Ο μεγάλος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου Μίμης Φωτόπουλος γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1913 στη Ζάτουνα της Γορτυνίας και ήταν γιος του Νικολάου Φωτόπουλου και της Άννας Παπαδοπούλου. Η Ζάτουνα είναι ένα μικρό χωριό, 4 χιλιόμετρα πιο μακριά από τη Δημητσάνα, σε 1.050 μέτρα υψόμετρο. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Μίμης Φωτόπουλος ήταν μικρός.

Ξεκίνησε να σπουδάζει στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, αλλά την παράτησε στο δεύτερο έτος. Η καλλιτεχνική του φύση τον οδήγησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (τότε Βασιλικού Θεάτρου).

Πρεμιέρα στη θεατρική του καριέρα έκανε στο 1932, σε ηλικία 19 ετών, στην παράσταση “Λοκαντιέρα”, με το θίασο Κουνελάκη. Δύο χρόνια αργότερα αναχώρησε για την πρώτη του περιοδεία, με το θίασο “Δράματος, κωμωδίας, κωμειδυλλίου και επιθεωρήσεως” του Θεμιστοκλή Νέζερ. Λίγο πριν από τον πόλεμο του ’40 έκανε ένα σύντομο πέρασμα απ’ το χώρο του βαριετέ και το θέατρο της Κατερίνας, συμμετέχοντας σε πολεμικές επιθεωρήσεις και μουσικές ηθογραφίες.

Στη διάρκεια της κατοχής ο Μίμης Φωτόπουλος πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, στις τάξεις του ΕΑΜ. Συμμετείχε στα Δεκεμβριανά, συνελήφθη από τις βρετανικές μονάδες και εκτοπίστηκε στο στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα, από όπου επέστρεψε τον Μάρτη του 1945.

Κατά τη διάρκεια της λαμπρής καριέρας του, ο Μίμης Φωτόπουλος συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους και γνωστούς συναδέλφους του. Σημαντικότερες συμμετοχές του ήταν στο “Βυσσινόκηπο” του Τσέχοφ με τον πρωτοεμφανιζόμενο θίασο του Κάρολου Κουν, στις “Αγριόπαπιες” του Ίψεν στο Θέατρο Τέχνης, στο “Όνειρο καλοκαιρινής νύκτας” του Σαίξπηρ στο θέατρο του Βασιλικού Κήπου. Το 1952 δημιούργησε τον δικό του θίασο, με τον οποίο περιόδευσε στην Κύπρο, στην Τουρκία, στην Αίγυπτο, στη Γερμανία, ακόμα και στην Αμερική.

Από το 1960 ο Μίμης Φωτόπουλος ασχολήθηκε με επιτυχία και με τη σκηνοθεσία. Για τελευταία φορά εμφανίστηκε στο θέατρο το 1984, μαζί με τον Λάκη Λαζόπουλο, στην επιθεώρηση “Μια στο Καστρί και μια στο πέταλο”. Ξεχώρισε για το εντελώς προσωπικό λαϊκό ύφος και τους έξυπνους και πάντα εύστοχους αυτοσχεδιασμούς του.

Όπως όλοι οι μεγάλοι ηθοποιοί της γενιάς του, ο Μίμης Φωτόπουλος έκανε λαμπρή καριέρα και στον ελληνικό κινηματογράφο. Πρώτη του ταινία ήταν η “Μαντάμ Σουσού” το 1948. Συνολικά έλαβε μέρος σε 101 ταινίες, σε δύο από τις οποίες είχε γράψει και το σενάριο: “Προπαντός ψυχραιμία” (1951) και “Μια νταντά και τέζα όλοι” (1971).

Μεγάλος επιτυχίες θεωρούνται οι ταινίες “Ο γρουσούζης” (1952), “Το Σωφεράκι” (1953), “Η Ωραία των Αθηνών” (1954), “Κάλπικη λίρα” (1955), “Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο” (1955), “Ο Πατούχας” (1972) κ.ά. Εκτός από τη μεγάλη οθόνη, εμφανίστηκε και στη μικρή, στην τηλεοπτική σειρά “Ο θείος μας ο Μίμης”, που προβλήθηκε από την ΕΡΤ2 το 1984.

