Οι φορολογικές δηλώσεις δεν λένε πάντα την αλήθεια κι αυτός είναι ένας κανόνας που ίσχυε.. από πάντα στην Ελλάδα – τουλάχιστον όταν μιλάμε για εκπροσώπους της εγχώριας σόου μπιζ.
Στις αρχές του 1980, η τότε κυβέρνηση έκρινε καλό να δημοσιεύσει τα ετήσια εισοδήματα όχι μόνο των βουλευτών, αλλά γενικά κάθε διάσημου Έλληνα της εποχής βάσει των φορολογικών δηλώσεων, που είχαν υποβάλλει την προηγούμενη χρονιά (πρακτικά για τα εισοδήματα του 1978)!
Πιθανόν σκέφτηκαν ότι ήταν μια ευκαιρία επίδειξης… διαφάνειας, όμως το στοίχημα θα κερδιζόταν αν μετά τη δημοσιοποίηση των εισοδημάτων ακολουθούσε και κάποιος έλεγχος ορισμένων… αξιοπερίεργων αποτελεσμάτων, όπως προκύπτουν από τη σύγκριση των στοιχείων. Αλλά ναι… υποτίθεται ότι πριν το 1981 στην Ελλάδα δεν υπήρχε φοροδιαφυγή, όπως θέλει ένα αγαπημένο, σύγχρονο ελληνικό παραμύθι.
Με κριτήριο τις φορολογικές δηλώσεις του 1979, πιο πλούσιος Έλληνας ηθοποιός του 1978 ήταν… ο Νίκος Ρίζος με συνολικό εισόδημα 1.974.618 δραχμές. Περίπου 140.000 δραχμές λιγότερες κέρδισε την ίδια χρονιά ο Θανάσης Βέγγος, ενώ τρίτος στη λίστα ήταν ο Κώστας Καζάκος με έσοδα λιγότερα του ενάμιση εκατομμυρίου, ενώ περίπου 1.357.000 δρχ. εισόδημα δήλωσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη, περίπου 100.000 δρχ περισσότερα από τον Τάκη Μηλιάδη!
Και η λίστα των εκατομμυριούχων ηθοποιών του 1978 συμπληρώνεται (με φθίνουσα σειρά) από τους Άγγελο Αντωνόπουλο, Αλέκο Αλεξανδράκη, Κάτια Δανδουλάκη, Λάμπρο Κωνσταντάρα, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Διονύση Καλό, Σωτήρη Μουστάκα, Κώστα Χατζηχρήστο, Νίκο Τζόγια και Αλέξη Μινωτή.
Πολύ πλουσιότεροι δήλωναν οι τραγουδιστές. Το ζεύγος Τόλης Βοσκόπουλος και Μαρινέλλα στην κοινή του φορολογική δήλωση δήλωνε εισοδήματα λίγο πάνω από 7.000.000 δραχμές. Ο μόνος που τους ξεπερνούσε από τον ευρύτερο χώρο της μουσικής ήταν ο μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης με έσοδα 7.387.166 δραχμών. Έκπληξη ήταν το όνομα του δεύτερου πλουσιότερου Έλληνα τραγουδιστή της χρονιάς: ήταν ο Γιώργος Κατσάμπας με εισόδημα περίπου 3.634.000 δραχμών!
Πενήντα χιλιάδες δρχ. έλειπαν από τον Γιάννη Πάριο για να δηλώσει ένα τριαράκι εκατομμύρια, ενώ κάτι λιγότερο από 2.5 εκατομμύρια δραχμές εισόδημα δήλωσε ο Σταμάτης Κόκκοτας. Ακολουθούσε ο Στράτος Διονυσίου, ενώ λίγο πάνω από τα 2 εκατομμύρια ανήλθε το εισόδημα του Γιάννη Πουλόπουλου το 1978.
Μεταξύ των εκατομμυριούχων τραγουδιστών της χρονιάς η Λίτσα Διαμάντη, ο Κώστας Χατζής, η Χαρούλα Αλεξίου (και οι τρεις δήλωναν εισοδήματα άνω του 1.5 εκατομμυρίου), όπως επίσης ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γιώργος Κοινούσης, ενώ μόλις που κατάφερε να βρεθεί στη συγκεκριμένη λίστα και ο Γιώργος Νταλάρας.
Πλουσιότερος της Βουγιουκλάκη δήλωνε ο συγγραφέας Αντώνης Σαμαράκης με έσοδα περίπου 1,5 εκατομμυρίων, ενώ ένας άλλος άνθρωπος των γραμμάτων που ανήκε στο κλαμπ των εκατομμυριούχων ήταν ο Νίκος Γκάτσος. Αρκετά πίσω από το εκατομμύριο αλλά με εισοδήματα άνω των 800.000 δραχμών ακολουθούσαν ο Γιάννης Ρίτσος και ο Οδυσσέας Ελύτης στην προ νόμπελ εποχή. Τα γράμματα στην Ελλάδα δεν έφερναν ποτέ τα ίδια χρήματα με την πίστα!
Η ταινία, “Ψάχνοντας για την Πηνελόπη” προβλήθηκε τη σαιζόν 1981-1982.
Περίληψη της ταινίας, “Ψάχνοντας για την Πηνελόπη”
Μια οικογένεια ελλήνων μεταναστών επιστρέφει από τη Γαλλία για να εγκατασταθεί μόνιμα πλέον στην Ελλάδα. Κατά την επιστροφή με το τρένο, χάνεται η γυναίκα. Πατέρας και παιδί ψάχνουν κατά μήκος των γραμμών τα ίχνη της. Τελικά βρίσκουν το πτώμα της και την θάβουν στο νησί από το οποίο κατάγονται.
