Ο Νίκος Γαρυφάλλου γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 28 Οκτωβρίου του 1937. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη το 1964. Έκανε ντεμπούτο στο θέατρο το 1965 με το θίασο του Τίτου Βανδή στο έργο «Ενας όμηρος».
Ο Νίκος Γαρυφάλλου συνεργάστηκε με τους θιάσους Κώστα Χατζηχρήστου, Μίμη Φωτόπουλου, Διονύση Παπαγιαννόπουλου, Δημήτρη Μυράτ («Αγία Ιωάννα των σφαγείων» του Μπρεχτ), Δημήτρη Χορν, («Ριχάρδος Γ’» του Σαίξπηρ), Αλέκου Αλεξανδράκη – Νόνικας Γαληνέα, Ελλης Λαμπέτη («Βυσσινόκηπος» του Τσέχοφ), Δημήτρη Παπαμιχαήλ – Ελένης Κούρκουλα («Το ημερολόγιο της Αννας Φρανκ») κ.ά.
Συνεργάστηκε επίσης με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο του Στέφανου Ληναίου και της Ελλης Φωτίου, το Εθνικό κ.ά. Εμφανίζεται επίσης ως Νίκος Γαροφάλλου και ως Νίκος Γαρουφάλλου.
Ο Νίκος Γαρυφάλλου έπαιξε στις κινηματογραφικές ταινίες, «Μια τρελή σαραντάρα», «Η βαρόνη και ο Προκόπης», «Η περιπτερού», το «Προξενιό της Αννας» και στις τηλεοπτικές σειρές «Το ταξίδι», «Μαρία Δημάδη», «Οι άθλιοι των Αθηνών», «Οι φρουροί της Αχαΐας», «Μαντάμ Σουσού», «Σοφία ορθή» κ.ά.
Εμφανίστηκε, επίσης, σχεδόν σε όλες τις σειρές της Κάκιας Ιγερινού («Περί ανέμων και υδάτων», «Στο φως του φεγγαριού» κ.ά.). Ήταν σύζυγος της σεναριογράφου και ηθοποιού, Κάκιας Ιγερινού.
Στις 20 Αυγούστου του 2009 ένα αυτοκίνητο παρέσυρε τον Νίκο Γαρυφάλλου έξω από την εξοχική του κατοικία στο Λουτράκι. Ο ηθοποιός υπέστη σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και έδωσε σκληρή μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. Δεν τα κατάφερε όμως. Ο Νίκος Γαρυφάλλου άφησε την τελευταία του πνοή πέντε ημέρες μετά στις 25 Αυγούστου 2009.
Η Άλκηστις Γάσπαρη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928 και πέθανε στην ίδια πόλη το 2005.
Σπούδασε στην Ακαδημία Κινηματογραφικών Σπουδών, παράλληλα με το Γυμνάσιο και στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν (αποφοίτησε το 1951).
Θεατρική επιχειρηματίας και θιασάρχις επί σειρά ετών. Ίδρυσε το 1965 θέατρο Όρβο επί της οδού Βουκουρεστίου που λειτούργησε επί τριάντα χρόνια.
Το 1966 ίδρυσε το θερινό θέατρο Όρβο επί της οδού Μαυρομματαίων (πρώην Ν. Χατζίσκου), δίνοντας στο χώρο τη μορφή μικρού αρχαίου θεάτρου. Το 1971 το δικτατορικό καθεστώς της αφαίρεσε την άδεια του θεάτρου.
Μετά την απώλεια και του χειμερινού το 1994 προσανατολίστηκε στην ίδρυση ενός μικρού άλλου επί της οδού Κυψέλης. Μεταφράστρια θεατρικών έργων σε συνεργασία με το σύζυγό της, παιδαγωγό και λόγιο, Νικόλαο Αλβέρτη.
Δίδαξε υποκριτική στη Δραματική Σχολή της Καλλιτεχνικής Εταιρείας Αθηνών Γ. Μπέλλου (1977-1988). Πρώτος της σύζυγος ήταν ο θεατρ. επιχειρηματίας Γρηγόρης Κατσάνης.
