Όσα κρύβει η νύχτα (πληροφοριακό τμήμα) Της κακομοίρας Το κάθαρμα
Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους
Η πιο μεγάλη δύναμη: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους) Το πρώτο βήμα: 1 βραβείο (κριτικών καλύτερης ταινίας μικρού μήκους)
Συμμετοχές ταινιών μικρού μήκους
Αναμονή Απουσία Έκσταση (εκτός συναγωνισμού) Νέοι καιροί Το κορίτσι και το ραδιόφωνο
Ξένο μη διαγωνιστικό
Προβλήθηκαν 7 ταινίες μεγάλου μήκους και 8 μικρού μήκους.
Δόθηκαν οι τιμητικές διακρίσεις: Α’ τιμητική διάκριση: Il Sorpasso / Ο φανφαρόνος (Ιταλία) Dino Risi Β’ τιμητική διάκριση: Két félidö a pokolban / Δύο ημιχρόνια στην κόλαση (Ουγγαρία) Zoltán Fábri Γ’ τιμητική διάκριση: Άνοιξη (μικρού μήκους)
Η προγραμματισμένη ταινία του Federico Fellini, 8 ½, αντικαταστάθηκε την τελευταία στιγμή από την Τερέζ Ντεκετού, του Φρανζύ.
Κριτική επιτροπή
Ηλίας Βενέζης Ακαδημαϊκός
Γιώργος Γεωργιάδης πρόεδρος της ΔΕΘ
Λούλα Κουρκουλάκου σκηνοθέτης
Γιώργος Τζαβέλλας σκηνιθέτης
Γεώργιος Κουρνούτος, Διευθυντής Γραμμάτων Θεάτρου και Κινηματογράφου του Υπουργείου Παιδείας
Σόλωνας Μιχαηλίδης συνθέτης-διευθυντής του Ωδείου Θεσσαλονίκης
Παύλος Ζάννας κριτικός κινηματογράφου
Γιώργος Σαββίδης κριτικός κινηματογράφου
Σπύρος Σκούρας κινηματογραφικός επιχειρηματίας
Νίκος Αρβανίτης εκπρόσωπος του Υπουργείου Βιομηχανίας
ΤΑ ΛΥΤΡΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ Α ΛΑ ΚΑΡΤ…Ένα συγκλονιστικό, επίκαιρο άρθρο διαχρονικής αξίας του δημοφιλούς ηθοποιού Βασίλη Μαλούχου. Αξίζει να επιδιώξετε και να διαβάσετε όλοι, όσοι αντέχουν τις αλήθειες στην πατρίδα μας και δεν έχουν προλάβει να εθιστούν στα <<κοινωνικά ναρκωτικά>> που σπείρανε διάσπαρτα στη χώρα μας, <<οι έμποροι της εξουσίας>> για να ζούμε οι Έλληνες σε πελάγη ευτυχίας…
Στο επίκαιρο ζήτημα που προέκυψε του Κώστα Μπαρμπαρούση του βουλευτή της Χρυσής Αυγής, ύστερα απο τον χαρακτηρισμό του ως Εθνική προδοσία που έκαναν ο Τσίπρας, η κυβέρνηση του και σύσσωμο το Συριζαίικο κόμμα, με το ξεπούλημα του ονόματος της Μακεδονίας, αντιδράσανε οργισμένα και σπεύσανε να πείσουνε τον εισαγγελέα για τη δίωξη του για εσχάτη προδοσία και πραξικόπημα, όπου ταιριάζει απόλυτα η λαική παροιμία <<ΦΩΝΑΖΕΙ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ>>.
Εξηγούμαι τι θέλω να πω, ως ελεύθερος Έλληνας πολίτης, οτι α’φενός με τόσα ανήκουστα εγκλήματα που έχουν κάνει οι κυβερνώντες στον Ελληνικό λαό και στη γενέτειρα του, τη πατρίδα του Ελλάδα, καταπατώντας κάθε πτυχή του Εθνικού μας Συντάγματος, κατασκευάζοντας αυτοσχέδιους νόμους κατόπιν εντολής των Ευρωπαίων που τους βολεύει, για να διώκουν ότι Εθνικό έχει ο λαός, ότι Πατριωτικό υποστηρίζει, ότι Χριαστιανικό Ορθόδοξο διατυμπανίζει, με στόχο να διαλύσουν, απο άκρη σε άκρη, την Ελλάδα ξεπουλώντας τον γεωφυσικό της πλούτο, φτωχοποιώντας το λαό για να εφαρμόσουν τις εντολές των ανώτερων αφεντικών τους Ρότσιλντ, Σόρος και Μέρκελ, με άλλους μαζί συνοδυπόρους ηγετών της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης της νέας τάξης που έχουν σκοπό να τεμαχίσουν την εθνικότητα κάθε κράτους, τον πατριωτισμό των κατοίκων, να αλλοιώσουν την ιστορία τους, τη γλώσσα τους, τη θρησκεία τους, τα ήθη και τα έθιμα τους και να δημιουργήσουν σταδιακά ένα είδος φανατικών μηχανικών στρατιωτών.
Όταν οι κύριοι που με απάτη, με ψεύδη και παράνομα μας κυβερνούν, έχουν διαπράξει και συνεχίζουν να διαπράτουν αυτά τα εγκλήματα κατά του λαού μας, αρπάζοντας με παράνομες φορολογίες και διατάξεις τη περιουσία του, τα χρήματα του, τα σπίτια του και στέλνοντας με έναν ύπουλα εκβιαστικό τρόπο τη νεολαία μας στο εξωτερικό, λόγω τεχνιτής εξαφάνισης των ντόπιων επιχειρήσεων στην πατρίδα μας, δημιουργώντας τεχνιτή ανεργία.
Όταν δημοσίως δια στόματος του προέδρου της Βουλής διατυμπανίζουν ότι δεν πιστεύουν και είναι ξεπερασμένο και το καταδικάζουν το σλόγκαν <<ΠΑΤΡΙΔΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ>>. Όταν διακυρήτουν δημοσίως ότι πρέπει οι συνταξιούχοι και οι ηλικιωμένοι να πεθάνουν με οποιονδήποτε τρόπο, γιατι τους επιβαρύνουν στα έξοδα τους και στον προυπολογισμό τους. Όταν άνοιξαν διάπλατα τις θαλάσσιες, εδαφικές και εναέριες πόρτες της πατρίδας μας και δεν προλαβαίνει το μάτι μας να βλέπει τη συρροή των μεταναστών που κατακλύζεται η χώρα μας.
Όταν συμβαίνουν όλα αυτά κύριοι αξιότιμοι Εισαγγελείς, οι κυβερνώντες άθεοι, αντίχρηστοι, μισέλληνες, δεν διαπράτουν το αδίκημα της Εθνικής προδοσίας; Και δεν θα έπρεπε <<η Δίκαιη και ανεξάρτητη>> Ελληνική δικαιοσύνη την οποία εκπροσωπείτε, αυτεπαγγέλτως να συλλάβουν και να τιμωρήσουν τους ένοχους προδότες; Όταν η Ελληνική παιδεία, η γλώσσα και η ιστορία στα σχολεία, που είναι πρότυπο πολιτισμού στις περισσότερες μεγαλουπόλεις του εξωτερικού, έχει σχεδόν καταργηθεί στην κοιτίδα της, κακοποιηθεί και αλλοιωθεί με σεξιστικές αμπελοφιλοσοφίες και Ισλαμικούς προσανατολισμούς και με πλήθος παιδιών μεταναστών που τους δημιουργούν την αίσθηση ότι φιλοξενούνται στα τζαμιά τους. Αν αυτό δεν είναι εθνική προδοσία, τότε τί είναι;
Όταν γεμίσανε την Ελλάδα με παρακρατικές οργανώσεις και διάφορους πράκτορες, όλων των φυλών, να μας κατασκοπεύουν και να μην διώκονται οτιδήποτε αντεθνικό και παράνομοο να κάνουν. Και εξηγούμαι, τί είναι αυτές οι ΜΚΟ που είναι διάσπαρτες στη χώρα μας με τον μανδύα της αλληλεγγύης στους μετανάστες που μας φόρτωσαν με τη βία και με την ανοχή της Ελληνικής εξουσίας που χρηματοδοτείται απο Σιωνιστές και Ευρώπη και φτάνουμε στο σημείο να αφήνουν νηστικές Ελληνικές οικογένειες ουκ έστιν αριθμός, χώρια που ακολουθούν σωρεία αυτοκτονιών και οι μετανάστες με τον προσφυγικό μανδύα, να παίρνουν 400-500 ευρώ μηνιαίως με δωρεάν στέγη, με δωρεάν διατροφή, με δωρεάν ΔΕΗ, νερό και υγιεινής περίθαλψης.
