Ο Γιώργος Ζωγράφος (4 Αυγούστου 1936 – βρέθηκε νεκρός στις 12 Αυγούστου 2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός και τραγουδιστής, από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του «Νέου Κύματος».
Πατέρας του ήταν ο ηθοποιός του Εθνικού θεάτρου Νίκος Ζωγράφος και μητέρα του η ηθοποιός της Λυρικής Σκηνής Αλίκη Ζωγράφου. Ο ίδιος ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν.
Η πρώτη του εμφάνιση στην μουσική έγινε στην μπουάτ της Μυκόνου «Θαλάμη», ενώ αργότερα εμφανιζόταν σε διάφορες μπουάτ της Πλάκας, ανάμεσά τους και η μπουάτ «Συμπόσιο» όπου την περίοδο 1962-63 τραγουδούσε μαζί με τους Δήμο Μούτση, Ντόρα Γιαννακοπούλου και Διονύση Σαββόπουλο. Συνεργάστηκε με γνωστούς Έλληνες συνθέτες της εποχής του.
Ανάμεσα στα γνωστά τραγούδια που ερμήνευσε είναι το «Άκρη δεν έχει ο ουρανός» του Νότη Μαυρουδή, το «Πέρα από τη θάλασσα» του Γιάννη Μαρκόπουλου, το «Ο Ιρλανδός κι ο Ιουδαίος» του Μάνου Χατζιδάκι, τα «Μαουτχάουζεν» και «Γράμματα από τη Γερμανία» του Μίκη Θεοδωράκη, τα «Συλλογή ποιητών» και «Μπολιβάρ» του Νίκου Μαμαγκάκη, το «Μικρό παιδί σαν ήμουνα» του Λίνου Κόκοτου και άλλα.
Επίσης είχε λάβει μέρος στο θρυλικό θεατρικό έργο του Μάνου Χατζιδάκι «Οδός Ονείρων», που ανέβαινε στο θέατρο «Metropolitan», με συμμετοχή στο τραγούδι «Οι Αδελφές Τατά» μαζί με τις Μάρω Κοντού, Ζωή Φυτούση, Σούλα Μπάστα και Νίκη Λεμπέση.
Συνεργάστηκε με σημαντικούς καλλιτέχνες του νέου κύματος και της πρώτης φάσης του ελληνικού ροκ, όπως Αρλέτα, Λάκης Παππάς, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Καίτη Χωματά, κ.ά.
Ο Γιώργος Ζωγράφος βρέθηκε νεκρός, μετά από δεκαπέντε μέρες όπου δεν είχε δώσει σημεία ζωής, στις 12 Αυγούστου του 2005, σε διαμέρισμα όπου έμενε μόνος τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Η Αλίκη Ζωγράφου (Μαυροειδή) ήταν ηθοποιός και τραγουδίστρια της Λυρικής Σκηνής. Γεννήθηκε στον Βόλο το 1916. Μητέρα του τραγουδιστή του νέου κύματος, Γιώργου Ζωγράφου. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και στο Εθνικό Ωδείο με τη Μαρίκα Καλφοπούλου, αποφοιτώντας με άριστα.
ΗΑλίκη Ζωγράφου πρωτοεμφανίστηκε το 1932 στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, στο έργο του Ζακ Ντεβάλ, “Οι μαιτρέσες του μπαμπά”. Το καλοκαίρι του 1935, περιόδευσε με τον θίασο Μαίρης Μυράτ – Ν. Νικολόπουλου όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Νίκο Ζωγράφο.
Το 1944, και ενώ ο γιος της ήταν μόλις 8 ετών, ηΑλίκη Ζωγράφου εγκατέλειψε την οικογένειά της και πήγε στην Αίγυπτο. Ο σύζυγός της πέθανε από τη στενοχώρια του και οι γονείς της αυτοκτόνησαν. Διετέλεσε μονωδός της ΕΛΣ από την ίδρυσή της το 1939-40. Κατά τις περιόδους 1940-43 και 1947-57 πρωταγωνίστησε σε δέκα οπερέτες και έξι όπερες, σε πάνω από είκοσι παραγωγές ή/και αναβιώσεις παραγωγών.
Ερμήνευσε βασικούς και δευτερεύοντες ρόλους στα έργα Η νυχτερίδα (Die Fledermaus), Ο Βαρόνος Ατσίγγανος (Der Zigeunerbaron), Τζάννι Σκίκκι (Gianni Schicchi), Τζουντίττα (Giuditta), Κάρμεν (Carmen), Η Εύθυμη Χήρα (Die lustige Witwe), Η χώρα του μειδιάματος (Das Land des Lächelns), Ρέα, Στον κάμπο (Tiefland), Μια νύχτα στη Βενετία (Eine Nacht in Venedig), Παλιάτσοι (Pagliacci), Ο Βαφτιστικός, Το ρόδο του Τυρόλου (Der Vogelhändler), Η Πουλημένη Μνηστή (Prodaná nevěsta), Ο Πρωτομάστορας, Το σπίτι των τριών κοριτσιών (Das Dreimädelhaus), Τραβιάτα (La traviata), Φρειδερίκη (Friederike).
Παράλληλα, υπήρξε ηθοποιός πρόζας. Συνεργάστηκε με κρατικά θέατρα και θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Μεταξύ 1961 και 1972 συμμετείχε σε 28 κινηματογραφικές ταινίες όπως οι “Νάνος και 7 χιονάτες”, “Εφοπλιστίνα” και “Το προξενιό της Άννας” (1972). Από το 1939 έως το 1957, έλαβε μέρος σε 8 παραστάσεις του Εθνικού θεάτρου.