Την πρώτη μας τηλεόραση την αγοράσαμε το 1973. Ηταν θυμάμαι μια τεραστίου όγκου Celvinator, με ξύλινη διακοσμητική επένδυση. Ασφαλώς το πρώτο απαραίτητο αξεσουάρ ήταν το κατάλευκο σεμεδάκι με τις πανέμορφες μαργαρίτες που κέντησε για χάρη της,η μαμά…
Την θυμάμαι πολύ καλά εκείνη την ημέρα που ο μπαμπάς, την μετέφερε στο σπίτι. Σοκ και δέος! Βλέπεις, πάψαμε πια να είμαστε απ’ τους τελευταίους στην γειτονιά που δεν διαθέταμε δικό μας τηλεοπτικό δέκτη! Μέχρι τότε, την ώρα που άρχιζε ο «Άγνωστος πόλεμος»(Τηλεοπτική σειρά αντίστοιχη της μεταγενέστερης «Λάμψης», αλλά με έντονες χακί αποχρώσεις), πηγαίναμε επίσκεψη στης γειτόνισσας μας, στης κυρίας Μαρίας, που είχε σύζυγο ναυτικό και διέθετε τηλεόραση από το 1972! Μα πολύ πριν γίνουμε κι εμείς «προνομιούχοι», ήταν ολοφάνερο σε εμάς τουλάχιστον τα παιδιά, ότι ετούτη η ασπρόμαυρη μικρή οθόνη, είχε έλθει στις ζωές μας, για να αλλάξει τα πάντα!
Πριν από την μαζική είσοδο της στα σαλόνια μας, τα βραδάκια η γειτονιά γέμιζε κόσμο στις αυλές και κάναμε βεγγέρες !Οι μεγάλοι μιλούσαν, η έπαιζαν ακορντεόν και κιθάρα, τραγουδώντας υπέροχα παλιά τραγούδια, ενώ εμείς τα πιτσιρίκια, οργιάζαμε λεύτερα, με κρυφτό, κυνηγητό, «μήλα» και ποδόσφαιρο. Γενικά εκείνες οι ώρες είχαν μια εντελώς δική τους μαγεία, η οποία όμως σύντομα, έμελλε να χαθεί για πάντα.
Με κάποια έννοια, όπως έλεγε κι ο Νίκος Ξυλούρης σε κάποιο από τα αγαπημένα τραγούδια του, «ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ»! Άξαφνα, ακριβώς πάνω στην ώρα που στους δέκτες ξεκινούσε κάποιο σήριαλ, η έστω μια ελληνική ταινία, όλοι εξαφανίζονταν ως δια μαγείας! Τα αυτοκίνητα σταματούσαν να κυκλοφορούν στους δρόμους, κι ένας πρωτοφανής όσο και απόκοσμος σχεδόν, αντίλαλος από συντονισμένους τηλεοπτικούς δέκτες, πλανιόταν σαν τρόμος πάνω από την πόλη.
Μα ενώ ακόμη εμείς τα παιδιά προτιμούσαμε τα «Αγαλματάκια- ακούνητα -αμίλητα και στον τοίχο κολλημένα» ,οι μεγαλύτεροι από εμάς, στην ουσία παίζανε ακριβώς το ίδιο παιγνίδι, βουλιαγμένοι στους καναπέδες των σαλονιών τους, για χάρη κάποιου τηλεοπτικού δρώμενου. Εγώ, εκείνη την εποχή σαν άλλος Οδυσσέας, πρωτοανακάλυπτα τον κόσμο. Μα ούτε κι εγώ γλύτωσα εντελώς, από τις σειρήνες της μικρής οθόνης .Υπήρχε μια φωνή απ’ αυτές που ταξίδευαν στον αέρα ,που όχι μόνο ξυπνούσε μέσα μου μιάν άλλη διάσταση, μα την έντυνε κι όλα ,με τα πιο υπέροχα χρώματα. Ήταν η ερωτική, βαθιά ανθρώπινη όσο και αισθαντική, χροιά της φωνής του Δημήτρη Χορν.
Παρα την επι χρόνια ισχυρή πεποίθησή μου περί του ακριβώς αντιθέτου ,ο Δημήτρης Χορν είχε πρωταγωνιστήσει σε μόλις έντεκα κινηματογραφικές παραγωγές. Οι ερμηνείες του όμως, ειδικά σε κάποιες από αυτές, όπως «Το κορίτσι με τα μαύρα», «Η κάλπικη λίρα», το «Αλλοίμονο στους νέους» και φυσικά στο «Μια ζωή την έχουμε» , έμελλε να δώσουν ένα «άλλο» επίπεδο, στον μαγικό κόσμο του σελιλόιντ.
