γαλακτοπωλεία, ζαχαροπλαστεία, μπιραρίες, εστιατόρια, μεγάλα ξενοδοχεία, αρχοντικά και βίλες, εκπαιδευτήρια, ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα που προσέδιδαν λάμψη στην οδό Πατησίων.
Αυτή η εικόνα έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τη σημερινή όψη που έχει αποκτήσει ο δρόμος. Κτίρια χωρίς αισθητική, κλειστά, παραδομένα στη φθοροποιό δύναμη του χρόνου, εμπορικά που κάποτε έκαναν χρυσές δουλειές τώρα ρημάζουν και στέκουν με σκονισμένες βιτρίνες, ρολά κατεβασμένα και λουκέτα.
Η όψη εγκατάλειψης που έχει πλέον η Πατησίων – ταυτισμένη με την εξέγερση του Πολυτεχνείου, με συγκεντρώσεις κομμάτων, πορείες και αναταραχές – δεν θυμίζει κάτι από την αίγλη των αλλοτινών εποχών.
ΤΟ ΟΝΟΜΑ. Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία. Το τοπωνύμιο Πατήσια προήλθε, κατά τον ερευνητή και ιστοριοδίφη Δημήτρη Καμπούρογλου, από το βυζαντινό «Παραδείσια». Η σχετική αφθονία νερού που υπήρχε στην περιοχή λόγω των ρεμάτων που κατέβαιναν από τον Υμηττό έκανε το μέρος ιδανικό για την ανάπτυξη παραδεισένιων κήπων. Η παραφθορά του πιθανόν οφείλεται στους Τούρκους που δεν μπορούσαν να προφέρουν την ονομασία κι έτσι τα Παραδείσια μετατράπηκαν σε Πατήσια.
Μια άλλη εκδοχή θέλει την ονομασία να προέρχεται από κτηματία της περιοχής. Αρχικά τα Πατήσια είχαν μικρότερη έκταση από τη σημερινή. Πράγμα που ενισχύει την άποψη ότι προήλθαν από τον ιδιοκτήτη των εκεί κτημάτων, την οικογένεια Πατίχα ή τον Τούρκο Πατίς Αγά.
Περισσότερο πιθανή θεωρείται η άποψη του αρχιτέκτονα, πολεοδόμου και ιστορικού Κωνσταντίνου Μπίρη: ότι το τοπωνύμιο προέκυψε από το όνομα του αρχαίου δήμου Βατή και συγκεκριμένα από τον επιρρηματικό τύπο Βατήσι.
Η θέση του αρχαίου δήμου τοποθετείται στην περιοχή των σημερινών Πατησίων. Επιγραφή με το όνομα Βατή έχει βρεθεί κοντά στην Ομόνοια. Η λέξη Βατή συγγενεύει με το βατός, ότι η περιοχή ήταν δηλαδή κατάλληλη για διάβαση.
Κάτι τέτοιο μπορεί να δικαιολογηθεί λόγω της ύπαρξης αρχαίας οδού στην περιοχή. Ετσι μάλλον το Βατήσι με τις γλωσσικές παραφθορές των χρόνων έγινε Πατήσια.
Η Πατησίων χαράχτηκε το 1908 με την πρώτη επίσημη διαίρεση της Αθήνας.
Η χάραξή της βασίστηκε στη μελέτη του νομομηχανικού Αθανασίου Γεωργιάδη για να συνδέσει τα Πατήσια με το κέντρο της πόλης, την Πλατεία Ομονοίας. Αποτελεί διοικητικό όριο μεταξύ διαφόρων συνοικιών του Δήμου Αθηναίων, ανάμεσά τους και Ανω και Κάτω Πατήσια, Κυψέλη, Σεπόλια.
Δε θα μπορούσαμε έστω από περιέργεια να μην κάνουμε μια αναζήτηση για το που γυρίστηκε η ταινία, The Goonies.
Απο τις πληροφορίες που βρήκα λοιπόν τα βασικά γυρίσματα έγιναν στην πολιτεία του Όρεγκον ενώ αρκετές σκηνές έχουν γυριστεί και στην πολιτεία της Καλιφόρνια..
Ας τα δούμε λίγο πιο αναλυτικά…
Εδω εργαζόταν ο πατέρας του Mikey.. Flavel House Museum..Astoria
Clatsop County Building.. Astoria
Δρόμος στην Αστόρια.. Βλέπετε στην άκρη την πινακίδα που δηλώνει πως εκεί έλαβαν χώρα γυρίσματα της ταινίας..
Κι εδώ όπου όλοι οι πρωταγωνιστές..τα Goonies,οι Fratelli..οι γονείς.. βλέπουν το πλοίο του μονόφθαλμου Γουίλι.. Επίσης στην παραλία Goat Rock State Beach
Το 1934 είδα αληθινούς ζεϊμπέκηδες που μπαρκάρανε στη Σμύρνη, στο πλοίο που με πήγαινε στην Κωνσταντινούπολη. Πήγαινα να δω τα μωσαϊκά στην Αγία Σοφία, που εκείνο τον καιρό είχε ξεσκεπάσει ο Αμερικανός βυζαντινολόγος Ουίτμορ.
Αυτοί οι ζεϊμπέκηδες ήταν ντυμένοι με τις παλιές στολές τους και έμοιαζαν πολύ μ’ αυτούς που είχε ζωγραφίσει ο Γύζης και ο Λύτρας. Ο ένας απ’ αυτούς, ως τριανταπέντε χρονών, μιλούσε καλά ελληνικά και μου έλεγε διάφορα πράγματα. Ιδίως μου μιλούσε για το πώς χόρευε ένας νεαρός που ήταν μαζί τους και όλο έλεγε ότι κανείς δεν τον φτάνει στο χορό.
Προς το ηλιοβασίλεμα, όταν ξεκίνησε το πλοίο για την Πόλη, ο νεαρός χόρεψε πάνω στο κατάστρωμα.Ήταν κοντός και χοντροκόκαλος, αλλά μόλις άρχισε να κινείται πραγματικά μετεμορφώθη. Δεν ήταν πια το ίδιο πρόσωπο. Την ανδρεία του, γιατί ήταν ανδρείος πολύ, σχεδόν άγριος, συνεπλήρωνε περίεργα ένα είδος ταπεινότητος και ένα είδος ευγνωμοσύνης, που δεν ήταν γνωστό ποιον απευθύνεται και ήταν σαν να ευγνωμονεί, με πολλή σεμνότητα ένα θεό, για το θαύμα που είναι η ζωή. Τον συνόδευε ένα τουμπελέκι, που χτυπούσε ένας άλλος ζεϊμπέκης, στο μαγικό ρυθμό 9/8.
Στα βουνά της Αλβανίας, κοντά στη Φτέρα, άκουσα για πρώτη φορά το ζεϊμπέκικο που τα λόγια του αρχίζουν ως εξής: Μέσα στης ζωής τα μονοπάτια, μπρος στ’ αρχοντικά σου σκαλοπάτια…
Είχα γνωρίσει ως τότε τα τραγούδια της Ρόζας Εσκενάζη και ήμουν θαμώνας της στο κέντρο της οδού Δώρου που, πολλές φορές, πήγαινα παρέα με τον βυζαντινολόγο Ξυγγόπουλο , τον Κόντογλου και άλλοτε με τον Τζούλιο Καΐμη. Μα το ζεϊμπέκικο που άκουσα στην Αλβανία ερχόταν από έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό, που μου απεκάλυπτε μια άλλη πλευρά του ανθρώπου.
Το ζεϊμπέκικο και τα ρεμπέτικα υπήρχαν βέβαια, ήδη από το 1900 και οι μεγάλοι του ρεμπέτικου είχαν δημιουργήσει αριστουργήματα. Αλλά οι αστικές προκαταλήψεις είχαν βρει έναν τρόπο να το αποκρύψουν, ακόμη και απ’ αυτούς που τους ενδιέφερε. Όταν έφυγαν οι Γερμανοί και ήρθαν οι Εγγλέζοι με τους Έλληνες από τη Μέση Ανατολή, μαζί με το σουίνγκ άρχιζε να ανθίζει με μια νέα βλάστηση, και υπό νέο πνεύμα, το πανάρχαιο ζεϊμπέκικο.