Όταν κύριοι εισαγγελείς σκοπίμως η κυβέρνηση που ενοχλείται στο όνομα της προδοσίας και κατηγορεί τον λαό, ως φασίστα, ναζί, αντιδραστικό κτλ και απο πάνω τον καταδιώκει είτε με την δική του νομιμότητα, είτε με τις παρακρατικές ομάδες τύπου ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΜΚΟ κ.α. παρόμοιες που έχει δημιουργήσει για να περιφρουρείται και να τρομοκρατεί το λαό μας. Όταν πούλησε η κυβέρνηση για 99 χρόνια τον Εθνικό μας πλούτο να διαχειρίζεται απο ξένους, καθώς και επενδυτές ξένους να διαχειρίζονται δημόσιες υπηρεσίες, δεν είναι προδοσία; Και για να τελειώσω με τη Μακεδονία μας, εξεγείρεται ο λαός και έπρεπε να κάνει περισσότερα για να εμποδίσει την πώληση του ονόματος της Μακεδονίας, που ουσιαστικά δεν είναι μόνο το όνομα, αλλά ο ιστορικός και γεωφυσικός τόπος της Ελλάδας.
Έπρεπε ο λαός από τέτοια κυβέρνηση να περιμένει όλα τα δεινά, που φροντίζουν να επιβάλλουν για τη διάλυση μας, οι δήθεν σύμμαχοί μας. Εύχομαι να μην πραγματοποιηθεί ποτέ και οι διαδώσεις που ακούγονται για πώληση όπως η Θράκη, η Ήπειρος, η Θεσσαλία και η Κρήτη.
Μας εκδικούνται για τα φώτα του πολιτισμού που δώσαμε εδώ και χιλιάδες χρόνια και θέλουν να τα οικειοποιηθούν, ως δικά τους επιτεύγματα που θα αφήσουν παρακαταθήκη στα παιδιά-κλώνους τους.
Εφόσον λοιπόν δηλώνουν και με τα καμώματά τους στο λαό άθεοι και απάτριδες και τους πιάνει αλλεργία με ό,τι Εθνικόν και Ορθόδοξον, δεν τους καταργήσετε εσείς, αυτή την τυραννία και εξαθλίωση που καθημερινά μας κάνουν, επιβάλλεται τα τρια εκατομμύρια συνταξιούχοι μαζί με τις αγροτικές τσουγκράνες και τις έντιμες ένοπλες δυνάμεις, να καθαρίσουμε τη θανατηφόρα κατάρα, που αν και στην αρχή είχε καμουφλαρισθεί, έγινε πλέον η αποκάλυψη της! Καιρός είναι να αποκαλυφθεί και ο λαός! Μόνο έτσι θα έρθει η Σωτηρία…
Υ.Γ. Επιτρέψτε μου κύριε πρωθυπουργέ και κκ υπουργοί όλων των υπουργείων να σας υποβάλλω με όλον το σεβασμό στη κοινωνική μου επιβίωση μια πρόταση, κοινωνικής μεταφυσικής, πέραν των πατριωτικών μου αισθημάτων. Όπως παραβιάσατε στο όνομα της παραδοπιστίας και της μισαλλοδοξίας, τον Θεό, τη φύση, το φύλο και νομοθετήσατε άνευ λόγου <<σιαμαίους οπισθοκολλημένους>> και χασίσι για ιατρικούς λόγους, όπως αρχικά είχε χρησιμοποιηθεί το 1898 η ηρωίνη, να νομοθετήσετε επειγόντως και την <<προδοσία>> και όποιος την κάνει να βραβεύεται και να απολαμβάνει τα λύτρα της, ως αγαθά.
Ο ένας θα επιλέξει τον εύκολο δρόμο της παρανομίας, όταν δυσκολευτεί να βρει εργασία. Μάταια ο πατέρας (Ορέστης Μακρής) και η κοπέλα του (Μαριάννα Κουράκου) θα αγωνιστούν να τον επαναφέρουν στον ίσιο δρόμο.
Ο δεύτερος, απογοητευμένος λόγω της μητέρας του (Ίλυα Λιβυκού), θα εγκαταλείψει τις σπουδές του. Ο τρίτος, επαρχιώτης φοιτητής, θα παρασυρθεί από τους ρυθμούς και τις σειρήνες της μεγαλούπολης.
Το 3ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 17-23 Σεπτεμβρίου 1962 στον κινηματογράφο Ολύμπιον.
Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους
Ηλέκτρα: 9 βραβεία (καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, σκηνοθεσίας, α’ γυναικείου ρόλου, κριτικών καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους, κριτικών σκηνοθεσίας, κριτικών α’ γυναικείου ρόλου, κριτικών β’ γυναικείου ρόλου, κριτικών β’ ανδρικού ρόλου και κριτικών μουσικής) Ουρανός: 2 βραβεία (φωτογραφίας και κριτικών φωτογραφίας) Ηλέκτρα: 1 βραβείο (ντοκιμαντέρ) Θρίαμβος: 1 βραβείο (κριτικών α’ ανδρικού ρόλου) Πολιορκία: 1 βραβείο (α’ ανδρικού ρόλου) Τα χέρια: 1 βραβείο (μουσικής)
Συμμετοχές ταινιών μεγάλου μήκους
Η εκδίκηση του καβαλάρη Η παγίδα
Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους
Αθήνα Χ.Ψ.Ξ: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους) Η παράσταση τελείωσε: 1 βραβείο (κριτικών καλύτερης ταινίας μικρού μήκους)
Συμμετοχές ταινιών μικρού μήκους
Γιάννενα Εγκαίνια Ειρήνη και Ζωή Η χώρα των κενταύρων Λάκριμε Ρέρουμ Μυκήνες Ναύπλιο
Ξένο μη διαγωνιστικό
Προβλήθηκαν 4 ταινίες μεγάλου και 4 μικρού μήκους.