Φιλμογραφία Οι κολασμένοι (1953) Δολάρια και όνειρα (1956) Οι δοσατζήδες/ Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι(1959) [Άννα]
Η Άννα Γεραλή γεννήθηκε το 1946. Τελείωσε τη σχολή του Εθνικού θεάτρου. Πατέρας της ο ποιητής Γιώργος Γεραλής (1917-1996) ενώ ήταν παντρεμένη με τον διευθυντή φωτογραφίας, Συράκο Δανάλη (1927-2017).
Η Μαργαρίτα Γεράρδου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 17 Νοεμβρίου 1930 και πέθανε στις 31 Μαρτίου 2014. Σε ηλικία μόλις 20 ετών πρωταγωνίστησε στην ταινία τα «Αρραβωνιάσματα» σε σκηνοθεσία Μαρίας Πλυτά μαζί με τον Αιμίλιο Βεάκη και τον Νίκο Τζόγια.
Στη συνέχεια είχε συνεχή παρουσία στον ελληνικό κινηματογράφο με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε περισσότερες από 60 ταινίες δίπλα σε ηθοποιούς, όπως οι Μάνος Κατράκης, Ντίνος Ηλιόπουλος, Παντελής Ζερβός, Θανάσης Βέγγος, Νίκος Ξανθόπουλος, Βασίλης Αυλωνίτης, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Αλέκος Τζανετάκος και πολλοί άλλοι. Τελευταία της κινηματογραφική παρουσία ήταν το 2001 στην ταινία «Αλεξάνδρεια» της Μαρίας Ηλιού.
Επίσης είχε σημαντική παρουσία στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα όπως: «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε», «Ο Λεπρέντης», «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», «Το πανηγύρι», «Παντρολογήματα», «Στέλλα Βιολάντη», «Ρινόκερος», «Η Λοκαντιέρα», «Ο ματωμένος γάμος», «Ο Ταρτούφος», «Δεσποινίς ετών 39…» κ.α.
Στην τηλεόραση έπαιξε στο «Μια Αθηναία στην Αθήνα», στο «Ο άνθρωπος δίχως πρόσωπο», «Οι Πανθέοι» και «Το τρίτο στεφάνι». Παράλληλα συμμετείχε στο «Θέατρο της Δευτέρας» παίζοντας στο «Λίβινγκ ρουμ» του 1976 σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη και στο «Δίλημμα» του 1977, σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Κωστελέτου.
Η Ελένη Γερασιμίδου γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 1949 στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης όπου και μεγάλωσε και είναι Ελληνίδα ηθοποιός και πολιτικός. Η καταγωγή της είναι από τον Πόντο και αποφοίτησε από την Δραματική σχολή του Ζίζου Χαρατσάρη, το 1973. Αδερφή της μάλιστα, ήταν η επίσης ηθοποιός Νατάσα Γερασιμίδου, η οποία απεβίωσε στις 27 Αυγούστου 2002.
Η Ελένη Γερασιμίδου με το σύζυγό της, Αντώνη Ξένο.
Εδώ και πολλά χρόνια, η Ελένη Γερασιμίδου είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Αντώνη Ξένο, με τον οποίο είχαν συμπρωταγωνιστήσει στο σήριαλ, “Εμείς κι Εμείς”. Το ζευγάρι έχει αποκτήσει μια κόρη, την Αγγελική, που ασχολείται με την σκηνοθεσία αλλά και την υποκριτική.
Στις εκλογές Μαΐου και Ιουνίου του 2012 καθώς και του Ιανουαρίου του 2015, η Ελένη Γερασιμίδου εξελέγη βουλευτής με το ΚΚΕ στην εκλογική περιφέρεια της Β’ Θεσσαλονίκης. Επίσης, εξελέγη στις εκλογές του 2019 στην περιφέρεια Α’ Ανατολικής Αττικής, ωστόσο παραιτήθηκε και την έδρα κατέλαβε ο Γιάννης Γκιόκας.
Η Νόνικα Γαληνέα(Αντιγόνη Μουτούση) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, συγγραφέας, μεταφράστρια, επιχειρηματίας. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Ιουνίου 1938. Εχει μεταφράσει 17 θεατρικά έργα και έχει εκδώσει σε βιβλίο την αυτοβιογραφία της με τίτλο: “Η Ζωή μου”. Το 2006 βραβεύτηκε για την προσφορά της στο ελληνικό θέατρο με το έπαθλο «Κυβέλη».