Ο κεντρικός του ναός για μας τους Αθηναίους ήταν το κέντρο “Ο Μάριος” σ’ ένα σπίτι της οδού Ίωνος δεύτερο πάτωμα, όπου άκουσα για πρώτη φορά τον Τσιτσάνη. Η λέξη ναός δεν είναι υπερβολή.
Ο χαρακτήρας του ναού εδίδοντο και ενισχύονταν από την αυστηρότητα του διευθυντή που δεν επέτρεπε την παραμικρή σύγκρουση, πολύ περισσότερο το μεγάλο καβγά για παραγγελιές και άλλες ασύμαντες αφορμές.
Παρά τους ενθουσιασμούς των ξένων επισήμων και ανεπισήμων, το ζεϊμπέκικο μένει κατιτί το ερμητικό στην ουσία του και είναι προσιτό, αληθινά προσιτό, μόνο σ’ αυτούς από τους Έλληνες που έχουν αληθινά ορφική μύηση. Λόγια φθαρμένα που δεν μπορούν να εκφράσουν την ουσία, για την οποία ο αμύητος μένει καχύποπτος.
Η Μαρινέλλα έχοντας για πυξίδα το ένστικτό της άλλαξε τα πάντα στη διασκέδαση. Πέταξε τις καρέκλες, προχώρησε στο κέντρο της πίστας, συνεργάστηκε με τους καλύτερους σκηνοθέτες, έφερε θεατρικούς προβολείς, επέβαλε τις γαρδένιες αντί για το σπάσιμο πιάτων, πρόσθεσε χορό, φόρεσε παντελόνια, έκοψε τα μαλλιά της κοντά.
Αγάπησε και αγαπήθηκε με όρους λατρείας. Μετέτρεψε τις προκλήσεις σε επιτυχίες. Τραγούδησε παντού. Κάθε δεκαετία της είναι χρυσή, όπως και οι δίσκοι της. Με τα τραγούδια της άνοιξε ένα παράθυρο σ’ ένα νέο κόσμο, σφραγίζοντας μια εποχή που διψούσε για αυθεντικότητα. Η δημοσιότητα δεν τις άλλαξε τα μυαλά.
Η πίστη της στο Θεό, η οικογένεια, οι φίλοι και ο λαχανόκηπος της της δίνουν την απαραίτητη ισορροπία στο μονοπάτι της αυτογνωσίας. Γνωρίζει που τελειώνει η σκηνή και που αρχίζει η ζωή. Δεν είναι τυχαίο που για αρκετά χρόνια δεν έλεγε ότι είναι τραγουδίστρια στη μονάκριβή κόρη της, Τζωρτίνα, για να μην επηρεάσει τη ζωή της στο σχολείο.
Σταρ τεσσάρων ετών
Ξέρουμε πως για να παραμείνεις στην πρώτη γραμμή χρειάζονται θυσίες. Η Μαρινέλλα ανέτρεψε και αυτόν το μύθο. Δεν έκανε καμία θυσία. Χρειάστηκε απλώς να ακολουθήσει την καρδιά της. Ήταν μπροστά από την εποχή της και το ήξερε. Δεν φοβήθηκε να χαράξει το δρόμο της. Δεν είχε ποτέ πλάτες, ούτε καταδέχτηκε να μπει σε κυκλώματα. Το οξυγόνο της ήταν η σκηνή.
Η καταγωγή της είναι από την Κωνσταντινούπολη. Η οικογένειά της ήρθε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας της, Γιώργος Παπαδόπουλος, είχε φούρνο στο κέντρο της πόλης. Η μικρή Κυριακή -αυτό είναι το πραγματικό της όνομα – ήταν το τέταρτο και μικρότερο παιδί τους. Οι γονείς της δεν ήξεραν τι να κάνουν μαζί της, γιατί όλη την ώρα τραγουδούσε. Πρώτα τραγούδησε και μετά είπε “μαμά”. Στην κυριολεξία. Από τεσσάρων χρονών πήγαινε στην “Παιδική Ώρα” στο ραδιόφωνο. Στα δώδεκα της έκανε διαφημιστικά και έβγαζε το χαρτζιλίκι της. Διαφήμιζε τα καταστήματα “Μέλκα” στη Θεσσαλονίκη.
Η κοντράλτο χροιά της την έκανε περιζήτητη. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Χόρευε και τραγουδούσε οπουδήποτε βρισκόταν. Δεν περπάτησε ποτέ. Πάντα έτρεχε. Το πολύ πολύ να κλωτσούσε κάποια πέτρα στο δρόμο. Τη φώναζαν “στυπόχαρτο”. Δεν υπήρχε περίπτωση να ακούσει τραγούδι και να μην το μάθει αμέσως. Στα δεκαεπτά της ήταν πια έτοιμη. Με τον παιδικό θίασο όργωναν κάθε Κυριακή όλα τα κοντινά θέατρα. Θεσσαλονίκη, Βέροια, Νάουσα. Γρήγορα τράβηξε το ενδιαφέρον του συνθέτη Τόλη Χαρμαντά που την πήρε στο συγκρότημά του για να πει κάποια τραγούδια στο “Πανόραμα” όπου εμφανιζόταν στην περιοχή της Νέας Ελβετίας πίσω από το γήπεδο του Άρη.
Μαρινέλλα και Λάμπρος Κωνσταντάρας
60 χρόνια καριέρας δεν είναι πολλά, αλλά είναι πολλά για να είσαι πρώτη!
Ωστόσο η υποκριτική φάνηκε προς στιγμή να την κερδίζει. Από τις αρχές του 1957, σε ηλικία 19 ετών, εμφανιζόταν στο θέατρο Χατζώκου στο Στρατιωτικό Θέατρο Θεσσαλονίκης. Τα έργα τους ήταν επιθεωρήσεις. Ένα μήνα έμειναν στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια για εφτά μήνες ταξίδεψαν σε όλη την Ελλάδα. Η Μαρινέλλα έπαιζε όλους τους ρόλους. Το μόνο που της έλειπε ήταν μια καλή ευκαιρία. Ταλέντο υπήρχε. Και μάλιστα πολύ. Το Μάιο του ίδιου χρόνου στη Χαλκίδα αρρώστησε η τραγουδίστρια της παράστασης.
Η επικεφαλής του θιάσου, η Μαίρη Λωράνς, της πρότεινε να πει δύο τραγούδια. Είπε τη “Μαλαγκένια” και τον “Άνθρωπό μου” της Σοφίας Βέμπο που τη θαύμαζε πολύ. Κέρδισε όλο το χειροκρότημα. Αυτό ήταν. Από εκείνη τη στιγμή στράφηκε στο τραγούδι. Ως “Μαρινέλλα” πλέον – όπως τη “βάπτισε” ο Τόλης Χαρμαντάς εμπνευσμένος από το ομώνυμο τραγούδι του. Όταν επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη μόνο τραγουδούσε. Ήταν και η αμοιβή της πιο μεγάλη.
Γάμοι, έρωτες, μητρότητα
Η ζωή της μοιάζει με ταινία. Ακόμα και οι έρωτές της ήταν κινηματογραφικοί. Ένα βράδυ του Ιουλίου του 1957 ο Στέλιος Καζαντζίδης επισκέφτηκε το κέντρο για να ακούσει το φίλο του Στέλιο Ζαφειρίου.
Ο ένας Στέλιος πήγε να δει τον άλλο Στέλιο. Η Μαρινέλλα είπε ένα τραγούδι του, το “Πιο πικρό ψωμί”. Εκείνος χαμογέλασε. “Λίγο ελαφρά το λες”, σχολίασε. Την άλλη μέρα πήγαν για ψάρεμα. Τον ερωτεύτηκε αμέσως. Εκείνος μόλις είχε χωρίσει από την Καίτη Γκρέυ και ήταν ελεύθερος. Ότι ακολούθησε είναι ιστορία.
Για μια οκταετία πρωταγωνιστούσαν παντού. Από το “Λουξεμβούργο”, το παραθαλάσσιο κέντρο της Θεσσαλονίκης, μέχρι το “Κάρνεγκι Χολ” της Νέας Υόρκης. Τραγούδησαν σε δίσκους των Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Ξαρχάκου, Λεοντή, Μαρκόπουλου, Κατσαρού, Λοΐζου. Ο Μάνος Χατζιδάκις της είχε πει “να μάθεις να κλέβεις, να παίρνεις τα σωστά”. Με τον Μίκη Θεοδωράκη συχνά έμεναν μαζί στο ίδιο σπίτι.
