Ο Πέτρος Γιαννακός ήρε μέρος σε αρκετές ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, δίπλα σε πολύ γνωστά ονόματα όπως ο Νίκος Σταυρίδης. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιαννακάκης και ήταν Χανιώτης. Γεννήθηκε το 1911 στα Χανιά και έφυγε από την ζωή στις 16 Ιουνίου του 1989. Σε μια ταινία του Τζαβέλλα του κόλλησε το προσωνύμιο «Κοκοβιός» από τον ομώνυμο ρόλο.
Το κοκοβιός (εκτός από ψάρι) προέκυψε να είναι και το παρατσούκλι του ηθοποιού. Πήρε μέρος σε διάφορους μουσικούς θιάσους, ενώ περιόδευσε επανειλημμένα ανά την Επικράτεια και με δικό του θίασο. Διακρίθηκε επίσης ως επιθεωρησιογράφος και ως τραγουδοποιός λαϊκών επιτυχιών.
ΟΠέτρος Γιαννακός έπαιξε σε πολλές ταινίες ως ηθοποιός αλλά ήταν ακόμα σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Το 1954 έγραψε το σενάριο και (μαζί με τον Φ. Φυλακτό) σκηνοθέτησε την κινηματογραφική διασκευή της οπερέτας «Χαλιμά». Πήρε μέρος σε διάφορους μουσικούς θιάσους, ενώ περιόδευσε επανειλημμένα ανά την Επικράτεια και με δικό του θίασο.
Έγραψε την ταινία «Οι δυο μάγκες του Πειραιά» το 1957 και το 1954 την ταινία «Οι παπατζήδες», ενώ έπαιξε και ο ίδιος σε πολλές ταινίες. Εκτός από ηθοποιός και λάτρης του ρεμπέτικου, στις ταινίες του ήταν και ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος. Διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Συνταξιούχων Ηθοποιών, ενώ έχει γράψει και τον ύμνο της ομάδας του ΠΑΟΚ.
Ο Μιχάλης Γιαννάτος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 11 Ιουλίου 1941. Εγκατέλειψε τη γενέτειρά του και έφυγε για την Ελλάδα το 1964 κατά τη διάρκεια των απελάσεων.Χαρακτηριστική φυσιογνωμία στον ελληνικό κινηματογράφο, είναι από τους λίγους που «βγήκε» από τα εγχώρια καλλιτεχνικά σύνορα.
Ο Μιχάλης Γιαννάτος και ο Άντονι Κουίν.
Σπούδασε στη δραματική σχολή του Ντίνου Δημόπουλου και πρωτοεμφανίστηκε ως επαγγελματίας ηθοποιός στην ταινία, “Οι Στιγματισμένοι” του Γιώργου Ζερβουλάκου το 1966. Μαθητής ακόμη, έπαιξε στην θεατρική παράσταση Καπετάν Μιχάλης δίπλα στον Μάνο Κατράκη.
Κατά τη μεγάλη κινηματογραφική του καριέρα, εμφανίστηκε σε πάνω από 100 ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και παραστάσεις. Ήταν ένας από τους αγαπημένους ηθοποιούς του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, στις ταινίες του οποίου συμμετείχε πάντα μετά την ταινία Μεγαλέξανδρος το 1981.
Ο Μιχάλης Γιαννάτος μιλούσε άπταιστα πέντε γλώσσες: Ελληνικά, Τουρκικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Ισπανικά. Αυτό τον βοήθησε αρκετά στην καριέρα του, ιδιαίτερα στη συμμετοχή του σε μεγάλες ξένες παραγωγές όπως, “Το Εξπρές του Μεσονυχτίου” του Άλαν Πάρκερ, “Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι” του Τζον Μάντεν, “Μόναχο” του Στίβεν Σπίλμπεργκ και άλλες.
Δούλεψε δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς όπως ο Άντονι Κουίν, Τζον Χαρτ, Νίκολας Κέιτζ, Πενέλοπε Κρουθ, Κρίστιαν Μπέιλ, Έρικ Μπάνα και Ντάνιελ Κρεγκ.