Ποιος δεν τον θυμάται ως ζωγράφο, να δημιουργεί τον πίνακα της ζωής του, με τίτλο «Σ’ Αγαπώ», συντροφιά με την εξ ίσου μυθική και μετ’ έπειτα σημαντικότερη σχέση της ζωής του, Έλλη Λαμπέτη; Ποιος δεν θυμάται το μισοφαγωμένο από τις γατούλες ψάρι του διευθυντή του,που δέχθηκε επίθεση από γατούλες στον δρόμο , ενώ ο αγαπημένος Τάκης (όπως τον φώναζαν οι φίλοι του), είχε σταθεί αφηρημένος στην βιτρίνα ενός καταστήματος;
Ποιος μπορεί να λησμονήσει το απίστευτο πλάνο, την ώρα που ως ταμίας της Χρηματοπιστωτικής Τραπέζης, είχε βγει στον δρόμο τυλιγμένος με χαρτοταινίες αριθμομηχανών ,ενώ κοιτούσε με απόγνωση στο βλέμμα, τον αριθμό του ποσού που είχε πλεόνασμα ,πάνω στις πινακίδες κυκλοφορίας των διερχομένων οχημάτων, στους δρόμους της Αθήνας του 1961;
Μα κι αν ακόμη τα προσπεράσει κανείς όλα αυτά, πώς να σβήσεις ποτέ απ’ το μυαλό σου, την θεϊκή ερμηνεία του στο «Κυριακάτικο ξύπνημα» και ειδικότερα στο τραγούδι «Δυστυχισμένος», την στιγμή που ανακαλύπτει εντελώς τυχαία, επάνω στην πίστα, ότι κέρδισε τον πρώτο αριθμό του λαχείου;
Όπως και να έχει, σίγουρα ελάχιστοι υπήρξαν οι ηθοποιοί, που όταν τους παρακολουθούσες, πρώτα τους ερωτευόσουν για αυτό που «έβγαζαν» ως ύπαρξη και ακολούθως για τον τρόπο με τον οποίον υπερασπίζονταν τον εκάστοτε ρόλο τους. Ανάμεσα μάλιστα στα διακεκριμένα «θύματα» της γοητείας του ανεπανάληπτου Δημήτρη Χορν, περίοπτη θέση κατείχε και το μεγάλο, «μικρό σπουργίτι» του Γαλλικού πενταγράμμου, η περίφημη Έντιθ Πιαφ η οποία, μετά από μια απρόσμενη όσο και σύντομη γνωριμία μαζί του,θα του στείλει μίαν εξόχως ερωτική επιστολή τονίζοντας ανάμεσα σε άλλα, «…Θα ‘Θελα να ζω πολύ κοντά σου, νομίζω πως θα μπορούσα να σε κάνω ευτυχισμένο και πιστεύω επίσης πως σε καταλαβαίνω πολύ καλά. Ξέρω πως είμαι ικανή να τα παρατήσω όλα για σένα!»
Ο «ευπατρίδης» του θέατρου, Δημήτρης Χορν ,όπως τον αποκαλούν πολλοί από τους μεταγενέστερους συνάδελφους του, γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 στην Αθήνα. Πατέρας του, ήταν ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας Παντελής Χορν ,μητέρα του η Ευτέρπη Αποστολίδη, ενώ ευτύχισε να έχει νονά του,την αξεπέραστη ηθοποιό, Κυβέλη.
Όλα λοιπόν ξεκινούσαν με ιδανικό τρόπο για το πιο φωτεινό (κατά πολλούς) αστέρι της υποκριτικής τέχνης στην Ελλαδα ,ενώ σίγουρα και το λάδι της μυθικής νονάς του τελικά, έπιασε τόπο. Μάλιστα, η πρώτη εμφάνιση του Δημήτρη Χορν ήταν κυριολεκτικά μέσα στην αγκαλιά της Κυβέλης, στο έργο «Γειτόνισσες», (που υπέγραφε ως δημιουργία ,ο πάτερας του Παντελής) και μάλιστα σε ηλικία μικρότερη των τεσσάρων ετών.
Αργότερα, θα ακολουθήσουν οι σπουδές του στο Εθνικό θέατρο, στο οποίο αριστεύει, δίνοντας μάλιστα εξετάσεις με το ποίημα του Κώστα Βάρναλη, «Οι μοιραίοι». Στην συνέχεια, θα ακολουθήσει μια αληθινά λαμπρή καριέρα ,που περιλαμβάνει δεκάδες θεατρικές παραστάσεις, από το 1939 με το έργο «Πέρσαι» του Αισχύλου, έως και το 1993, με την ανεπανάληπτη εμφάνιση του στο μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ως αφηγητής του παραμυθιού του Σεργκέι Προκόφιεφ, «Ο Πέτρος και ο Λύκος».
Ασφαλώς και πέρα από τις έντεκα ταινίες στις οποίες αναφέρθηκα νωρίτερα ,στην διάρκεια της λαμπρής καριέρας του, ξεχωρίζουν εκτός από τις υπέροχες ραδιοφωνικές εκπομπές του, και οι εντελώς «δικές» του ερμηνείες, σε αρκετά από κάποια, ιδιαιτέρως αγαπημένα τραγούδια της εποχής, όπως το «Ποιος το ξέρει», «Πες μου μια λέξη», «Οι θαλασσιές οι χάντρες» , «Ας ειν’ καλά το γινάτι σου», και ασφαλώς τα θεϊκά «Ηθοποιός σημαίνει φως» καθώς και το «Παρτυ»,από την μυθική πια, «Οδό Ονείρων» του άλλου λατρεμένου, Μάνου Χατζιδάκι, το 1962.
Ανήκω σε μια γενιά ανθρώπων, των οποίων ο «χάρτης» της ζωής ,έμελλε να υποστεί συντριπτικές αλλαγές. Το Παγκράτι εκείνη την εποχή είχε χωματόδρομους! Υπήρχε ακόμη ο γαλατάς, που κάθε πρωί άφηνε στις εξωπόρτες των μονοκατοικιών κι από ένα γυάλινο μπουκάλι γάλα. Ασφαλώς υπήρχε και ο παγοπώλης ,αφού τα περισσότερα νοικοκυριά διέθεταν, ψυγεία πάγου. Υπήρχε όμως σε εμάς τα παιδιά, πίσω και πέρα από όλα, μια «Ιθάκη» ανεμελιάς, που όμοια της,δεν θα ξαναβρίσκαμε ποτέ. Στην αυλή του σπιτιού μας, εκεί στην οδό Φιλιππότου στον Άγιο Αρτέμιο, υπήρχε μια ελιά, μια πορτοκαλιά, ένα κυπαρίσσι, μια αμυγδαλιά κι ανάμεσα τους, ένα πηγάδι!
Θυμάμαι τα σπουργίτια να ερωτεύονται και να δημιουργούν τις φωλιές τους στην φυλλωσιά μιας τεράστιας Ακακίας που οριοθετούσε και την μεσοτοιχία μας με τον γείτονα. Ακόμη θυμάμαι τον πατέρα τα βράδια, μετά την δουλειά, όταν μας έπαιζε κουκλοθέατρο κάτω απ’ το τραπέζι της κουζίνας, κι άλλοτε πάλι, όταν μας άφηνε κυριολεκτικά άφωνους, με τα μαγικά ταχυδακτυλουργικά του κόλπα. Μα ακόμη κι οι εποχές τότε, ήταν απόλυτα διακριτές αναμεταξύ τους.