Η Μαρινέλλα με το Στέλιο Καζαντζίδη ήταν το απόλυτο ντουέτο. Παντού έκαναν θραύση.
Έδεσαν οι φωνές τους και οι καρδιές τους. Χώρισαν μόνο για ένα μικρό διάστημα το 1962 αλλά αμέσως ξαναέσμιξαν. Παντρεύτηκαν στις 7 Μαΐου του 1964 με κουμπάρους την Πόλυ Πάνου και τον Στέλιο Πελαγίδη. Χώρισαν όμως, μετά από 13 μήνες, τον Ιούλιο του 1965. Ο χωρισμός αυτός ήταν οριστικός. Ο καθένας τράβηξε το δρόμο του. Ο Στέλιος Καζαντζίδης βέβαια το Φεβρουάριο του 1966 σταμάτησε τα μαγαζιά. Αφορμή στάθηκε ένα επεισόδιο που παραλίγο να αποβεί μοιραίο.
Μαρινέλλα και Στέλιος Καζαντζίδης
Ενώ τραγουδούσε σε ένα κέντρο, στη διασταύρωση Αχαρνών και Ηπείρου, ένας θαμώνας έσπασε το μπουκάλι της μπύρας, το πέταξε και εκείνο καρφώθηκε πίσω από το κεφάλι του Καζαντζίδη ο οποίος κατά τύχη είχε σκύψει να πει κάτι στη Μαρινέλλα. Από εκείνη τη μέρα δεν ξαναπάτησε σε μαγαζί. Ήταν η τελευταία του βραδιά.
Όλη η χώρα μιλούσε πλέον για το διάσημο διαζύγιο. Η αλήθεια είναι πως ο χωρισμός αυτός στοίχισε στη Μαρινέλλα. Αλλά δεν το έβαλε κάτω. Δεν ήταν τέτοιος τύπος. Της άρεσαν οι ωραιότεροι, αλλά δεν τους υποτάχτηκε ποτέ. Ούτε στις σχέσεις ούτε στη δουλειά. Σε μια ανδροκρατούμενη δουλειά θέλησε να επιβάλλει το δικό της νόμο. Συχνά ρισκάροντας τα πάντα. Αλλά στο τέλος δικαιωνόταν.
Ενώ ήταν στο απώγειο της καριέρας της με δεκάδες δίσκους, εμφανίσεις, συναυλίες, περιοδείες και ταινίες, το 1973 αναστάτωσε τη συντηρητική ελληνική κοινωνία όταν έμεινε έγκυος. Μέχρι τον έβδομο μήνα τραγουδούσε στα μαγαζιά. Το να είσαι εκείνη την εποχή ανύπαντρη μητέρα δεν ήταν λίγο. Η κοινωνία δεν τα συγχωρούσε αυτά. Μόνο εκείνη και η Έλενα Ναθαναήλ το τόλμησαν. Αλλά η αγάπη του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη που στην περίπτωσή τους έκανε τα στραβά μάτια.
Όταν έφερε στον κόσμο τη Τζωρτίνα, το μοναχοπαίδι της, άλλαξε όλη της η ζωή. Ήταν ο καρπός του έρωτά της με τον πρωταθλητή ιππασίας Φρέντυ Σερπιέρη με τον οποίο κράτησε μυστική τη σχέση της για αρκετό καιρό. Δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Τον είχε ερωτευτεί. Ήταν μαζί ήδη τέσσερα χρόνια.
Μετά τη γέννηση της κόρης τους εκείνος ήθελε να παντρευτούν, αλλά η Μαρινέλλα επέμενε πως ήταν καλύτερα να παραμείνουν φίλοι. Κι έτσι έγινε. Και σαν να μην έφτανε αυτό στις 10 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου παντρεύτηκε τον Τόλη Βοσκόπουλο.
Σε ένα γάμο που διήρκησε μέχρι το ’81. Και συζητήθηκε όσο λίγοι. Αυτός ήταν και ο τελευταίος μεγάλος δεσμός της. Κυρίως γιατί δεν ήθελε να γνωρίζει η κόρη της άλλους άντρες. Άλλωστε ήταν γεμάτη συναισθηματικά. Στο σπίτι της στη Νέα Ερυθραία έμεναν όλοι μαζί. Γονείς, αδέλφια, ανίψια.
Και σε κάθε ευκαιρία έτρωγαν στο μεγάλο τραπέζι της αυλής. Σαν τον παλιό καλό καιρό. Τώρα έμεινε μόνο η αδέρφη της. Και φυσικά η κόρη της στον κάτω όροφο με το σύζυγό της τον Τίμο Δασκαλόπουλο και τα δυο παιδιά τους το Δημήτρη και τη Μελίνα.
Σε μια εποχή που οι τραγουδίστριες προβάλλουν το καλλίγραμμο σώμα τους, η Μαρινέλλα μας υπενθυμίζει ότι η ιστορία των τραγουδιών γράφεται με ψυχή. Αν και παραδέχεται ότι δεν είχε πάντα καλά τραγούδια εκείνη τα μεταμόρφωνε. Ταυτιζόταν με τις νότες, αναπαριστούσε τις ιστορίες των τραγουδιών της, ζωντάνευε την εποχή τους. Έκανε τον κόσμο να λέει “τι ωραίο τραγούδι”. Οι ερμηνείες της είναι ένα ταξίδι στο χρόνο. Που όσες φορές και αν το κάνεις δεν σου αρκούν.
Ποιοι ήταν αυτοί οι σταθμοί της
Πρώτα από όλα η συνεργασία της με τον Γιώργο Κατσαρό. Μαζί έκαναν περιοδεία στη Σοβιετική Ένωση και γενικώς ήταν ο πρώτος που τη στήριξε στη μετά-Καζαντζίδη εποχή με εμφανίσεις στη “Νεράιδα” και την “Παλιά Αθήνα” στην Πλάκα.
Το 1969 συνεργάστηκε με τον Γιάννη Πουλόπουλο. Ένα μεσημέρι οδηγώντας για τη Γλυφάδα άκουσε στο ραδιόφωνο τον Γιώργο Νταλάρα που έκανε τα πρώτα του βήματα. Γύρισε αμέσως στην εταιρία της τη MINOS ρωτώντας για το νεαρό τραγουδιστή. Η επιτυχία τους στο “Στορκ” στο Σύνταγμα ήταν τόσο μεγάλη που κράτησε τρισήμισι σεζόν.
Το 1973 δούλεψε στο “Μαρινέλλα” στο Σύνταγμα, όπως και στην “Αθηναία”, στη “Νεράιδα”, αλλά και στο “Zoom” και στον “Σκορπιό” στην Πλάκα. Τον Αύγουστο του 1977 έγινε η πρώτη τραγουδίστρια που πήγε στην Αλβανία, πραγματοποιώντας μεγάλη περιοδεία με τον Κώστα Καράλη και τους αδελφούς Τζαβάρα.
Στη Θεσσαλονίκη εγκαινίασε τη δεκαετία του ’90 το “Remember”, το “Μιραζέ” και την “Πύλη Αξιού”. Στο “Ρεξ” άφησε εποχή από το ’88 μέχρι το ’90. Το ’95 ήταν η χρονιά της. Με το πρόγραμμα “Η Μαρινέλλα στο Ρεξ” και τη μοναδική παράσταση “Γυναικών Πάθη” με χορικά του Ευρυπίδη που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη έδειξε και το πιο καλλιτεχνικό της πρόσωπο.
Το 1997 σειρά είχε η συνεργασία της με τον ταλαντούχο Στέφανο Κορκολή στην “Πύλη Αξιού”. Γρήγορα κατάλαβε ότι η νύχτα αλλάζει. Το 1998 εμφανίστηκε στο Μέγαρο Μουσικής στη μοναδική παράσταση “ Η Μαρινέλλα τραγουδάει και θυμάται” η οποία ανέβηκε στη συνέχεια και στη σκηνή του Ηρωδείου αλλά και σε μερικές ακόμα πόλεις.