Έπαιξε επίσης στην ταινία Πολίτικη Κουζίνα του Τάσου Μπουλμέτη και στην Ευρωπαϊκή συμπαραγωγή Le Dernier Seigneur des Balkans (ελλ. Ο Τελευταίος Άρχοντας των Βαλκανίων).
Ο Μιχάλης Γιαννάτος ήταν παντρεμένος με τη Χάιδω, με την οποία και ήταν μαζί μέχρι και το θάνατό του. Μαζί είχαν τρία παιδιά: τον Γεράσιμο (γεννημένος το 1979), τον Ιωάννη (γεννημένος το 1980) και τη Μαρία (γεννημένη το 1982).
Από το 1979, όταν γεννήθηκε ο πρώτος του γιος, οΜιχάλης Γιαννάτος έπιασε δουλειά ως ρεσεψιονίστ στο ξενοδοχείο Κάραβελ, για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα, κρατώντας παράλληλα τις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες. Ο γιος του Γεράσιμος είπε: “Με αυτή τη δουλειά (ρεσεψιονίστ) ζούσαμε. Από το 1979, που γεννήθηκα εγώ, μέχρι το 1996, δούλευε νυχτερινή βάρδια στη ρεσεψιόν, ως τηλεφωνητής, στο Κάραβελ. Αυτή ήταν η κύρια δουλειά του.”
Ο Μιχάλης Γιαννάτος απεβίωσε στις 17 Σεπτεμβρίου 2013 σε ηλικία 72 ετών έπειτα από καρδιακή ανακοπή, καθώς παρακολουθούσε αγώνα ποδοσφαίρου μαζί με φίλους του στη γειτονιά. Όπως ο γιος του αναφέρει, κανείς από τους φίλους του δεν κατάλαβε ότι είχε “φύγει” μέχρι τη στιγμή που τον φώναξαν και δεν ανταποκρίθηκε.
Ο Έλληνας Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, Πάνος Παναγιωτόπουλος, εξέφρασε τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια. Στη δήλωσή του ανέφερε: “Ο Μιχάλης Γιαννάτος υπήρξε ένας εκλεκτός ηθοποιός, που ενσάρκωσε ρόλους σε πολλές σημαντικές Ελληνικές αλλά και διάσημες ξένες ταινίες. Ήταν όμως κι ένας από κείνους τους καλλιτέχνες και, κατά βάθος, ένας από κείνους τους ανθρώπους, που αποδεικνύουν καθημερινά ότι δεν είναι ανάγκη να έχεις τον πρώτο ρόλο για να πρωταγωνιστείς”.
Η Αλίκη Γεωργούλη ήταν ελληνίδα ηθοποιός, με σημαντική καριέρα στο θέατρο και επιλεγμένες εμφανίσεις στον κινηματογράφο. Υπήρξε η τρίτη σύζυγος του Αλέκου Αλεξανδράκη και η κινητήρια δύναμη πίσω από την ταινία του «Συνοικία το Όνειρο», που αντιμετώπισε μεγάλα προβλήματα με τη λογοκρισία, τη διανομή και την προβολή της, στις αρχές της δεκαετίας του ‘60.
Η Αλίκη Γεωργούλη γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1931 στην Αθήνα. Σπούδασε στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο δίπλα στον Μάνο Κατράκη στο έργο του Τζορτζ Μπέρναρ Σο «Ο άνθρωπος του Διαβόλου».
Έπαιξε πολλά χρόνια με τον Κατράκη και ύστερα με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, με τον οποίο υπήρξαν ζευγάρι και στη ζωή από το 1956 έως το 1960. Κατόπιν συνεργάστηκε με την Κατίνα Παξινού και τον Αλέξη Μινωτή, την Ξένια Καλογεροπούλου και τον Γιάννη Φέρτη, και ύστερα από μία δεκαετία αποχής από το θέατρο, το 1981, δημιούργησε το θέατρο «Αποθήκη» στου Ψυρρή, που στέγασε τα θεατρικά της όνειρα.