Δόθηκαν οι τιμητικές διακρίσεις: Α’ τιμητική διάκριση: La belle Américaine / Η ωραία Αμερικάνα (Γαλλία) Robert Dhéry Divorzio all’italiana / Διαζύγιο αλά ιταλικά (Ιταλία) Pietro Germi Β’ τιμητική διάκριση: El Cid / Ελ Σιντ (Η.Π.Α.) Anthony Mann Γ’ τιμητική διάκριση: S-a furat o bomba / Μια βόμβα εκλάπη (Ρουμανία) Ion Popescu – Gopo
Κριτική επιτροπή
Σπύρος Μελάς Ακαδημαϊκός
Γεώργιος Γεωργιάδης πρόεδρος της ΔΕΘ
Μιχάλης Περάνθης λογοτέχνης
Γεώργιος Κουρνούτος διευθυντής του Υπουργείου Παιδείας
Κωνσταντίνος Ψαρράς παραγωγός
Γιώργος Τζαβέλλας σκηνοθέτης
Λυκούργος Καλλέργης ηθοποιός
Γ. Αστεριάδης, μουσικοκριτικός
Γιώργος Ασημακόπουλος Πρόεδρος της Ένωσης Θεατρικών Συγγραφέων
Αγλαΐα Μητροπούλου, κριτικός κινηματογράφου
Άγγελος Προκοπίου τεχνοκριτικός καθηγητής του Πολυτεχνείου
Η ταινία, “Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης” προβλήθηκε τη σαιζόν 1963-1964 και έκοψε 184.900 εισιτήρια. Ήρθε στην 29η θέση σε 92 ταινίες.
-Το έργο αποτελεί την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου του Χρήστου Γιαννακόπουλου με τον ίδιο τίτλο. Το σενάριο της ταινίας το επιμελήθηκε ο Αλέκος Σακελλάριος με τον Γιαννακόπουλο.
-Ο Θανάσης Βέγγος υποδύεται έναν φτωχό επαρχιώτη που εγκαθίσταται στην Αθήνα αναζητώντας δουλειά κι επειδή έχει μεγάλη ανάγκη δέχεται όποια δουλειά του προσφέρουν, από σερβιτόρος και φωτογράφος μέχρι βοηθός φαρμακοποιού και διαιτητής αγώνων πυγμαχίας. Δυστυχώς για τον ίδιο, δεν καταφέρνει να στεριώσει πουθενά και βιώνοντας κωμικοτραγικές καταστάσεις στο τέλος αναγκάζεται να επιστρέψει στο χωριό του.
Περίληψη της ταινίας, “Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης”
Η ταινία έχει ως βασικό της ήρωα τον Θανάση Μπιρμπίλη, ο οποίος φτάνει από το χωριό του στην Αθήνα με το πλοίο, για να εργαστεί. Η ταινία εξιστορεί τις 5 δουλειές που έκανε ο Θανάσης στην Αθήνα: γκαρσόνι, διαιτητής μποξ, βοηθός φαρμακοποιού, ιδιοκτήτης φωτογραφείου και αστυνομικός, ενώ το τελευταίο μέρος της ιστορίας αναφέρεται στην ερωτική ιστορία του Θανάση.
Σερβιτόρος σε ταβέρνα Αφού ο Θανάσης μίλησε στον βουλευτή Μπακατσουλάρα, πήγε να εργαστεί ως γκαρσόνι στο εστιατόριο Αλικαρνασσός, του Μπούρμπουρη. Συνολικά εκεί έρχονται 2 πελάτες και μία οικογένεια.
Ο πρώτος πελάτης είναι απαιτητικός και ζητάει από τον Θανάση πολλά, ο δεύτερος είναι κουφός και συνεννοείται δύσκολα και η οικογένεια έχει ένα παιδάκι που έχει να φάει μία εβδομάδα. Κάποια στιγμή, τον αναζητούν οι 2 πελάτες ενώ μίλαγε με το παιδάκι και ψάχνανε τι θα του άρεσε να φάει, εκείνο αρνιόταν σε όλες τις προτάσεις του Θανάση και των γονιών του.
Η πίεση από τους 2 πελάτες σε συνδυασμό με το πείσμα του παιδιού του έφερε μεγάλα νεύρα. Κι αφού ο μικρός δεν ήθελε τίποτα, του έριξε μία μακαρονάδα στο πρόσωπο. Τότε, όλοι οι θαμώνες αντέδρασαν με αυτήν τη συμπεριφορά και αφού τον ξυλοκόπησαν, απολύθηκε.
Σκηνή από την ταινία, “Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης”.
Διαιτητής σε πυγμαχικό αγώνα Ο Θανάσης αφού συναντά τυχαία έναν πατριώτη του από το χωριό και του λέει ότι έμεινε χωρίς δουλειά, εκείνος του προτείνει να γίνει διαιτητής σε έναν αγώνα πυγμαχίας που θα αγωνιστεί ο Τρύφωνας, ένας πατριώτης του επίσης. Και του επισημαίνει ότι πρέπει να κερδίσει ο Τρύφωνας, το πατριωτάκι τους. Ο Θανάσης δέχεται, είχε ανάγκη από δουλειά.
Στον αγώνα εμφανίζεται ο Ηρακλής Σπαζομούρης και ο Τρύφωνας Μπακατσούλας. Αρχικά ο πατριώτης του Θανάση, του είχε πει πως ο Τρύφωνας είναι θηρίο, πράγμα που δεν αλήθευε καθώς ο Τρύφωνας ήταν ιδιαίτερα λεπτός και αδύναμος, σε αντίθεση με τον Σπαζομούρη. Ο αγώνας, φυσικά, ήταν ολέθριος για τον Τρύφωνα.
Ο Θανάσης όμως προσπαθούσε να νικήσει ο Τρύφωνας, αλλά όσο κι αν αργούσε να μετρήσει, ενώ ήταν κάτω ο Τρύφωνας, εκείνος δεν σηκωνόταν. Κάποια στιγμή, όταν πέφτει κάτω ο Σπαζομούρης, με τρικλοποδιά, Ο Θανάσης μετρά 1,2,3,4,5 και 5 ίσον 10, ανακηρύσσοντας νικητή τον Τρύφωνα. Αυτό εξόργισε τους θεατές και τον χτύπησαν πολύ.
Βοηθός φαρμακοποιού Μετά το ξύλο που έφαγε ο Θανάσης, τον πηγαίνουν κάποιοι άνθρωποι σε ένα φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός τον λυπάται και του δίνει εργασία. Η πρώτη του νυχτερινή βάρδια δεν παέι και τόσο καλά.
Ο πρώτος πελάτης ζητά απλά μία ασπιρίνη. Ο δεύτερος, μία γυναίκα, που χάνει το παλικάρι της. Ο τρίτος πονάει σε διάφορα σημεία στο σώμα του και ο τέταρτος είναι ένα ζευγαράκι, που η κοπέλα όλο λιποθυμάει. Στον δεύτερο δίνει τυχαία φάρμακα. Στον τρίτο το ίδιο, και του προκαλεί στομαχικές διαταραχές, ενώ στο ζευγάρι, αρχίζει να τσακώνεται με τον άντρα και φεύγει κι από εκεί.
Ιδιοκτήτης φωτογραφείου Αφού χηρεύει μία γνωστή του, αναλαμβάνει το φωτογραφείο του άντρα της, χωρίς μεγάλη επιτυχία. Εκεί έρχονται 3 πελάτες: ένας να πάρει τις φωτογραφίες του (οι οποίες είναι χάλια), μία οικογένεια και μία χορεύτρια.
Το πρόβλημα του Θανάση ήταν ότι δεν μπορούσε να βγάλει όλους όσους ήταν στο πλάνο, του έφευγε «ο άκρος δεξιός». Έτσι έγινε μεγάλος αγώνας για να φωτογραφίσει την οικογένεια. Τέλος ήρθε μία χορεύτρια, η οποία ήθελε να βγάλει προκλητικές φωτογραφίες. Το καλλίγραμμο σώμα της ζάλισε τον Θανάση και λιποθύμησε.