Εκτός από σπουδαίος ηθοποιός, ο Μίμης Φωτόπουλος ήταν και λογοτέχνης. Έγραψε τέσσερις ποιητικές συλλογές “Μπουλούκια” (1940), “Ημιτόνια” (1960), “Σκληρά τριολέτα” (1961) και “Ο θάνατος των ημερών” (1976), τρία αυτοβιογραφικά “25 χρόνια θέατρο” (1958), “Το ποτάμι της ζωής μου” και “Ελ Ντάμπα – Όμηρος των Εγγλέζων” (1965) και δύο θεατρικά έργα, “Ένα κορίτσι στο παράθυρο” (1966) και “Πελοπίδας ο καλός πολίτης” (1976).

Την περίοδο της Δικτατορίας ο Μίμης Φωτόπουλος ασχολήθηκε, επίσης, με τη ζωγραφική. Είχε μείνει μόνος με τις δύο κόρες του, αφού η γυναίκα του, Μαργαρίτα Τσάλα, είχε εξοριστεί στη Γυάρο.

Ο Μίμης Φωτόπουλος ασχολήθηκε για πολλά χρόνια και με αξιοσημείωτη επιτυχία με την τεχνική του κολάζ και μάλιστα με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, τη χρήση “ψηφίδων” από γραμματόσημα με τις οποίες έφτιαξε μεγάλο αριθμό ζωγραφικών πινάκων.
Συνολικά έκανε δέκα εκθέσεις των έργων του και πούλησε πάνω από εκατό πίνακες.

Ο Μίμης Φωτόπουλος υπήρξε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του κινητού θεάτρου “Άρμα Θέσπιδος”, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου, ενώ παρασημοφορήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α’ και το Σταυρό του Αποστόλου Μάρκου από το Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας.

Χαρακτηριστική του κινηματογραφική ατάκα που βρίσκουμε στην ταινία, “Ο ουρανοκατέβατος”: “Και μετά θα κάααθεσαι!” Ο Μίμης Φωτόπουλος έφυγε ξαφνικά, από ανακοπή καρδιάς, στην Αθήνα στις 29 Οκτωβρίου του 1986 σε ηλικία 73 ετών.

Μίμης Φωτόπουλος: Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.

Ο Τάσος Χαλκιάς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιανουαρίου του 1952 και είναι Έλληνας ηθοποιός

Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1974 με άριστα. Δάσκαλοί του ο Άγγελος Τερζάκης, ο Γιάννης Σιδέρης, η Μαρία Χορς, η Μαίρη Αρώνη, η Κατερίνα και η Ελένη Χατζηαργύρη. Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του ’70, ενώ από το 1978 – 1990 είναι μέλος του Εθνικού Θεάτρου. Έχει συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, κινηματογραφικές ταινίες καθώς και θεατρικές παραστάσεις. Είναι ιδρυτής της Ανώτερης Σχολής Υποκριτικής “Πρώτη Πράξη”.

Το 1977 ο Τάσος Χαλκιάς συνεργάστηκε με το Άρμα Θέσπιδος (Κρατική Κινητή Θεατρική Μονάδα), υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, όπου για έναν χρόνο περιόδευσε στην Ελλάδα με τα έργα ׃ “Ρωμαίος και Ιουλιέτα” του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, “Ποπολάρος” του Γ. Ξενόπουλου, “Χάανς Κολχάας” του Τζον Σώντερς, “Το τάβλι” του Δ. Κεχαΐδη και “Το γαϊτανάκι” της Ζ. Σαρρή.

Το 1978 ξεκίνησε την συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο στο οποίο διένυσε μία θεατρική πορεία δεκατριών χρόνων, συμμετέχοντας σε περισσότερες από εξήντα παραγωγές κλασσικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, ελληνικού και ξένου, σε όλες της σκηνές του Εθνικού καθώς και στην Επίδαυρο.

Το Φθινόπωρο του 1990 ο Τάσος Χαλκιάς αποχώρησε από το Εθνικό Θέατρο και συνεργάστηκε με την Σύγχρονη Ελληνική Σκηνή της Κατερίνας Μαραγκού στην “Νόρα” του Ίψεν στο Θέατρο «Αθηνών», ερμηνεύοντας τον ρόλο του Κρόκστα.