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1953 στο μελόδραμα της Μαρίας Πλυτά «Εύα» και στα επόμενα χρόνια δεν έπαιξε σε παραπάνω από 15 ταινίες, αλλά η σημαντικότητα κάποιων από αυτές, όπως και οι ερμηνείες της, την κατατάσσουν οπωσδήποτε στις σημαντικές ελληνίδες ηθοποιούς.
Είναι η απλοϊκή υπηρετριούλα που παίζονται παιχνίδια στην πλάτη της στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου «Ο Ηλίας του 16ου» (1958), είναι η υποβλητική παρουσία της στο αστυνομικό δράμα του Ντίνου Κατσουρίδη «Έγκλημα στα παρασκήνια», στο ιστορικό δράμα του ίδιου σκηνοθέτη «Είμαι αθώος» (1960), βασισμένο στην υπόθεση Ντρέιφους, στις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Ο θίασος» (1975), «Οι κυνηγοί» (1977) και «Τοπίο στην ομίχλη» (1988), και βέβαια είναι όχι μόνο η ερμηνεία της ως ηθοποιού στη «Συνοικία Το Όνειρο» του Αλέκου Αλεξανδράκη (1961), αλλά και το γεγονός ότι στην ουσία εκείνη εμπνεύστηκε και έκανε τα πάντα για να γίνει πραγματικότητα αυτή η ταινία που αποτύπωσε μια εποχή και έγραψε ιστορία.
Η Αλίκη Γεωργούλη πέθανε στην Αθήνα στις 25 Ιουλίου του 1995, νικημένη από τον καρκίνο. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο “Νεκροταφείο Ζωγράφου”. Γιος της είναι ο φωτογράφος, Γιώργος Καλφαμανώλης.
Ο Τώνης Γιακωβάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 3 Ιουλίου του 1931 και ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Ξεκίνησε το θέατρο σε μικρή ηλικία με τον ερασιτεχνικό θίασο των Ελλήνων στη συνοικία Ταταύλα της Κωνσταντινούπολης και λίγα χρόνια αργότερα συμμετείχε στον περιοδεύοντα στην Πόλη θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, παίζοντας στον Έμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ, με πρωταγωνιστή τον Αιμίλιο Βεάκη.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, και το 1960 ξεκίνησε την καριέρα του σαν επαγγελματίας ηθοποιός.
Συνεργάστηκε με πολλούς ιδιωτικούς θιάσους, με το ΚΘΒΕ, και με το Εθνικό Θέατρο.
Είχε συμμετάσχει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες («Απουσίες», «Αγρίμι», «Ηθελε να γίνει βασιλιάς», «Δεξιότερα της Δεξιάς», κ.ά.), ραδιοφωνικές εκπομπές και τηλεοπτικές σειρές (Ορκιστείτε παρακαλώ, Οι τελευταίοι εγγονοί, Τμήμα Ηθών, Το τρίτο στεφάνι, Της Ελλάδος τα παιδιά, Μη μου γυρνάς την πλάτη κ.ά.).
Απεβίωσε στις 6 Σεπτεμβρίου του 2004 από πνευμονικό οίδημα και κηδεύτηκε στην Ανάβυσσο.
Η Μαίρη Γιαμαρέλου είναι πολυτάλαντη και πανέμορφη σουμπρέτα του Μουσικού Θεάτρου. Γεννήθηκε στην Αθήνα πιθανότατα στις 3 Νοεμβρίου 1949 . Μεγαλύτερή της αδελφή είναι η Πόπη Μαρέλλι-Γιαμαρέλλου.
Μαίρη Γιαμαρέλου: Φιλμογραφία
Ένας ντελικανής (1963) [δημαρχοπούλα] Κορίτσια για φίλημα (1965) Ραντεβού στον αέρα (1965) Υπάρχει και φιλότιμο (1965)[καλεσμένη στη πισίνα] Ο Μελέτης στην Άμεσο Δράση (1966)[υπηρέτρια] Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966)[εργάτρια/χορεύτρια] Ο αδελφός μου ο λόρδος (1966) Οι θαλασσιές οι χάντρες (1966) Βίβα Ρένα (1967) Τα δολλάρια της Ασπασίας (1967) Ο ναύτης του Αιγαίου (1968) Θα τα κάψω τα λεφτά μου (1968)[Νίτσα] Κακός, ψυχρός κι ανάποδος (1969) Ο φακίρης Σταμάτης Κόκκορας (1969) Αγάπησα μιαν άγνωστη (1970) Εφοπλιστής με το ζόρι (1971) Ο καμαριέρης της μπουζουξούς (1971)
Ως ΜΑΙΡΗ ΜΑΡΕΛΗ συμμετείχε σε δυο ταινίες: Ο παραγιός μου ο ραλίστας (1971) Ο πρίγκηπας της αγοράς (1972) ………..Επίσης εμφανίστηκε στο σίριαλ της ΕΡΤ ”Οι έμποροι των εθνών” το 1973.