Το 1999 επανήλθε στο Μέγαρο Μουσικής με τη μουσική παράσταση “Με βάρκα το τραγούδι” ερμηνεύοντας πορτογαλλικά, ισπανικά, αγγλικά, σμυρναίικα και λαϊκά τραγούδια. Επαναλήφθηκε στο Ηρώδειο και στο Θέατρο Γης στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια χρονιά γέμισε το Ολυμπιακό Στάδιο στη συναυλία για τη στήριξη των σεισμοπαθών.
Το 2002 τραγούδησε στο Ηρώδειο για τα 50 χρόνια καλλιτεχνικής προσφοράς του Μίμη Πλέσσα, ενώ με τον Γιώργο Νταλάρα εμφανίστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης και ταξίδεψαν σε περιοδεία στην Αμερική, την Αυστραλία και τον Καναδά.
Το 2004 με την παράσταση “Φωνή από φως” επανήλθε στο Μέγαρο Μουσικής και στη συνέχεια ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Το 2006 και το 2007 συναντήθηκε στη σκηνή του “Αθηνών Αρένα” με τον Αντώνη Ρέμο, ενώ την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στο Ηρώδειο αλλά και στην Κύπρο με τη συναυλία “Τραγουδώ το νησί μου” σε μουσική Γιώργου Θεοφάνους. Το 2008 ήρθε η στιγμή της συνεργασίας της με τον Γιάννη Πάριο στη σκηνή του “Διογένη” και το 2009 έδωσε δύο συναυλίες για τον Στέλιο Καζαντζίδη στο Καλλιμάρμαρο και το Καυτατζόγλειο.
Το 2010 πρωταγωνίστησε στο “Παλλάς” στο “Μαρινέλλα το Μιούζικαλ” με θέμα τη ζωή της, ενώ λίγο αργότερα ακολούθησε η Θεσσαλονίκη καθώς και μια μικρή περιοδεία. Το 2011 εμφανίστηκε στο “Βοτανικό” με τη Νατάσα Θεοδωρίδου, με την οποία επανέλαβαν το πρόγραμμά τους την επόμενη χρονιά στο “Fix” στη Θεσσαλονίκη και έκαναν περιοδεία στην Αυστραλία, την Αμερική και την Κύπρο.
Το 2012 έδωσε συναυλίες στην Κύπρο και έπαιξε στο μιούζικαλ “Σικάγο” στο Παλλάς και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Το 2013 μετά από 37 χρόνια ξανασυναντήθηκε με τον Κώστα Χατζή δίνοντας το δικό τους “Ρεσιτάλ” στο Παλλάς, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και σε περιοδεία για δύο καλοκαίρια.
Το 2014 ανέβηκε στη σκηνή του Badminton και στη συνέχεια του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης με την παράσταση “Η Μαρινέλλα συναντά τη Σοφία Βέμπο”.
Κάποιοι λένε ότι έζησε πολλές ζωές σε μία. Η ίδια χαμογελάει.
“60 χρόνια καριέρας δεν είναι πολλά, αλλά είναι πολλά για να είσαι πρώτη”, σχολιάζει. Ευχαριστούμε θερμά τον Φρέντυ Πυτιλάκη που μοιράστηκε μαζί μας άγνωστες πληροφορίες από τη ζωή της Μαρινέλλας, καθώς και ανέκδοτες φωτογραφίες της από το τεράστιο υλικό που ο ίδιος έχει δημιουργήσει που ξεπερνάει τις 160.000 φωτογραφίες. Ο κύριος Πυτιλάκης θα δημιουργήσει κέντρο έρευνας, τέχνης και πολιτισμού αφιερωμένο στη ζωή και την καριέρα της Μαρινέλλας.
Το 1962, για πρώτη φορά η ΔΕΘ σε συνεργασία με την Ελληνική Μουσική Εταιρία, διοργάνωσε ένα γεγονός που έμελλε να γίνει θεσμός της Θεσσαλονίκης.
Το «Ελληνικό Φεστιβάλ Τραγουδιού» (διοργάνωση ΕΙΡ 1959 – 1961 στην Αθήνα τα οποία είχαν «σφραγίσει» ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Μίκης Θεοδωράκης κατακτώντας τα πρώτα βραβεία, δύο κι ένα αντιστοίχως) μετονομάζεται σε «Φεστιβάλ Ελαφρού Ελληνικού Τραγουδιού» και μετακομίζει στη Θεσσαλονίκη. Πρεμιέρα στην 27η ΔΕΘ.
Περισσότεροι από 10.000 θεατές απόλαυσαν την πρώτη διοργάνωση στις 12 και 14 Σεπτεμβρίου στο γήπεδο της ΧΑΝΘ. Τα εισιτήρια κόστιζαν 15, 30 και 50 δρχ ενώ η ορχήστρα ήταν 40μελής.
Πρώτο βραβείο πήρε η Καίτη Μπελίντα με το τραγούδι «Οι αλυσίδες» (των Κώστα Γιαννίδη και Στέλιου Χριστοφίδη). Διαγωνιζόμενοι στο πρώτο φεστιβάλ εκτός άλλων ήταν ο Γιώργος Βογιατζής, η Τζένη Βάνου και η Ζωή Κουρούκλη. Τη δεύτερη θέση πήρε η Νάντια Κωνσταντοπούλου με τις «Χαρές της ζωής» του συζύγου της Τάκη Μωράκη και την τρίτη η Γιοβάννα με το «Κι όμως υπάρχει χαρά» του Σπήλιου Μεντή (πατέρα της ηθοποιού Νένας) και του Μίμη Πλέσσα.
Παράλληλα με την έναρξη του Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, κάνει την εμφάνισή του ο άνθρωπος που θ αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στην παρουσίασή του: Ο αείμνηστος Άλκης Στέας, ο κύριος «ευτυχείτε» που θα κρατήσει τη θέση του μέχρι και το 1980, με εξαίρεση το 1975 που θα το παρουσιάσουν οι γνωστοί ηθοποιοί Γιώργος Τζώρτζης και Τόνια Καζιάνη. Μια φωνή που συνδέθηκε άρρηκτα με το θεσμό και που παρά τις καλές προσπάθειες που ακολούθησαν την αποχώρησή του, δε βρέθηκε ισάξιος διάδοχός του.
Για την απονομή των βραβείων διοργανώθηκε χοροεσπερίδα στη Στρατιωτική Λέσχη με κόστος πρόσκλησης 100 δρχ.
Την επόμενη χρονιά, ο γνωστός κονφερανσιέ της εποχής Γιώργος Οικονομίδης (αξέχαστη η ατάκα του «Φίλοι μου αγαπημένοι») βρήκε ένα πρωτότυπο τρόπο να προωθήσει το τραγούδι «Πιο πάνω από τα σύννεφα», του οποίου είχε γράψει τους στίχους: Πέταξε διαφημιστικά φέιγ βολάν στο χώρο της εκδήλωσης και φαίνεται ότι το «κόλπο» έπιασε, αφού κέρδισε το δεύτερο βραβείο με ερμηνευτή τον «πολυνίκη» του θεσμού Γιάννη Βογιατζή!
1965: Η «αλλαγή» και το «νέο κύμα»
Το 1965 ξεκινά η συνεργασία της Διεθνούς Εκθέσεως με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (πιο γνωστό ως Ε.Ι.Ρ.) για τη διοργάνωση του Φεστιβάλ, που από τούδε και στο εξής θα γίνεται χωρίς την υποστήριξη της Ελληνικής Μουσικής Εταιρείας. Η δεύτερη αλλαγή έχει να κάνει με το γεγονός ότι πλέον τα καλύτερα τραγούδια δεν επιλέγονται από το κοινό, αλλά από ειδική επιτροπή. Σε αυτό το Φεστιβάλ κυριαρχεί η παρουσία εκπροσώπων του «νέου κύματος» που τότε είχε αρχίσει να κάνει τα πρώτα του βήματα. Το πρώτο βραβείο απονέμεται στη Σούλα Μπιρμπίλη για το «Ήταν μεγάλη η νύχτα» του Νότη Μαυρουδή σε στίχους του Γιάννη Κακουλίδη, ενώ τα δύο επόμενα κερδίζει η Γιοβάννα με το «Φτωχόπαιδο» του Σπήλιου Μεντή σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και το «Θαλασσινό όνειρο» του Γιώργου Μαυρομουστάκη σε στίχους του Γιάννη Λογοθέτη (του γνωστού «Λογό»).