Αστυνομικός Τελευταία του δουλειά είναι αστυνόμος, κατά την οποία τον φωνάζουν σε ένα σπίτι, στο οποίο έχει εισβάλει κάποιος ληστής. Ο Θανάσης τρομαγμένος φτάνει στο σπίτι. Όταν πια βλέπουν ότι δεν υπάρχει κανένας, ακούν έναν θόρυβο, αλλά ο Θανάσης θέλει να φύγει, γιατί λέει δεν κυνηγάν φαντάσματα οι αστυνομικοί. Τελικά βρίσκει το θάρρος να πάει στην κουζίνα να δει τι γίνεται, και όλος αυτός ο θόρυβος ήταν απλώς μία γάτα.
Η ταινία κατόπιν μεταφέρεται σε μία ταβέρνα, όπου ο Θανάσης έχει βγει με την κοπέλα του, της οποίας ο πρώην είναι ένας σκληρός τύπος. Στην ταβέρνα βρίσκεται κι αυτός εκεί. Αφού τα βρίσκει ξανά αυτός με την κοπέλα, του Θανάση δεν του έχει απομείνει τίποτα, και γυρίζει στο χωριό του ηττημένος.
Το 2ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 18-24 Σεπτεμβρίου 1961 στον κινηματογράφο Ολύμπιον.
Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους
Αντιγόνη: 2 βραβεία (μουσικής και α’ γυναικείου ρόλου) Συνοικία το όνειρο: 2 βραβεία (φωτογραφίας και β’ ανδρικού ρόλου) Αλίμονο στους νέους: 1 βραβείο (α’ ανδρικού ρόλου) Ερόικα: 1 βραβείο (σκηνοθεσίας) Εφιάλτης: 1 βραβείο (β’ γυναικείου ρόλου) Τραγωδία του Αιγαίου: 1 βραβείο (ειδικό βραβείο)
Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους
Το κρυφό παλάτι της Μάνης: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους)
Συμμετοχές ταινιών μικρού μήκους
Κυνηγημένη πίστης Ψαράδες και ψαρέματα
Ξένο μη διαγωνιστικό
Προβλήθηκαν 5 ταινίες μεγάλου μήκους και 5 μικρού μήκους.
Τιμητικές διακρίσεις στις ταινίες: L’ avventura / Η περιπέτεια (Ιταλία) Michelangelo Antonioni Seryozha / Σεριόζα (Σοβιετική Ένωση) Georgi Daneliya, Igor Talankin Narodziny statku / Η γέννηση ενός πλοίου (Πολωνία) Jan Lomnicki
Κριτική επιτροπή
Ηλίας Βενέζης πρόεδρος
Ιωάννης Παπαηλιάκις δήμαρχος Θεσσαλονίκης
Γεώργιος Γεωργιάδης πρόεδρος της ΔΕΘ
Παύλος Ζάννας κριτικός κινηματογράφου
Μάριος Πλωρίτης κριτικός κινηματογράφου
Γιώργος Σαββίδης κριτικός κινηματογράφου
Ανδρέας Λαμπρινός σκηνοθέτης
Γιάννης Μαρής σεναριογράφος
Αλέξης Μινωτής σκηνοθέτης και ηθοποιός
Σόλωνας Μιχαηλίδης μουσικολόγος και συνθέτης
Ηλίας Παρασκευάς παραγωγός
Πολύκλειτος Ρέγκος ζωγράφος
Παρμενίων Στεργίου Πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης
Το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 1974, στις 20.30, στο κανάλι της ΥΕΝΕΔ, προβάλλεται το πρώτο επεισόδιο της ελληνικής σειράς, “Οι δίκαιοι” που θα σηµειώσει τεράστια επιτυχία και θα παίζεται δύο χρόνια. Το σενάριο γράφει ο Θάνος Λειβαδίτης που κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, είναι ο δικηγόρος-ντετέκτιβ Άγγελος Καρνέζης.
Ενας αξέχαστος ρόλος σε µια θρυλική σειρά της ασπρόµαυρης τηλεόρασης, που αποτελείται από τέσσερις διαφορετικές ιστορίες με ήρωα τον δικηγόρο Καρνέζη.
Ο Άγγελος Καρνέζης πηγαινοέρχεταιστους διαδρόµους των δικαστηρίων των φυλακών και στα ύποπτα καταφύγια του υποκόσμουγια να χτυπήσει το έγκληµα άμεσα και σωστά. ‘Ενας ακέραιος άνθρωπος, που θυσιάζει τηνπροσωπική του ζωή στο χρέος μιας ακατάλυτης έννοιας, της δικαιοσύνης. Ο Θάνος Λειβαδίτης που τον υποδύεται, γίνεται και τηλεοπτικός σταρ, αφού έχει ήδη διαγράψει µια σπουδαίαπορεία στο θέατρο και τον κινηματογράφο.
Γεννηµένος το Μάιο του 1934 στη Λαµία, ο Θάνος Λειβαδίτης σπούδασε ζωγραφική για δύο χρόνια στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου Αθηνών µε δάσκαλο τον Γιάννη Μόραλη και στη Δραµατική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Αποφοιτά το 1957, αλλά μένει στο Εθνικό Θέατρο για δεκατρία χρόνια.
Παίζει τον Βαλέριο (πρώτος ρόλος) στον Φιλάργυρο, τον Αίμονα στην Αντιγόνη, τον Νεοπτόλεμο στον Φιλοκτήτη, στον Μάκβεθ και σε πολλά άλλα. Πριν ακόµα τελειώσει τη Σχολή, εµφανίζεται στη µεγάλη οθόνη, στην ταινία Τέσσερις νύφες κι ένας γαμπρός, την κινηματογραφική µεταφορά του θεατρικού έργου, του Δημήτρη Γιαννουκάκη, “Το Σπίτι Των Τεσσάρων Κοριτσιών”.
Η καθιέρωση όμως στο σινεµά, θα έρθει µε τη δεύτερη ταινία, όπου θα είναι ζευγάρι με την Μάρθα Βούρτση (Καρδιές στην καταιγίδα, 1963). Η μόδα της εποχής είναι τα μελό και ο Θάνος Λειβαδίτης είναι ο νέος ζεν πρεµιέ που αναζητά ο ελληνικός κινηµατογράφος. Οι τίτλοι των ταινιών που πρωταγωνιστεί είναι χαρακτηριστικοί:
Για λίγη στοργή, Η καρδιά της µάνας, Παιδί µου δεν αμάρτησα, Αφήστε µε να ζήσω, Θα ζήσω για σένα, Ζήσε για την αγάπη µας, Στη θύελλα της µεγάλης αγάπης, Μεγάλες αγάπες, Πικρή µου αγάπη, Ο µεγάλος όρκος, Το φτωχάπαιδο, Το τελευταίο δάκρυ, Δάκρυα οργής, Το κορίτσι της οργής, Κάθε ναυάγιο και µία κόλαση κ.α. Σε κάποιες από αυτές, το σενάριο είναι δικό του. Στις περισσότερες, συµπρωταγωνίστριά του είναι η Μέμα Σταθόπούλου.
Ο Θάνος Λειβαδίτης γνωρίζει την Μέμα Σταθοπούλου όταν είναι ακόμα μαθήτρια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1964, μαζί με τον Μάνο Κατράκη, τον Νίκο Ξανθόπουλο και την Γκιζέλα Ντάλι πρωταγωνιστούν στην ταινία, Οι επικίνδυνοι, στα πρότυπα του Κατήφορου (σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη) που βρήκε άπειρους μιμητές για πολλά χρόνια.
Για το δεύτερο γυναικείο ρόλο, προτείνει την Μέμα Σταθοπούλου, η οποία αναγράφεται στους τίτλους της ταινίας με το βαφτιστικό της όνομα: Δήµητρα.