Σύζυγός της υπήρξε ο σκηνογράφος και ηθοποιός Νίκος Ζωγράφος με τον οποίον έχουν γιο τον τραγουδιστή Γιώργο Ζωγράφο. ΗΑλίκη Ζωγράφου απεβίωσε στην Αθήνα το 1992.
Φιλμογραφία Η Κύπρος στις φλόγες (1964) Λουίζα (1966)[σύζυγος Λουίζας] Πλήγωσες την αγάπη μου (1966) Αντίο για πάντα (1967) Του χωρισμού το τρένο (1967) Δρόσω η αρχοντοπούλα (1967) Θα τα κάψω τα λεφτά μου (1968) Τίμιος δρόμος (1968)[προιστάμενος εταιρίας] Μπροστά στην αγχόνη (1968) Η λυγερή (1968) Καπετάν φάντης μπαστούνι (1968) [ναύτης] Γαμπρός απ’ τη Γαστούνη / Γαμπρός με φούντες (1969) Η δίκη ενός αθώου (1969)[μάρτυρας δικαστηρίου] Η λεωφόρος της προδοσίας (1969)[αναφέρει την κατηγορία στο δικαστήριο] Ο πρόσφυγας (1969) Ξύπνα κορόιδο (1969) Ο Νταβελης (1969) Τρικυμία μιας καρδιάς (1969) Ο μεγάλος ένοχος (1970)[δικηγόρος] Υπερήφανοι αετοί (1971) Αυτοί που ξέχασαν τον όρκο τους (1971) Έρωτας και προδοσία (1972) Η Ρένα είναι «οφ-σάιντ» (1972) [μασέρ] Ο αντιφασίστας (1972) Οι εκβιασταί (1972) Υβ! Υβ! (1972) Όργια σε τιμή ευκαιρίας (1973)[Χάρι Κάλμαν] Τα χρόνια της οργής (1973)[νοσοκόμος]
Ο Τέλης Ζώτος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια (1941) όπου τελείωσε και το γυμνάσιο. Είναι απόφοιτος της Βασιλικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου (R.A.D.A).
Ξεκίνησε τη θεατρική του καριέρα δίπλα στον Δημήτρη Ροντήρη. Γύρισε σχεδόν όλο τον κόσμο παίζοντας στα μεγαλύτερα θέατρα, Ηλέκτρα (Ορέστης) και Μήδεια (Αιγέας) 1965-66. Από το 1967 συνεργάζεται με τους περισσότερους θιάσους παίζοντας ελληνικά και ξένα έργα.
Οι συνεργασίες του περιλαμβάνουν τα: «Μαρία του Οκτώβρη» (Χατζίσκος-Νικηφοράκης), «Φράνκυ» (Λαμπέτη), «Βασίλισσα Αμαλία», (Βουγιουκλάκη – Παπαμιχαήλ), «Άγνωστος δολοφόνος», (Διαμαντόπουλος-Γιούλη-Καρράς), «Στη σκιά της Εβίνας» (Κα Αλίκη-Βιδάλη), «Νυχτερινή Επίσκεψη», (Αλ.Λαδικού), «Το επάγγελμα της κυρίας Γουώρεν» (Σω,Ζαχαροπούλου-Φράγκος) ”Σύζυγοι με δοκιμή”, (Βιδάλη) κ.α. Πρόσφατα ”Η Ελλάδα μετακομίζει” (Μαριέττα Ριάλδη), «Φαίδρα» (ΒιδάληΑρζόγλου), «Κουαρτέτο πίσω από την αυλαία» (Ασημακοπούλου-Ραζή), «Θεοφανώ’, του Αγγ.Τερζάκη (Βιδάλη-Θ.Βανδώρος) κ.α.
Συνεργάστηκε επίσης δύο φορές με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης: «Ατίθασο ς» (Δ.Ψαθάς 1986) και «Με το ίδιο μέτρο»(Σαίξπηρ 1997) και με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας και την Άννα Συνοδινού «Φωταγωγός» του Σπ.Γαλαίου (1996).
Κινηματογράφος: 15 Ελληνικές ταινίες «201 καναρίνια» (Γρ.Γρηγορίου), «Τετράγωνο» (Π.Καττέρης), «Δάφνις και Χλόη 66» (Μ.Ζαχαροπούλου), «Ποπολάρος» (Γ. Δαλιαννίδης), «Μία γυναίκα μία αγάπη μία ζωή» και «Άγνωστες εκείνης της νύχτας» (Ο.Κωστελέτος), «Θαυματοποιός» (κ.Καραγιάννης), «Έμπαινε Μανωλιό», «Ρόζα» (χρ.Χριστοφής) κ.α. Παράλληλα έλαβε μέρος σε δευτερεύοντες ρόλους στις ξένες ταινίες «Χαμένη Κυρία»(Ingrid Tυlίn) «Καβαλάρηδες του ουρανού» (Douglas Hickox), «Μια γυναίκα στο παράθυρο (Garnier Defer-Romy Shneider) κ.α.