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Η Πόπη Γιαμαρέλου (Γιαμαρέλλου) ήταν πολυτάλαντη και πανέμορφη σουμπρέτα του Μουσικού Θεάτρου. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Οκτωβρίου 1948-πιθανότατα. Το 1963 που ξεκίνησε τη καριέρα της, εμφανιζόταν ως Πόπη Γιαμαρέλλου και από το 1970 ως Πόπη Μαρέλλι ή Μαρέλλη. Μικρότερή της αδελφή, είναι η Μαίρη Γιαμαρέλλου (Μαρέλη).
Πόπη Γιαμαρέλο: Φιλμογραφία
Ένας ντελικανής (1963) [δημαρχοπούλα] Υπάρχει και φιλότιμο (1965)[ερμηνεύει το τραγούδι ”Τον χειμώνα δεν τον θέλω”στην πισίνα] Και οι 14 ήταν υπέροχοι (1965)[χορεύτρια] Κορίτσια για φίλημα (1965)[χορεύτρια] Ραντεβού στον αέρα (1965)[με τους ξένους που τους μαθαίνει ελληνικούς χορούς η Βλαχοπούλου] Οι θαλασσιές οι χάντρες (1966)[μέλος συγκροτήματος Λάσκαρη] Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966)[εργάτρια/χορεύτρια] Ο Μελέτης στην Άμεσο Δράση (1966)[υπηρέτρια] Ο αδελφός μου ο λόρδος (1966)[χορεύτρια] Βίβα Ρένα (1967)[χορεύτρια] Τα δολλάρια της Ασπασίας (1967)[γειτόνισσα και fun της Βούρτση] Γυμνοί στο δρόμο (1969)[γειτόνισσα Κούρκουλου] Ως Πόπη Μαρέλλι Μια τρελλή… τρελλή… σαραντάρα (1970)[Τούλα] Ο ξεροκέφαλος (1970) Ζητείται επειγόντως γαμπρός (1971)[εργαζόμενη στη Βλαχοπούλου] Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήση (1971)]αρτίστα] Εφοπλιστής με το ζόρι (1971)[Μαργαρίτα] Ο καμαριέρης της μπουζουξούς (1971) Λυσιστράτη (1972) Τα παιδιά της πιάτσας (1979) Γεύση από Ελλάδα (1980)[δημοσιογράφος ΕΡΤ]
………..Επίσης εμφανίστηκε στο σίριαλ της ΕΡΤ ”Οι έμποροι των εθνών” το 1973.
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Ο Άλκης (Χρήστος) Γιαννακάς είναι Έλληνας ηθοποιός,γνωστός κυρίως από τις συμμετοχές του στις ταινίες, Ένας ντελικανής (1963) και Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη (1965).
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 1945.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 εγκατέλειψε τo θέατρο.
Ζει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας στην Πλατεία Αμερικής μαζί με τη σύζυγό του.
Κατά πολλούς ο πιο όμορφος Έλληνας ηθοποιός στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου .
Ο Άλκης Γιαννακάς έπαιξε ρόλους του «καλού παιδιού» στην κλασική εποχή του ελληνικού κινηματογράφου.
Ως «ρεμάλι» της Φωκίωνος Νέγρη έγινε ευρύτερα γνωστός ως ωραίος κακός του σινεμά.