Καλοκαίρι σήμαινε παγωτό και κεράσια και καρπούζι,ενω το κάθε λαχανικό η φρούτο, είχε τον μήνα και το άρωμα του. Φυσικά, ο Σεπτέμβρης, πάντα μας δρόσιζε πιστά, με τα μελένια πρωτοβρόχια του, τότε που ξεσήκωνε από την αυλή και τους χωματόδρομους, ένα ερωτικά μεθυστικό άρωμα φρεσκονοτισμένου χώματος. Κι όταν άλλα βράδια η «μαρίδα» έσμιγε στην αλάνα της γειτονίας ,Θεέ μου,τι αίσθηση ήταν αυτή να βιώνεις μια απόλυτη ευτυχία και ταυτόχρονα να αγνοείς παντελώς τον φόβο της φθοράς και του θανάτου!
Πολλές φορές με πνίγει γλυκά, η νοσταλγία για εκείνον τον αιώνια ανεξίτηλο, εντός μου κόσμο. Συχνά τα βράδια δακρύζω μπροστά στο αναπάντητο ερώτημα, γιατί η κοινωνία μας ξεπούλησε το αυθεντικό άρωμα του γιασεμιού ,για κάποιο φτηνιάρικο υποκατάστατο του, από πλαστικό πέρφιουμ εσωτερικού χώρου. Κι εγώ πια, καλά το γνωρίζω ότι έζησα ανάμεσα σε άλλα φαντάσματα, εξόριστος ισόβια, από εκείνες τις ολόχρυσες Γαζίες της γειτονιάς μου.
Χιλιάδες ήταν και οι φορές που προσπάθησα να εξηγήσω είτε σε κάποιον φίλο, είτε σε κάποιον διευθυντή μου στην τράπεζα όπου εργάζομαι, σχετικά με το πλεόνασμα των 1.101,101,10 στιγμών απόλυτης θλίψης που βιώνουμε όλοι πια, μέσα στις σύγχρονες συνθήκες της διαβίωσης μας. Και κάθε φορά εκείνοι, απορροφημένοι στα δικά τους, με αντιλαμβάνονται σαν κάποιον ενοχλητικό, αθεράπευτα ρομαντικό παρείσακτο, στην αχλή των μικρόκοσμων τους και φυσικά με τον έναν η τον άλλο τρόπο τελικά, μου κάνουν επίθεση .
Τι ζητάς, μου λένε? Να μείνουμε πίσω? Να αγνοήσουμε την πρόοδο και την τεχνολογία? Λέγε ανόητε! Τι σπουδαίο , έχεις να μας πεις? Λέγε ανόητε! Βρε εσυ,θα μας τρελάνεις! Δεν κουράστηκες ακόμα, να αναπολείς χρόνια με χωμάτινους δρόμους και δέντρα γεμάτα έρωτες σπουργιτιών? Λέγε λοιπόν ανόητε, γιατί μας διακόπτεις? Βρε εσύ θα μας τρελάνεις!
Κι εγώ, ντρέπομαι! Και αιώνια σιωπώ. Μα είναι μια σιωπή φρίκης. Φρίκης και κυρίως συμβιβασμού. Ίσως για αυτό όλο και πιο συχνά τα βράδια στον ύπνο μου, ταυτίζομαι με τον ταμία Δημήτρη Χορν, στην σκηνή με τον απασχολημένο διευθυντή του, Χρήστο Τσαγανέα. Μπουκάρω λοιπόν στο γραφείο του, αποφασισμένος να του πω για το πλεόνασμα της κατάθλιψης μιας ολόκληρης χώρας, εκείνος πάντοτε με κοιτά με απόγνωση και μου φωνάζει, « Μίλα ανόητε! Τι σπουδαίο έχεις να μας πεις?» Κι όλο στο τέλος εγώ ξυπνώ ιδρωμένος απ’ τον εφιάλτη που διάλεξα αντί για ζωή, και κραυγάζω, «Τίποτα, τίποταααα, τίποτααααααααα!!!!»
Υγ. Χθες μόλις, υπέπεσε στην αντίληψη μου κι ένα εντελώς άγνωστο και ως εκ τούτου παγκόσμια ανέκδοτο περιστατικό, με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Χορν. Κάποιος φίλος, «βαμβακένια» ενήλικος πια,μου εκμυστηρεύτηκε,ότι διάβασε εντελώς τυχαία στην εφημερίδα κάποτε, μια μικρή αγγελία πώλησης μιας Bentley,και «χοντραίνοντας» επιτηδευμένα την φωνή του, κάλεσε έτσι,καθαρά από παιδική περιέργεια,προκειμένου να ενημερωθεί σχετικά με την τιμή του αυτοκινήτου.
Στο τηλέφωνο απάντησε ο Δημήτρης Χορν, που ωστόσο ,αμέσως κατάλαβε την αληθινή ηλικία του συνομιλητή του! Παραδόξως όμως,αντί να τον αποπάρει, πολύ ευγενικά του εξήγησε, ότι θα μπορούσε ίσως να μιλήσει για το θέμα, αλλά μόνο με τον πατέρα του ανηλίκου… «υποψήφιου» αγοραστή, ενώ έκλεισε την συνδιάλεξη χαμογελώντας, και με την ευχή, πως όταν εκείνος κάποτε μεγαλώσει κι επιμείνει να αγοράσει το αυτοκίνητο των ονείρων του, να διαθέτει τότε και το αντίστοιχο χρηματικό αντίτιμο, ώστε να το αποκτήσει!