Τηλεόραση: Πρωταγωνίστησε σε 15 περίπου έργα του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου στο «Θέατρο της Δευτέρας» της ΕΡΤ. «Όλα τα παιδιά του θεού έχουν φτερά» (ο’ Neil -Π.Λεοκράτης), «Νυχτερινή επίσκεψη» (Λεοκράτης), «Μια νύχτα έξω» (H.Pinter), «Μια του κλέφτη δυο του κλέφτη» (F.Ηοuser-Γ.Σκαλενάκης), «Γαμήλιο εμβατήριο» (Αγγ.Τερζάκη.Λ.Καλλέργης), «Κληρονόμος» (Κ.Μπάκας), «ο ανακριτής έρχεται» (J.Β.Ρrisley. Λ.Καλλέργης) κ.α.
Κάποιες μεταφράσεις είναι του ιδίου.
Επίσης όλα αυτά τα χρόνια λαμβάνει μέρος σε σειρές της τηλεόρασης. «Γειτονιά» (Κ.Πρετεντέρη), «Στησιχόρου 13» (Ερρ.Ανδρέου), «Ταξίδι» (Α..Τέμπος), «Λάμψη» (Ν.Φώσκολος) Κ.α. Πρόσφατα πρωταγωνίστησε «Στα φτερά του έρωτα» της Κυπριακής Τηλεόρασης (ΡΙΚ). Αφηγητής σε πολλά ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ με σκηνοθέτη – παραγωγό τον Γ.Πετρίτση. Παλιότερα παρουσίαζε τηλεοπτικά παιχνίδια.
Με το ραδιόφωνο οι σχέσεις είναι άριστες. Παλαιότερα σε θεατρικά έργα και αργότερα σαν παρουσιαστής – παραγωγός ΕΡΤ και Jeronymo Grooνy .
Διδάσκει «Θεατρική Αγωγή» στο Κεντρικό Ωδείο. Την περίοδο (1990-1996) ήταν πολιτιστικός εκπρόσωπος του Δήμου Βριλησσίων και από το 2003 έφορος για τα πολιτιστικά του Δήμου.
Μιλάει Αγγλικά Γαλλικά, Αραβικά.
? Φιλμογραφία
Κόκκινο Τριαντάφυλλο σου Εκοψα (1993)
Ρόζα (1982) Ο άγνωστος εκείνης της νύχτας (1972) [Δημήτρης]
Μια γυναίκα, μια αγάπη, μια ζωή! (1971) [Κώστας Καλφαράς] Ο επαναστάτης ποπολάρος (1971)
Η Ιδιωτική μου Ζωή (1971) [μετανάστης] Η Μεσόγειος φλέγεται (1970) [Κουρτ]
Μια Γυναίκα, Μια Αγάπη, Μια Ζωή! (1971) [Κώστας Καλφαράς]Εμπαινε Μανωλιό (1970) [Δημήτρης]
Η Λιτανεία των Ηρώων (1970)
Ο Θαυματοποιός (1969)
Τελευταιο Αντιο (1969)
Η Θυρωρίνα (1968)
Οι Ανδρες δεν Λυγίζουν ποτέ (1968)
Δάφνις και Χλόη ’66 (1966) [Γιώργος]
Οι Ενοχοι (1966) [Δημήτρης]
Τετράγωνο (1964)
Τα 201 καναρίνια (1964) [Άρης Σταλίδης]
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 12 Ιουνίου 1913 άλλη πηγή αναφέρει το 1915. Θεωρήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
Ο Πελοποννήσιος στην καταγωγή πατέρας του ήταν μεγαλέμπορας και μετά το οικονομικό κραχ του 1929 η πολυάριθμη οικογένειά του έφυγε για τη Mασσαλία, όπου ο Nτίνος τελείωσε το γυμνάσιο.
Στην Αθήνα έφτασε έξι χρόνια αργότερα και ακολούθησε εμπορικές σπουδές.
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος υπηρέτησε τη θητεία του στο στρατό, όμως η απόλυσή του απ’ αυτόν συνέπεσε με την έναρξη του πολέμου του 1940 κι έτσι ξαναντύθηκε στο χακί.
Αργότερα έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του τότε Βασιλικού Θεάτρου, απ’ όπου απορρίφθηκε, για να περάσει τελικά στη Σχολή του Γιαννούλη Σαραντίδη.
Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1944 με το θίασο της Κατερίνας στο έργο του Λέο Λεντς «Κυρία, σας αγαπώ» και έκτοτε συμμετείχε στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Μαίρης Αρώνη, του Δημήτρη Χορν και πολλών άλλων.
Tο 1954 συγκρότησε θίασο με το Μίμη Φωτόπουλο, με τον οποίο αποτέλεσαν ανεπανάληπτο κωμικό δίδυμο.
Τρία χρόνια αργότερα και μέχρι το 1969 ο Ντίνος Ηλιόπουλος δημιούργησε δικό του θίασο, ανεβάζοντας έργα όπως: «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Η κυρία του κυρίου», «Το έξυπνο πουλί», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», «Εξοχικόν κέντρον ο Έρως» κ.ά.
Τα επόμενα χρόνια στράφηκε στην επιθεώρηση, πρωταγωνίστησε σε μιούζικαλ («Καμπαρέ», «Γλυκιά Ίρμα»), περιόδευσε στις ΗΠΑ και στον Καναδά.
Tο 1977 ερμήνευσε τον «Αμφιτρύωνα» του Πλαύτου στο Εθνικό Θέατρο, ενώ το 1978 εμφανίστηκε στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο με τις «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Αλ. Σολωμού.