Το καλοκαίρι και τον χειμώνα του 1991-1992 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην επιθεώρηση, ανεβάζοντας το “Έκτο Πάτωμα” και το “Κλειδί για δυο”, στο Θέατρο Περοκέ και στο Θέατρο Διάνα αντίστοιχα.

Το 1993 συνεργάστηκε με τον Πέτρο Φιλιππίδη στο Θέατρο «Αθηνά», όπου ανέβασαν το “Αταίριαστο ζευγάρι” του Νήλ Σάιμον.

Το 1994 ο Τάσος Χαλκιάς συνεργάστηκε με την Μιμή Ντενίση και τον Χρήστο Πολίτη στο Θέατρο «Ακροπόλ», ερμηνεύοντας τον ρόλο του Τολστόι στην “Άννα Καρένινα”.

Το καλοκαίρι του 1995, συνθιασάρχες για πρώτη φορά με τον Γιώργο Παρτσαλάκη, ανέβασαν στο θέατρο Μετροπόλιταν την κωμωδία “Απιστίες” των Ν. Τσιφόρου – Π. Βασιλειάδη. Συνεχίζοντας την συνεργασία τους τον χειμώνα του 95-96, αποτόλμησαν το ανέβασμα των “Άθλιων” του Β. Ουγκώ στο Θέατρο «Καλουτά» σε θεατρική διασκευή του Π. Μάρκαρη και σκηνοθεσία του Κ. Δαμάτη.

Τον χειμώνα του 1996-1997, επιχείρησαν την πρώτη τους θεατρική τουρνέ στην επαρχία με την κωμωδία “Απιστίες”, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία και κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κοινού της ελληνικής περιφέρειας.

Το καλοκαίρι του 1997 δημιούργησε μαζί με την Πένυ Παπουτσή, την Πολιτιστική εταιρία Θ.Ε.Ρ.Ο.Σ (Θεατρική, έκφραση, Ρεπερτόριο, Όραμα, Στόχος), με σκοπό την δική του πρόταση για το θέατρο. Τον χειμώνα της ίδιας χρονιάς, ανέβασαν στο θέατρο Σταθμός το “Ενυδρείο” του Κώστα Μουρσελά.

Το καλοκαίρι του 1998 συνεργάστηκε με την Θεατρική διαδρομή των Κ. Πολυτόπουλου και Κ. Μπάλα, όπου με επικεφαλής τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, ανέβασαν τον “Οιδίποδα επί Κολωνώ” του Σοφοκλή, περιοδεύοντας σε όλα τα θέατρα της Ελλάδας.

Τον χειμώνα του 1998-1999 συνεργάστηκε με θίασο πρωταγωνιστών και πάλι μαζί με τον Γιώργο Παρτσαλάκη, ανεβάζοντας στο θέατρο Βεάκη την “Αυλή των Θαυμάτων” του Ι. Καμπανέλλη.

Το καλοκαίρι του 1999, συνεχίζοντας την επιτυχημένη συνεργασία τους με τον Γιώργο Παρτσαλάκη αλλά και με άλλους πρωταγωνιστές, ανέβασαν στο θέατρο Αθήναιον την σατιρική κωμωδία του Άλαν Μπλίνσντειλ “Σάλτο Μορτάλε”.

Τον χειμώνα του 1999-2000 ο Τάσος Χαλκιάς ανέβασε μαζί με τον Γιώργο Παρτσαλάκη το έργο “Μπαμπάδες με ρούμι”, των Ρέππα-Παπαθανασίου, σε πανελλήνια περιοδεία.

Τον χειμώνα του 2000-2001 μαζί με την Άννα Παναγιωτοπούλου, ανέβασε στο θέατρο «Αλίκη» το έργο της Έλενας Ακρίτα “Η δίαιτα του αστροναύτη”.

Το καλοκαίρι του 2001 σε συνεργασία με την Θεατρική Διαδρομή ανέβασαν στην Επίδαυρο και σε περιοδεία τους “Ιππείς” του Αριστοφάνη, μαζί με τον Γιώργο Παρτσαλάκη.