1972: «Φιάσκο» Βοσκόπουλου και αντιδικτατορικά μηνύματα
Το Φεστιβάλ του 1972 έχει μείνει στην ιστορία για πολλούς λόγους. Από τη μια, λόγω του ότι ο Κύπριος Δώρος Γεωργιάδης κερδίζει το πρώτο βραβείο με το περίφημο «Αν ήμουν πλούσιος» σε μουσική δική του και στίχους της Σώτιας Τσώτου και το τραγούδι σημειώνει μεγάλη επιτυχία τόσο στις 45, όσο και στις 33 στροφές.
Ωστόσο, το μεγάλο γεγονός δεν είναι άλλο από την παταγώδη αποτυχία του σούπερ σταρ της εποχής Τόλη Βοσκόπουλου, ο οποίος ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη ως το απόλυτο φαβορί και με νωπή την τεράστια επιτυχία της θεατρικής παράστασης «Ερασταί του ονείρου», όπου συμπρωταγωνιστούσε με την τότε σύντροφό του Ζωή Λάσκαρη. Είναι η πρώτη φορά που θα τραγουδούσε ο ίδιος στο Φεστιβάλ, αφού άλλες δύο είχε συμμετάσχει ως συνθέτης με τα πασίγνωστα «Εκείνη» και «Αδέρφια μου αλήτες πουλιά» που είχε ερμηνεύσει ο Γιάννης Βογιατζής, παίρνοντας με το δεύτερο το πρώτο βραβείο το 1970.
Ο Βοσκόπουλος γράφει σε στίχους του Ηλία Λυμπερόπουλου το «Ξανθή αγαπημένη Παναγιά» που εύκολα παραπέμπει στη Λάσκαρη, με την οποία – όπως έλεγαν τότε τα «κουτσομπολιά» – δεν τα πήγαινε και τόσο καλά. Βγαίνει λοιπόν να τραγουδήσει, αλλά δε μπορεί να βγάλει φωνή! Ξεκινά και πάλι η εισαγωγή, ίδιο αποτέλεσμα. Δεν τα καταφέρνει ούτε την τρίτη κι έτσι το κοινό που αρχικά είχε μείνει έκπληκτο, ξεσπά σε αποδοκιμασίες εναντίον του. Ωστόσο, αυτή η αποτυχία δεν έβλαψε στο ελάχιστο τη μεγάλη καριέρα του και στάθηκε η αφετηρία της σχέσης του με τη Μαρινέλλα, που ένα χρόνο αργότερα κατέληξε σε γάμο. Η σπουδαία τραγουδίστρια ήταν παρούσα στο «Αλεξάνδρειο» (όπως και η Λάσκαρη) κι έσπευσε να του δώσει κουράγιο μετά το «πατατράκ».
Δάκης
Στο ίδιο Φεστιβάλ υπάρχουν και τραγούδια με έντονα αντιδικτατορικά μηνύματα, που όμως καμουφλάρονται για ευνόητους λόγους. Τρανταχτά παραδείγματα το πολύ γνωστό «Γύρνα πίσω Αποστόλη» («δυο ανθρώποι όλοι κι όλοι δεν την παίρνουνε την πόλη») του Γιώργου Κριμιζάκη σε στίχους Γιάννη Κακουλίδη που ερμηνεύει ο Μιχάλης Βιολάρης και το «Ας πούμε» του Γ. Γεωργιάδη και του Δ. Κωσταλένου με τη Ρένα Κουμιώτη. Διαβάστε ενδεικτικά ένα απόσπασμα: «Ας πούμε πως καθώς προσμένουμε μιαν αυγή, δεν θα ‘ναι γκρίζα η πρώτη αχτίδα που θα βγει. Και θα ‘ρθει να γελάσει πλάι στο παραθύρι καθώς θα πιούμε το στερνό πικρό ποτήρι».
1973: «Μπαρμπαλιάς» και αντιδράσεις
Το Φεστιβάλ του 1973 αποτελεί την απαρχή της καριέρας ενός τραγουδιστή που έγραψε τη δική του ιστορία στο χώρο. Λέγεται Δημήτρης Κοντολάζος και με τον περίφημο «Μπαρμπαλιά» του Π. Ζέρβα και του Δ. Καραστάθη κερδίζει το πρώτο βραβείο ουσιαστικά «εντός έδρας», μια και κατάγεται από την Πυλαία. Ωστόσο δε λείπουν και οι αντιδράσεις για τη «λαϊκή» μορφή του τραγουδιού, αφού ίσως είναι το πρώτο ζεϊμπέκικο που ακούγεται στο θεσμό. «Τι το κάναμε το Φεστιβάλ; Νυχτερινό κέντρο με μπουζούκια;» είχε αναρωτηθεί τότε γνωστή και πολυβραβευμένη τραγουδίστρια που δεν είναι ανάγκη ν’ αναφέρουμε το όνομά της.
Στο ίδιο Φεστιβάλ κάνει το ντεμπούτο της η – μόλις 15 ετών τότε – Μπέσσυ Αργυράκη με την «Ηλεκτρονική εποχή» σε στίχους και μουσική του δημοσιογράφου και νυν βουλευτή Δημήτρη Κωνσταντάρα!
1974: Τώνης Βαβάτσικος και «Άσε με να φύγω»
Στο πρώτο Φεστιβάλ μετά τη μεταπολίτευση είναι έντονο το πολιτικό στοιχείο στα τραγούδια που συμμετέχουν και κερδίζει εκείνο που – κατά την κρίση των «ειδικών» της εποχής – αναφέρεται εμμέσως στον Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας», σε μουσική, στίχους κι ερμηνεία του Τώνη Βαβάτσικου. Με την ευκαιρία, να πω ότι πριν λίγο καιρό και μετά από προσπάθεια ετών κατάφερα να βρω το 45άρι με το συγκεκριμένο τραγούδι…
Πάντως, τη μεγαλύτερη εντύπωση στην εκδήλωση προκαλεί μια νεαρή τραγουδίστρια με βραχνή αλλά βελούδινη φωνή που τραγουδά «Άσε με να φύγω» σε μουσική Γιώργου Μανίκα και στίχους Νίκου Ελληναίου. Το όνομά της, Αλέκα Κανελλίδου. Κερδίζει το τρίτο βραβείο και το βραβείο ερμηνείας και το τραγούδι αυτό θ’ αποτελέσει την αφετηρία για τον πρώτο προσωπικό της δίσκο που θα κυκλοφορήσει τρεις μήνες αργότερα («12 ερωτικές στιγμές»). Η συνέχεια, γνωστή…
1976: Δουράκη – Χρήστου, σημειώσατε Χ
Το 1976 έχουμε ισοψηφία δύο τραγουδιών στην πρώτη θέση: «Άσπρα πουλιά» του Νάσου Νανόπουλου που ερμηνεύει η υπέροχη (και κηρύττουσα το λόγο του Θεού εδώ και χρόνια) Μαρία Δουράκη και «Χίλιες φορές» του Νάκη Πετρίδη σε στίχους της Ρόνης Σοφού με τον Κωστή Χρήστου, που αν το όνομά του δε σας λέει κάτι, σίγουρα ξέρετε το πασίγνωστο «Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν αγάπησαν» που αποτελεί τη μεγαλύτερη επιτυχία της σχετικά σύντομης καριέρας του.
Το πρώτο βραβείο λοιπόν μοιράστηκε στα δύο, ενώ δεύτερο δεν δόθηκε! Για την ιστορία, την τρίτη θέση πήρε το «Παλιέ μου φίλε» του Σάκη Τσιλίκη τραγουδισμένο από τον Δάκη, που ψηφίστηκε ως ο καλύτερος ερμηνευτής της διοργάνωσης.