Σημείο αναφοράς (λέω εγώ, τώρα) τούτο το…ασήμαντο περιστατικό, τόσο της ευγένειας της ψυχής του τεράστιου Δημήτρη Χορν, όσο και μιας εποχής, που ακόμη δεν διέθετε ψηλά μπαλκόνια ώστε να διαθέτει και «αφ’ υψηλού» συμπεριφορές. Ενίοτε δε και προκειμένου για να πετάει και κάποια… «ανεπιθύμητα» παιδιά της, από αυτά ,κατ’ ευθείαν, στους θλιβερούς ακάλυπτους του ψυχικού μας κενού.
Η καίτη Φίνου στη ταινία, “Ψηλός λιγνός και ψεύταρος”.
Περίληψη της ταινίας, “Ψηλός λιγνός και ψεύταρος”
Ο Πίπης Παρλαπίπας, ένας ψηλός και λιγνός γεροντάκος με μεγάλη οικονομική άνεση, έχει περάσει τη ζωή του λέγοντας μεγάλα αλλά χαριτωμένα ψέματα. Αυτά τα ψέματα αποφασίζει μια μέρα να τα αφήσει κληρονομιά στους συγγενείς του.
Τους καλεί και τους δηλώνει πως αν καταφέρουν να γράψουν τις τερατολογίες του και να τις προσαρμόσουν για την τηλεόραση, τα κέρδη του θα είναι μεγάλα γιατί όλες οι ιστορίες παρουσιάζουν διασκεδαστικό ενδιαφέρον…
Όσοι αγαπάμε τα μηχανοκίνητα θα θυμόμαστε τον ζεν πρεμιέ του Ελληνικού κινηματογράφου για το ρόλο του Χαρίδημου Σιόντη στην ταινία: «Κατάχρησις Εξουσίας» και την σκηνή καταδίωξης με μία BMW 2002 Tii. Η ταινία ήταν μία παραγωγή της Φίνος Φιλμ σε σκηνοθεσία του Σταύρου Τσιώλη και σενάριο του Νίκου Φώσκολου. Το φιλμ προβλήθηκε στις 23 Μαρτίου του 1971 και έκοψε 378.790 εισιτήρια.
Η υπόθεση θέλει τον Νίκο Κούρκουλο να είναι ένας αστυνομικός, που προσπαθεί να ανακαλύψει τον δολοφόνο του αδελφού του, ο οποίος ήταν πιανίστας και μορφινομανής. Ως μέλος του Τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών, προσπαθεί να εντοπίσει τον αρχηγό μιας σπείρας εμπόρων ναρκωτικών.
Όμως ο ανορθόδοξος τρόπος δράσης του αναστατώνει τους ανωτέρους του. Παρ’ όλα αυτά του επιτρέπουν να συνεχίσει τις έρευνες, επειδή είναι άγνωστος στον υπόκοσμο. Όταν η σπείρα ανακαλύπτει ότι είναι αστυνομικός, τον καθιστούν δια της βίας ναρκομανή, αλλά εκείνος καταφέρνει να αποτοξινωθεί και να συλλάβει τελικά τον εγκέφαλο της σπείρας.
Οι σκηνές της καταδίωξης είναι αυτές που έμειναν. Σε αυτές το αυτοκίνητο οδηγούσε ο Σπύρος Τσινιβίδης, αγωνιζόμενος της εποχής αλλά και φίλος του σκηνοθέτη Σταύρου Τσιώλη.
Δυστυχώς κόπηκαν περίπου 20 λεπτά κυνηγητό , στο μοντάζ, σε τρομερές διαδρομές με ρεσιτάλ οδήγησης από Σπ. Τσινιβίδη. Η ταινία έβγαινε μεγάλη και ο Φίνος επέμενε η κινηματογράφηση και το μοντάζ να μείνουν πιστά στο σενάριο. Παρατηρήστε πως ο οδηγός, της πιο δυνατής από το περιπολικό BMW, δεν πηγαίνει γρήγορα στις ευθείες για να μην μεγαλώνει η διαφορά του από το περιπολικό.
Επιστρέφοντας στον Νίκο Κούρκουλο να σας θυμίσουμε πως πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 30 ταινίες. Τιμήθηκε δύο φορές με το Α’ Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: το 1965 για τους «Αδίστακτους» και το 1970 για τον «Αστραπόγιαννο».
Για πολλά χρόνια υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης των θιασαρχών του Ελληνικού Θεάτρου, (ΠΕΕΘ), ενώ από το 1994 μέχρι το θάνατό του διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου.
Από τη θέση αυτή οραματίστηκε και δημιούργησε το Παιδικό Στέκι, την Πειραματική Σκηνή, τον Άδειο Χώρο, το Εργαστήρι Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας, τη Διεθνή Σκηνή και τη Θερινή Ακαδημία Θεάτρου, ενώ αναβάθμισε δραστικά τη Δραματική Σχολή του Εθνικού.
Παράλληλα, άνοιξε τις, για χρόνια κλειστές, πόρτες του Εθνικού Θεάτρου σε όλους τους ηθοποιούς, έκανε τον θίασο περιοδεύοντα στην Ελλάδα και το εξωτερικό και προχώρησε σε μετακλήσεις ξένων σκηνοθετών.
Τον Μάρτιο του 2006 υπέγραψε εκ μέρους της πολιτείας την οριστική σύμβαση για την ανάθεση του έργου «Αποκατάσταση και εξοπλισμός του κτιριακού συγκροτήματος του Εθνικού Θεάτρου», που αποτέλεσε ένα από τα κυριότερα οράματα της καλλιτεχνικής του θητείας.
Κατά κοινή ομολογία, ήταν ένας άνθρωπος με πάθος και ειλικρίνεια που δεν δίσταζε να ομολογήσει πως όταν ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση, το Εθνικό Θέατρο «ήταν ένας σάπιος οργανισμός που είχαν μείνει μόνο τα κόκαλα».
Πέθανε στις 30 Ιανουαρίου του 2007, έπειτα από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο.