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος είχε λατρεία και για την έβδομη τέχνη. Ο κινηματογράφος είχε μπει στη ζωή του από το 1948, όταν έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «Εκατό χιλιάδες λίρες».
Στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται, ακόμα, τρεις δίσκοι -ο ένας με σατιρικά του Σουρή, δύο βιβλία με ευθυμογραφήματα, μια ποιητική συλλογή και φυσικά την αυτοβιογραφία του με τίτλο «Ένας Hλιόπουλος ονόματι Nτίνος».
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος του γάμος διήρκησε ελάχιστους μήνες, ενώ από τον δεύτερο, που τελέστηκε το 1963, με την Χίλντεγκαρντ Βίτσερ, αυστριακής καταγωγής, απέκτησαν δύο κόρες, την Εβίτα και τη Χίλντα και τρία εγγόνια, την Νικήτα της Εβίτας, την Έλλη και τον Ντίνο, της Χίλντας.
Για την μεγάλη του προσφορά στο θέατρο, ο Ντίνος Ηλιόπουλος τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α’.Επίσης του απονεμήθηκε το 1999 το Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών από τον Δήμο Αθηναίων, όπως και τιμητική πλακέτα το 2000 από τον Δήμο Πειραιά.
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος έφυγε από την ζωή στις 4 Ιουνίου 2001 στην Αθήνα, μετά από μακρά νοσηλεία σε διάφορα νοσοκομεία. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στις 6 Ιουνίου 2001 στο Α΄ Νεκροταφείο και στο μνήμα του υπάρχει μια πλάκα, που γράφει κατ’ απαίτησή του: «Με συγχωρείτε κυρίες μου, που δεν μπορώ να σηκωθώ».
Σύμφωνα με τον θεατρικό κριτικό Κώστα Γεωργουσόπουλο, ο Ντίνος Ηλιόπουλος αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στο ελληνικό θέατρο. «Καλλιέργησε ένα φανταιζίστικο ύφος, γεμάτο φαντασία, ποιητική αίσθηση, ονειροπόληση και παιδική αφέλεια. Κάτοχος μιας χορευτικής τεχνικής και διαθέτοντας την ικανότητα του αυτοσχεδιασμού χωρίς να φτηναίνει το στυλ, ο Ηλιόπουλος δεν έχει προγόνους ούτε μιμητές.
Δημιούργησε κωμικούς χαρακτήρες με φινέτσα, αγαθό χιούμορ και εύθραυστη επιφάνεια. Ήταν ένας κλόουν, ένας πιερότος, γεμάτος καλές προθέσεις, που συνεχώς έσπαζε τα μούτρα του επάνω στη σκληρή πραγματικότητα. Μέσα από τη συνεχώς έκπληκτη μάσκα του διέκρινες μια δακρυσμένη ωριμότητα και μια φιλοσοφημένη αποδοχή τού μοιραίου».
Ο Θεόδωρος Ζιζίκος γεννήθηκε το 1938 και ήταν εκφωνητής δελτίων ειδήσεων, αθλητικών αγώνων και ηθοποιός.
Έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών το 1965. Τον θυμόμαστε, μικρά παιδιά τότε, σε περιγραφές ποδοσφαιρικών αγώνων στο (κρατικό) ραδιόφωνο τη δεκαετία ’70, μαζί με τους θρυλικούς, Βασίλη Γεωργίου, Αντώνη Πυλιαρό, Στάθη Γαβάκη, τον Θεσσαλονικιό Γιάννη Λογοθέτη κ.ά., όπως επίσης και ως εκφωνητή δελτίων ειδήσεων στο ΕΙΡΤ.
Πραγματικό όνομα Χρήστος Τζορμπατζόγλου. Ο Χρήστος Ζορμπάς έχει στο ενεργητικό του πάνω από 50 ταινίες, συμμετείχε σε εκλεκτές συνεργασίες στον ελληνικό κινηματογράφο, οι περισσότερες ταινίες του βραβευμένες, “Οι σιλουέτες” του Κωστή Ζώη, “Ανοιχτή επιστολή” του Γιώργου Σταμπουλόττουλου, “Το κορίτσι του 17” του Πέτρου Λύκα, η “Ορέστεια” του Βασίλη Φωτόπουλου, “η Βυζαντινή Ραψωδία” του Γιώργου Σκαλενάκη, “Η Ευδοκία” του Αλέξη Δαμιανού, η “Κάθοδος των 9” του Χρήστου Σιοπαχά βραβευμένη στο φεστιβάλ της Μόσχας.
Ο Χρήστος Ζορμπάς έχει συμμετοχή σε θεατρικές παραστάσεις που άφησαν εποχή όπως “άνθρωποι και ποντίκια” “το τσάι και συμπάθεια”, “Οιδίποδας τύραννος” στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (περιοδεία στη νότιο Αφρική στο ρόλο του μάντη Τειρεσία) και συμμετοχή σε σήριαλ, τηλεοπτικές παραγωγές όπως “η Γειτονιά μας”, ο “Μεθοριακός σταθμός”, “Ανατολικός Άνεμος”, “ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα”, με σκηνοθέτη τον Ερρίκο Ανδρέου μια πορεία που έχει συμπληρώσει 40 χρόνια καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Ο Γιάννης Ζουγανέληςγεννήθηκε στην Αθήνα στις 3 Φεβρουαρίου του 1955 και είναι Έλληνας συνθέτης, μουσικός, ηθοποιός, παρουσιαστής και δάσκαλος.