Φιλμογραφία
Αρχηγέ προχώρα σε θέλει άλλη χώρα (1987)
Η γειτονιά των τρελών (1987)
Όλοι τους τρελοί εκτός από εμένα (1987)
Ο τρελοξενύχτης (1986)
Τα λιγούρια (1986)
Παγίδα στην Ελλάδα (1982) Η ιδιωτική μου ζωή (1971)
Κάθε ναυάγιο και μια κόλαση (1971)
Καταναλωτική κοινωνία (1971)
Μαντώ Μαυρογένους (1971)
Η ταξιτζού (1970)
Μια γυναίκα στην αντίσταση (1970)
Οι γενναίοι του Βορρά (1970)
Ζαβολιές (1969)
Ο Νταβέλης (1969)
Στα σύνορα της προδοσίας (1968)
Ο παρθένος (1966)
Τα μυστικά της αμαρτωλής Αθήνας (1966)
Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη (1965)
Αδικημένη (1964)
Η σωφερίνα (1964)
Μονεμβασιά (1964)
Ο παράς και ο φουκαράς (1964)
Ένας ντελικανής (1963) Τα παλιόπαιδα (1963)
Η Νατάσα Γερασιμίδου γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1952 στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης σε προσφυγική οικογένεια. Σε ηλικία 7 ετών μπήκε στη σχολή του Νίκου Μπαζάκα, όπου για 10 χρόνια σπούδασε κλασικό μπαλέτο.
Στην προσωπική της ζωή, η Νατάσα Γερασιμίδου ερωτεύτηκε τον Αμερικανό Κρις Τζάκσον με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, τη Χριστίνα και τον Λόσον.
Μέχρι και ο καρκίνος μου είναι ορμονικός, που σημαίνει κακή διατροφή. Πείνα, όμως, με γέλιο είχε πει η αείμνηστη Νατάσα ενθυμούμενη τα παιδικά της χρόνια.
Η μαχητική ηθοποιός υπερασπίστηκε με πάθος ως το τέλος τα δικαιώματα των ηθοποιών και των συμπολιτών της.Από παιδί είχε το ταλέντο να κάνει τους άλλους να γελάνε. Πάντα αντιμετώπιζε τη ζωή με χιούμορ και τρέλα κι αυτό το «έβγαζε» στο σανίδι και στο τηλεοπτικό γυαλί.
Παράλληλα με την καλλιτεχνική της δραστηριότητα είχε αναπτύξει έντονη κοινωνική και πολιτική δράση. Το 1998 εξελέγη δημοτική σύμβουλος στο Δήμο Πανοράματος, θέση από την οποία παραιτήθηκε το 2001.
Η Νατάσα Γερασιμίδου με την αδερφή της, Ελένη.
Τη δεκαετία του ’70 την ανακάλυψαν η Δήμητρα Γαλάνη και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Έτσι ξεκίνησε η καριέρα της στο θέατρο με επιθεωρήσεις στα θρυλικά θέατρα Ορφέας, Αθήναιον και Ακροπόλ, δίπλα σε μεγάλα ονόματα του χώρου.
Η ποντιακής καταγωγής Νατάσα Γερασιμίδου (αδελφή της δημοφιλούς ηθοποιού και πολιτικού Ελένης Γερασιμίδου) πρωταγωνίστησε σε πολλές βιντεοταινίες της δεκαετίας του 1980: “Άγριες πλάκες στα θρανία”, “Οι ατσίδες με τα ροζ”, “Η γυναικάρα από το Κιλκίς”, “Ο δάσκαλός μας είναι εδώ”, “Καμαριέρα χωρίς καριέρα”, “Η μπάτσα”, “Οι Πόντιοι” κτλ.
Παράλληλα ασχολούνταν επαγγελματικά και με το τραγούδι, δουλεύοντας σε μπουάτ, υπαίθριες συναυλίες, αλλά και δισκογραφικά με τον Θέμη Ανδρεάδη κ.ά.
Μεγάλη ήταν η αγάπη της για τη ζωγραφική και τη γλυπτική, και τα τελευταία χρόνια της σύντομης ζωής της διατηρούσε γκαλερί στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης. Επίσης είχε γράψει ποιήματα, ενώ το 1994 δημοσίευσε το αυτοβιογραφικό βιβλίο Ανάστα.