Η Μέµα Σταθοπούλου γεννήθηκε στην Πάτρα το 1942. Στο θέατρο πρωτοεµφανίστηκε δίπλα στον Δηµήτρη Χορν και καθιερώθηκε ως πρωταγωνίστρια στον κινηματογράφο. Μέσα σε 8 χρόνια έπαιξε σε 25 ταινίες, κυρίως µελόδραματικές, έχοντας όμως το δικό της στιλ.
Με τον Θάνο Λειβαδίτη, εκτός από ζευγάρι στην οθόνη, γίνονται ζευγάρι και στη ζωή. Ζουν ένα παθιασµένο έρωτα για δέκα χρόνια, χωρίς να έχουν την επιθυμία να παντρευτούν. ‘Οταν χωρίσουν, εκείνη θα παντρευτεί τον γνωστό βιομήχανο Δημήτρη Μαρούση και θα αποσυρθεί από τα καλλιτεχνικά, για να μεγαλώσει τα δύο τους παιδιά, τον Κώστα και την Έλλη. Δέκα χρόνια μετά, ο γάμος θα διαλυθεί και η Μέµα θα επιστρέψει στην Πάτρα, ανοίγοντας τη δική της επιχείρηση.
Όµως το σαράκι της ηθοποιίας, την τρώει ακόμα. Οι προσπάθειες για επιστροφή στο θέατρο και την τηλεόραση, θα μείνουν προσπάθειες. Τα χρόνια που λείπει από το χώρο, της στοιχίζουν μια δυναμική επιστροφή. Η απογοήτευση μεγάλη, συν κάποιες δουλειές που δεν γίνονται τελικά και οι πόρτες µένουν κλειστές.
΄Οσο όµως η Μέμα Σταθοπούλου χτυπούσε πόρτες, εκείνη την χτυπούσε ο καρκίνος. Στις 17 Οκτωβρίου 1999 θα περάσει στην αιωνιότητα, έχοντας πάντα δίπλα της τον καλό της φίλο Θάνο Λειβαδίτη.
Τραγική συνέχεια, το 2005, η κόρη της σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχηµα µε μηχανή, σε ηλικία μόλις 24 ετών.Ο Θάνος Λειβαδίτης µετά το χωρισμό του µε την Μέµα Σταθοπούλου κι αφού πια ο ελληνικός κινηµατογράφος, χάνεται χρόνο µε το χρόνο, αποφασίζει να γράψει και να πρωταγωνιστήσει στην τηλεόραση, που κερδίζει ολοένα και περισσότερους θεατές. ΄Ετσι, το 1974, αρχίζουν οι Δίκαια…
Η πρώτη ιστορία αποτελείται από 33 επεισόδια κι έχει τίτλο, Εν ονόματι του νόµου. Δίπλα στον Θάνο Λειβαδίτη, κάνει το τηλεοπτικό του ντεµπούτο στο ρόλο του εισαγγελέα ο Δημήτρης Μυρότ, κατεξοχήν θεατρικός ηθοποιός, κι αυτό είναι ένα µεγάλο πλεονέκτημα για τη σειρά.
Η κινηµατογραφική σκηνοθεσία του Αντώνη Τέμπου και η συµμετοχή πολλών αγαπηµένων αλλά και νέων ηθοποιών, είναι βασικά στοιχεία της επιτυχίας (Μαίρη Φαρμάκη στο ρόλο της κατηγορούµενης, Ελένη Ζαφειρίου, Θόδωρος Έξαρχος, Λίλυ Παπαγιάννη, Νίκος Βασταρδής, Ειρήνη Κακαβούλη και ο Ιάκωβος Ψαρράς ως ντετέκτιβ, που παίζει και στις υπόλοιπες ιστορίες).
Η σειρά -με την υποβληιική µουσική των τίτλων- σαρώνει σε τηλεθέαση από το πρώτο επεισόδιο και κρατά αµείωτο το ενδιαφέρον των τηλεθεατών που παρακολουθεί με µεγάλη αγωνία όσα συμβαίνουν στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο. Όταν τελειώσει η πρώτη ιστορία, ακολουθεί η δεύτερη που έχει ακόµα µεγαλύτερη επιτυχία, όπως και οι επόµενες που θα ακολουθήσουν.
Στη δεύτερη ιστορία, Η ώρα της τιμωρίας, που αρχίζει Νοέμβριο του 1974 και τελειώνει Μάιο του 1975, εκτός από τον Θάνο Λειβαδίτη και τον Ιάκωβο Ψαρρά, πρωταγωνιστούν ο Νίκος Γαλανός, η Νόρα Κατσέλη, η Μαίρη Κυβέλου και ο Μάνος Κατράκης.
Η τρίτη ιστορία που ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς με τίτλο Οι εκβιαστές, είχε πρωταγωνίστρια την Μαρία Αλιφέρη και στην τέταρτη με τίτλο, Οι αρχαιοκάπηλοι (προβολή τελευταίου επεισοδίου: Σάββατο 8 Μαϊου 1976) έπαιζαν ο Θάνος Κωτσόπουλος, η Αφροδίτη Γρηγοριάδου, ο Ανέστης Βλάχος, ο Βύρρων Πάλλης, ο Μηνάς Χρηστίδης και ο Δηµήτρης Μαλαβέτας.
Το κοινό διψόει για δικαιοσύνη, διψάει να βρεθούν οι ένοχοι και να αφεθούν ελεύθεροι οι αθώοι κατηγορούµενοι. Ο αλόγιστος δικηγόρος Άγγελος Καρνέζης γίνεται ιδιαίτερα αγαπητό πρόσωπο, ενώ το αυτοκίνητο που οδηγεί, η λευκή Toyota Celica, είναι το σήμα κατατεθέν του.
Ο Θάνος Λειβαδίτης, παρόλο που οι Δίκαια είναι από τις σειρές µε τη μεγαλύτερη τηλεθέαση, θα επιστρέψει στη μικρή οθόνη πέντε χρόνια μετά, το 1981 ως δηµοσιογράφος Άρης Μαρτέλης µε τους Αξιόπιστους, και το 1983 µε το βαρύ πυροβολικό, Οι Ιερόσυλοι, που στο τελευταίο επεισόδιο συγκεντρώνει ποσοστό θεαματικότητας 82%! Αυτό όµως, είναι µια άλλη ιστορία.
1η Σεπτεµβρίου 2005, ο Θάνος Λειβαδίτης περνάει στην αιωνιότητα και οι σειρές του στην τηλεοπτική ιστορία.
Η ταινία, “Λάθος στον έρωτα” προβλήθηκε τη σαιζόν 1961-1962 και έκοψε 18.825 εισιτήρια. Ήρθε στην 35η θέση σε 68 ταινίες.
Περίληψη της ταινίας, “Λάθος στον έρωτα”
Μια απλή δακτυλογράφος (Χριστίνα Σύλβα) γνωρίζεται μ’ ένα νέο (Γιώργος Πάντζας) που δουλεύει σε γκαράζ, ο οποίος όμως της συστήνεται ως μεγαλοεπιχειρηματίας. Το ίδιο κάνει κι αυτή απ’ τη μεριά της, παριστάνοντας την κόρη του βιομήχανου αφεντικού του. Στο τέλος όμως όλα διορθώνονται, οι παρεξηγήσεις παραμερίζονται και η φτωχή δακτυλογράφος παντρεύεται τον φτωχό γκαραζιέρη.
Η ταινία, “Η λύκαινα” προβλήθηκε τη σαιζόν 1950-1951 και έκοψε 57.664 εισιτήρια. Ήρθε στην 6η θέση σε 13 ταινίες.
-Κοινωνική ταινία του 1951 παραγωγής, Ανζερβός σε σενάριο και σκηνοθεσία Μαρίας Πλυτά (από το μυθιστόρημα του Σόλωνα Μακρή) και μουσική Γιώργου Καζάσογλου.