Η καταγωγή του είναι από τη Μύκονο και τη Νάξο. Είναι παντρεμένος με την Ισιδώρα Σιδέρη και έχουν μαζί μια κόρη, τη γνωστή τραγουδίστρια Ελεωνόρα Ζουγανέλη. Μεγάλη επίδραση στην μετέπειτα πορεία του άσκησε το γεγονός ότι και οι δύο γονείς του ήταν κωφοί.Ο διεθνούς φήμης τουμπίστας Γιάννης Ζουγανέλης ήταν θείος του.
Ο Γιάννης Ζουγανέλης ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές στην προσχολική ηλικία στον Άγιο Νικόλαο Αχαρνών με τον ιεροψάλτη καθηγητή Θ. Θεοδωρακόπουλο στην βυζαντινή μουσική. Στο Ελληνικό Ωδείο σπούδασε κιθάρα με τους καθηγητές Χ. Εκμεκτσόγλου και Κώστα Τρίαντο και θεωρητικά με τον Αντίοχο Ευαγγελάτο. Συνέχισε στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών με αρμονία, ανώτερα θεωρητικά και πιάνο υπό την διδασκαλία των Πατρικίδη και Βώκου. Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των μουσικών του σπουδών έπαιξε ο συνθέτης Νίκος Μαμαγκάκης, που του δίδαξε ενορχήστρωση και ρυθμολογία.
Το 1975, ο Γιάννης Ζουγανέλης με υποτροφία από το Υπουργείο Πολιτισμού (για το έργο του «Δέκα Βυζαντινά δοκίμια» μικρό συμφωνικό σύνολο και μικτή χορωδία), σπούδασε σύνθεση, ενορχήστρωση και όπερα στην Ακαδημία Τεχνών του Μονάχου, από την οποία και αποφοίτησε με άριστα.Από τα πρώτα χρόνια της πορείας του συνεργάστηκε, σε ζωντανές εμφανίσεις, με τους τραγουδοποιούς Θανάση Γκαϊφύλλια και Νικόλα Άσιμο. Τελείωσε την Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου.
Ο Γιάννης Ζουγανέλης με τη μικρή Ελεωνόρα Ζουγανέλη στη δεκαετία του ’80.
Ο Γιάννης Ζουγανέλης εργάστηκε για την ΕΡΤ γράφοντας μουσική σε θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Η δισκογραφική του δραστηριότητα ξεκίνησε σε ηλικία δεκαπέντε χρόνων με το «Σώσον Κύριε τον Λαόν σου», από τη LYRA του Α. Πατσιφά. Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί εξήντα έργα του. Είναι από τους ελάχιστους Έλληνες συνθέτες ορχηστρικής μουσικής που έργα του έχουν κυκλοφορήσει σ’ όλο τον κόσμο.
Συγκεκριμένα, «Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει» (1980) από τη SONET MUSIC και τη CBS, «Ατρείδες» (1978) από τη Deutsche Grammophon στις Αγγλοσαξωνικές χώρες. Από το 2000 μέχρι το 2004 πέντε CD του κυκλοφορούν σ’ όλο τον κόσμο από την VENOL.
Ο Γιάννης Ζουγανέλης έγραψε μουσική για τις τηλεοπτικές σειρές: «Mεγάλος ξεσηκωμός», «Συμβολαιογράφος», «Αργώ», «Για την τιμή και το χρήμα», «Λαυρεωτικά», «Αστροφεγγιά», «Η Κυρία μας», «Στην κόψη του ξυραφιού» και στα δικά του τηλεοπτικά προγράμματα. Έγραψε επίσης μουσική για μπαλέτο, συνεργαζόμενος με τον Γ. Μέτση, τη Λία Μελετοπούλου, το Πειραματικό Μπαλέτο Πειραιώς και με τους χορογράφους: Γ. Φλερύ, Β. Σειληνό, Λ. Ντεπιάν, Χ. Μανταφούνη, Α. Χατζή, Κων. Ψαρέλη, Ε. Πάλλη, Α. Γεωργίου, Δ. Παπάζογλου, Φ. Ευαγγελινό.
Ο Γιάννης Ζουγανέλης συνεργάστηκε με τους θιάσους: Δ. Ποταμίτη στο «Θέατρο Έρευνας», Τζ. Καρέζη – Κ. Καζάκου, Μ. Κατράκη, Κ. Βουτσά, Θ. Βέγγου, τον Ευγ. Σπαθάρη, με το «Πειραματικό Θέατρο» του Δ. Τριβιζά, με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το θέατρο «Μοντέρνοι Καιροί», τον «Θίασο 81», το «Θέατρο της Ημέρας, το «Θεατρικό Σανίδι», με την «Εθνική Λυρική Σκηνή», με το «Πελοποννησιακό και Δωδεκανησιακό Θέατρο», στα «ΔΗΠΕΘΕ» Βέροιας, Λαμίας, Ιωαννίνων, Κοζάνης κ.ά.
Ο Γιάννης Ζουγανέλης έγραψε μουσική για περισσότερα από εκατό θεατρικά έργα, αρχαιοελληνικά και σύγχρονα. Ανάμεσα σ’ αυτά συγκαταλέγονται έργα των: Αισχύλου, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη, Μενάνδρου, Τερέντιου, Σαίξπηρ, Μολιέρου, Λόπε ντε Βέγκα, Λόρκα, Τ. Ουίλιαμς, Μπρέχτ, Γ. Σκούρτη, Μ. Τσικληρόπουλου, Μ. Ευθυμιάδη, Γ. Διαλεγμένου, Μποστ, Κ.Χ. Μύρη, Γ. Ξανθούλη, Σ. Φασουλή, Κ. Δήμα, Α. Θωμόπουλου.