Το καλοκαίρι του 2002, πάλι συνεργαζόμενος με την Θεατρική Διαδρομή, ανέβασαν στην Επίδαυρο και σε περιοδεία την “Λυσσιστράτη” του Αριστοφάνη ενώ την ίδια χρονιά ανέβασε στο Θέατρο Αμιράλ το πολυβραβευμένο έργο του Άντονυ Σάφερ, Sleuth, σε παραγωγή Βαγγέλη Λειβαδά.

Το 2001 έκανε ένα χειρουργείο και ένα δεύτερο στο ίδιο σημείο το 2014, για ισχυρές κακώσεις του αυχενικού.Είχε ισχυρούς πόνους στην πλάτη, μέχρι μουδιάσματα τα οποία οδηγούσαν σε πλήρη ακινησία κάνοντας το δημοφιλή ηθοποιό να μην μπορεί να εργαστεί.

Ο Τάσος Χαλκιάς είναι παντεμένος με την επίσης ηθοποιό, Πένυ Παπουτσή. Οι δύο ηθοποιοί είναι μαζί από το 1974 ενώ έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, τον Άρη, που δουλεύει ως αθλητικογράφος, και την Ηλιάνα, η οποία σπουδάζει σκηνογραφία.

Τάσος Χαλκιάς: Εργολαβία

Ο Γιώργος Φούντας ήταν Έλληνας ηθοποιός, από τους σημανικότερους του κινηματογράφου, θεάτρου και της τηλεόραση,. Έπαιξε σε περισσότερες από 50 ταινίες και δημιούργησε τον δικό του κινηματογραφικό τύπο, του δυναμικού, παραδοσιακού, αλλά και με ευαισθησίες άνδρα. Η ατάκα του προς τη συμπρωταγωνίστριά του Μελίνα Μερκούρη «Φύγε, Στέλλα, κρατάω μαχαίρι!» («Στέλλα») παραμένει αξέχαστη.

Ο Γιώργος Φούντας γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1924 στο Μαυρολιθάρι Φωκίδας. Πατέρας του ο Ευθύμιος Φούντας (Καμαράκης) και μητέρα του η Αγγελική το γένος Καδδά σε μια οικογένεια με πέντε αδέρφια τον Παναγιώτη την Μαργαρίτα την Ευφρωσύνη την Λουκία και τον Σωτήρη. Ενώ ήταν ακόμη μικρός, εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα και συγκεκριμένα στη Ριζούπολη. Τελειώνοντας το Δημοτικό άρχισε να εργάζεται στο γαλατάδικο του πατέρα του στου Ψυρρή, αλωνίζοντας μ’ ένα ποδήλατο την Αθήνα. Φοιτά σε νυχτερινό σχολείο, παίζει μποξ και ποδόσφαιρο στην ΑΕΚ, αν και αργότερα θα γίνει γνωστός ως οπαδός του Παναθηναϊκού.

Ο κινηματογράφος πάντα τον γοήτευε και όταν του δόθηκε η ευκαιρία έλαβε μέρος στα δοκιμαστικά της ταινίας του Γιώργου Τζαβέλλα «Χειροκροτήματα» (1943). Κέρδισε ένα μικρό ρόλο, παίρνοντας το βάπτισμα του πυρός στη μεγάλη οθόνη. Στη συνέχεια σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, με δάσκαλο τον κορυφαίο έλληνα ηθοποιό Αιμίλιο Βεάκη.

Φαντάρος πραγματοποιεί την πρώτη του θεατρική εμφάνιση στο θέατρο «Περοκέ», με το «Νυφιάτικο τραγούδι» του Νότη Περγιάλη. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον θίασο Μουσούρη και τον θίασο της Κατερίνας. Αρχές του 1951 συναντά τον Φίνο και παίζει στη «Νεκρή Πολιτεία» του Φρίξου Ηλιάδη, που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών κι έκανε γνωστή στο διεθνές κοινό την πρωταγωνίστρια της Ειρήνη Παππά.