Περίληψη της ταινίας, “Η λύκαινα”
Μια περήφανη κοπέλα, η Λουκία, απόγονος οικογένειας που ξεκληρίστηκε από άγρια βεντέτα, μολονότι είναι ερωτευμένη από παιδί με τον Αλέξη, τελευταίο απόγονο της αντίπαλης οικογένειας, ο οποίος γύρισε πρόσφατα στο χωριό, αποφασίζει να τον σκοτώσει.
Αντίθετα, ο Αλέξης που έφυγε απ’ το χωριό αμέσως μετά το φόνο του πατέρα της Λουκίας απ’ τον πατέρα του, σπούδασε δάσκαλος στην Αθήνα κι έχει επιστρέψει για να μάθει γράμματα στα παιδιά. Δεν έχει καμιά όρεξη να ασχοληθεί με το παρελθόν ούτε και να εκπληρώσει το «χρέος» του, όπως επίμονα τον παροτρύνει η μάνα του.
Το 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 20-26 Σεπτεμβρίου 1960 στον κινηματογράφο Ολύμπιον. Αν και ελάχιστος ο αριθμός των νέων παραγωγών (Μια του κλέφτη του Δημήτρη Ιωαννόπουλου, Το ποτάμι του Νίκου Κούνδουρου, Έγκλημα στα παρασκήνια του Ντίνου Κατσουρίδη και Μανταλένα του Ντίνου Δημόπουλου), το γεγονός δεν εμπόδισε να διεξαχθεί το Φεστιβάλ ή καλύτερα η “γενική δοκιμή”, όπως χαρακτηρίστηκε, ενός μελλοντικού θεσμού, με επισημότητα και την παρουσία όλης της καλλιτεχνικής αφρόκρεμας της εποχής. Αδιαμφισβήτητη πρωταγωνίστρια η ανατέλλουσα σταρ, ήδη δημοφιλής, Αλίκη Βουγιουκλάκη που απέσπασε και το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου για τη Μανταλένα.
Βραβευμένες ταινίες μεγάλου μήκους
Μανταλένα: 3 βραβεία (σεναρίου, α’ γυναικείου ρόλου και β’ ανδρικού ρόλου) Έγκλημα στα παρασκήνια: 2 βραβεία (φωτογραφίας και β’ γυναικείου ρόλου) Το ποτάμι: 2 βραβεία (σκηνοθεσίας και μουσικής) Ο Δράκος: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας ρετροσπεκτίβας) Μια του κλέφτη: 1 βραβείο (α’ ανδρικού ρόλου) Στέλλα: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας ρετροσπεκτίβας) Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας ρετροσπεκτίβας)
Βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους
Διεθνής έκθεση Θεσσαλονίκης: 1 βραβείο (τιμητική μνεία) Μακεδονικός γάμος: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους)
Συμμετοχές ταινιών μικρού μήκους
Απόλλων και Δάφνη Αρχαιότητες των Αθηνών Εδώ Αθήνα Ήπειρος Καρναβάλι της Πάτρας Τ’ αναστενάρια Τα δάση μας καίγονται Χαλύβδινοι πύργοι
Ρετροσπεκτίβα
Θέμα: Αναδρομικές προβολές των καλύτερων ταινιών παραγωγής 1955 – 59
Προβλήθηκαν 9 ταινίες: Αστέρω Η λίμνη των πόθων Καλημέρα Αθήνα Κάλπικη λίρα Ο Δράκος Στέλλα Στρατιώτες δίχως στολή Το νησί των γενναίων Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο
Απαράδεκτοι. Μία σειρά σταθμός για την Ελληνική τηλεόραση, μία σειρά που καταστεί κάθε σημερινό πρόγραμμα της τηλεόρασης γραφικό και κουραστικό. Ήταν το έτος 1991 όταν η Δήμητρα Παπαδοπούλου έγραψε το σενάριο μίας εκ των πιο έξυπνων και ιδιοφυών σειρών της ελληνικής τηλεόρασης. Αστείρευτο χιούμορ, βιτριολικές ατάκες αλλά και νοήματα ζωής…
Σπουδαιότητα σειράς
Δε χρειάζεται να γράψω πολλά, η σειρά παραμένει μία από τις πιο ιστορικές και διαχρονικές της τηλεόρασης και όσο περνάνε τα χρόνια η δημοτικότητά της αυξάνεται. Ο ευφυής τρόπος με τον οποίο η Δήμητρα Παπαδοπούλου καυτηρίαζε αντιλήψεις, ήθη και νοοτροπίες της εποχής, γεννάει σκέψη και προβληματισμούς ακόμα και σήμερα.
Τι μου έμαθαν
Μου έμαθαν πως η παρέα και οι φίλοι είναι αυτά που έχουν αξία στη ζωή, ούτε οι κοσμικότητες, ούτε η επιφανειακή ζωή πολλών “πετυχημένων” που μέσα της κρύβει ατελείωτα δράματα και μοναξιά. Γιατί μου έδειξαν πως ένας άνδρας όπως ο Βλάσσης με φορεμένη τόσο πολύ τη μάσκα του “μάτσο” άνδρα και του γυναικά, αγαπάει τον gayφίλο του Γιάννη και μένει μαζί του, χωρίς να αισθάνεται καμία απειλή για τη σεξουαλικότητα και τον ανδρισμό του.
Ένα τρανό παράδειγμα που επιβεβαιώνει πως όταν ξέρεις ποιος είσαι δεν πολεμάς τον άλλον, διότι δεν αισθάνεσαι να δέχεσαι απειλή από εκείνον. Φωνάζει και νοιώθει έχθρα μόνο εκείνος που ενδόμυχα φοβάται. Μου έδειξε πως μπορείς εύκολα να δημιουργείς γλυκανάλατα επεισόδια, αλλά το να καυτηριάσεις κακές νοοτροπίες και συμπεριφορές μία κοινωνίας χωρίς να χαϊδεύεις τα αυτιά, θέλει τόλμη και θάρρος.
Κάτι μου λέει πως οι Απαράδεκτοι θα είναι πάντοτε επίκαιροι, αξεπέραστοι, μοναδικοί… θα μας θυμίζουν πως κάποτε υπήρχε πραγματικά καλή τηλεόραση…
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (Thessaloniki International Film Festival) διοργανώνεται κάθε Νοέμβριο στη Θεσσαλονίκη από τον ομώνυμο πολιτιστικό οργανισμό υπό την εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού. Είναι ένα από τα παλαιότερα και κορυφαία φεστιβάλ κινηματογράφου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ενώ αποτελεί τη σημαντικότερη κινηματογραφική διοργάνωση στην Ελλάδα.
ΤοΦεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα και το πρόγραμμά του περιλαμβάνει επίσης αφιερώματα σε σημαντικούς σκηνοθέτες και εθνικές κινηματογραφίες, καθώς και παράλληλες εκδηλώσεις όπως masterclass, εκθέσεις, συναυλίες και εργαστήρια. Παράλληλα, κάθε Μάρτιο, ο πολιτιστικός οργανισμός του Φεστιβάλ διοργανώνει και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης δίνει έμφαση στον ανεξάρτητο κινηματογράφο και τους ανερχόμενους δημιουργούς απ’ όλον τον κόσμο. Αποτελεί ζωτικής σημασίας πλατφόρμα για σκηνοθέτες από την Ελλάδα και τις γειτονικές χώρες. Οι θεατές του Φεστιβάλ ξεπερνούν κάθε χρόνο τους 80.000. Εκατοντάδες Έλληνες και ξένοι προσκεκλημένοι, μεταξύ των οποίων μεγάλα ονόματα του διεθνούς κινηματογράφου, έχουν επισκεφθεί το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πραγματοποιείται στον ιστορικό κινηματογράφο «Ολύμπιον» της πλατείας Αριστοτέλους και, από το 1999, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, σε τέσσερις αίθουσες που προήλθαν από την ανακατασκευή των παλαιών αποθηκών του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης. Το κέντρο του Φεστιβάλ είναι η Αποθήκη Γ στο Λιμάνι, ενώ εκδηλώσεις πραγματοποιούνται και στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το οποίο ανήκει στον οργανισμό Φεστιβάλ.
