Ιδιαίτερη αδυναμία είχε η Ρένα Βλαχοπούλου στα ζώα. Δεν ξεχώριζε το είδος! Τ’ αγαπούσε όλα! Πάντα είχε λοιπόν κοντά της κατοικίδια. Πότε σκύλο, πότε γάτα, πότε και τα δυο µαζί.
– Εγώ κι ο Κωνσταντάρας ήμασταν οι προστάτες όλων των αδέσποτων της Βάρκιζας. Όταν βγαίναµε να τα ταΐσουμε, ουρές από πίσω µάς ακολουθούσαν. Και μας γνώριζαν όλοι και µας αγαπούσαν. Κάποτε είχα ένα σκυλί πολύ καλόψυχο αλλά φωνακλάδικο. Τον Μάρκο! Ανησυχούσε ένα γείτονα, που τον έλεγαν επίσης Μάρκο.
Δεν ήταν συνωνυµία, απλώς εγώ για να τον πειράξω τον έβγαλα µε τ΄ όνοµα του παράξενου γείτονα! Κάθε φορά που έβγαινα στο μπαλκόνι και φώναζα Μάρκο, έβγαινε ο γείτονας απ᾿ απέναντι και µε ρωτούσε:
– Τι θέλετε, κυρία Ρένα; – Τίποτα, χρυσέ µου, τον σκύλο µου φωνάζω! – Κι ήταν ανάγκη να τον φωνάζεις Μάρκο; – Ε, τι να κάνω! Αυτό τ’ όνοµα του ταιριάζει. Είναι παράξενος σαν εσένα!
Γινότανε ἐξαλλος κι εγώ γελούσα πολύ. Δυστυχώς, ο Μάρκος μου πρέπει να πήγε απ’ τη φόλα του παράξενου κυρίου Μάρκου.
Άλλη µια φορά είχα µια σκυλίτσα, τη Λούση. Ήταν πολύ όμορφη και πολύ θηλυκιά. Όταν βγαίναµε βόλτα, όλα τ’ αρσενικά σκυλιά της Βάρκιζας µαζευόντουσαν και µας ακολουθούσαν. Ειδικά όταν ήταν στις µέρες της, διαδήλωση έξω απ᾿ το σπίτι µας. Αφού είχε βγει κι ανέκδοτο τότε στή γειτονιά. Όλοι έλεγαν πως τ’ αδέσποτα σκυλιά και των άλλων περιοχών ρωτούσαν: Πού είναι, βρε παιδιά, το σπίτι της Βλαχοπούλου για να πάµε να πηδήξουµε κι εμείς; Μεγάλη πλάκα είχαμε.
Όμως, το πιο αγαπημένο µου σκυλί ήταν ο Μάο.Ο πασίγνωστος Μάο. Το είχα σαν παιδί µου, δεκαεπτά χρόνια. Πράγματι, η Ρένα στενοχωρήθηκε πολύ που έχασε τον Μάο. Ο Μάο ήταν ένα πανέξυπνο πεκινουά, που όπως έλεγε η Ρένα, µόνο η μιλιά του έλειπε. Δεν θέλησε όµως πια να τον αντικαταστήσει. Ο Μάο ήταν µοναδικός κι αξιαγάπητος.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής της για συντροφιά έχει τον Μήτσο, ένα καναρίνι που της κελαηδούσε γλυκά και της κρατάει συντροφιά έστω και µέσα απ’ το κλουβί του.
Η Ευγενούλα τέλειωσε το δημοτικό µε άριστα και τόνο. Ήταν τόσο καλή µαθήτρια που οἱ γονείς της θέλησαν να την βάλουν σε γαλλικό σχολείο. Την γράψανε, λοιπόν, στη σχολή Καλογραιών «Καλαμαρί». Ένα καταπληκτικό σχολείο. Κάπου κοντά στην Ἁγία Τριάδα της Θεσσαλονίκης. Είχε έξοχους καθηγητές, γεµάτους γνώσεις και αγάπη για τις µαθήτριές τους.
Οι καλόγριες, αυστηρές φιγούρες, καθαρά θεατρικές, µε εκείνα τα τεράστια άσπρα κολλαριστά καπέλα, κυκλοφορούσαν ανάµεσα στις μαθήτριες σαν αερικά. Εκείνες διεύθυναν τα πάντα. Πολλές από τις μαθήτριες ήταν ορφανά κορίτσια, που τις µεγάλωναν και τις σπούδαζαν οι καλόγριες. Η Ευγενούλα, αγάπησε πολύ το «Καλαμαρί». Έγινε το σπίτι της.
Αργότερα, όταν έγινε διάσηµη και την φωνάξανε για να της κάνουν µια τιμητική γιορτή, έζησε κοντά τους µια πολύ ευτυχισμένη µέρα της ζωής της.
Όλοι ήταν υπερήφανοι για εκείνη: οι καθηγητές της, οι καλόγριες, οι παλιές συμμαθήτριές της. Όλοι χειροκρότησαν την Τζένη πια (κι όχι βέβαια την Ευγενούλα), που είχε γίνει ένα από τα πιο γνωστά πρόσωπα του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Εκείνη την ηµέρα, θυμήθηκε πως µια καλόγρια-καθηγήτριά της, της είχε αλλάξει κάποια χρόνια πριν τ’ όνομά της και από Ευγενία την είχε βαφτίσει Τζένη.
Η καλόγρια εκείνη, της έκανε γαλλική φιλολογία. Την είχε σηκώσει, λοιπόν, και της είχε δώσει να διαβάσει ένα ποίηµα.Η Ευγενούλα το διάβασε και η καλόγρια είχε ενθουσιαστεί.