Την ίδια χρονιά ο Γιώργος Φούντας συμμετέχει στο εμβληματικό νεορεαλιστικό δράμα του Γρηγόρη Γρηγορίου «Πικρό ψωμί» και το 1954 πρωταγωνιστεί στη «Μαγική Πόλη» του Νίκου Κούνδουρου, όπου γίνεται ευρύτερα γνωστός. Σταθμό στην καριέρα του αποτελεί το ερωτικό δράμα του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα» (1955). Η ατάκα «Φύγε, Στέλλα, κρατάω μαχαίρι!», που εκστόμισε στη συμπρωταγωνίστριά του Μελίνα Μερκούρη παραμένει κλασική.

Η ταινία κέρδισε τη«Χρυσή Σφαίρα» καλύτερης ξένης ταινίας και ο Γιώργος Φούντας αρχίζει να γίνεται γνωστός και στο εξωτερικό. Ο κινηματογράφος, τώρα, αποτελεί την πρώτη του προτεραιότητα. Αφήνει το θέατρο, στο οποίο θα επιστρέψει χρόνια αργότερα.

Το 1960 ο Γιώργος Φούντας ξανασυναντιένται με τη Μελίνα Μερκούρη στην ταινία του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή». Ξεχωριστή χρονιά ήταν το 1963, όταν τα «Κόκκινα Φανάρια» του Βασίλη Γεωργιάδη φτάνουν ένα βήμα πριν από το Όσκαρ Ξένης Ταινίας (το χάνουν από το «8 ½» του Φελίνι). Τον ίδιο χρόνο γνωρίζει τη λυγερόκορμη χορεύτρια Χρυσούλα Ζώκα (1931-2015). Την ερωτεύεται κεραυνοβόλα και την παντρεύεται σε δεύτερο γάμο. Ο γιος του Πάνος έρχεται να συμπληρώσει την ευτυχία τους. Είχε αποκτήσει δύο ακόμη παιδιά από τον πρώτο του γάμο.

Το 1997 ολοκλήρωσε την κινηματογραφική του καριέρας, συμμετέχοντας στο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ της Βίκυ Πεζίρη «Οι Λεβέντες της Θάλασσας» για τους σφουγγαράδες της Καλύμνου. Στην κινηματογραφική του διαδρομή, που ξεπέρασε τον μισό αιώνα, ο Γιώργος Φούντας διακρίθηκε όχι μόνο για τον τρόπο που έπαιζε, αλλά και για τον τρόπο που αγκάλιαζε και φιλούσε τις συμπρωταγωνίστριές του στην οθόνη, κάτι που τον είχε καταστήσει αυθεντικό σύμβολο του σεξ, μακριά από το στιλ του ζεν πρεμιέ, ως ένα δυναμικό, παραδοσιακό, αλλά και με ευαισθησίες αρσενικό.

Ο Γιώργος Φούντας τιμήθηκε δύο φορές με το βραβείο α’ ανδρικού ρόλου του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στις ταινίες «Με τη Λάμψη στα Μάτια» (1966) και «Πυρετός στην Άσφαλτο» (1967).

Από το 1970 και έπειτα, η παρουσία του Γιώργου Φούντα στον κινηματογράφο άρχισε να μειώνεται. Το 1973 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση, για τη σειρά Κατοχή, που προβαλλόταν στην ΥΕΝΕΔ. Δύο χρόνια αργότερα, έλαβε βασικό ρόλο στη σειρά Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται. Η τελευταία του ταινία ήταν το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ της Βίκυ Πεζίρη, Οι λεβέντες της θάλασσας (1997).

Την τελευταία δεκαετία της ζωής του έπασχε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Ο Γιώργος Φούντας έφυγε από τη ζωή στις 28 Νοεμβρίου 2010, σε ηλικία 86 ετών και ετάφη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Γιώργος Φούντας: Φιλμογραφία