1977: Η ώρα της Άννας Βίσση
Και φτάνουμε αισίως στο 1977, όπου είναι η σειρά της Άννας Βίσση να πάρει το πρώτο βραβείο αν και η ίδια – σύμφωνα με δική της αφήγηση – δεν πίστευε ούτε για μια στιγμή ότι θα κέρδιζε. Συνθέτης και στιχουργός ο νικητής του 1972 Δώρος Γεωργιάδης και το «Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή» ταιριάζει γάντι στην περίπτωση της τραγουδίστριας, αφού ένα μήνα μετά κυκλοφορεί ο πρώτος προσωπικός δίσκος της με τον ίδιο τίτλο. Η Βίσση ακόμη και σήμερα θεωρεί σταθμό στην καριέρα της στο βραβείο του Φεστιβάλ, αφού αποτέλεσε το εφαλτήριο μιας μεγάλης πορείας που ωστόσο θα μπορούσε να περιλαμβάνει πολύ καλύτερα τραγούδια από αυτά που κατά καιρούς της δόθηκαν.
1980: Το «αντίο» του Άλκη Στέα και ο Μάνος Λοΐζος
Το πρώτο Φεστιβάλ της δεκαετίας του ’80 είναι και το τελευταίο που παρουσιάζει ο Άλκης Στέας (εξαίρεση η επαναφορά του το 1991 στο πλευρό της Ζωής Λάσκαρη), υπογράφοντας ουσιαστικά το τέλος ενός θεσμού που είχε ήδη αρχίσει να φθίνει και παρουσίαζε τα πρώτα σημάδια «γήρανσης». Ωστόσο, την εκδήλωση κοσμεί με τη συμμετοχή του ο Μάνος Λοΐζος με το «Καρτ ποστάλ» σε στίχους του Άκου Δασκαλόπουλου που ερμηνεύει η Ελένη Δήμου, η οποία ένα χρόνο αργότερα θα κερδίσει το πρώτο βραβείο με το «Μια αγάπη σαν κι αυτή». Το τραγούδι του αξέχαστου συνθέτη πέρασε στη δισκογραφία για πρώτη φορά το 1985 από τη Δήμητρα Γαλάνη στο δίσκο της «Χάνομαι γιατί ρεμβάζω».
Από εκεί και πέρα, το Φεστιβάλ πλέον «ψυχορραγεί»
Ελλείψει μεγάλων ονομάτων κι ενδιαφέροντος για την οργάνωσή του, καταντά να παίζει διακοσμητικό ρόλο στη φιέστα της Διεθνούς Έκθεσης και μοιραία το τέλος έρχεται το 1997. Αξίζει ν’ αναφέρουμε ότι μεταξύ των παρουσιαστών του από τον Άλκη Στέα και μετά συγκαταλέγονται η Μαρία Αλιφέρη, ο Κώστας Καρράς με τη Νόρα Βαλσάμη, ο αείμνηστος Κώστας Ρηγόπουλος, ο Ανδρέας Μικρούτσικος, ο Δημήτρης Κωνσταντάρας και η Ζωή Λάσκαρη, ενώ από ερμηνευτικής πλευράς σημειώνουμε τη συμμετοχή του πρωτοεμφανιζόμενου Σάκη Ρουβά το 1991 με το «Παρ’ τα».
Η πορεία του διακόπηκε το 1997 έπειτα από 36 συνεχείς διοργανώσεις, ενώ ανασυστάθηκε το 2005. Ωστόσο, το 2009 σταμάτησε να διεξάγεται καθώς η φθορά, η αδιαφορία και η έλλειψη νέων ιδεών ήταν καταλυτικά στοιχεία στο οριστικό σβήσιμο του θεσμού.
Βλέπουμε στην φωτογραφία ένα κομμωτήριο αλλά και μαγαζί καλλυντικών της δεκαετίας του ΄30 στην οδό Σταδίου.
Ο ξακουστός ΜΠΟΤΣΑΡΑΚΟΣ …. Οι γαβριάδες απ΄έξω περιμένουν για κανένα θέλημα…. Αριστερά η ταμπέλα διαφημίζει βαφή για άντρες για “κόμην…γένιον…μύστακα…” Εγκεκριμμένη από τον ΕΟΦ της εποχής. Για το μουστάκι υπήρχε και η μαντέκα….κάτι σαν κραγιόν σε χρώμα μαύρο… κατράμι αλλά και σε καφέ.
Το πρωϊ πρίν φύγουν οι κύριοι για τις δουλειές τους περνούσαν ένα χέρι τας γκρίζας τρίχας. Δεξιά ο πολυμήχανος έμπορος καλλυντικών αλλά και κομμωτής διαφημίζει μια λοσιόν “…δια πανάδας…” με το όνομα ΛΑΪΣ Η ΚΟΡΙΝΘΙΑ….η γνωστή καλλονή εταίρα της Αρχαιότητας. Και ποιά Αθηναία δεν θα ήθελε να της μοιάσει και να γίνει και αυτή σαγηνευτική. Φυσικά αυτό το μαγαζί είχε αριστοκρατική πελατεία…
Μεταπολεμικά άρχισαν να ανοίγουν μικρά μαγαζάκια καλλυντικών κοντά στην Ομόνοια αλλά και λίγο παραπάνω από τον ΜΠΟΤΣΑΡΑΚΟ στην Πεσμαζόγλου υπήρχαν και υπαίθρια….ναι ξύλινοι πάγκοι. Η Γερμανική εταιρεία καλλυντικών WELLA ανοίγει εργοστάσιο στην Αθήνα και οι βαφές μαλλιών και τα σαμπουάν αρχίζουν να μπαίνουν στα σπίτια. To πράσινο σαπούνι για μπανιάρισμα δίνει την θέση του στο αρωματικό με τον ΑΛΕΠΟΥΔΕΛΗ και τον ΠΑΠΟΥΤΣΑΝΗ. Ο ΜΕΝΟΥΝΟΣ εκτός από μελάνια βγάζει και χύμα κολώνιες για όλες τις τσέπες.
Το εκατό γραμμαρίων πλαστικό μπουκαλάκι με την μυρουδιά αρεσκείας μπαίνει και στα λαϊκά σπίτια…..άνθη λεμονιάς…φουζέρ….λεβάντα… γιασεμί…αρπέζ…πεύκο αλλά και η γνωστή κινίνη με το ρόζ χρώμα για να δυναμώνει τα μαλλιά. Η κρέμα ΝIVEA προσιτή σε όλα τα βαλάντια λόγω των πολλών μεγεθών θα πάρει μόνιμη θέση στο ραφάκι του καθρέφτη του μπάνιου … δια οικογενειακήν χρήσιν.
Η πρώτη Ελληνίδα «Μις Ευρώπη» το 1930 , μια καλλονή του μεσοπολέμου, η Αλίκη Διπλαράκου. Γεννημένη στις 28 Αυγούστου 1912 στην Αθήνα είχε καταγωγή από τη Μάνη.
Ήταν μία από τις τρεις κόρες του δικηγόρου Γεωργίου Διπλαράκου και της Έλενας Νικολέση. Μάλλον κατά τύχη βρέθηκε υποψήφια στα καλλιστεία του 1930, που εκείνα τα επίσης δύσκολα χρόνια για την Ελλάδα γίνονταν με μεγάλη επισημότητα και τα διοργάνωνε η Ένωση Συντακτών. Ένα χειμωνιάτικο κυριακάτικο απόγευμα του Γενάρη κι ενώ παρακολουθούσε με την οικογένειά της τον διαγωνισμό στο θέατρο «Ολύμπια», άκουσε ξαφνικά το όνομά της από ένα μέλος της κριτικής επιτροπής, που την κάλεσε στη σκηνή για να διαγωνισθεί.
Κάποιος γνωστός της την είχε δηλώσει χωρίς η ίδια να το γνωρίζει. Όπως δήλωσε αργότερα, όταν προσπάθησε να αρνηθεί, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αλέξανδρος Ζαΐμης, που παρευρισκόταν στην εκδήλωση, της είπε ότι η συμμετοχή της στον διαγωνισμό ήταν εθνική υπόθεση.