Η ταινία, “Ως την τελευταία στιγμή” προβλήθηκε τη σαιζόν 1971-1972 και έκοψε 122.062 εισιτήρια. Ήρθε στην 39η θέση σε 90 ταινίες.
Περίληψη της ταινίας, “Ως την τελευταία στιγμή”
Λίγο μετά την Κατοχή, ο επιχειρηματίας Κωσταντίνος Μαυρολέων (Στέφανος Στρατηγός), πλησιάζει τον ξεπεσμένο αριστοκράτη και επαγγελματία χαρτοπαίχτη Αλέκο Καλλέργη (Χρήστος Πολίτης) και του προτείνει να τον νοικιάσει για τρεις μήνες, έναντι ενός μεγάλου ποσού.
Ο Αλέκος στην αρχή παραξενεύεται. Όταν, όμως, ο Μαυρολέων του εξηγεί την κατάσταση, τελικά δέχεται. Η κόρη του Μαυρολέοντα, Όλγα (Κάτια Δανδουλάκη), στην αρχή του πολέμου γνωρίστηκε με τον αξιωματικό του στρατού Δήμο Φωκά, ο οποίος λίγο αργότερα σκοτώθηκε. Ο πατέρας της, όμως, της είπε ότι πιάστηκε αιχμάλωτος.
Η Όλγα είναι βαριά άρρωστη και θα πεθάνει σε τρεις μήνες. Ο Μαυρολέων σκέφτηκε να της χαρίσει λίγες στιγμές ευτυχίας, μιας και ο Αλέκος μοιάζει καταπληκτικά με τον Δήμο.
Η κόρη του, αν και υποπτεύεται την απάτη, δέχεται τον άντρα κοντά της, για να τελειώσει τη ζωή της με την απατηλή αίσθηση της παρουσίας του ανθρώπου που κάποτε αγάπησε.
Η ταινία, “Ξύπνα Βασίλη” κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες την σεζόν 1969-1970. Κόβοντας 201.084 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 35η θέση ανάμεσα σε 108 ταινίες της ίδιας σεζόν.
-Μια ταινία με μεστή και εύστοχη κοινωνικοπολιτική σάτιρα, που πρωταγωνιστεί ο Γιώργος Κωνσταντίνου, σε μια από τις λίγες σχετικά εμφανίσεις του στον ελληνικό κινηματογράφο.
-Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Δημήτρη Ψαθά, το οποίο είχε πρωτοπαίξει στο θέατρο ο Ντίνος Ηλιόπουλος.
-Η ταινία,“Ξύπνα Βασίλη” κυκλοφόρησε και με τη μορφή DVD στις 10 Οκτωβρίου 2006.
Περίληψη της ταινίας, “Ξύπνα Βασίλη”
Ο Βασίλης Βασιλάκης (Γιώργος Κωνσταντίνου) είναι ένας χαμηλόμισθος υπάλληλος ενός εκδοτικού οίκου. Εντούτοις, οι πεποιθήσεις του είναι ιδιαίτερα συντηρητικές και δείχνει υπερβολικό σεβασμό στην προϊσταμένη του, κα Φαρλάκου (Τασσώ Καββαδία). Για τον λόγο αυτό, έρχεται συχνά σε αντιπαράθεση με το συνάδελφό του Μάνο Αποστόλου (Αλέκος Αλεξανδράκης), ο οποίος έχει εκ διαμέτρου αντίθετες αντιλήψεις. Εξάλλου, ο Βασίλης προσπαθεί να λύσει το οικονομικό του πρόβλημα αγοράζοντας λαχεία, όμως δεν έχει τύχη.
Ο ποιητής Τιμολέων Φανφάρας (Γιώργος Μιχαλακόπουλος) συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο και χαίρει της εκτίμησης της κας Φαρλάκου και του Βασίλη, όχι όμως και του Μάνου. Έτσι ο Μάνος, ο οποίος αρθρογραφεί σε μια φιλοαριστερή εφημερίδα, καταφέρεται εναντίον του ποιητή με περιφρονητικούς χαρακτηρισμούς. Αυτό έχει ως συνέπεια την απόλυσή του.
Η Ντίνα (Έλενα Ναθαναήλ), αδερφή του Βασίλη, μαζί με τη μητέρα τους (Ελένη Ζαφειρίου), καταφθάνουν από το χωριό στην Αθήνα μετά από ένα επεισόδιο που είχε η Ντίνα με τον κοινοτάρχη. Με αφορμή αυτό το περιστατικό, ο Βασίλης ανακαλύπτει προς φρίκη του ότι η αδελφή του έχει αριστερή δραστηριότητα. Εξοργίζεται, δε, ακόμα περισσότερο όταν μαθαίνει ότι η Ντίνα έχει συνάψει δεσμό με το Μάνο και σκοπεύει να τον παντρευτεί.
Τελικά, ο Μάνος όχι μόνο γίνεται γαμπρός του Βασίλη, αλλά καταφέρνει να κάμψει τις συντηρητικές του πεποιθήσεις και να τερματίσει τη μανία του με την αγορά λαχείων. Έτσι, ο Βασίλης αποφασίζει να ζητήσει επιτακτικά αύξηση από την προϊσταμένη του, η οποία όμως αρνείται και στη συνέχεια τον απολύει.
Στο μεταξύ, ο Μάνος αγοράζει ένα λαχείο από έναν επίμονο λαχειοπώλη τον οποίο έχει διώξει ο Βασίλης, και το λαχείο αυτό κερδίζει ένα μεγάλο ποσό.
Αυτή η ειρωνεία της τύχης επιδρά πολύ άσχημα στην ψυχολογία του Βασίλη, που καταλήγει στο φρενοκομείο, νομίζοντας ότι είναι κόκορας (έτσι λέγανε το πρακτορείο που αγόραζε τα λαχεία). Από την άλλη, ο απότομος πλουτισμός μεταβάλλει τις αντιλήψεις του Μάνου και της Ντίνας, που αποκτούν νοοτροπία και συμπεριφορά νεόπλουτων.