Η Νόνικα Γαληνέα είναι η πρώτη Ελληνίδα που έχει 50 χρόνια συνεχούς παρουσίας στο θέατρο ,η πρώτη Ελληνίδα ηθοποιός που ερμήνευσε στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου στην αγγλική γλώσσα και η μόνη που έχει πρωταγωνιστήσει 6 φορές στο Μέγαρο μουσικής Αθηνών.
Πατέρας της ο Πέτρος Γαληνέας, δικηγόρος από την Καρδαμύλη της Μάνης. Διατέλεσε διευθυντής των Μύλων Αγίου Γεωργίου. Αργότερα διατηρούσε γραφείο στην οδό Νίκης όπου διαχειριζόταν περιουσιακά στοιχεία της οικογένειας Μυταράκη από όπου προερχόταν η δεύτερη σύζυγός του.
Μητέρα της η Θεοδοσία (Dorette) Kαραϊωσηφόγλου (1912-2010) η οποία κατόπιν του χωρισμού της με τον Πέτρο Γαληνέα, παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Παναγιωτόπουλο και τα τελευταία χρόνια της ζωής της σύζυγός της ήταν ο εφοπλιστής και τραπεζίτης Στρατής Ανδρεάδης (1905-1989).
Η Νόνικα Γαληνέα φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Μακρή και στην ηλικία των 14 ετών μεταγράφηκε στη Φλωρεντία. Τον επόμενο χρόνο πήγε στο αγγλικό σχολείο Montre-Satelard School στην Ελβετία, και στην ηλικία των 18 εγγράφηκε στο Densons Secretarial College στο Λονδίνο. Κατόπιν σπούδασε στο Weber Douglas School of Singing and dramatic art.
Η Νόνικα Γαληνέα παντρεύτηκε τον Νίκο Μουτούση, νευρολόγο στην Ελλάδα, και έζησαν στο Παρίσι για 5 χρόνια όπου έκαναν τρία παιδιά τις δίδυμες Αλεξία και Αριέττα (γ.1957) και την Μαρία-Αμαλία (γ.1961). Η Αριέττα Μουτούση έχει σημαντική πορεία στο θέατρο και την τηλεόραση ενώ η Αμαλία Μουτούση έχει πολύ σημαντική πορεία στο χώρο του θεάτρου.
Η σταδιοδρομία της ξεκινάει με εξετάσεις στο Θέατρο τέχνης το 1963 όπου η πρώτη της παράσταση ήταν με τους Όρνιθες του Αριστοφάνη. Συνεργαζόταν με τον Κάρολο Κουν, την Κατίνα Παξινού, τον Δημήτρη Χορν, την Άννα Συνοδινού, τον Αλέξη Μινωτή, τον Δημήτρη Μυράτ κ.α. Από το 1969, έζησε και συνεργάστηκε με τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Μαζί, δημιούργησαν δύο θεατρικές σκηνές, το Θέατρο Ιλίσια και το Στούντιο Ιλίσια.
Στη συνέχεια, η Νόνικα Γαληνέα συνεργάστηκε με το Εθνικό θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και το Αμφιθέατρο. Επίσης, έκανε πολλές συνεργασίες με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και παραστάσεις στη Μεγάλη και στη Μικρή Επίδαυρο, καθώς και στο Κόβεντ Γκάρντεν στο Λονδίνο. Έχει συνεργαστεί με αναγνωρισμένους καλλιτέχνες όπως ο Μίνως Βολανάκης, ο Γιάννης Κόκκος, ο Σπύρος Ευαγγελάτος, ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο Ανδρέας Βουτσινάς, ο Stuart Burge, ο Διονύσης Φωτόπουλος, η Θεώνη Βαχλιώτη-Όλντριτζ, ο Νίκος Πετρόπουλος κ.α.
Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών, ένα μεγάλο διάστημα του χρόνου της ζει στο Λονδίνο. Έχει μεταφράσει δεκαεπτά θεατρικά έργα, πολλά εκ των οποίων έχουν δημοσιευτεί. Έχει εκδώσει την αυτοβιογραφία της: «Η ζωή μου» εκδόσεις Λιβάνη 2005, «Επέστρεφε» εκδόσεις Ιανός, 2007. Διακρίσεις: Το 2006, βραβεύτηκε με το έπαθλο «Κυβέλη»,για την προσφορά της στο ελληνικό θέατρο.
Η Νόνικα Γαληνέα έφυγε από τη ζωή στις 02 Ιουνίου του 2023 σε ηλικία 84 ετών, μετά από προβλήματα υγείας που είχε τα τελευταία χρόνια. Την είδηση έκανε γνωστή η Χριστίνα Πολίτη.
Η κηδεία της Νόνικας Γαληνέα έγινε την Τρίτη 06 Ιουνίου του 2023, στη 13:00 το μεσημέρι, στο Α’ νεκροταφείο Αθηνών. Θερμή παράκληση της οικογένειας ήατν να μην εισέλθουν οι κάμερες στον χώρο του νεκροταφείου.
Ο Νίκος Γαλιάτσος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1947 . Σπούδασε στις Δραματικές Σχολές Πέλου Κατσέλη και «Θεάτρου Τέχνης» Κάρολου Κουν.
Πρώτη εμφάνιση έκανε το 1969 με το θίασο Φαίδωνα Γεωργίτση – Μπέττυς Αρβανίτη, στα έργα Άννα Κρίστι και Ο βροχοποιός.
Στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους και έπαιξε στα έργα: Μαντώ Μαυρογένους, Η Κυρία με τις καμέλιες, Εχθρός Λαός, Η όπερα της πεντάρας, Τρωάδες, Ερωφίλη, Κατζούρμπος, Ένας Όμηρος, Τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ, Η τύχη της Μαρούλας, Κατάθεση, Ο κύκλος με την κιμωλία, Ο ψεύτης, Εκάβη, Μήδεια, Ο ηλίθιος, Πέρσες (Δαρείος), Όνειρο καλοκαιριάτικης νύχτας, Το διπλανό κρεβάτι, Μάκβεθ, Στάση λεωφορείου.
Στην τηλεόραση έπαιξε το ρόλο του Σαραντάπηχου στην τηλεοπτική σειρά «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» και συμμετείχε στις σειρές: «Γλυκό του κουταλιού», «Φίλα το βάτραχό μου».
Επίσης έπαιξε σημαντικούς ρόλους από το αρχαίο δράμα, όπως τον Δαρείο στους «Πέρσες» του Αισχύλου, αλλά και από το παγκόσμιο δραματολόγιο.
Εμφανίστηκε στις ταινίες «Ολγα, αγάπη μου», «Το ανθρωπάκι», «Η ζούγκλα των πόλεων», «Το φράγμα», «Μετέωρο και σκιά». Ως μέλος του ΣΕΗ ανέπτυξε συνδικαλιστική δραστηριότητα. Τον πρόδωσε η καρδιά του που σταμάτησε να χτυπά στα 65 του χρόνια στις 16 Δεκεμβρίου 2011.
Φιλμογραφία Μια κυρία στα μπουζούκια (1968) Όλγα αγάπη μου (1968) Εραστές του μεσαίου τοίχου (1968) Το ανθρωπάκι (1969) Η ζούγκλα των πόλεων (1970) Ξένοιαστος παλαβιάρης (1971)[στη κηδεία]ΩΣ ΓΑΛΙΑΤΣΑΤΟΣ Βρώμικες κυρίες (1975) Κλειστό παράθυρο (1977) Κραυγή Γυναικών (1978) Άρχοντες (1978) Το φράγμα (1982) Είμαι… (1984) Μετέωρο και σκιά (1985) Το μήλο της έριδος (2000) [κος Καΐρης]
Γεννήθηκε την Πρωτομαγιά του 1960 στην Αθήνα. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1981, στα 21 του χρόνια, όταν πρωταγωνίστησε στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη Τα τσακάλια. Μ’αυτή την ταινία αμέσως καθιερώθηκε και έγινε ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός στον κόσμο, κυρίως τη νεολαία της εποχής.