Η δεκαοκτάχρονη Αλίκη κέρδισε τον τίτλο της «Μις Ελλάς», αν και είχε ισχυρό ανταγωνισμό από τη θεσσαλονικιά Ρωξάνη Στεργίου, που κατέλαβε τη δεύτερη θέση. Η βασίλισσα της ομορφιάς ήταν καστανή, μεγαλομάτα, με χείλη λεπτά και καλογραμμένα, ύψος 1,68 και αδύνατη για τα μέτρα της εποχής. Να πως περιγράφει την εμφάνισή της η «Βραδυνή» της 14ης Ιανουαρίου 1930: «…φοράει ένα γαλάζιο πενουάρ με μια γουνίτσα λευκή στο λαιμό που κυματίζει αρμονικά, σύμφωνα με τις κινήσεις του φειδίσιου κορμού, που όλο μαζί είναι ένα ποίημα. Ηγεμονικό παράστημα, χάρις και αρμονία κινήσεων, βάδισμα μεγαλοπρεπές, ελαφρότης νεράιδας.
Τα δυο υπογάλανα μάτια της σπινθηροβολούν ασυνήθιστα, δείχνουν ένα πάθος ακαθόριστο, μια μελαγχολική διάθεση, που είναι αποτέλεσμα υπερβολικής αισθηματικότητας. Κι έπειτα τα λεπτότατα χείλη που υπομειδιούν διαρκώς, με μια ανείπωτη γλυκύτητα. Λαιμός χυτός, χέρια λεπτά, μπράτσα τορνευτά, που λεπταίνουν όσο ανεβαίνουν και απολήγουν σε λεπτότατα δάκτυλα, όπως μια μελωδία που σβήνει. Και το φινάλε, τα μακριά υπόξανθα μαλλιά, που κυματίζουν πάνω στους ώμους».
Στις 6 Φεβρουαρίου 1930 η Αλίκη Διπλαράκου εκπροσώπησε τη χώρα μας στον διαγωνισμό ομορφιάς «Μις Ευρώπη», που έγινε στο Παρίσι. Επιβεβαιώνοντας τα προγνωστικά, αναδείχθηκε η ομορφότερη γυναίκα της Ευρώπης για το 1930. Η «Καθημερινή» της επομένης ανάγει τη νίκη της σε εθνικό θρίαμβο: «…Ολόκληρος η ελληνική παροικία των Παρισίων πανηγυρίζει από της χθες τον ωραίον θρίαμβον της ελληνικής καλλονής.
Η εκλογή της ελληνίδος υποψηφίας ως «Μις Ευρώπη» αποτελεί το θέμα όλων των συζητήσεων, ιδίως μεταξύ των καλλιτεχνικών κύκλων, οι οποίοι αποδίδουν εις την θριαμβευτικήν νίκην της «Μις Ευρώπη» την σημασίαν αισθητικού γεγονότος, συμβολίζοντος την επάνοδον της συγχρόνου τέχνης εις τα αιώνια και άφθαστα πρότυπα της αρχαίας ελληνικής παραδόσεως. Γενικώς τονίζεται ότι η χθεσινή νίκη της ωραίας Ελληνίδας αποτελεί δια την Ελλάδα, την ωραιοτέραν διαφήμισιν και πανηγυρικήν αναγνώρισιν της ελληνικής ευγενίας και συγχρόνως την λαμπροτέραν εισαγωγήν εις τας προσεχείς εορτάς της Εθνικής εκατονταερτηρίδος…»
Και συνεχίζει το άρθρο, που δεν φείδεται υπερθετικών χαρακτηρισμών για την ωραία Αλίκη: «…Η Αλίκη είναι ο τέλειος τύπος μιας θρυλικής θεάς. Η κορμοστασιά της είναι συγχρόνως αθλητική και χαρίεσσα. Είναι υψηλή με μακράν καστανήν κόμη, με καθαρόν μελαχροινόν χρώμα, με μάτια καστανόμαυρα… Αναμφισβήτως η εκλεγείσα «Μις Ευρώπη» είναι ο κλασικός Ελληνικός τύπος, και η νίκη της, της οποίας ήτο αξία, της επιδαψίλευσε τα ομόθυμα χειροκροτήματα και της ελλανοδίκου επιτροπής και όλων των παρισταμένων…
Η νικήσασα εις τα Ευρωπαϊκά καλλιστεία Ελληνίς συνενώνει τας λαμπράς και σοβαράς εκείνας ωραιότητας αι οποίαι την κάμνουν ένα ζωντανόν άγαλμα ελθόν θα έλεγέ τις εις τον κόσμον δια να αναστήση τον αιώνα του Φειδίου… Η δις Διπλαράκου συνδυάζει μόρφωσιν, ευφυϊαν και ωραιότητα, προ πάντων θεσπεσίαν ωραιότητα».
Η επιτυχία της πανηγυρίστηκε δεόντως και στην Αθήνα. Χιλιάδες κόσμου συνωστίσθηκαν στην οδό Ερμού στις 9 Ιουνίου για να την επευφημήσουν και να τη θαυμάσουν από κοντά. Επόμενος σταθμός για την ωραία Αλίκη το Ρίο Ντε Ζανέιρο, όπου έλαβε μέρος στις 13 Οκτωβρίου 1930 στον διαγωνισμό για την ανάδειξη της «Μις Υφήλιος». Τα πήγε πολύ καλά και αναδείχθηκε δεύτερη μετά τη «Μις Βραζιλία» Γιολάντα Περέιρα, που κατέκτησε τον τίτλο της ομορφότερης γυναίκας του κόσμου.
Στη συνέχεια, αφού δοκίμασε την τύχη της για λίγο στο θέατρο, περιόδευσε στις ΗΠΑ, όπου έδωσε διαλέξεις για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, καταρρίπτοντας τον μύθο ότι οι όμορφες δεν είναι έξυπνες. Μιλούσε, άλλωστε, με ευφράδεια Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά. Τη δεκαετία του ’30 έγινε και πάλι πρωτοσέλιδο, όταν ντυμένη άνδρας παραβίασε το άβατο του Αγίου Όρους για να γνωρίσει την απαγορευμένη για τις γυναίκες Αθωνική Πολιτεία.
Η Αλίκη Διπλαράκου παντρεύτηκε δύο φορές. Την πρώτη φορά στις 31 Οκτωβρίου 1932 με τον Γάλλο αεροπόρο και επιχειρηματία Πολ – Λουίς Βεγιέρ, με τον οποίο απέκτησε ένα παιδί, τον Πολ Ανίκ (1933-1998). Ο δεύτερος γάμος της έγινε στις 15 Δεκεμβρίου 1945 με τον Άγγλο σερ Τζον Ράσελ, απόγονο του 6ου Δούκα του Μπέντφορντ. Η ελληνίδα καλλονή, που έλαβε τον τίτλο της Λαίδης, απέκτησε μαζί του δύο παιδιά, την Τζορτζιάνα – Αλεξάνδρα (1947) και τον Αλεξάντερ Τσαρλς Τόμας (1950). Η Αλίκη Διπλαράκου έφυγε από τη ζωή στις 30 Οκτωβρίου 2002.
Μια σειρά από σπάνιες φωτογραφίες απαθανατίζουν την Audrey Hepburn σε καλοκαιρινή εξόρμηση στην Ύδρα του 1970.
Η ηθοποιός εκείνη την εποχή είχε κάνει ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή της.
Είχε αφήσει πίσω της το Hollywood και την κινηματογραφική της καριέρα.
Άλλωστε ο κόσμος του κινηματογράφου είχε αλλάξει δραματικά μέσα σε λίγα χρόνια, μαζί με τα γούστα του κοινού, που πλέον αντί των ρομαντικών κομεντί και των musical προτιμούσε ταινίες όπως ο «Ξένοιαστος Καβαλάρης» και «Ο Κάουμποϊ του Μεσονυχτίου».
Η Audrey, που πλησίαζε τα 40, ένιωθε εκτός τόπου.
Η νέα της ζωή την είχε φέρει στην Ελβετία, όπου το 1969 παντρεύτηκε τον γιατρό Andrea Dotti με τον οποίο απέκτησε το 1971 έναν γιο, τον Luca.
Το καλοκαίρι της προηγούμενης χρονιάς, τον Ιούλιο του 1970, η διάσημη ηθοποιός είχε βρεθεί στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Ύδρα.
Incognitio, υπερβολικά αδύνατη και κομψή, ακόμα και με το πιο απλό outfit, η Αudrey περπάτησε στο γραφικό λιμάνι της Ύδρας, έχοντας συντροφιά τον Andrea Dotti και τη στενή της φίλη Doris Brynner.