Έγραψε μουσική σε πολυάριθμες κινηματογραφικές ταινίες. Έργα του παρουσιάστηκαν στην εκδήλωση απονομής των βραβείων Βραβείο Νόμπελ το 1996. Δίδαξε μουσική, με έμφαση στην απελευθέρωση των εκφραστικών μέσων και την φιλοσοφία των ήχων και της μουσικής, στις ανώτερες δραματικές σχολές του Δήμου Αγίας Βαρβάρας, στους ‘μοντέρνους καιρούς’ καθώς και στον ‘ΙΑΣΜΟ’.
Ο Γιάννης Ζουγανέλης είναι μέλος της «Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων», της ΕΜΣΕ (Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδας και του ΣΕΗ (Συλλόγου Ελλήνων Ηθοποιών).
Το 2002 ο Γιάννης Ζουγανέλης απέσπασε το βραβείο D. SHARP για τις 500.000 πωλήσεις που ξεπέρασε το σύνολο των έργων του παγκοσμίως.Έχει βραβευτεί από τον ΟΗΕ και τη UNICEF για τη συνεργασία και διδασκαλία του σε παιδιά με αναπηρία για το σύγγραμμά του «Οι Προσωπικότητες δημιουργούνται με τη διαφορετικότητα».
Το 2002 απέσπασε το βραβείο D. SHARP για τις 500.000 πωλήσεις που ξεπέρασε το σύνολο των έργων του παγκοσμίως. Το 2008 βραβεύτηκε από το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας Ελληνικού Θεάτρου – Θεατρικό Μουσείο, με το έπαθλο «ΤΑ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΑ» για τη διετία 2006-2008 για την ερμηνεία του στο έργο “Το trendy θα σφυρίξει τρεις φορές”, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή.
Το 2011 βραβεύτηκε ως καλύτερος ηθοποιός για το έργο “Η σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδη από το κοινό του “Αθηνοραματος”.
Ο Γιάννης Ζουγανέλης είναι επίτιμος καθηγητής της Ακαδημίας του Μονάχου, όπου συμμετέχει ενεργά στην δημιουργία έδρας ελληνικής μουσικής.
Η Βούλα Ζουμπουλάκη γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου στις 24 Σεπτεμβρίου του 1924. Θέλοντας να κάνει το χατήρι της οικογένειάς της εισήχθη στη Νομική Σχολή Αθηνών, ενώ παράλληλα σπούδαζε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη Σχολή Μονωδίας του Εθνικού Ωδείου, καθώς από πολύ μικρή είχε δείξει ιδιαίτερη κλίση στο τραγούδι.
Η Γκρέτα Γκάρμπο της Ελλάδας θα μπορούσε να ήταν η αλησμόνητη Βούλα Ζουμπουλάκη. Η θρυλική ατάκα της Γκάρμπο στο «Grand Hotel» ταιριάζει γάντι στην περίπτωση της, επίσης αγέρωχης, μυστηριακής, αισθαντικής, υψηλής αισθητικής ομορφιάς, χαρακτήρα και αληθινής Κυρίας Βούλας Ζουμπουλάκη. «Θέλω να μείνω μόνη. Απλώς θέλω να μείνω μόνη…» Οπως και η Γκρέτα Γκάρμπο, έτσι και η Βούλα Ζουμπουλάκη όταν στα τέλη του ΄’90 είπε τέρμα η ηθοποιοία, το εννοούσε.
«Αυτό το κεφάλαιο Ε-ΚΛΕΙ-ΣΕ», έλεγε στον ανιψιό της, Γιάννη Ζουμπουλάκη. Κι όχι μόνο αυτό αλλά θύμωνε όταν της μιλούσαν για το παρελθόν. Ιδιαίτερα θύμωνε όταν άκουγε να της μιλούν για την «Στέλλα» και τον ρόλο της Αννέτας, της ζηλιάρας τραγουδίστριας που έμεινε στη σκιά της δυναμικής Στέλλας (Μελίνας Μερκούρη) στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη του 1955. «Ελεος!! Εχω παίξει τα παπούτσια μου στο θέατρο και να μου μιλούν ακόμα για την Αννέτα στη Στέλλα; ΔΕΝ ΘΕΛΩ!!», έλεγε.
ΗΒούλα Ζουμπουλάκη μαζί με την Τζένη Καρέζη.
Πρωτοεμφανίστηκε στη Λυρική Σκηνή το 1950, στην όπερα του Βέρντι «Χορός μεταμφιεσμένων». Γρήγορα, όμως, άλλαξε κατεύθυνση και με την προτροπή του σπουδαίου έλληνα ηθοποιού Δημήτρη Μυράτ, τον οποίο παντρεύτηκε στο Κάιρο το 1951, μεταπήδησε στο θέατρο.
Η Μαρτίριο από το «Σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα» του Λόρκα είναι ο πρώτος της σημαντικός ρόλος, στο θέατρο Κοτοπούλη, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Στο ίδιο θέατρο, διευθυντής του οποίου ήταν ο Δημήτρης Μυράτ, θα συνεχίζει με παραστάσεις όπως: «Φαύλος κύκλος» του Δημήτρη Ψαθά, «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ, «Επτά χρόνια φαγούρα» του Τζορτζ Άξελροντ, «Η δικηγορίνα» του Λουί Βερνέιγ, «Λυσσασμένη γάτα» του Τένεσι Ουίλιαμς κ.ά.