Χειροκροτήματα (1944)
Καταδρομή στο Αιγαίον (1946)
Νεκρή πολιτεία (1951)
Πικρό ψωμί (1951)
Μαύρη γη (1952)
Ανοιχτή θάλασσα (1954)
Γυναίκες δίχως άντρες (1954)
Ο άνεμος του μίσους (1954)
Το κορίτσι της γειτονιάς (1954)
Μαγική πόλις (1954)
Στέλλα (1955)
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας (1955)
Άσσοι του γηπέδου (1956)
Το κορίτσι με τα μαύρα (1956)
Γαλήνη (1958)
Γερακίνα (1958)
Η λίμνη των πόθων (1958)
Μόνο για μια νύχτα (1958)
Η ζαβολιάρα (1960)
Αν ήξερες παιδί μου (1960)
Αντίο ζωή (1960)
Η αυγή του θριάμβου (1960)
Λύτρωσε με αγάπη μου (1960)
Πόθοι στα στάχυα (1960)
Ποτέ την Κυριακή (1960)
Η κατάρα της μάνας (1961)
Η μεγάλη θυσία (1962)
Προδομένη αγάπη (1962)
Πολιορκία (1962)
Ζήλεια (1963)
Κάθαρμα (1963)
Τα κόκκινα φανάρια (1963)
Αλέξης Ζορμπάς (1964)
Ανεμοστρόβιλος (1964)
Κραυγή (1964)
Ο κράχτης (1964)
Το κορίτσι της Κυριακής (1964)
Ο επαναστάτης (1965)
Με τη λάμψη στα μάτια (1966)
Ο Ψαρόγιαννος (1966)
Οι στιγματισμένοι (1966)
Ο ανακατωσούρας (1967)
Πυρετός στην άσφαλτο (1967)
Τρούμπα ’67 (1967)
Πολύ αργά για δάκρυα (1968)
Η λεωφόρος της προδοσίας (1969)
Ο αντάρτης του βάλτου (1969)
Ο πρόσφυγας (1969)
Ο μεγάλος ένοχος (1970)
Έξοδος κινδύνου (1980)
Δεκαεπτά σφαίρες για έναν άγγελο (1981)
Το κορίτσι της Μάνης (1986)
Λεβέντες της θάλασσας (1997)

Τηλεοπτικές σειρές

Κατοχή (1973, ΥΕΝΕΔ)
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975, ΕΙΡΤ)
Γαλήνη (1976, ΕΡΤ)
Έξοδος κινδύνου (1978, ΕΡΤ)
Η κούρσα του θανάτου (1982, ΕΡΤ)
Στον αργαλειό του φεγγαριού (1985, ΕΡΤ2)
Γόβα στιλέτο (1993, ΑΝΤ1)

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.

Ο Γιάννης Φύριος γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου του 1914 στην Άνδρο και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Διονύση Δεβάρη, παλιού ηθοποιού του διάσημου σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Χριστομάνου.

ΟΓιάννης Φύριος εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1937 με το θίασο της Ηώς Παλαιολόγου και του Σπ. Πατρίκιου. Το 1952 πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο με την ταινία του Στέλιου Τατασόπουλου “Μαύρη γη”, μαζί με τους Γιώργο Φούντα, Φρόσω Κοκκόλα κ.α. Από τότε δε σταμάτησε ποτέ να εργάζεται στον κινηματογράφο και το θέατρο. Αν και δεν ανέλαβε πρωταγωνιστικούς ρόλους, ξεχώρισε για τον ιδιαίτερο τόνο της φωνής του και το κωμικό του ταλέντο.

Τη δεκαετία του ’80 οΓιάννης Φύριος συμμετείχε στις κλασικές βιντεοταινίες της εποχής και τη δεκαετία του ’90, με την έλευση της ιδιωτικής τηλεόρασης, πλέον έπαιζε στα σήριαλ της εποχής που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στις σειρές “Οι τρεις Χάριτες”, “Το ρετιρέ” και “Ντόλτσε Βίτα”.

Βέβαια ο τηλεοπτικός του ρόλος που του χάρισε αναγνώριση και στις νεότερες γενιές λόγω και των επαναλήψεων, ήταν στο Κωνσταντίνου και Ελένης, καθώς θεωρείται από τα καλύτερα guest της σειράς. Με τον Χάρη Ρώμα συνεργάστηκε ξανά στο “Καφέ της Χαράς” όπου ενσάρκωσε τον παππού Σταύρακα.

Τα τελευταία χρόνια οΓιάννης Φύριος έμενε στους Αμπελοκήπους και είχε ένα γιο που τον έλεγαν Ντίνο. Η γυναίκα του, επίσης ηθοποιός, Πόλα Κοντολέοντος, έφυγε από τη ζωή στις 13/12/2013.