– Πώς σε λένε; την ρώτησε. – Ευγενούλα, απάντησε. -Ευγενούλα: είπε εκείνη µε δυσκολία. Τι είναι αυτό: – Ευγενία, δηλαδή, είπε η µικρή. -Α!Ευγενία… Eugenie, Genny. Τζένη, δηλαδή!
Η Ευγενούλα πέταξε από τη χαρά της. Εξάλλου, το Ευγενία δεν της άρεσε ποτέ. Της θύµίζε και τη γιαγιά της. Γενικώς, της θύμιζε µεγάλες γυναίκες. Και δεν της ταίριαζε. Το Τζένη, όµως, της άρεσε πολύ,είχε ενθουσιαστεί.
Ο πατέρας της, βέβαια, ποτέ δεν την φώναζε Τζένη. Αλλά αυτό δεν την πείραζε καθόλου. Είχε κάθε δικαιολογία, αφού στο σχολείο τής το είχαν αλλάξει. Δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς.
Επίσης, και µε το επώνυμό της είχε πρόβλημα. Το Καρπούζη θα ταίριαζε σε µια κοπέλα ολίγον τι, βαρέων βαρών. Εκείνη, ήταν αδύνατη σαν κλαράκι, Άσε που µέσα στην τάξη, διέκρινε και κάτι µειδιάµατα και κρυφοσκουντήµατα. Δεν έβλεπε την ώρα να το αλλάξει κι αυτό. Αλλά σε εκείνη τη φάση των σχολικών χρόνων, δεν γινότανε.
Αργότερα, άλλος ένας δάσκαλός της, αλλά στη δραματική σχολή,ο πολύ σημαντικός Άγγελος Τερζάκης, την βάφτισε Καρέζη. Έτσι, λοιπόν, από Ευγενία Καρπούζη βαφτίστηκε Τζένη Καρέζη. Ένα όνοµα που η ίδια το αγάπησε, το δόξασε, αλλά κι έγινε ένα από τα πιο λατρεµένα του καλλιτεχνικού χώρου.
Ο αγαπητός ηθοποιός Τάσος Κωστής έδωσε συνέντευξη στο Καλύτερα δε γίνεται και στον Κώστα Τσουρό, όπου μίλησε για το πρόβλημα υγείας που πέρασε, τους λόγους που δεν θέλησε να το γνωρίζουν οι συνάδελφοι του, αλλά και την σύντροφο που τον στήριξε σε αυτή τη δύσκολη περίοδο. Ανάμεσα σε όσα είπε ξεχωρίσαμε τα σημεία:
«Τη δύναμη θέλω να την παίρνω από εμένα. Γιατί να το μοιραστώ; Ελάτε βοηθήστε με; Γιατί θα πονέσει ο άλλος για μένα; Θα κάνει χημειοθεραπεία για μένα; Θα κάνει ακτινοθεραπεία για μένα; Δεν μοιράζονται αυτά. Τον πόνο σου θα τον περνάς μόνος σου. Δεν μπορείς να νοικιάσεις κάποιον να πονάει για σένα. Όταν μου ανακοίνωσε ο γιατρός ότι έχω καρκίνο ήμουν με τη γυναίκα μου, αλλά λιποθύμησε. Εύκολο είναι; Ακούει καρκίνο και παφ… κάτω. Εγώ έπρεπε να συνειδητοποιήσω τι κάνω. Να σκεφτώ. Γιατί ό,τι ερεθίσματα δέχομαι προσπαθώ να τα δουλεύω.»
«Σαφώς φεύγει η ζωή κάτω από τα πόδια σου, αλλά μετά αρχίζεις και λες τι κάνω θα παλέψω. Δε θα φοβηθείς ότι μπορεί να χάσεις τη ζωή σου; Μέχρι να συνειδητοποιήσεις αν παλεύεται.»
«Δούλευα με πολύ χαμηλό αιματοκρίτη. Δεν μπορούσα να ανέβω δύο σκαλοπάτια, αλλά δούλευα στο θέατρο και έλεγα όλο το έργο. Κι αυτό το χρωστάω στην Κάτια Δανδουλάκη, η οποία το ήξερε, αλλά δεν είπε ότι «δεν». Ανέβηκα να παίξω 1,5 μήνα μετά από δύο χειρουργεία. Οι συνάδελφοι μου δεν το ήξεραν. Δεν έδειχνα άρρωστος.»
«Νιώθεις τον οίκτο γύρω και δεν μπορώ τα μάτια να με λυπούνται. Για αυτό δεν ήθελα και το γιο μου να έρχεται στο νοσοκομείο. Γιατί βλέπω έναν άνθρωπο να στεναχωριέται για μένα. Ερχόταν, αλλά δεν ήθελα να εγκατασταθεί εκεί γιατί έβλεπα ότι μέσα του πονάει».
“Τα χειροκροτήματα” (1944) του Γιώργου Τζαβέλλα είναι η πρώτη ταινία του ελληνικού κινηματογράφου της οποίας το σενάριο είναι εμπνευσμένο από τη ζωή και το έργο ενός επιτυχημένου Έλληνα συνθέτη. Στη διάρκεια της Κατοχής ο σκηνοθέτης συνάντησε τυχαία τον Αττίκ, το διάσημο τραβαδούρο της προπολεμικής Αθήνας, και αποφάσισε να αναστήσει το άστρο του…
Το φιλμ όχι μόνο γυρίστηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής, αλλά και νύχτα για την εξοικονόμηση ρεύματος. Η μουσική και τα τραγούδια που ακούγονται στη ταινία είναι του Αττίκ, ενώ ο Δημήτρης Χορν κάνει εδώ την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση. Τα πρώτα τους κινηματογραφικά βήματα σε αυτή τη ταινία κάνουν επίσης ο Γιώργος Φούντας, ο Γιάννης Φέρμης και ο Αλέκος Αλεξανδράκης ως κομπάρσοι.