Ο Βασίλης μένει στο φρενοκομείο για κάποια χρόνια, με μοναδικό επισκέπτη τον Περικλή (Γιώργος Τσιτσόπουλος), έναν φίλο του, καθώς η αδερφή του και ο γαμπρός του πλέον ασχολούνται με επενδύσεις και απλά του στέλνουν χρήματα για τα έξοδά του. Στον κόσμο έχουν πει ότι μετανάστευσε στην Αργεντινή γιατί κληρονόμησε κάποιον πλούσιο θείο του, καθώς θέλουν να αποκρύψουν πού βρίσκεται στην πραγματικότητα.
Μετά την αποθεραπεία του, ο Βασίλης επισκέπτεται την αδερφή του και τον γαμπρό του, που έχουν αλλάξει εντελώς τρόπο ζωής.
Τους πετυχαίνει να διοργανώνουν μια δεξίωση, και μετά τις ανεπιτυχείς προσπάθειές τους να τον απομακρύνουν με προσχήματα από το χώρο της εκδήλωσης που θα συγκεντρωθούν οι καλεσμένοι, μαθαίνει πως η γιορτή γίνεται προς τιμήν του ποιητή Φανφάρα, επειδή μεσολάβησε για τη σύναψη της συνεργασίας, καθώς και ότι ο Μάνος έχει γίνει συνέταιρος πλέον με την κυρία Φαρλάκου. Το σοκ που παθαίνει είναι τόσο ισχυρό, που επαναφέρει μέσα του την ταυτοπροσωπία με τον κόκορα.
Είχε την τρομακτική ατυχία να γεννηθεί Έλληνας, σε μια εποχή που οι Έλληνες δεν πέρναγαν ούτε απ’έξω από το Χόλιγουντ. Αν ήταν Ιταλός ή ακόμη καλύτερα Αμερικανός θα είχε περάσει στην Ιστορία ως ο πιο γοητευτικός ηθοποιός όλων των εποχών.Και ένας από τους καλύτερους βεβαίως-βεβαίως. Αλλά αυτό το κατάφερε και ως Έλληνας, με τις ερμηνείες του σε ταινίες με υψηλές απαιτήσεις.
O Νίκος Κούρκουλος υπήρξε η επιτομή του αρσενικού για τον ελληνικό κινηματογράφο. Το όνομα του ήταν για τους παραγωγούς εγγύηση για μεγάλες εισπράξεις στα ταμεία. Όπως ήταν φυσικό γρήγορα τον ανακάλυψαν και οι ξένοι παραγωγοί.
Το 1968 ο διάσημος παραγωγός Ντίνο Ντε Λαουρέντις τον καλεί στην Ιταλία να συμπρωταγωνιστήσει με τον Τζον Κασαβέτη στην ταινία «Ρώμη όπως Σικάγο». Εκεί είναι μία από τις σπάνιες φορές που βλέπουμε τον Κούρκουλο να παίζει τον κακό, ενώ για τις ανάγκες κάποιων σκηνών βάφει τα μαλλιά του ξανθά.
Είναι και η μοναδική εμφάνιση στην καριέρα του με ξανθό μαλλί. Η ταινία πήρε κακές κριτικές, αλλά όχι ο Νίκος Κούρκουλος μια και τον ξεχώριζαν από το πλήθος σαν τον μοναδικό «πρωταγωνιστή» που αγαπούσε ο φακός.
Η ταινία, “Ωραία Αιγιώτισσα” προβλήθηκε τη σαιζόν 1968-1969 και έκοψε 28.456 εισιτήρια. Ήρθε στην 91η θέση σε 108 ταινίες.
Περίληψη της ταινίας, “Ωραία Αιγιώτισσα”
Επιστρέφοντας στο Αίγιο, ο Βασίλης (Ερρίκος Μπριόλας) προσπαθεί να βρει την αγαπημένη του Κρινιώ (Βίρνα Νιαβή). Κατά τύχη θα σώσει τον αδερφό της, όταν όμως φτάσει στο χωριό, θα μάθει έκπληκτος ότι η αγαπημένη του πρόκειται να παντρευτεί. Χωρίς να έχει εναλλακτική λύση, θα αποφασίσει να μείνει και να δουλέψει ως αγρότης, ελπίζοντας πως θα ξανακερδίσει την Κρινιώ.
Αθάνατες ελληνικές σειρές. Που όσα χρόνια και αν πέρασαν, η αξία τους δεν αλλοιώθηκε αλλά έμειναν αθάνατες και διαχρονικές. Σειρές που δε σταμάτησαν ποτέ να μας κάνουν να χαμογελάμε, να προβληματιζόμαστε και να αναπολούμε τις παλιές καλές εποχές. Στο αφιέρωμά μου αυτό θα αποτίσω φόρο τιμής στις δικές μου πέντε αγαπημένες σειρές.
• Οι Απαράδεκτοι: Η σειρά θρύλος, δημιούργημα της Δήμητρας Παπαδοπούλου, ίσως η καλύτερη κωμική σειρά που υπήρξε ποτέ. Βιτριολικές ατάκες, αξεπέραστο χιούμορ, ευφυής σάτιρα των αντιλήψεων και εθίμων της εποχής εκείνης. Και, φυσικά, ο πρώτος gay ρόλος στην ελληνική τηλεόραση που άνοιξε το ρόλο και για όλους τους μετέπειτα παρόμοιους ρόλους στην Ελλάδα.