Το Φεστιβάλ έχει τρία διαγωνιστικά τμήματα: Διεθνές Διαγωνιστικό για πρώτες ή δεύτερες ταινίες μυθοπλασίας μεγάλου μήκους, Διαγωνιστικό Εικονικής Πραγματικότητας (VR) και Διεθνές Διαγωνιστικό «Γνωρίστε τους Γείτονες» για ταινίες από την περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Εγγύς Ανατολής.
Η Αγορά είναι το αναπτυξιακό κομμάτι του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και απευθύνεται σε επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου διεθνώς. Είναι από τις πιο δυναμικές και διαρκώς αναπτυσσόμενες αγορές σε παγκόσμιο επίπεδο.
Από τρεις φάσεις πέρασε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε ως «Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου» (1960-1965), συνεχίστηκε ως Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου (1966-1991) και σήμερα αποτελεί Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου (1992-σήμερα).
Εκτός από Τέχνη, ο κινηματογράφος είναι και εμπορικό προϊόν. Υπό αυτό το πρίσμα, το υπουργείο Βιομηχανίας αποφάσισε το 1960 (με αφορμή τα 25 χρόνια Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης) να αναθέσει στη Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία «Τέχνη» τη διοργάνωση καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.
Αυτή ήταν η πρώτη μορφή τουΦεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το οποίο ονομάστηκε Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου. Στην πρώτη διοργάνωση συμμετείχαν σκηνοθέτες όπως οι Νίκος Κούνδουρος, Ντίνος Κατσουρίδης, Γρηγόρης Γρηγορίου και Νίκος Τσιφόρος.
Τα «μικροπαράπονα» δεν λείπουν, φυσικά. Ήδη από την πρώτη χρονιά εκφράζονται αντιρρήσεις για το πώς επιλέγονται οι ταινίες που προκρίνονται, καθώς και για τα κριτήρια της βράβευσης. Η πρώτη διοργάνωση γίνεται, πάντως, με επιτυχία, ενώ το 1962 η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου κατοχυρώνεται και τυπικά με νόμο του κράτους.
Κι ενώ ο ελληνικός κινηματογράφος σπάει ταμεία, η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου προσπαθεί να διαμορφώσει ταυτότητα: ακροβατεί ανάμεσα στη διάθεση για εμπορικότητα και στην επιθυμία να μετασχηματιστεί σε τοπίο έκφρασης νεανικού προβληματισμού.
ΤοΦεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αναζητά τον δρόμο του τα επόμενα χρόνια, μέχρι τον Απρίλιο του 1967 και την επιβολή της δικτατορίας.
Η νέα πολιτική κατάσταση αντικατοπτρίζεται και στοΦεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στη διοργάνωση του 1967 προβάλλονται κυρίως ταινίες εμπορικού σινεμά. Μοναδική εξαίρεση οι Σιλλουέτες του Κωστή Ζώη.
Στο 9ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου προβάλλεται Η Εκπομπή, κινηματογραφικό ντεμπούτο του Θόδωρου Αγγελόπουλου (μετά το ημιτελές Forminx Story).
Φυσικά, λογοκρισία υπάρχει, ιδιαίτερα στην επιλογή των ταινιών. Ωστόσο, σιγά-σιγά αρχίζει να διαφαίνεται μια νέα εποχή για το ελληνικό σινεμά.
Η ταινία του Θ.Αγγελόπουλου, Αναπαράσταση επικρατεί στο 11ο Φεστιβάλ, του 1970. Η ταινία κερδίζει σειρά βραβείων ανάμεσα τους και αυτό της καλύτερης ταινίας. Και κάπως έτσι ξεκινά η περίοδος του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου.
Η επόμενη χρονιά επρόκειτο να είναι ταραχώδης. Η επιλογή των ταινιών προκαλεί την οργή του κοινού και το 12ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου ονομάζεται ως «φεστιβάλ της οργής».
Η λογοκρισία της προκριματικής επιτροπής έχει και εδώ τον πρώτο λόγο. Εξαίρεση η Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού, η οποία, ωστόσο, αγνοείται, από πλευράς βραβείων. Αλλά και το Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση, καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στην εμπορικότητα και την ποιότητα.
Τα εισιτήρια, όμως, που κόβουν οι ελληνικές ταινίες μειώνονται συνεχώς. Αυτό που ονομάζεται «εμπορικός κινηματογράφος» δεν υπάρχει πια στην Ελλάδα. ΤοΦεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποτελείται πλέον από άλλου τύπου ταινίες (αυτές που ονομάζονται φεστιβαλικές).
Η πτώση της Δικτατορίας το 1973 θα προκαλέσει μια έξαρση στην παραγωγή πολιτικών ταινιών.
Θεατές και σκηνοθέτες ζητούν την αλλαγή και στο ίδιο το Φεστιβάλ. Η διοργάνωση του 1974 θα είναι επεισοδιακή. Δημιουργοί και ο διάσημος εξώστης Β’ επιθυμούν αλλαγές στα βραβεία, την κριτική επιτροπή και το νομικό πλαίσιο για τον κινηματογράφο (πολλά χρόνια αργότερα, παρόμοιες αλλαγές θα ζητούσαν και οι Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη).
Οι σκηνοθέτες αρνούνται να παραλάβουν τα βραβεία τους κατά την τελετή απονομής, μια απόφαση που ανακαλείται την επόμενη χρονιά.
Τα επόμενα χρόνια κάνουν στοΦεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης την εμφάνισή τους ταινίες δημιουργών. Αττίλας ’74 του Μιχάλη Κακογιάννη, Θίασος του Αγγελόπουλου, Χάππυ Ντέη του Βούλγαρη, Τα τραγούδια της Φωτιάς του Νίκου Κούνδουρου, το Μοντέλο του Κώστα Σφήκα και άλλες.
Το επόμενο διάστημα οι σκηνοθέτες επιχειρούν για ακόμα μία φορά να ισορροπήσουν ανάμεσα στο εμπορικό και το ποιοτικό σινεμά. Οι ταινίες με πολιτικά ή κοινωνικά θέματα εξακολουθούν να έχουν το πάνω χέρι. Παραδείγματα οι Τεμπέληδες της Εύφορης Κοιλάδας του Νίκου Παναγιωτόπουλου, Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί της Φρίντα Λιάππα, Οι απέναντι του Γιώργου Πανουσόπουλου.
Η Μελίνα Μερκούρη αναλαμβάνει υπουργός Πολιτισμού το 1982 και υπόσχεται χρηματοδότηση των ταινιών από το κράτος. Έναν χρόνο αργότερα αρχίζουν να απονέμονται και τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας. Ορισμένοι από τους σκηνοθέτες επιλέγουν να μην προβάλλουν τις ταινίες τους στο Φεστιβάλ (για παράδειγμα η Τώνια Μαρκετάκη με το Η Τιμή της Αγάπης και ο Γιώργος Τσερμπερόπουλος με τον Ξαφνικό Έρωτα).