Τα πλάνα με το κοινό που συμμετείχε με καλοπροαίρετους προσκεκλημένους γυρίστηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1943 στον κινηματογράφο ΡΕΞ. Λίγο μετά την ολοκλήρωση της ταινίας ο Αττίκ πέθανε.
Στις 29 Αυγούστου του 1944, ενώ ο Αττίκ βάδιζε στο πεζοδρόμιο, σκόνταψε κατά λάθος σ’ ένα Γερμανό στρατιώτη. Εκείνος ο αχρείος, έγινε θηρίο ανήμερο κι άρχισε να χτυπάει ανελέητα το μικρόσωμο Αττίκ. Αυτό ήταν το τελευταίο άχυρο για την καταπονεμένη καρδιά του Αττίκ. Κάθε βράδυ έπαιρνε για να κοιμηθεί μια μικρή δόση ηρεμιστικού Βερονάλ. Εκείνο το βράδυ αύξησε τη δόση του…και δεν ξύπνησε ποτέ πια.
Η ταινία ήταν ένας θρίαμβος για όλους, ακόμα και για τον Αττίκ που στα χρόνια της Κατοχής είχε δει το άστρο του να θαμπώνει, μια και όπως είχε πει η Νινή Ζαχά, μαθήτρια του Αττίκ, “ακόμη και αν ήταν επίκαιρος ο κόσμος δεν θα μπορούσε να καταλάβει σε μια τέτοια εποχή το πόσο ακριβώς επίκαιρος θα μπορούσε να είναι, μια και τον είχε συνδέσει με το πνεύμα του μεσοπολέμου και είχε στρέψει το ενδιαφέρον του σε άλλα πράγματα.
Με αυτή την ταινία ο Αττίκ βρίσκει τον ιδανικό τρόπο να πει ένα αντάξιο του “αντίο” στο αγαπημένο του κοινό. Για την ιστορία να σημειώσουμε ότι η πρεμιέρα της ταινίας έγινε την Πρωτομαγιά του 1944. Οι κριτικοί της εποχής κάνουν λόγο για την απλότητα στην ηθοποιία αλλά και για τις τολμηρές κινήσεις της κάμερας.
Την τελευταία του πνοή άφησε ο σπουδαίος Έλληνας ηθοποιός Γιώργος Τζώρτζης. Γεννημένος το καλοκαίρι του 1938 βγήκε στο σανίδι το 1960 και ένα χρόνο αργότερα στον κινηματογράφο. Θεατρικά οι συνεργασίες του με το Βασίλη Διαμαντόπουλο, τη Μαρία Αλκαίου και το Δημήτρη Μυράτ σημάδεψαν τη θεατρική του πορεία. Στα μέσα της δεκαετίας του 70 συγκροτεί θίασο με την τότε σύζυγο του Τόνια Καζιάνη παρουσιάζοντας διάφορα έργα από το Ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο.
Έντονη υπήρξε και η παρουσία του στην τηλεόραση, από την εποχή του “Αγνώστου Πολέμου”, αργότερα στη “Λάμψη”, τις “Επιθυμίες”, τις “Μάγισσες της Σμύρνης” και τα “Ματωμένα Χώματα”.
Φιλμογραφία
«Ποτέ την Κυριακή» (1960) «Συνοικία το “όνειρο”» (1961) «Τα δίχτυα της ντροπής» (1965) «Εγκατάλειψη» (1965) «Γεύση από ερώτα» (1966) «Η 7η ημέρα της δημιουργίας» (1966) «Η ώρα της οργής» (1968) «Το κανόνι και τ’ αηδόνι» (1968) «Θυμήσου αγάπη μου» (1969) «Ένας Γερμανός στα Καλάβρυτα» (1970) «Μαυροφόροι του βουνού και του κάμπου» (1970) «Όμορφες μέρες» (1970) «Σταυραετοί στα Μετέωρα» (1970) «Στη μάχη της Κρήτης» (1970) «Εσχάτη προδοσία» (1971) «Ελευθερία ή θάνατος» (1972) «Ο βάλτος» (1973) «Παύλος Μελάς» (1973) «Τα χρόνια της οργής» (1973) «Γιάννης και Μαρία» (1982) «Αδέξιος εραστής» (1984) «Ο Ταμτάκος στο Ναυτικό» (1985) «Και δειλός και τολμηρός» (1988) «Οι σκλάβοι στα δεσμά τους» (2008)
Σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης τέθηκε από το απόγευμα της Τετάρτης το Mega όταν και έγινε γνωστή η απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου.
Το σχετικό αίτημα για υπαγωγή του καναλιού στο νόμο Δένδια είχαν καταθέσει οι τράπεζες που εδώ και περίπου δύο χρονικά κρατούν δεσμευμένους τους λογαριασμούς του καναλιού.
Ουσιαστικά αυτή η απόφαση σημαίνει και την αντίστροφη μέτρηση για την εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων του καναλιού. Όπως αναφέρει το capital, ειδικής διαχειρίστρια για την εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων του καναλιού ορίστηκε η Ευδοκία Παπανδρέου.
Εκείνη θα έχει την ευθύνη της αποτίμησης των περιουσιακών στοιχείων του καναλιού.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι η διαδικασία του πλειστηριασμού θα είναι σύντομη λόγω της μερικής μετάδοσης του καναλιού μέσω διαδικτύου. Όπως είναι λογικό το μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα παρουσιάσει η «μάχη» για την ταινιοθήκη του καναλιού.