Η Νατάσα Γερασιμίδου πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες της δεκαετίας του 1980, ασχολήθηκε με το τραγούδι, έχει γράψει ποιήματα και τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε με τα εικαστικά διατηρώντας γκαλερί στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης.
Όταν «χτυπήθηκε» από την επάρατη νόσο, δεν το έβαλε κάτω και το θράσος με το οποίο αντιμετώπισε την περιπέτεια της υγείας της αποτέλεσε παράδειγμα και στήριγμα για πολύ κόσμο.
Η Νατάσα Γερασιμίδου πέθανε 50 ετών, στις 27 Αυγούστου του 2002, μετά από μακρά και δύσκολη μάχη με τον καρκίνο.Απεβίωσε, έπειτα από πνευμονική εμβολή.
Τις τελευταίες μέρες η ηθοποιός νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση στο Θεαγένειο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, καθώς είχε υποστεί πνευμονικό οίδημα. Η κηδεία της Νατάσσας Γερασιμίδου είχε πραγματοποιηθεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Πανοράματος.
Ο υπουργός Πολιτισμού Ευάγγελος Βενιζέλος, μόλις ενημερώθηκε για τον θάνατο της ηθοποιού, έκανε την ακόλουθη δήλωση: «H Nατάσσα Γερασιμίδου έπεσε μαχόμενη. Για τη ζωή, τα δικαιώματά της και την τέχνη της. Είναι κρίμα που το ελληνικό κοινό έχασε τόσο γρήγορα το ταλέντο και την έντονη παρουσία της που τόσο αγάπησε. Εκφράζω τα συλλυπητήριά μου στους οικείους της».
Αυτό ήταν ένα μεγάλο χτύπημα στη ζωή της οικογένειας, είχε πει η Ελένη Γερασιμίδου. Ο πατέρας μου ήξερε για την αρρώστια της Νατάσας και της έδινε κουράγιο, μέχρι που έπαθε το δυστύχημα με το ποδήλατο. Η Νατάσα έφυγε το 2002. Η μάνα μου πέθανε μετά την απώλεια της Νατάσας, με πολύ πόνο. Έξι χρόνια έζησε χωρίς την αδερφή μου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τραγωδία από να θάβει η μάνα το παιδί της.
Ήταν τόσο δυνατή, πάλεψε τόσο πολύ με τον καρκίνο και μάλιστα για καιρό, που δεν πιστεύαμε ότι θα πεθάνει. Το πώς διαχειριστήκαμε την απώλειά της όσοι απομείναμε, και κυρίως τα παιδιά της, είναι μεγάλο θέμα.
Όλη μου τη ζωή, ό,τι και να μου συνέβαινε, έπαιρνα τη μάνα μου και την αδερφή μου τηλέφωνο. Ακόμη και τώρα πιάνω τον εαυτό μου, και στα δύσκολα και στα εύκολα, να παίρνω το τηλέφωνο και να σχηματίζω αυτούς τους δύο αριθμούς. Ξαφνικά, όπως μου έρχεται η σκέψη έτσι και μου φεύγει.
Τη βλέπω σε πολύ ωραία όνειρα. Πάντα φοράει ωραία ρούχα. Και της λέω μέσα στον ύπνο μου: «Μα, εσύ πώς είσαι εδώ;» Και μου απαντά: «Εγώ μπορώ να έρχομαι». Και τότε της λέω εγώ: «Τότε να έρχεσαι πιο συχνά». Είναι στιγμές που μου λείπει πάρα πολύ.
Είναι μαζί μου και δεν είναι. Σε δυο στιγμές της ζωής μου, που έπρεπε να χειρουργηθώ, ένιωσα την παρουσία της. Δεν ήταν κάτι το μεταφυσικό, αλλά κάτι πραγματικό. Την αισθάνθηκα δίπλα μου και μπήκα πολύ ήρεμα στο χειρουργείο. Μου πήρε όλο τον φόβο. Ε, δεν είμαι και μπεμπέκα πια, αν και μεταξύ μας νιώθω κοριτσάκι. Η αλήθεια είναι ότι μεγαλώνω, κουράζομαι, έχουμε και τις παθήσεις μου, αλλά δεν το βάζω κάτω είχε πει η Ελένη Γερασιμίδου το 2017.