Aν και incognito, ο φωτογραφικός φακός την εντόπισε και την ακολούθησε σε όλη τη διάρκεια της βόλτας της στο λιμάνι.
Αudrey & Andrea: Ο γάμος του ζευγαριού θα κατέληγε σε διαζύγιο 12 χρόνια αργότερα.
H δεκαετία του ’60 φέρνει την Ελλάδα στο προσκήνιο, είτε ως λίκνο πολιτισμού, τόπο μύθων και θεών, είτε ως παραδείσιο προορισμό για VIP’s, είτε ως πατρίδα προσωπικοτήτων, από τον Ωνάση και τον Νιάρχο, μέχρι τη Μελίνα και την Κάλλας.
Στο τεύχος του Ιανουαρίου 1967 της «Vogue», ο μεγάλος φωτογράφος Richard Avedon φωτογραφίζει την περίφημη “γαριδούλα” της μόδας, Jean Shrimpton, και τον φωτογράφο Jeanloup Sieff στη Δήλο και τη Μύκονο, απαθανατίζοντας μοναδικά το λευκό και το γαλάζιο, το αρχαίο και το σύγχρονο κάλλος…
Η ταινία, “Η παριζιάνα” προβλήθηκε τη σαιζόν 1969-1970 και έκοψε 554.428 εισιτήρια. Ήρθε στην 6η θέση σε 99 ταινίες.
-H Ρένα Βλαχοπούλου επιστρέφει στην Φίνος Φιλμ” μετά από μια τριετία στην εταιρεία Καραγιάννης-Καρατζόπουλος. Ο Γιάννης Δαλιανίδης της δίνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό το μιούζικαλ, χωρίς όμως τους συνηθισμένους πρωταγωνιστές που χρησιμοποιούσε στα μέχρι τότε μιούζικαλ που σκηνοθετούσε.
Σκηνή από την ταινία, “Η παριζιάνα”.
-Το σπίτι της “Πελαγίας στην ταινία, “Η παριζιάνα“δε βρίσκεται στη Νέα Φιλαδέλφεια όπως αναφέρεται αλλά στην οδό Κρήτης 28 της Νέας Χαλκηδόνας.
-Η κοπέλα που αντιδρά στο καμάκι του Κώστα Καρρά πατώντας το κασετόφωνο “Είσαι βλάκας, είσαι βλάκας” είναι η μακιγέζ Πίτσα Λεοντσίνη, στενή συνεργάτιδα του Φίνου καθώς προσέφερε τις υπηρεσίες της 6 ταινίες του.
-Ο Κώστας Βουτσάς, σύζυγος τότε της Έρικας Μπρόγερ ήδη από το 1965, εμφανίζεται cameo στην ταινία ως πελάτης του ξενοδοχείου που του πατά το πόδι η Ρένα Βλαχοπούλου.
-Η Ρένα Βλαχοπούλου στην σκηνή που μιλάει με τον Καλλιβωκά φαίνεται ν’ αφήνει το πράσινο καπέλο της στην καρέκλα όταν έρχεται η Μπρόγερ και την τραβάει. Αμέσως μετά μπαίνουν οι δυο τους στο δωμάτιο όπου η Ρένα Βλαχοπούλου κρατά το καπέλο και μάλιστα χωρίς το φουλάρι που το κοσμεί.Ένα από τα λάθη που συναντάμε σε αρκετές ταινίες.
-Η Φίτσα Ντάβου, γειτόνισσα της “Πελαγίας”, κάνει την παρθενική της εμφάνιση στον κινηματογράφο, υπήρξε δε στενή φίλη της Ρένας Βλαχοπούλου. Το ίδιο και η Δώρα Λιτινάκη που η επόμενη και τελευταία της εμφάνιση στο σινεμά έγινε στην ταινία “Η φόνισσα” το 1974.
-Το σήμα κατατεθέν της Μυκόνου όπου έγιναν τα γυρίσματα, ήταν ο “Πέτρος” ο πελεκάνος, εμφανίζεται σε κάποιο πλάνο.Το 1958 ένας ντόπιος ψαράς τον βρήκε πληγωμένο του προσέφερε περίθαλψη αλλά και όλοι κάτοικοι του νησιού τον φρόντιζαν ώστε σταδιακά κατέληξε να είναι η μασκότ του νησιού. Χτυπήθηκε από τροχοφόρο το Νοέμβριο του 1985 ημέρα Παρασκευή που τον παρέσυρε κατά λάθος και μεταφέρθηκε αεροπορικώς και βαριά τραυματισμένο στη Θεσσαλονίκη όπου πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου.
-Όταν η Ζιζή συναντά τον Κουλουνδρή,ακούμε στο πιάνο τη μουσική του τραγουδιού “Τόσα καλοκαίρια”,το τραγούδι ερμηνεύει όμως στο “Γοργόνες και μάγκες” ο Δάκης.
-Το τραγούδι “Sunshine for your dreams” με το οποίο κάνει καντάδα ο Βαγγέλης Σειληνός (Έλα Βαγγελάκη μου η Παναγιά μαζί σου. Κοίτα μωρή τι του κάνεις του παιδιού.) στην Ελενίτσα ερμηνεύει ο Δημήτρης Ταμπόσης. Τη μουσική στην ταινία, “Η παριζιάνα” υπογράφει ο Μίμης Πλέσσας. Στα τραγούδια “Το αθάνατο νερό” και “Ζωγραφισμένα στο χαρτί” που ερμηνεύει η Μαρινέλλα τους στίχους έγραψε ο Άκος Δασκαλόπουλος, ενώ τα “Τρεχαντήρι θ’ αρματώσω”και “Όταν μιλάς για χωρισμό” που ερμηνεύει ο Γιάννης Πουλόπουλος είναι σε στίχους Λουκίας Πλέσσα.
-Παρά το γεγονός πως στην ταινία, “Η παριζιάνα” πρωταγωνιστεί ο Βαγγέλης Σειληνός, που εκτός από ηθοποιός ήταν και χορευτής, τις χορογραφίες υπογράφει ο Γιάννης Φλερύ.
-Ανάμεσα στους νέους που χορεύουν στο μπαρ, βρίσκεται η Ελένη Προκοπίου η οποία εκείνο το διάστημα ήταν παρτενέρ του Βαγγέλη Σειληνού.
Περίληψητης ταινίας, “Η παριζιάνα”
Μοδίστρα της γειτονιάς η Πελαγία (Ρένα Βλαχοπούλου), παιδεύεται για να ικανοποιήσει την πελατεία της. Αλλά και από την αδελφή της Ελένη (Έρρικα Μπρόγερ) δεν βρίσκει κατανόηση. Όμως η τρελάρα η Ελενίτσα έχει τη φαεινή έμπνευση να εγκατασταθούν στο Κολωνάκι, ν’ ανοίξουν έναν Οίκο Μόδας και να ράβουν τις πλούσιες κυρίες. Καλούν λοιπόν τον Λεωνίδα (Χρόνης Εξαρχάκος), έναν τρελοζωγράφο ν’ αναλάβει να κάνει το μοντελίστα.
Αγοράζονται υφάσματα, ο Λεωνίδας και η Πελαγία αρχίζουν να μαθαίνουν γαλλικά και καλούς τρόπους και για πρώτη επίδειξη μόδας διαλέγουν τη Μύκονο. Στη Μύκονο αρχίζουν να πλέκονται και τα ειδύλλια της Ελένης με τον Γιώργο (Κώστα Καρρά) αλλά και της Πελαγίας με τον Ελληνοαμερικάνο Τζιμ Κούφος (Δημήτρης Καλλιβωκάς)…
Η ταινία, "Οι προικοθήρες" προβλήθηκε τη σαιζόν 1964-1965 και έκοψε 59.829 εισιτήρια. Ήρθε στην 69η θέση σε 93 ταινίες.Περίληψη της ταινίας, "Οι προικοθήρες"Δυο μπατίρηδες...
Μια Δευτέρα απόγευµα, Οκτώβριος του 1960, παντρεύτηκαν στον Αη - Γιώργη στην Κυψέλη, η Μάρθα Καραγιάννη και ο άσος του Ολυµπιακού, Μίµης Στεφανάκος. Επιστέγασμα...