Έπειτα ξεκίνησε η ξέφρενη ανοδική πορεία στην καριέρα του με πολλές επιτυχημένες εμπορικά ταινίες (κάποιες για τον κινηματογράφο, αλλά οι περισσότερες για την αγορά του βίντεο, που βρισκόταν τότε στην χρυσή περίοδό της) όπως Βασικά καλησπέρα σας (Οι ραδιοπειρατές)
, Ρόδα, τσάντα και κοπάνα, Σατανάδες στα σχολεία, Ταξίδι στην πρωτεύουσα, Καμικάζι αγάπη μου, Οι επικίνδυνοι, Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ, Όταν οι ρόδες χορεύουν, Περάστε φιλήστε τελειώσατε.
Έτσι, ο Σταμάτης Γαρδέλης μετατράπηκε σε ποπ είδωλο της δεκαετίας του 1980 και σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Σύμφωνα με τον ίδιο, εν μέρει εγκλωβίστηκε στους ρόλους αυτούς, γνωρίζοντας την προκατάληψη και την απόρριψη όταν προσπαθούσε πολύ να κάνει κάτι διαφορετικό.
Τα τελευταία χρόνια απείχε από την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, ασχολούμενος κυρίως με το θέατρο. Το 2010 – 2011 πραγματοποίησε διπλή επιστροφή στα τηλεοπτικά πράγματα, συμμετέχοντας ως διαγωνιζόμενος στο πρόγραμμα Dancing with the Stars του ANT1 και κάνοντας εμφάνιση στην τηλεοπτική σειρά της Μυρτώς Κοντοβά και του MEGA Μίλα μου Βρώμικα.
Τζόλυ Γαρμπή: Η ψυχομάνα του ελληνικού κινηματογράφου που πέθανε μόνη και ξεχασμένη σε γηροκομείο.
Ως άλλη μια μεγάλη κυρία του ελληνικού κινηματογράφου, η Τζόλυ Γαρμπή ήρθε στην επικράτεια του σινεμά σε προχωρημένη ηλικία. Πρόφτασε όμως να αφήσει το χνάρι της στο σελιλόιντ.
Με τους χαρακτηριστικούς δεύτερους ρόλους της σε πολλές αξέχαστες ταινίες της χρυσής εποχής, μετατράπηκε σε μια τις πλέον αναγνωρίσιμες ώριμες κυρίες του σινεμά. Σίγουρα στην πιο αλησμόνητη θετή μάνα του πανιού.
Ψυχομάνα, θεία, σύζυγος, ακόμα και χήρα (γυμνασιάρχου!), η Τζόλυ Γαρμπή άφησε μια σπουδαία προσφορά στην υποκριτική τέχνη. Ιδιαίτερα στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Υποστηρίζοντας τους ανθρώπινους ρόλους της με αμεσότητα, συνέπεια και αληθοφάνεια. Ταλαντούχα και πάντα αξιοπρεπής, η ηθοποιός είχε υπηρετήσει ως νοσοκόμα στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο. Συμμετείχε αργότερα στην Αντίσταση, ενσαρκώνοντας στην ολότητά του τον ρόλο του κοινωνικά ευαίσθητου καλλιτέχνη.
Στην προσωπική της ζωή, η Τζόλυ Γαρμπή ήταν σύζυγος του επίσης μεγάλου ηθοποιού Θόδωρου Μορίδη. Αν και πέθαναν αμφότεροι ξεχασμένοι και παραγνωρισμένοι στο γηροκομείο. Ο δικός της θάνατος μάλιστα δεν θα γνωστοποιούνταν παρά δέκα μέρες αργότερα…
Η (Ιουλία) Τζόλυ Γαρμπή γεννιέται το 1913 στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής από Κεφαλλονίτες γονείς. Εκεί θα περάσει τα παιδικά της χρόνια. Όταν ήταν στην εφηβεία της η ελληνικής καταγωγής οικογένεια θα επιστρέψει στην πατρίδα και θα εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα.