• Οι Μεν και οι Δεν: Ποτέ ίσως οι ταξικές διαφορές δεν αποδόθηκαν με τόσο αστείο τρόπο σε μία κωμική σειρά (και προσωπική αγαπημένη μου). Αξεπέραστοι ρόλοι, αυτοτελή επεισόδια με απρόσμενο τέλος και η αγαπημένη μου Βάνα σε ρεσιτάλ τσιρίδας και ερμηνείας. Μεγάλο μου παράπονο που η συγκεκριμένη σειρά δεν παίζεται τόσο συχνά και σε μεσημεριανές ώρες, αφού η μόνιμη επανάληψη συγκεκριμένων και μόνο σειρών είναι πλέον κουραστική.
• Είσαι το ταίρι μου: Γιατί πρέπει να αγαπήσεις τον άλλο για την ψυχή και όχι για την εμφάνισή του. Γιατί μία στρουμπουλή γυναίκα που δε θεωρείται η παραδοσιακή καλλονή αλλά με ανοιχτή καρδιά και ζωντάνια, μπορεί να γοητεύσει τον οποιοδήποτε ωραίο ή κούκλο. Αρκεί να αγαπάει αυτό που είναι!
• Εγκλήματα: Την αγαπάω αυτή τη σειρά. Μαύρο χιούμορ στο απόγειο, πρωτότυπο σενάριο που αν είχε πρωτοβγεί και στη σημερινή εποχή θα θεωρούταν και πάλι ανατρεπτικό. Η Σωσώ παραμένει ο πιο καλός κακός ρόλος που πέρασε ποτέ από την οθόνη.
• Το νησί: Μία σειρά που με συγκίνησε και έθεσε ψηλά τον πήχη για τα Ελληνικά δεδομένα. Αυτό μου αναγνωρίζω στη σειρά αυτή είναι οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών. Μπορεί σε μερικά σημεία να ήταν υπερβολικά καταθλιπτική σε μερικά σημεία, αλλά αυτό δεν αναιρεί ότι είναι μία σειρά κόσμημα για την τηλεόραση.
Το ξέρω, είναι αδύνατο να συμπεριλάβω όλες τις καλές σειρές που πέρασαν από την τηλεόραση. Σίγουρα όμως ανέφερα αυτές που κατέκτησαν ένα κομμάτι της καρδιάς μου, η καθεμία για το δικό της λόγο.
Η ταινία, “Ξύπνα κορόιδο” προβλήθηκε τη σαιζόν 1969-1970 και έκοψε 115.115 εισιτήρια. Ήρθε στην 53η θέση σε 99 ταινίες.
Σκηνή από την ταινία, “Ξύπνα κορόιδο”.
Περίληψη της ταινίας, “Ξύπνα κορόιδο”
Μια φτωχή επαρχιώτισσα (Ελένη Ανουσάκη) φτάνει στην Αθήνα για να εντοπίσει έναν απατεώνα ο οποίος της έκλεψε την περιουσία. Εργάζεται στο σπίτι ενός επιχειρηματία (Τάκης Μηλιάδης) τον οποίο περιτριγυρίζουν απατεώνες και κομπιναδόροι. Θα βοηθήσει τον εργοδότη της να τακτοποιήσει τα πράγματα γύρω του, και η ίδια θα ερωτευτεί έναν νεαρό κιθαρίστα (Αλέκος Τζανετάκος).
Η Τζένη Καρέζη ανήκε πάντοτε σε εκείνες τις ηθοποιούς που αγαπούσα και σεβόμουν ιδιαίτερα.
Η Τζένη Καρέζη.
Δεν ήταν μόνο η σοβαρότητα που απέπνεε η παρουσία της, δεν ήταν εκείνο το ταλέντο της που σε αιχμαλώτιζε μεμιάς ούτε και εκείνα τα υπέροχα μάτια της που μπορούσαν να σε ζαλίσουν. Ήταν και εκείνο το σύντομο φευγιό της από τη ζωή αυτή που πάντοτε άφηνε μέσα μου την απορία τι άλλο θα μπορούσε να δημιουργήσει αν ζούσε ακόμα αρκετά χρόνια…
Η Τζένη ήταν μία σταρ με όλη τη σημασία της λέξεως. Δε χρειαζόταν να γίνει γατούλα και να κάνει νάζια στον άλλο ( τύπου Βουγιουκλάκη) για να μπορέσει να τον γοητεύσει και να του τραβήξει την προσοχή. Η αυστηρότητα σε συνδυασμό με τη ντροπαλότητα που εξέπεμπε η παρουσία της , ήταν αρκετή για να γίνει ποθητή.
Ήταν γυναίκα και δε χρειάστηκε ποτέ να γίνει γυναικούλα, δε θέλησε ποτέ να μοιάσει με γυναίκες που προβάλλουν τον εαυτό τους μόνο ως σώμα, μόνο ως εμφάνιση. Ήταν ταλαντούχα και δε χρειάστηκε ποτέ να προβάλλει άλλα της προσόντα για να επιβληθεί στο θεατή.
Η Καρέζη ανήκει πάντα στις μεγάλες μου αδυναμίες, διότι κατάφερε να συνδυάσει εξωτερικά την εξωτερική ομορφιά με το μεγάλο ταλέντο. Διότι κατάφερε να είναι όμορφη χωρίς να γίνει φθηνή. Και αυτή είναι η αιτία που η αξία της είναι τόσο μεγάλη και διαχρονική. Γιατί ήταν η γυναίκα εκείνη που έζησε με πάθος μέχρι το τέλος…
Ο θάνατος μπορεί να σβήνει το σώμα αλλά , σίγουρα, δε μπορεί να σβήσει το πραγματικό ταλέντο στη μεγάλη οθόνη που άφησε σημάδι μέσα στις καρδιές πολλών ανθρώπων…
Ο Βύρων Πάλλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923 και σπούδασε στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου.Με εμφάνιση που εξέπεμπε ήθος και σοβαρότητα, αλλά και...
Η Σμαράγδα Καρύδη γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου 1969 στην Αθήνα όπου και κατοικεί μέχρι σήμερα. Είναι απόφοιτη της Δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου.Γονείς της, είναι...