Οι τράπεζες είχαν αρχικά εκτιμήσει την ταινιοθήκη σε 124 εκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο η σημερινή της αξία είναι αρκετά χαμηλότερη με τραπεζικές πηγές να κάνουν λόγο για περίπου 30 εκατομμύρια ευρώ. Όπως είναι λογικό οι περισσότεροι καναλάρχες θα τη διεκδικήσουν προκειμένου να αποκτήσουν ένα ισχυρότατο χαρτί έναντι των αντιπάλων τους.
Μην ξεχνάμε ότι το Mega διατηρήθηκε χωρίς να εκπέμπει ζωντανό πρόγραμμα με τις επαναλήψεις των σειρών του. Σειρές που έχουν γράψει ιστορία και που θα αποτελέσουν ισχυρό χαρτί στο κανάλι που θα πάρει τελικά την ταινιοθήκη.
Σύμφωνα με τον νόμο από το ποσό της εκποίησης των περιουσιακών στοιχείων του καναλιού το 65% θα πάρουν οι πιστώτριες τράπεζες ενώ και το 25% θα κατανεμηθεί σε εργαζόμενους, ασφαλιστικά Ταμεία και Δημόσιο (εφορία), κατ΄αναλογία των απαιτήσεων τους. Το υπόλοιπο 10% θα δοθεί στους λοιπούς πιστωτές χωρίς διασφαλίσεις.
Για πολλά χρόνια το όνομα του πολυκαταστήματος συνδέθηκε με την έξαρση του εμπορίου, την οικονομική ευημερία των Ελλήνων. Σημείο αναφοράς στο κέντρο έδινε ζωή στην πόλη και χρώμα, ειδικά κατά την περίοδο των εορτών…
Η Ιστορία τού Μινιόν ταυτίζεται επί πολλές δεκαετίες με εκείνη της Αθήνας. Μεγάλωνε όσο μεγάλωνε κι η πόλη και ταυτόχρονα ήταν εκείνο που έφερνε κάθε λογής δώρο των νέων καιρών… Δημιούργημα ενός φτωχού χωριατόπαιδου, του Ιωάννη Γεωργακά, ο οποίος εξέλιξε το ΜΙΝΙΟΝ από περίπτερο, στο πρώτο μεγαλύτερο πολυκατάστημα της Ελλάδας…
Τη δεκαετία του ’70, το Μινιόν έχει πια μετατραπεί σε ένα τεράστιο σύγχρονο πολυκατάστημα, το ενδέκατο μεγαλύτερο σε μέγεθος σε όλη την Ευρώπη, με ετήσιες πωλήσεις που προσεγγίζουν το ένα δισεκατομμύριο δραχμές.
Αναδεικνύεται σε σήμα κατατεθέν της πρωτεύουσας, όπου κάποιος θα μπορούσε να βρει σε προσιτές τιμές από καρφίτσες και τρόφιμα μέχρι ηλεκτρονικά και αυτοκίνητα, ενώ αναμφίβολα καταφέρνει να συνδεθεί με τις ομορφότερες στιγμές στη ζωή των Αθηναίων…
Έμεινε στην ιστορία, έγινε σύμβολο των παιδικών μας χρόνων… Το Μινιόν για τους περισσότερους Αθηναίους άνω των 30 χρόνων δεν είναι απλά ένα πολυκατάστημα…
Εδώ φιλοξενεί τα παιδιά των 80s στο πολυκατάστημα της Πατησίων με πολλά παιχνίδια , δώρα και εκπλήξεις για τα Χριστούγεννα του 1982…
Η ταινία, “Σάντα Τσικίτα” προβλήθηκε τη σαιζόν 1953-1954 και έκοψε 89.572 εισιτήρια. Ήρθε στην 2η θέση σε 21 ταινίες. Η ταινία κυκλοφόρησε και με τη μορφή DVD στις 5 Ιουνίου του 2007.
-Η ταινία, πριν βγει στη μεγάλη οθόνη, ήταν θεατρικό έργο των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, με τον τίτλο, “Ο Φώτης Φαγκρής και Η Τσικίτα Λοπέζ”. Η παράσταση ανέβηκε στο θέατρο Κεντρικό με την ίδια διανομή ρόλων.
-Η ταινία αυτή, όπως και το “Δεσποινίς ετών 39” και “Ο ζηλιαρόγατος” με τους ίδιους πρωταγωνιστές γυρίστηκαν στην Αίγυπτο, στο στούντιο Ναχάς (Nahas) του Καΐρου, ενώ τα γυρίσματα των δύο πρώτων ταινιών διήρκεσαν μόλις τρεις εβδομάδες. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν πλάνα από κεντρικά σημεία της Αθήνας, όπως τα Χαυτεία.
Ένας φτωχός, δουλευταράς υπάλληλος, ο Φώτης Φαγκρής (Βασίλης Λογοθετίδης), είναι αρραβωνιασμένος με τη Μαίρη (Ντίνα Σταθάτου), αλλά δεν μπορούν να παντρευτούν ελλείψει χρημάτων. Όλες οι αναποδιές τον βρίσκουν μαζί: η πίεση του αδελφού της Μαίρης να παντρευτούν γρήγορα, γιατί θα τη δώσει σ’ άλλον, και ένα γράμμα που του έρχεται από το χωριό του, πως η μητέρα του είναι άρρωστη και χρειάζεται εγχείρηση, τον κάνουνε “να τρέχει και να μη φτάνει.