Έχοντας ήδη κολλήσει το μικρόβιο της υποκριτικής, θα γίνει δεκτή το 1934 στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ταυτοχρόνως, παρακολουθεί μαθήματα πιάνου και τραγουδιού στο Ωδείο Αθηνών και δεν λέει να σταματήσει τη μάθηση. Αποφοιτώντας από το Εθνικό, θέλει να συνεχίσει τις σπουδές της στο εξωτερικό. Το 1938 θα τη βρει λοιπόν στο Παρίσι, θα την προλάβει όμως ο πόλεμος και θα επιστρέψει άρον-άρον στην πατρίδα. Δεν θα καθίσει όμως στα αυγά της.
Ήδη από τις πρώτες στιγμές του ελληνο-ιταλικού πολέμου, η Τζόλυ Γαρμπή θα φορέσει τη στολή της νοσοκόμας για τη φροντίδα των τραυματισμένων στρατιωτών, ενώ αργότερα, κατά την περίοδο της Αντίστασης, θα πάρει ενεργό μέρος στο ελληνικό αντάρτικο…
Η Τζόλυ Γαρμπή εμφανίστηκε στον κινηματογράφο ήδη από τα χρόνια που ήταν σπουδάστρια, παίρνοντας μέρος στη βουβή «Κοινωνική Σαπίλα». Το πραγματικό της ντεμπούτο θα έρθει ωστόσο δύο δεκαετίες αργότερα, όταν θα παίξει το 1954 στον «Δρόμο με τις ακακίες» και τον «Θανασάκη τον πολιτευόμενο» και θα δει τις πόρτες της εγχώριας κινηματογραφίας να ανοίγουν διάπλατα
Παρά το γεγονός ότι θα παίξει σε καμιά δεκαριά ταινίες μέχρι το 1960, ήταν αυτή τη δεκαετία που θα γινόταν ευρύτερα γνωστή στο ελληνικό κοινό. Πλέον είναι μια καθιερωμένη ηθοποιός του θεάτρου που ο κόσμος γνωρίζει στο πανί όντας πια σχεδόν στα πενήντα της.
Πλέον μπορεί να παίξει τη μάνα, την ψυχομάνα και τη θεία των ενζενί, αλλά και τη μεσόκοπη σύζυγο ή τη χήρα. Μια από τις χαρακτηριστικότερες «ώριμες κυρίες» του μεγάλου πανιού είχε μόλις γεννηθεί! Ξεχωρίζουν οι ρόλοι της που λάμπουν ακόμα στα αξέχαστα φιλμ «Το κλωτσοσκούφι» (1960), «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» (1960), «Η Λίζα και η άλλη» (1961), «Ο Ατσίδας» (1962), «Χτυποκάρδια στο θρανίο» (1963), «Η σωφερίνα» (1964), «Ευτυχώς… τρελάθηκα» (1966), «Η αρχόντισσα κι ο αλήτης» (1968), «Η νεράιδα και το παληκάρι» (1969), «Δάκρυα για έναν αλήτη» (1971), «Μια μάνα κατηγορείται» (1972) κ.ά.
Πέρα από τη μεγάλη κινηματογραφική της καριέρα, η Τζόλυ Γαρμπή ερμήνευσε ακόμα και οπερέτα, ενώ μεγάλη είναι επίσης η προσφορά της σε θέατρο και τηλεόραση. Τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση θα είναι στο σουρεαλιστικό «Αλαλούμ» (1982), δίπλα στον Χάρρυ Κλυνν…
Εξίσου μεγάλη ήταν και η καριέρα της στο γυαλί, παίζοντας σε σίριαλ και τηλεοπτικό θέατρο για 30 σχεδόν χρόνια. Ακόμα και σε βιντεοταινίες εμφανίστηκε η Τζόλυ. Είχε τη στόφα και την εμπειρία της μεγάλης ηθοποιού. Δεν φοβόταν μήπως καταστρέψει την καριέρα της…
Παρά το γεγονός ότι στο πανί εμφανίστηκε σε προχωρημένη ηλικία, η Τζόλυ προσπάθησε να απαλύνει τα σημάδια του χρόνου με πλαστικές μικροεπεμβάσεις, κάτι που δεν άρεσε καθόλου στη φοβερή και τρομερή Σαπφώ Νοταρά! Η οποία εκμυστηρευόταν στους συναδέλφους τους το μεγάλο μυστικό της Γαρμπή περί λίφτινγκ και τους καλούσε: «Μην κάνεις παρέα την Τζόλυ Γαρμπή. Αυτή κάνει τη νέα».