Ο Άγγελος Γεωργιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933 αλλά έχει καταγωγή από την Μικρά Ασία. Ήταν φωτογράφος.
Έλαβε μέρος σε πολλές ταινίες ως ηθοποιός αλλά και ως φωτογράφος, σκηνοθέτης, βοηθός σκηνοθέτη, σεναριογράφος, ηλεκτρολόγος, κάμεραμαν, ντεκορατέρ και καλλιτεχνικός διευθυντής. Έφυγε από τη ζωή το 2000.
Ο ηθοποιός και τραγουδιστής Αλέξης Γεωργίου, γεννήθηκε το 1940.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» του Κάρολου Κουν.
Πήρε μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, ενώ πρωταγωνίστησε και στην ταινία του Βασίλη Μαυρομάτη «Σκιές στην Άμμο» (1970).
Έκανε σπουδαία καριέρα και ως τραγουδιστής του «νέου κύματος».
Έφυγε από τη ζωή το 1988.
Η Ντέπυ Γεωργίου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1938 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή Μακεδονικού Ωδείου. Ίδρυσε για λογαριασμό του δήμου Καλλιθέας Παιδικό Θέατρο Νέων, που λειτούργησε έξι χρόνια.
Ανέπτυξε συγγραφική, σκηνοθετική και οργανωτική δραστηριότητα, παρουσιάζοντας διάφορα έργα στο Δημοτικό Θέατρο Καλλιθέας και σε πολλούς δήμους της Αττικής. Στη συνέχεια συγκρότησε δικό της παιδικό θίασο και επί δύο χρόνια έδινε παραστάσεις, πάντα στην Καλλιθέα.
Τα τελαυταία χρόνια χρησιμοποιούσε το όνομα του συζύγου της Ντέπη Κωνσταντά. Η Ντέπυ Γεωργίου έφυγε από τη ζωή στις 03 Μαίου του 2014.
Ντέπυ Γεωργίου: Φιλμογραφία
Αν ήμουν πλούσιος 1972 [Μέλπω] Πως καταντήσαμε Σωτήρη 1972 [Μαριγώ] Καυτά…ψυχρά και ανάποδα 1971 Σούζυ Ο καουμπόϊ του Μεταξουργείου 1971 Ο παραγιός μου ο ραλίστας 1971 Μια νταντά και τέζα όλοι 1971 Αριστοτέλης ο επιπόλαιος 1970 Για ένα ταγάρι δολάρια 1969 Ζητούνται γαμπροί με προίκα 1970 Ζωή γεμάτη πόνο 1964 Καυτά ψυχρά κι ανάποδα 1971 Μια νταντά και τέζα όλοι 1971 Ο άνθρωπος λαχείο 1979 Ο καουμπόη του Μεταξουργείου 1971 Ο παραγιός μου ο ραλίστας 1971 Πάρε κόσμε (1967) Περάστε την 1η του μηνός 1965 Η Εύα δεν…αμάρτησε 1965 Ζωή γεμάτη πόνο 1964 Αυτό το κάτι άλλο! 1963 Τύφλα νάχη ο Μάρλον Μπράντο 1963
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Ο Φαίδων Γεωργίτσης, από τους διάσημους και ταλαντούχους Έλληνες ηθοποιούς, ανδρώθηκε υποκριτικά στον κινηματογράφο, αφού πολύ νωρίς – φοιτητής ακόμα – έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην περίφημη ταινία του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή» (1960).
Ο Φαίδων Γεωργίτσης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Ιανουαρίου 1939 και σπούδασε την υποκριτική στις δραματικές σχολές των Καρόλου Κουν, Χρήστου Βαχλιώτη και Πέλου Κατσέλη, καθώς και στην Κινηματογραφική Σχολή του Λονδίνου. To όμορφο γαλαζοπράσινο βλέμμα του, στο οποίο συχνά εστίαζε ο κινηματογραφικός φακός, μαγνήτιζε τον γυναικόκοσμο της εποχής. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία μέσα από τις κοινωνικές ταινίες και τα μιούζικαλ της Φίνος Φιλμ.