Απευθύνεται παντού για χρήματα, αλλά κανείς δεν του δίνει, ούτε καν το αφεντικό του, ο κύριος Παναγάκος (Θάνος Τζενεράλης). Ώσπου ένας ξάδελφός του, ο Μπάμπης (Στέφανος Στρατηγός), που έχει καμπαρέ, του προτείνει να κάνει λευκό γάμο έναντι χρημάτων με μια Ισπανίδα τραγουδίστρια, την Τσικίτα Λοπέζ (Ίλυα Λιβυκού), η οποία κινδυνεύει να απελαθεί. Ο Φώτης δέχεται, αν και σκέφτεται πως αυτό μπορεί να επηρεάσει τη σχέση του με τη Μαίρη.
Η αποχώρηση όμως της Τσικίτας στο εξωτερικό και η ανάρρωση της μητέρας του άνευ εγχείρησης του επιτρέπουν να κρατήσει τα λεφτά που πήρε για να κάνει τον λευκό γάμο και να ζήσει όμορφα τη ζωή του με τη Μαίρη, η οποία δεν μαθαίνει τίποτα για την Τσικίτα. Ευχαριστεί λοιπόν την “Σάντα Τσικίτα”, την “αγία” του και προχωρά ευτυχισμένος τη ζωή του.
Η ταινία, “Ένας ήρως με παντούφλες” προβλήθηκε τη σαιζόν 1958-1959 και έκοψε 57.907 εισιτήρια. Ήρθε στην 6η θέση σε 51 ταινίες.Απο το ομώνυμο θεατρικό έργο του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου.
-Στην ταινία συμμετείχαν 1500 κομπάρσοι, καθώς και η Φιλαρμονική του Δήμου Αθηνών. -Το άγαλμα που παρουσιάστηκε στην ταινία, το φιλοτέχνησε ο γλύπτης Αχιλλέας Απέργης.
-Επίσης, στην ταινία, για πρώτη και τελευταία φορά η Ίλυα Λιβυκού υποδύεται την κόρη του Βασίλη Λογοθετίδη. Γενικότερα, οι δύο ηθοποιοί ήταν γνωστό κινηματογραφικό ζευγάρι.
-Η ταινία αυτή υπήρξε το κύκνειο άσμα του μεγάλου Έλληνα κωμικού Βασίλη Λογοθετίδη, ο οποίος απεβίωσε 2 χρόνια αργότερα.
-Τα δύο βασικά σκηνικά της ταινίας είναι το σπίτι του στρατηγού Δεκαβάλα αλλά και η πλατεία στην οποία γίνεται άγαλμα ο ίδιος. Όπως συνέβαινε με πολλές ταινίες της εποχής, το εσωτερικό του σπιτιού αποτελεί στην πραγματικότητα ένα καλοφτιαγμένο στούντιο. Όσον αφορά, τώρα, το εξωτερικό που φαίνεται στα πλάνα, το συγκεκριμένο σπίτι δεν υπάρχει πια, μιας και έχει κατεδαφιστεί.
-Αυτό που πολλοί, ενδεχομένως, αναρωτιούνται, είναι το ποια είναι πλατεία στην όποια στήνεται το άγαλμα της ταινίας. Πρόκειται, κατά την πρώτη εκδοχή, για την πλατεία του Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη, πράγμα το οποίο μπορεί να επιβεβαιώσει κανείς ακόμη και με την εκκλησία η οποία διακρίνεται στην ταινία. Και μόνο τυχαία, φαίνεται, πως δεν ήταν αυτή η επιλογή.
Όπως είπαμε, πρόκειται για την τελευταία ταινία του Βασίλη Λογοθετίδη. Λέγεται, λοιπόν, πως ο σπουδαίος ηθοποιός έμενε κοντά στην πλατεία αυτή της ταινίας. Η πλατεία θεωρείται πως έγινε το σκηνικό των γυρισμάτων καθώς ο Λογοθετίδης είχε προβλήματα υγείας εκείνη την περίοδο και επιλέχθηκε αυτή η τοποθεσία ώστε να μην επιβαρύνεται η υγεία του με τις μετακινήσεις. Χαρακτηριστικό είναι πως ένα κατάστημα εστίασης της πλατείας αναφέρει το γεγονός ότι η πλατεία πρωταγωνιστεί στην ταινία, ως ιστορικό στοιχείο της περιοχής!
Υπάρχει επίσης, και μια άλλη εκδοχή σχετικά με τα γυρίσματα και την πλατεία στην οποία έγιναν. Σύμφωνα, λοιπόν, με τη δεύτερη εκδοχή πρόκειται για την πλατεία της Αγίας Παρασκευής στα Πατήσια, εκεί όπου υπάρχει επίσης μια εκκλησία.
Περίληψη της ταινίας, “Ένας ήρως με παντούφλες”
Η ταινία αφηγείται τη ζωή του Λάμπρου Δεκαβάλα, ενός απόστρατου στρατηγού (Βασίλης Λογοθετίδης), που παρά τους αγώνες και τις θυσίες του για το έθνος ζει φτωχικά με την οικογένειά του. Το κυρίως μέρος της ταινίας εξιστορεί ότι μετά από τόσους αγώνες, τελικά το έθνος τον επαινεί, αφιερώνοντάς του ένα άγαλμα στην πλατεία που βρίσκεται έξω από το σπίτι του.
Η ταινία ξεκινάει με τον στρατηγό να παρακολουθεί μία παρτίδα σκάκι σε ένα καφενείο. Από τα πρώτα λεπτά της ταινίας, δείχνει πόσο αξιοσέβαστος είναι για τους πολίτες ο στρατηγός. Η σκληρή πραγματικότητα κάνει την εμφάνισή της ακριβώς στην επόμενη σκηνή, όταν η Ειρήνη, η γυναίκα του στρατηγού (Νίτσα Τσαγανέα), καλεί τον παλιατζή να ανέβει σπίτι της.