Η Τζόλυ Γαρμπή παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία τον επίσης αξέχαστο ηθοποιό Θεόδωρο Μορίδη, στο πλευρό του οποίου πέρασε ωστόσο τα τελευταία 60 χρόνια της ζωής της. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους και απέφευγε διαχρονικά τα φώτα της δημοσιότητας. Τα τελευταία τους χρόνια τα πέρασαν αποτραβηγμένοι στο εξοχικό τους στην Αττική, ενώ για τα στερνά τους μπήκαν σε οίκο ευγηρίας.
Μέχρι τότε ήταν δυστυχώς και οι δύο περασμένα νέα, κι έτσι ο θάνατός της στις 09 Δεκεμβρίου 2002 θα γινόταν γνωστός μόνο δέκα μέρες αργότερα. Έναν χρόνο μετά (22 Δεκεμβρίου 2003), πήγε να τη βρει στον άλλο κόσμο και ο Θόδωρος Μορίδης, όντας κι αυτός σε πολύ προχωρημένη ηλικία.
Η Τζόλυ Γαρμπή κηδεύτηκε στον Μαραθώνα, αν και όπως συμβαίνει με τους πραγματικά μεγάλους, κανείς δεν την έχει ξεχάσει πραγματικά. Θα τη θυμόμαστε πάντα με αυτή τη γλυκιά βραχνάδα στη φωνή και τη λιτή κινηματογραφική παρουσία ως μια σπουδαία ηθοποιό που παραμένει συνυφασμένη με τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου…
Η Τούλα Γαλάνη γεννήθηκε το 1949 στη Δράμα. Αναδείχθηκε Β΄Μις Ελλάς στα καλλιστεία του 1966 και σπούδασε χορό στη σχολή Γαλάνη. Ξεκίνησε με την αδελφή της Ιωάννα το τραγούδι από τις επιθεωρήσεις πίστας, όπου τραγουδούσαν, χόρευαν και παρουσίαζαν το πρόγραμμα. Το ’69-’70 στράφηκαν στο ελαφρολαϊκό τραγούδι και έκαναν αξιόλογη καριέρα σε Γερμανία και Αμερική, ως ”αδελφές Αλάσκα”.
Τούλα Γαλάνη: Φιλμογραφία
Η αδελφή μου θέλει ξύλο (1966) Οι στιγματισμένοι (1966) Αν μιλούσε το παρελθόν μου (1967) Έρωτες στη Λέσβο (1967) Λάουρα (1968) Μείνε κοντά μου αγαπημένε (1968) Κατηγορώ το κορμί μου (1969) Αν ήμουν πλούσιος (1972) Ένα ελεύθερο κορίτσι (1973) [Ρόζα Ανδριτσάκη] Ερωτισμός και πάθος (1974) [Νιόβη] Χασαμπούλια της Κύπρου (1975) Τα παιδιά της πιάτσας (1979)
Η Ρένα Γαλάνη – Ευθυμίου (Γαληνάκη Ειρήνη) γεννήθηκε το 1925. Ηθοποιός που ερμήνευε πάντα πολύ μικρούς ρόλους κυρίως σε ταινίες μελό, έλαβε μέρος σχεδόν σε όλες τις ταινίες του Νίκου Ξανθόπουλου και μάλιστα, κάποιες από αυτές σκηνοθέτησε ενώ έγραψε και το σενάριό τους.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Ελληνικού Ωδείου. Ήταν μέλος του Σ.Ε.Η. από το 1959. Εμφανίζεται στην αρχή της καριέρας της ως Ρένα Ευθυμίου. Η Ρένα Γαλάνη έλαβε μέρος συνολικά σε 78 ταινίες.
Η Μαριάννα Άννινου γεννήθηκε το 1903. Εκτός από ηθοποιός είχε γράψει και επιθεωρήσεις, όπως και ο πατέρας της, ο συγγραφέας Μπάμπης Άννινος.Μαριάννα Άννινου: ΦιλμογραφίαΧειροκροτήματα...