Από το 1957 πρωταγωνιστεί στο θίασο του Δημήτρη Μυράτ στην «Υπόθεση Ντρέιφους» του Μανώλη Σκουλούδη, «Το φως της καρδιάς» του Τένεσι Ουίλιαμς, τους «Δίκαιους» του Αλμπέρ Καμί και στη θρυλική παράσταση «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του Λουίτζι Πιραντέλο (1961), στην οποία ερμηνεύει το τραγούδι «Πέτρα» του Μάνου Χατζιδάκι.
Από το 1968 το θεατρικό σχήμα γίνεται «Θίασος Μυράτ – Ζουμπουλάκη» και συνεχίζουν με έργα όπως: «Εσθήρ» του Ρακίνα, «Απαγορευμένο τετράδιο» της Άλμπα ντε Τσέσπεντες, «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, «Διάλογοι» του Πλάτωνα, «Εκάβη» του Ευριπίδη, «Να ντύσουμε τους γυμνούς» του Λουίτζι Πιραντέλλο κ.ά. Μετά το θάνατο του Δημήτρη Μυράτ (1991), συνεργάζεται με το Εθνικό Θέατρο, και με το Μοντέρνο Θέατρο του Γιώργου Μεσσάλα.
Στον κινηματογράφο ηΒούλα Ζουμπουλάκη πρωτοεμφανίζεται το 1955 στη «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη. Ερμηνεύει το ρόλο της Αννέτας και τη θυμόμαστε να τραγουδά το «Εφτά τραγούδια θα σου πω» του Μάνου Χατζιδάκι. Δέκα χρόνια αργότερα πρωταγωνιστεί στην ταινία του Γρηγόρη Γρηγορίου «Όχι… κύριε Τζόνσον» και τραγουδά τα «Παλικάρια» του Γιάννη Μαρκόπουλου.
Ο θρύλος αναφέρει πως ηΒούλα Ζουμπουλάκη ποτέ δεν αγάπησε το ρόλο της ζηλιάρας Αννέτας, του λαϊκού κοριτσιού που ήταν κόντρα στο δικό της χαρακτήρα και στο αριστοκρατικό της προφίλ. Οπως σημειώνει στη βιογραφία του «Μιχάλης Κακογιάννης, σε πρώτο πλάνο» ο σκηνοθέτης (εκδ. Ψυχογιός – Χρ. Σιάφκος), η Ζουμπουλάκη «ντρεπόταν λιγάκι που υποδυόταν την μπουζουξού. Τα έκανε όλα λίγο απολογητικά. Η αλήθεια είναι ότι η Μελίνα Μερκούρη τον έπεισε να συνεργαστεί μαζί της. Ηταν φίλες και έπαιζαν μαζί στο θέατρο».
Το 1961 και το 1965 τιμήθηκε με το βραβείο Μαρίκας Κοτοπούλη ως η καλύτερη θεατρική ηθοποιός, το 1966 με το Α’ βραβείο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το ρόλο της στην ταινία «Σύντομο διάλειμμα» του Ντίνου Κατσουρίδη, ενώ το 1990 απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Ποιότητας για τη ερμηνεία της στη ταινία του Γιάννη Αλεξάκη «Αθηναίοι».
Στις ελάχιστες τηλεοπτικές εμφανίσεις της ανήκει και η τηλεοπτική σειρά «Πορφύρα και αίμα» του Νίκου Φώσκολου (1978).
Η Βούλα Ζουμπουλάκη έφυγε από τη ζωή στις 7 Σεπτεμβρίου 2015 στην Αθήνα, σε ηλικία 90 ετών.
Σύμφωνα με τον γνωστό θεατρικό κριτικό Κώστα Γεωργουσόπουλο, «η Ζουμπουλάκη διακρίθηκε σε ρόλους δραματικούς και κωμικούς. Είναι ηθοποιός με σκηνική άνεση, αίσθηση του σκηνικού χρόνου και αντίληψη των αποχρώσεων του χαρακτήρα που υποδύεται με κριτήριο πάντα το μέτρο και εφόδιο την ψυχολογία του βάθους».
Ο Λάμπρος Ζούνης ήταν αρχικά ηθοποιός και στη συνέχεια επί πολλά χρόνια κονφερασιέ σε διάφορα κέντρα, όπως στον Κήπο του Μουσείου, όπου παρουσίαζε διάφορα ψυχαγωγικά συγκροτήματα.
Ήταν πατέρας της ηθοποιού Πέμυς Ζούνη.
Πέθανε στις 18 Απριλίου 1967. Φιλμογραφία
Διαβόλου κάλτσα (1961) [παρουσιαστής επίδειξης]
Ο Χριστόφορος Ζήκας γεννήθηκε στη Σιταριά Ιωαννίνων το 1938 . Μεγάλωσε στα Ιωάννινα και από τις πρώτες τάξεις του γυμνάσιου ακολουθώντας άλλους συμπατριώτες του ήρθε στην Αθήνα .
Φοίτησε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη με δάσκαλο το Μάνο Κατράκη και στην ανωτέρα σχολή κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου.