Ο Γιάννης Φύριος έφυγε από τη ζωή στις 16 Απριλίου του 2007 και ετάφη στο Νεκροταφείο του Ζωγράφου.

Γιάννης Φύριος: Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε πολύ το greekactor.blogspot.com για τις πληροφορίες.

O Πέτρος Φυσσούν γεννήθηκε στις 05 Οκτωβρίου του 1933 στο Αγρίνιο από πατέρα πρόσφυγα από τη Ρωσία, που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση.

ΟΠέτρος Φυσσούν φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και μέχρι το 1956 συμμετείχε στις παραστάσεις του Κάρολου Κουν στο Θέατρο Τέχνης. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο (1961-1965), το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (1976-1978) κι έπαιζε σε πληθώρα παραστάσεων του ελευθέρου θεάτρου, είτε ως συνεργαζόμενος ηθοποιός, είτε ως θιασάρχης.

Ερμήνευσε σχεδόν όλα τα είδη της θεατρικής τέχνης: δράμα, κωμωδία, τραγωδία, αλλά και επιθεώρηση. Στις 6 Ιουλίου 1990 εμφανίστηκε στην Επίδαυρο ως Κρέοντας στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Την παράσταση είχε σκηνοθετήσει ο Μίνως Βολανάκης.

Στον κινηματογράφο οΠέτρος Φυσσούν πρωτοεμφανίσθηκε το 1958 στην ταινία του Νίκου Κούνδουρου «Οι παράνομοι». Τιμήθηκε με βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τις ερμηνείες του στις ταινίες «Αδελφός Άννα» του Γρηγόρη Γρηγορίου (1963) και «Προδοσία» του Κώστα Μανουσάκη (1964).

Στην τηλεόραση οΠέτρος Φυσσούν έπαιξε σε πολλές σειρές («Άγγιγμα Ψυχής», «Κίτρινος Φάκελλος», «Ακριβή μου Σοφία», «Τα Ψάθινα Καπέλλα») και ξεχώρισε για το ρόλο του συνταγματάρχη Λιάπκιν, στη μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Μ. Καραγάτση, από τον Βασίλη Γεωργιάδη το 1979.

ΟΠέτρος Φυσσούν είχε συμμετάσχει στα Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών (1965), Μόσχας και τότε Λένιγκραντ (1966), Αθηνών, Φιλίππων αλλά και στα Επιδαύρια. Υπήρξε θιασάρχης και θεατρικός επιχειρηματίας αλλά και μέλος του Ινστιτούτου Καταναλωτών. Τιμήθηκε με πολλά βραβεία όπως Α΄ ανδρικού ρόλου στα Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου 1963 και 1964 καθώς και με Α΄ Βραβείο ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεάτρου Ιθάκης το 1975.

Έχω περπατήσει ξυπόλητος, έχω φάει σκουπίδια, οκτώ ετών πουλούσα κουλούρια για να ζήσω», έχει πει για τα παιδικά τους χρόνια ο Πέτρος Φυσσούν και αυτή η περιγραφή είναι μάλλον αρκετή.

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1982 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με τον συνδυασμό του Βασίλη Εφραιμίδη, που υποστηρίχθηκε από το ΚΚΕ. Στις διπλές βουλευτικές εκλογές του 2012 ήταν υποψήφιος στη Β’ Αθηνών με το συνδυασμό «Κοινωνία – Πολιτική Παράταξη Συνεχιστών του Καποδίστρια».

ΟΠέτρος Φυσσούν υπήρξε παντρεμένος σε δεύτερο γάμο με την Τέτα Χατζηχρήστου, κόρη του Κώστα Χατζηχρήστου, με την οποία απέκτησαν μία κόρη, την Άνια. Ο πρώτος γάμος του με τη σουηδή ηθοποιό Μοντ Χόνσον είχε καταλήξει σε διαζύγιο. Αδερφός του ήταν ο επίσης ηθοποιός Κώστας Φυσσούν.