Με κάθε τρόπο γίνεται γνωστό το ένδοξο παρελθόν του στρατηγού, τονίζοντας αυτή τη φορά τα παράσημά του. Η πραγματικότητα, όμως, επανέρχεται όταν η Ειρήνη δίνει στον παλιατζή τη στολή του, το ξίφος του και άλλα στρατιωτικά αντικείμενα, μέχρι που ο στρατηγός φτάνει στο σπίτι και το αποτρέπει.
Μετά από μία συζήτηση διαρκείας με τη γυναίκα του, η ταινία αφηγείται την περηφάνια του στρατηγού καθώς και τα στρατιωτικά κατορθώματά του, σε αντίθεση με τη γυναίκα του, που σκέφτεται πιο πρακτικά, χωρίς να δείχνει τον ίδιο ενθουσιασμό με τον στρατηγό, του οποίου η σύνταξη είναι ελάχιστη.
Κατόπιν η ιστορία οδηγείται και στην Πόπη, την κόρη του στρατηγού (Ίλυα Λιβυκού), της οποίας ο αρραβωνιαστικός, ο Κώστας (Βύρων Πάλλης), θέλει να ξενιτευτεί για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα. Και τα προλογικά τελειώνουν, αφότου ο στρατηγός μάθει από τον ξάδελφό του, Απόστολο (Λαυρέντης Διανέλλος) έναν εύπορο άνθρωπο, ότι θα τους επισκεφτεί.
Ο Απόστολος αποκαλύπτει στον στρατηγό πως το έθνος θα τον τιμήσει, μετονομάζοντας την πλατεία έξω από το σπίτι του ως πλατεία Στρατηγού Λάμπρου Δεκαβάλα, τοποθετώντας και ένα άγαλμα στο κέντρο της, του στρατηγού.
Η περηφάνια και η ηθική ικανοποίηση του στρατηγού είναι απεριόριστη. Στην πραγματικότητα, όμως, ο ξάδελφος έχει άλλους σκοπούς: Θέλει να εγκριθεί χρηματοδότηση για την κατασκευή αγάλματος του Δεκαβάλα, ώστε να μπορέσει, σε συνεργασία με τον Άγγελο Σταμούλη (Γιώργος Γαβριηλίδης), τον ιδιαίτερο του υπουργού (Περικλής Χριστοφορίδης), να καταχραστεί χρήματα από τη χρηματοδότηση.
Στη συνέχεια φτάνει η ώρα της παρουσίασης του αγάλματος με την παρουσία του υπουργού. Στην ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου, ο στρατηγός συγκινείται. Την ίδια στιγμή, όμως, η κόρη του στρατηγού μαθαίνει ότι ο αρραβωνιαστικός της είναι άπιστος και προικοθήρας. Μετά την παρουσίαση γίνεται τραπέζι στην οικία του στρατηγού, στο οποίο τελικά καταλήγουν μόνο ο στρατηγός και ο Σωτήρης Λυμπεριάδης (Βαγγέλης Πρωτοπαππάς), ο γλύπτης του αγάλματος.
Συζητώντας με τον γλύπτη, ο στρατηγός μαθαίνει το ποιόν του Απόστολου, ο οποίος έδωσε 5 χιλιάδες δραχμές στον γλύπτη ενώ τον έβαλε να υπογράψει για 20 χιλιάδες. Η δραματικότητα εντείνεται όταν η κόρη του παθαίνει σοκ μετά από την τελευταία συνάντηση με τον αρραβωνιαστικό της.
Ο στρατηγός βάζει τα πράγματα στη θέση τους: λέει στον ξάδελφο του ότι δε θέλει καμία βοήθεια με ό,τι έχει συμβεί στην κόρη του και κατόπιν τον διώχνει κακήν κακώς. Το ίδιο πράττει με τον Κώστα, που έχει έρθει για να απολογηθεί.
Στη συνέχεια διώχνει τις δύο γυναίκες που ήρθαν να πάρουν το σπαθί του το οποίο είχε κανονίσει ο ίδιος να δώσει σε μουσείο, αλλά αλλάζει γνώμη όταν μαθαίνει γιατί τον “τίμησε” το έθνος. Η ταινία τελειώνει με τον στρατηγό να μιλάει στο άγαλμά του και ζητώντας του έναν προβολέα, αφού στο σπίτι τους έχουν κόψει το ρεύμα.
Η ταινία, “Δεσποινίς ετών 39” προβλήθηκε τη σαιζόν 1954-1955 και έκοψε 34.005 εισιτήρια. Ήρθε στην 6η θέση σε 14 ταινίες. Πρόκειται για κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου.
-Η ταινία αυτή, όπως και το “Σάντα Τσικίτα” και “Ο ζηλιαρόγατος” με τους ίδιους πρωταγωνιστές γυρίστηκαν στην Αίγυπτο, στο στούντιο Ναχάς (Nahas) του Καΐρου. -Κυκλοφόρησε και με τη μορφή DVD στις 05 Ιουνίου του 2007.
-Το 1968 ο Αλέκος Σακελλάριος γυρίζει την ταινία “Ο Ρωμηός έχει φιλότιμο” με ακριβώς το ίδιο σενάριο και πρωταγωνιστές τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και την αδελφή του Μίτση Κωνσταντάρα. Επειδή η πρώτη ταινία είχε αρνητική υποδοχή από το κοινό λόγω της έλλειψης χάπι εντ, στη δεύτερη μεταφορά της στον κινηματογράφο το τέλος αλλάζει και γίνεται χαρούμενο.