Το 1984 κινηματογραφικό νομοσχέδιο δεν υπάρχει και οι σκηνοθέτες αποφασίζουν να μποϊκοτάρουν τον θεσμό, κάτι που αποφεύγεται με την υπόσχεση του υπουργείου Πολιτισμού ότι τα προβλήματα θα λυθούν μετά τη διεξαγωγή του Φεστιβάλ. Εκείνη τη χρονιά βραβείο καλύτερης ταινίας κερδίζει η Λούφα και Παραλλαγή του Νίκου Περράκη, η οποία σημειώνει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία.
Νέος νόμος ψηφίζεται τελικά τον Απρίλιο του 1986. Αρχικά φαίνεται να επιλύνει κάποια προβλήματα, σύντομα, πάντως, διακρίνεται πως δημιουργούνται περισσότερα.
Μπορεί να εισέρχονται και άλλα τμήματα στοΦεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ωστόσο, ο Εξώστης Β’ είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής των επόμενων ετών.
Στο 28οΦεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ταινίες αποδοκιμάζονται, ενώ το 1988 οι θεατές του Εξώστη κατεβάζουν ένα σκιάχτρο δεμένο με σκοινί, θέλοντας να κάνουν ένα σχόλιο για τον «θάνατο» -όπως πίστευαν- του ελληνικού σινεμά. Την ίδια χρονιά, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Θανάσης Ρεντζής, συγκρούεται με τα σωματεία και παραιτείται.
Τη θέση του παίρνει ο Ανδρέας Τυρός, ο οποίος παραιτείται επίσης. Για να αποφευχθούν τα χειρότερα, τη διεύθυνση του Φεστιβάλ αναλαμβάνουν ο Γρηγόρης Δάναλης από την ΕΤΕΚΤ, ο Γιώργος Παπακώστας από την ΕΕΣ και ο Βασίλης Δημαρέλος αντιπρόεδρος του ΔΣ της ΔΕΘ.
Τα επόμενα χρόνια εξακολουθούν οι φωνές για το νομοθετικό πλαίσιο του κινηματογράφου, δημιουργοί αρνούνται να στείλουν τις ταινίες τους, ο Εξώστης Β’ συνεχίζει τις διαμαρτυρίες του, ενώ το 1991, ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Πάνος Γλυκοφρύδης, παραιτείται διαφωνώντας με τις επιλογές της προκριματικής επιτροπής.
Από το 1991 διευθυντής της διοργάνωσης αναλαμβάνει ο Μισέλ Δημόπουλος ενώ το τμήμα Νέοι Ορίζοντες αναλαμβάνει ο Δημήτρης Εϊπίδης (που σήμερα είναι καλλιτεχνικός διευθυντής της οργάνωσης).
Το 32οΦεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι ιστορικό, καθώς είναι το τελευταίο αποκλειστικά ελληνικό. Την επόμενη χρονιά αποκτά διεθνή χαρακτήρα.
Ο διεθνής χαρακτήρας με το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα, και το τμήμα Νέοι Ορίζοντες, λειτουργεί ευεργετικά για την ενημέρωση του κοινού για τις ξένες κινηματογραφίες και για σκηνοθέτες άγνωστους έως τότε στην Ελλάδα.
Μια ακόμη στροφή ήταν όταν καταργήθηκε το ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα και στη θέση του έγινε το Πανόραμα Ελληνικού Κινηματογράφου, αφού οι ελληνικές ταινίες διαγωνίζονταν στα Κρατικά Βραβεία.
Το 1997 θέση προέδρου αναλαμβάνει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.
Μετά το φεστιβάλ του 2004 ο Μισέλ Δημόπουλος αντικαθίσταται από τη Δέσποινα Μουζάκη, η οποία ακολουθεί μια πιο «λαμπερή» πορεία (η οποία αφήνει, όμως, το Φεστιβάλ χρεωμένο). Τη θέση του Θ.Αγγελόπουλου αναλαμβάνει ο Παντελής Βούλγαρης, ο οποίος, όμως, παραιτείται λίγους μήνες αργότερα για να αντικατασταθεί από τον Γιώργο Χωραφά.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται όταν το κίνημα «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη», αντιδρώντας για την απουσία νομοσχεδίου για τον κινηματογράφο μποϊκοτάρουν το Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Με την ψήφιση του νόμου το μποϊκοτάζ αναστέλλεται και το 2011 οι ελληνικές ταινίες επιστρέφουν για τα καλά στη Θεσσαλονίκη.
Το 2009 καλλιτεχνικός διευθυντής τουΦεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αναλαμβάνει ο Δημήτρης Εϊπίδης που στρέφει την προσοχή και πάλι στο ανεξάρτητο σινεμά.
Σημαντικοί προσκεκλημένοι
Μεταξύ των σημαντικών δημιουργών που έδωσαν το παρών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης από το 1992 ως σήμερα συγκαταλέγονται οι Αμπάς Κιαροστάμι, Ναγκίσα Όσιμα, Νάνι Μορέτι, Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, Μανοέλ ντε Ολιβέιρα, Κεν Λόουτς, Ανιές Βαρντά, Μπέλα Ταρ, Τοντ Σόλοτζ, Νούρι Μπιλγκέ Τζεϊλάν, Φράνσις Φορντ Κόπολα, Βιμ Βέντερς, Αλφόνσο Κουαρόν, Όλιβερ Στόουν, Εμίρ Κουστουρίτσα, Φατίχ Ακίν, Βέρνερ Χέρτζογκ, Τακέσι Κιτάνο, Μάικλ Ουιντερμπότομ, Άκι Καουρισμάκι, Τζιμ Τζάρμους, Αλεξάντερ Πέιν, Λούι Ψυχογιός, Τζον Γουότερς κ.ά.
Διακεκριμένοι ηθοποιοί και προσωπικότητες που παρευρέθηκαν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ως προσκεκλημένοι ή ως μέλη των κριτικών του επιτροπών είναι, μεταξύ άλλων, η Κατρίν Ντενέβ, ο Χάρβεϊ Καϊτέλ, η Φέι Ντάναγουεϊ, η Ιζαμπέλ Ιπέρ, ο Τζον Μάλκοβιτς, ο Γουίλεμ Ντεφόε, ο Σαμ Ρόκγουελ, ο Ζαν Μαρκ Μπαρ κ.ά.
Τα τμήματα του φεστιβάλ Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης περιλαμβάνει τα εξής τμήματα:
Το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα, όπου προβάλλονται πρώτες και δεύτερες ταινίες ανερχόμενων δημιουργών απ’ όλο τον κόσμο. Το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα «Γνωρίστε τους γείτονες», που περιλαμβάνει ταινίες από την περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Εγγύς Ανατολής. Το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα Ταινιών Virtual Reality (VR). Την ενότητα «Ανοιχτοί ορίζοντες», όπου προβάλλονται ταινίες του ανεξάρτητου και πρωτοποριακού κινηματογράφου. Το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου, όπου παρουσιάζονται οι ελληνικές ταινίες της πρόσφατης παραγωγής. Το τμήμα «Ματιές στα Βαλκάνια», που παρουσιάζει το πολύμορφο τοπίο της βαλκανικής κινηματογραφίας. Το τμήμα «Νεανική οθόνη», με ειδικές προβολές για σχολεία και παιδιά. Το πρόγραμμα πλαισιώνουν ταινίες εκτός συναγωνισμού, ειδικές προβολές και προγράμματα «Carte blanche» (ελεύθερη επιλογή ταινιών από μια σημαντική προσωπικότητα του κινηματογράφου).
Ο Γιώργος Ζαμπέτας έχει γράψει αμέτρητα τραγούδια για τον ελληνικό κινηματογράφο και μάλιστα πολλά από αυτά γράφτηκαν «κατά παραγγελία», ανάλογα με τις απαιτήσεις του σεναρίου.Πολλά γίνανε ...