Ήταν σπουδαστής της δραματικής σχολής όταν πρωτοεμφανίστηκε στο θίασο της περιηγητικής λέσχης με διευθυντή και σκηνοθέτη τον Πέλο Κατσέλη, που ανέβασε το θεατρικό έργο του Νότη Περγιάλη το «Μεσολόγγι».
Έπαιξε σε πολλές ταινίες του ελληνικός κινηματογράφος, ενώ έγραψε και το σενάριο για κάποιες από αυτές. Διαβάστε επίσης: Βασίλης Καΐλας: Ο Κινηματογράφος Εκείνης Της Εποχής Ήταν Η Οικογένεια Μου Που Με Μεγάλωσε Και Με Έκανε Πλούσιο Σε Γνώσεις Και Αγάπη!!!
Φιλμογραφία
Σιδηρά κυρία (1983)
Κάτω τα χέρια από τα νιάτα (1983)
Φυλακές ανηλίκων (1982) [ο πατέρας του Στέφανου]
Χάρρυ Κλυνν αλαλούμ (1982)
Μετεωρόλιθος (1981)
Αδέλφια μου αλήτες πουλιά (1971)
Γράμμος (1971) [Γιώργος]
Ο Αρχιψεύταρος (1971)
Κατάχρησις εξουσίας (1971)
Οι άντρες ξέρουν να αγαπούν (1971)
Ερωτομανείς (1971) [ψαράς]
Γιακουμής μια ρωμέικη καρδιά (1970)
Η ζούγκλα των πόλεων (1970)
Η λιτανεία των ηρώων (1970)
Ακόμα μια φορά… πριν ξεψυχήσω (1970)
Υπολοχαγός Νατάσα (1970)
Ο τελευταίος αιχμάλωτος (1970)
Η σκλάβα (1970)
Η ζούγκλα των πόλεων (1970)
Η σφραγίδα του Θεού (1969)
Αγάπησα έναν προδότη (1969)
Ο Νταβελης (1969)
Το νησί της Αφροδίτης (1969)
Γοργοπόταμος (1968)
Η καρδιά ενός αλήτη (1968)
Ξεριζωμένη γενιά (1968)
Αγάπη και αίμα (1968)
Ο τίμιος δρόμος (1968)
Θα τα κάψω τα λεφτά μου (1968)
Βυζαντινή ραψωδία (1968)
Ταπεινός και καταφρονεμένος (1968)
Πήρε ο άνεμος τα όνειρά μου (1968)
Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί (1967)
Τρούμπα 67 (1967)
Χάιδω (1967)
Ο προδότης (1967)
Ο Σακαφλιάς (1967)
Κοκοβιός και Σπάρος στα δίχτυα της αράχνης (1967)
Η κοινωνία μας αδίκησε (1967) [Λουκάς]
Αυτή η γη είναι δική μας (1967)
Η 7η ημέρα της δημιουργίας (1966)
Κοινωνία ώρα μηδέν (1966)
Τα δίχτυα της ντροπής (1965)
Η έξοδος του Μεσολογγίου (1965)
Το χώμα βάφτηκε κόκκινο (1965)
Το νησί της Αφροδίτης (1965)
Νυχτοπερπατήματα (1964)
Έκλεψα τη γυναίκα μου (1964)
Σταυραετοί (1963)
Ταξίδι (1962)
Εταιρία θαυμάτων (1962)
Το ποτάμι (1960)
Η λίμνη των στεναγμών (1959)
www.ellinikoskinimatografos.gr
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Ο Γιάννης Ζησιμόπουλος γεννήθηκε το 1903 και ήδη το 1924 είχε αρχίσει την θεατρική του δραστηριότητα, αρχικά με περιοδεύοντες θιάσους όπως της Γκόλφως Μπίνη.
Συνεργάστηκε αργότερα με το θίασο Αναστασίου και Χρύσας Δόξα μαζί με την εξαιρετική Μπέμπα Δόξα, κόρη των τελευταίων, στο θέατρο Χρυσοστομίδη στον Πειραιά.
Μεταπολεμικά εμφανίστηκε και στον κινηματογράφο, σε δεύτερους ρόλους.
Γιάννης Ζησιμόπουλος: Φιλμογραφία
Γερακίνα (1958) Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα (1958) Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι (1959) [Μητροβασίλης, γαλατάς] Στην Κύπρο άρχισε η αγάπη μας (1960) Σαράντα παλικάρια (1961) Μάνα μου, παραστράτησα (1961) [ ιερέας στο γάμο] Ο λουστράκος (1962) [ανθοπώλης] Λαφίνα (1962) Ένα παιδί χωρίς όνομα (1964) [ιερέας στην κηδεία] Γιατί γεννήθηκα φτωχή (1965) Η γόησσα (1967)[μπάρμαν] Χωρίσαμε ένα δειλινό (1968) [ιερέας στο νεκροταφείο] Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μορφή σου (1968) Ο φιγουρατζής (1968) Ορκίζομαι είμαι αθώα (1968)
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Η ταινία, "Θέμα συνειδήσεως" προβλήθηκε τη σαιζόν 1972-1973 και έκοψε 132.930 εισιτήρια. Ήρθε στην 11η θέση σε 64 ταινίες.-Ο σεναριογράφος Σταύρος Τσιώλης – που...
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1900,η αστή Κατερίνα Κωνσταντοπούλου. Η κόρη αλευροβιομηχάνου μεγάλωσε για να γίνει μάλλον η πιο κορυφαία τραγωδός της Ελλάδας που γέννησε το...