-Ο Αλέκος Σακελλάριος, όπως εξάλλου το συνήθιζε, κάνει μια σύντομη εμφάνιση στην ταινία στο ρόλο ενός πλανόδιου μανάβη. -Την εποχή που γυρίστηκε η ταινία, η Σμάρω Στεφανίδου ήταν 40 ετών και ο Βασίλης Λογοθετίδης 56.
Περίληψη της ταινίας, “Δεσποινίς ετών 39”
Πρόκειται για το κλασικό θέμα του αδελφού που δεν μπορεί να παντρευτεί αν πρώτα δεν αποκαταστήσει την αδελφή του. Σε αυτήν την περίπτωση, ο εύπορος Τηλέμαχος Καραντάρης (Βασίλης Λογοθετίδης), ερωτευμένος με την κατά πολύ νεότερή του Φωφώ (Ίλυα Λιβυκού) αποφασίζει να επιστρατεύσει ως έσχατο μέσο τις αγγελίες γάμου στις εφημερίδες.
Δημοσιεύει, λοιπόν, μια αγγελία με τη βοήθεια του φίλου του, Σταμάτη (Θανάσης Τζενεράλης). Για να κρύψει την πραγματική ηλικία της αδελφής του, Χρυσάνθης (Σμάρω Στεφανίδου), την παρουσιάζει ως δεσποινίδα 39 ετών (απ’ όπου και ο τίτλος).
Ο Βασίλης Λογοθετίδης με την Σμάρω Στεφανίδου στην ταινία “Δεσποινίς ετών 39”.
Στην αγγελία απαντούν δύο ενδιαφερόμενοι, ο Κρίτων Στεφανής (Βαγγέλης Πρωτοπαππάς), συνταξιούχος, και ο Ρόκας (Στέφανος Στρατηγός), ένας νεότερος επιχειρηματίας εγκατεστημένος στην Αργεντινή. Ωστόσο, μετά από μια σειρά παρεξηγήσεων, ο Στεφανής εκδηλώνει ενδιαφέρον για την ξαδέλφη του Τηλέμαχου που ονομάζεται και αυτή Χρυσάνθη (Ντίνα Σταθάτου), ενώ ο Ρόκας ενδιαφέρεται για τη Φωφώ.
Και οι δύο γυναίκες αποδέχονται τις προτάσεις των υποψηφίων γαμπρών, ενώ ο Τηλέμαχος απομένει μόνος με την αδελφή του. Η ταινία τελειώνει με τα δύο αδέλφια να κάθονται αγκαλιασμένα στο άδειο τους πατρικό σπίτι.
Η ταινία, “Υπέροχες νύφες κορόιδα γαμπροί” προβλήθηκε τη σαιζόν 1971-1972 και έκοψε 72.703 εισιτήρια. Ήρθε στην 57η θέση σε 90 ταινίες.
Περίληψη της ταινίας, “Υπέροχες νύφες κορόιδα γαμπροί”
Η Τζίνα, κόρη του επιχειρηματία Αρχελάου, το σκάει από το σπίτι της για να μην παντρευτεί τον γαμπρό που της διάλεξε ο πατέρας της. Μαζί με τη φίλη της Μπουμπού προσπαθούν να ξεφύγουν από τον ντετέκτιβ που της αναζητά. Παράλληλα αναζητά την Τζίνα και ο Τζώνης, ένας άνεργος νέος που υποδύεται τον πλούσιο για να την εντυπωσιάσει. Η Τζίνα επιστρέφει στον πατέρα της, αλλά η Μπουμπού μαζί με τον ντεντέκτιβ την απαγάγουν και την οδηγούν στον Τζώνη… Εκείνος τη φέρνει πίσω στον πατέρα της και ο τελευταίος, με τη σειρά του, τους δίνει την ευχή του για να παντρευτούν.
Η ταινία, “Δάφνις και Χλόη” σε σενάριο και σκηνοθεσία, Ορέστη Λάσκου προβλήθηκε τη σαιζόν 1931-1932.
-Στην ταινία εμφανίζεται η σκηνή με το πρώτο γυμνό στην ιστορία του Ευρωπαϊκου Κινηματογράφου. Γι’ αυτό και όταν η ταινία βγήκε στις αίθουσες είχε χαρακτηριστεί από ορισμένους ως “πορνογράφημα”. Η ταινία σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία όταν πρωτοπαίχτηκε στους κινηματογράφους.
-Τα κοστούμια της ήταν τα ίδια με εκείνα που είχαν χρησιμοποιηθεί στις Δελφικές Εορτές. -Δύο χρόνια μετά τον πόλεμο κυκλοφόρησε μια ομιλούσα εκδοχή της ταινίας.
-Η ταινία, “Δάφνις και Χλόη” βρέθηκε και διασώθηκε από την ομάδα που εργάστηκε για την δημιουργία της ταινίας, “Τον Παλιό Εκείνο τον Καιρό” του Κλέαρχου Κονιτσιώτη, στην οποία προβλήθηκαν σκηνές.
-Τον Νοέμβριο του 1976, ο Φρέντυ Γερμανός έκανε ένα αφιέρωμα στην ταινία “Τον Παλιό Εκείνο τον Καιρό” στην εκπομπή “Το Πορτραίτο της Πέμπτης”, με καλεσμένο τον παραγωγό της ταινίας Κλέαρχο Κονιτσιώτη. Καλεσμένος επίσης ήταν και ο σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός της ταινίας “Δάφνις και Χλόη”, Ορέστης Λάσκος, ο οποίος αναφέρθηκε εκτενώς στα γυρίσματα της ταινίας.
-Όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος ο Ορέστης Λάσκος, όλες οι σκηνές της ταινίας (και η σκηνή με το γυμνό) γυρίστηκαν στην Αγιάσο της Μυτιλήνης, με εξαίρεση τη σκηνή των νυμφών, η οποία γυρίστηκε στη λίμνη της Βουλιαγμένης. Στην ίδια εκπομπή, εμφανίστηκε σε μία ολιγόλεπτη συνέντευξη και ο πρωταγωνιστής της ταινίας, Απόλλων Μαρσύας (Έντισον Βήχος).
-Σύμφωνα με την ίδια εκπομπή, το 1967, ο Ορέστης Λάσκος σκόπευε να γυρίσει ένα remake της ταινίας με παραγωγό τον Κλέαρχο Κονιτσιώτη, τα γυρίσματα της οποίας δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Πρωταγωνίστρια του remake είχε επιλεγεί να είναι η Νόρα Βαλσάμη. Είχε μάλιστα γυριστεί ένα δοκιμαστικό με την Νόρα Βαλσάμη, το οποίο είχε στο αρχείο του ο Κλέαρχος Κονιτσιώτης.
-Η ταινία αυτή του Λάσκου παρουσιάζει μια σειρά από πρωτιές. Κινεί το φακό κατά την λήψη, όταν συνηθιζόταν να μένει σταθερός την εποχή εκείνη. Πρόκειται για τη σκηνή των νυμφών που γυρίζεται στη λίμνη Βουλιαγμένη της Κορινθίας.
-Χρησιμοποιεί, επίσης, το λεγόμενο παγχρωματικό φιλμ, το οποίο δίνει πολλές αποχρώσεις του ασπρόμαυρου, σε αντίθεση με το ορθοχρωματικό της εποχής που έδινε απόχρωση άσπρο-μαύρο σκέτο.
-Οι ηθοποιοί ήταν ερασιτέχνες και οι πρωταγωνιστές, η Ελληνοαμερικανίδα χορεύτρια Λούση (Λουκία) Ματλή -που, όπως έχει λεχθεί, ο Λάσκος την είχε ερωτευθεί “αυθωρεί και παραχρήµα”- και ο Απόλλων Μαρσύας (ψευδ. του μετέπειτα φωτογράφου Έντισον Βήχου), παρουσιάστηκαν από την παραγωγή ως “νέοι αρχαιοελληνικής κατατομής”.
-Η ταινία, “Δάφνις και Χλόη” γυρίστηκε στη Λέσβο, τον τόπο που έλαβε χώρα η ιστορία του Δάφνι και της Χλόης, και συγκεκριμένα στην Αγιάσο, εκτός από τη σκηνή των νυμφών, η οποία για λόγους κόστους γυρίστηκε στη Λίμνη Βουλιαγμένης.
-Η αρχική κόπια και το αρνητικό της ταινίας ήταν χαμένα για πολλά χρόνια. Κάποια στιγμή βρέθηκαν στις Η.Π.Α., γι’ αυτό και υπάρχουν αγγλικοί υπότιτλοι σε κάποια σημεία της. Η ταινία αποκαταστάθηκε από την τεχνική υπηρεσία της Ταινιοθήκης της Ελλάδος το 1992, με τη συνεργασία του σκηνοθέτη.
-Η ταινία, “Δάφνις και Χλόη” παραμένει πιστή στο αρχαίο έργο. Βασίστηκε στη μετάφραση του πρωτότυπου από τον Ηλία Βουτιερίδη, που είχε εκδοθεί το 1922. Το βουκολικό τοπίο αναπαρίσταται ικανοποιητικά και οι ήρωες είναι αρχαιοπρεπώς ντυμένοι. Όμως έχουμε και αποκλίσεις: δεν αναφέρει την επιδρομή των ληστών και των Μηθυμναίων, λόγω υψηλού κόστους.
Περίληψη της ταινίας, “Δάφνις και Χλόη”
Στη Λέσβο, ο βοσκός Λάμωνας βρίσκει κάποια μέρα ένα εγκαταλειμμένο αγοράκι να βυζαίνει μια γίδα και το υιοθετεί, ονομάζοντάς το Δάφνι. Την ίδια περίπου εποχή, ένας άλλος βοσκός, ο Δρύαντας, βρίσκει κι αυτός ένα εγκαταλειμμένο κοριτσάκι κι επίσης το υιοθετεί, ονομάζοντάς το Χλόη.
Ο Δάφνις και η Χλόη μεγαλώνουν μαζί και περνώντας το κατώφλι της εφηβείας νιώθουν τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Δεν ξέρουν όμως τι τους συμβαίνει, ώσπου μια όμορφη γυναίκα, που επιθυμεί ερωτικά τον Δάφνι, τον μυεί στα μυστικά του έρωτα. Ο Δάφνις με τη σειρά του μυεί και τη Χλόη. Στο μεταξύ, αποκαλύπτεται ότι ο Δάφνις είναι γιος του άρχοντα Διονυσιοφάνη και η Χλόη κόρη ενός άρχοντα της Λέσβου, του Μεγακλή.
Ο Κώστας Καραγιάννης γεννήθηκε το 1932 και θεωρείται ως ο πιο παραγωγικός σκηνοθέτης του ελληνικού κινηματογράφου, καθώς σκηνοθετούσε γύρω στις 10-12 ταινίες το χρόνο.Σε...
Ο Κώστας Τσάκωνας γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1943 στην Αθήνα. Όταν ήταν 11χρονών αναγκάστηκε να αρχίσει να δουλεύει και παράλληλα πήγαινε σε νυχτερινό...