Όσο καταιγιστική ήταν η συνέχεια για τον Ελληνικό Κινηματογράφο τη δεκαετία που ακολούθησε, τόσο ήταν και η καριέρα του δημοφιλούς ηθοποιού. Πρωταγωνίστησε σε δραματικές ταινίες και μιούζικαλ με εμφατική επιτυχία, και κατέκτησε καρδιές του ασθενούς φύλου, αφού πέρα από τα σημαντικά υποκριτικά προσόντα του, διαθέτει και μεγάλη γοητεία. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 1939.
Ο Φαίδων Γεωργίτσης σπούδασε στις δραματικές σχολές του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κούν, του Χρήστου Βαχλιώτη και του Πέλλου Κατσέλη και αργότερα στο London School of Film Technique. Δύο χρόνια μετά την παρθενική του κινηματογραφική εμφάνιση, ερμηνεύει τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Τάκη Κανελλόπουλου «Ουρανός». Το 1963 πρωταγωνιστεί, πλάι στην Ζωή Λάσκαρη, στην ταινία «Ίλιγγος» της Φίνος Φιλμ, ενώ την επόμενη χρονιά ο ρόλος του στην περίφημη ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Τα Κόκκινα Φανάρια», είναι αποκαλυπτικός.
Στην συνέχεια ο Φαίδων Γεωργίτσης πρωταγωνιστεί σε πολλές ταινίες της Φίνος Φίλμ και ειδικότερα σε μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, όπως το «Γοργόνες και Μάγκες» και «Μια Κυρία στα Μπουζούκια», αλλά και σε αξιόλογες δραματικές ταινίες, όπως «Το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο», «Το Παρελθόν μιας Γυναίκας», «Εκείνος κι Εκείνη».
Συνολικά έπαιξε σε πάνω από 40 ταινίες – 13 από τις οποίες της Φίνος Φιλμ. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε το 1963 στο έργο «Νεκροί χωρίς Τάφο» με το θίασο του Λεωνίδα Τριβιζά, ενώ έχει συνεργαστεί με το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, τον Μίνωα Βολανάκη και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
Το 1967, ο Φαίδων Γεωργίτσης παντρεύτηκε την επίσης ηθοποιό Μπέτυ Αρβανίτη, με την οποία υποδύθηκαν το ζευγάρι στη δημοφιλή κωμωδία της Φίνος Φίλμ «Νύχτα Γάμου», ενώ είχαν συστήσει και δικό τους θεατρικό θίασο. ενώ εν συνεχεία παντρεύτηκε την Μπέτσυ Γεωργίτση, με την οποία απέκτησε δυο παιδιά, τον Ραφαέλο και τη Μαρίζα.
Σημαντική ήταν και η παρουσία του Φαίδωνα Γεωργίτση στην τηλεόραση με συμμετοχές σε θρυλικές τηλεοπτικές σειρές όπως το «Γιούγκερμαν» και «Οι Πανθέοι» του Βασίλη Γεωργιάδη, «Η Λάμψη» και το «Καλημέρα Ζωή» του Νίκου Φώσκολου. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με το κτήμα του «Κεκρωπία» και με τον ομώνυμο θεατρικό θίασο που ο ίδιος έχει ιδρύσει.
Ο Φαίδων Γεωργίτσης, ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες και ζεν πρεμιέ του ελληνικού σινεμά, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έδινε μάχη για τη ζωή –είχε διαγνωστεί με καρκίνο στον εγκέφαλο. Πέθανε το Μάρτιο του 2019 σε ηλικία 80 ετών και η κηδεία του είχε γίνει στο στο Νεκροταφείο Νέας Σμύρνης.
Ο Φερνάντο Σάντσο ήταν Ισπανός ηθοποιός.Γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1916, στη Σαραγόσα της Αραγονίας της Ισπανίας.Έχει πρωταγωνιστήσει σε δεκάδες ταινίες στην Ισπανία και στην...
Η Ταϋγέτη Μπασούρη περισσότερο γνωστή ως Ταϋγέτη, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1914 στην Αθήνα και σπούδασε...