Ο Πέτρος Φυσσούν πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου 2016, σε ηλικία 83 ετών, από λοίμωξη του αναπνευστικού. Τις τελευταίες εβδομάδες νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Σωτηρία», με σοβαρά προβλήματα υγείας. Η κηδεία του έγινε την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου Πευκακίων.

Πέτρος Φυσσούν: Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.

Ο Φίλιος Φιλιππίδης ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, γνωστός για τους λαϊκούς τύπους του «Αγκόπ» και του «Προκόπη», τους οποίους έπλασε και πρωτοπαρουσίασε στο ελληνικό κοινό.

Ο Φίλιος Φιλιππίδης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1916 και μετά τη μικρασιατική καταστροφή ακολούθησε την οικογένειά του στην Αθήνα. Αυτοδίδακτος ηθοποιός, γρήγορα ξεχώρισε για το υποκριτικό του ταλέντο κι έγινε ένας από τους δημοφιλέστερους πρωταγωνιστές του βαριετέ.

Κατέκτησε το κοινό παίζοντας σε μικρές σκηνές στις συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά, καθώς και στην επαρχία. Το 1947 συγκρότησε τον πρώτο του θίασο και επί τριακονταετία παρουσίασε ως θιασάρχης ή συνθιασάρχης πλήθος μουσικά έργα στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό (Αίγυπτο, ΗΠΑ, Καναδά).

Ο Φίλιος Φιλιππίδης υπήρξε πατριός της ηθοποιού Μαρίας Μαρμαρινού (1936-2013), πρώην συζύγου του Γιώργου Κωνσταντίνου.

Έγινε πασίγνωστος τη δεκαετία του πενήντα μέσα από τη ραδιοφωνική του εκπομπή στο σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων, την οποία παρουσίαζε με τον κονφερασιέ Ηλία Καραμανέα. Υποδυόταν τον Αγκόπ, ένα αφελή και ολίγο κουτοπόνηρο Αρμένη πρόσφυγα, ο οποίος σκορπούσε άφθονο γέλιο με την ελλιπή γνώση των ελληνικών και τις παραποιημένες γλωσσικά εκφράσεις του, όπως «ραδικόφωνο» (ραδιόφωνο), «φηριμίδα» (εφημερίδα), «μη με επιδιορθώνεις» (μη με διορθώνεις) και πολλές άλλες.
Έπαιξε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, στις οποίες εκτός από τον «Αγκόπ» παρουσίασε κι ένα νέο λαϊκό τύπο, τον καλοκάγαθο «Προκόπη», του οποίου διεκτραγωδούσε τα έργα και τις ημέρες.

Καλλιτέχνης με ιδιαίτερη προσωπικότητα ο Φίλιος Φιλιππίδης, έγραφε ο ίδιος τα περισσότερα από τα νούμερα που ερμήνευε και τα σενάρια των ταινιών του. Το 1973 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο κι έμεινε κατάκοιτος, για να υποκύψει τελικά στο Ρεγγίνειο Ίδρυμα, όπου νοσηλευόταν, στις 19 Μαρτίου 1981. Η κηδεία του έγινε στην Ευαγγελική Εκκλησία της Αθήνας.

Φίλιος Φιλιππίδης: Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες

Ο Άκης Φλωρεντής, ήταν Έλληνας ηθοποιός εβραϊκής καταγωγής. Γεννήθηκε στην Αθήνα ως Μπαρούχ Φλωρεντίν στις 06 Ιανουαρίου του  1955. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ σπούδασε και μουσική.

Είχε πάρει μέρος σε πολλές βιντεοταινίες και είχε γράψει τη μουσική σε ορισμένες ταινίες. Τα τελευταία χρόνια έπαιζε κιθάρα, πιάνο και ακορντεόν σε γνωστό κέντρο της Πλάκας, ενώ ήταν και καλός τραγουδιστής.

Ο θάνατος τον βρήκε στις 8 Φεβρουαρίου του 2015 σε ηλικία 60 ετών κι ενώ νοσηλευόταν επί 10 ημέρες σε νοσοκομείο της Αθήνας. Κηδεύτηκε στο Εβραϊκό Νεκροταφείο της Νίκαιας την επόμενη μέρα.

Άκης Φλωρεντής: Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.