Πιο γνωστό για τη διάσημη ποδηλατάδα κάτω από το κάστρο των Ενετών στο λιμάνι της Κω, το «Ποια είναι η Μαργαρίτα» του Ντίμη Δαδήρα σε σενάριο του Γιάννη Δαλιανίδη μεταφέρει αυτούσιο το κλίμα του ελληνικού καλοκαιριού εκεί την αυγή της δεκαετίας του ’60, όταν το σινεμά λειτουργούσε περισσότερο ως μια κλειδαρότρυπα στην αστική ζωή και η Τζένη Καρέζη μεσουρανούσε ως το αντίπαλο δέος της Αλίκης, με περισσό ταλέντο κι αυτή στην τσαπινιά και το τραγούδι.
Κωμωδία παρεξηγήσεων με ανάλαφρο ρομάντζο ανάμεσα στη… Μαργαρίτα και τον ζεν πρεμιέ Γιάννη Φέρτη, το φιλμ που θα ταξίδευε μέχρι το νησί των Δωδεκανήσων, περιδιαβαίνει τα αλώβητα (ευτυχως) ακόμη και σήμερα αρχιτεκτονικά μνημεία του από την εποχή των Ιταλών και όχι μόνο (το Δημαρχείο, το Ακταίο, τη γέφυρα – σήμα κατατεθέν του Κάστρου, τον Πλάτανο του Ιπποκράτη, ένα από τα ωραιότερα Xenia της χώρας), υφαίνοντας μια τουριστική περιήγηση σε ό,τι πιο δροσερό, κοσμοπολίτικο και καλοκαιρινό είχε να προσφέρει το σινεμά στο λαό που δεν θα μπορούσε ποτέ να επιβιβαστεί σε ένα πλοίο για τα ελληνικά νησιά.
Με κατάχρηση μαρινιέρας και ανάλαφρη γκαρνταρόμπα με greek souvenir τόνους, με τα φοινικόδεντρα για φόντο και το «Μαργαρίτα η Μαργαρώ» του Μίκη Θεοδωράκη για βασικό θέμα (και την ερμηνεία της Τζένη Καρέζη στην ωραιότερη σκηνή της ταινίας), μπορεί οι στίχοι του τραγουδιού να μιλούν για τον Αργοσαρωνικό, αλλά είναι το Αιγαίο που κλείνει μέσα του την ομορφιά ενός νησιού που δεν περίμενε προφανώς να δικαιωθεί από μια απλώς χαριτωμένη ταινία – τη μόνη που γυρίστηκε στους δρόμους του την εποχή των συχνών ταξιδιών του ελληνικού σινεμά στο ατέλειωτο ελληνικό καλοκαίρι.
«Ποια είναι η Μαργαρίτα» του Δημήτρη Δαδήρα (1961) / Σενάριο: Γιάννης Δαλιανίδης / Πρωταγωνιστούν: Τζένη Καρέζη, Θανάσης Βέγγος, Γιάννης Φέρτης, Κώστας Καρράς.
Η αγαπημένη ηθοποιός, είχε όγκο στο κεφάλι και τις τελευταίες 62 μέρες νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς».
Η Τζέση Παπουτσή γεννήθηκε και μεγαλώσε στην Αθήνα και είναι ηθοποιός. Για 20 και παραπάνω χρόνια δουλεύει στο Εθνικό Θέατρο ενώ τα χρόνια της στη σκηνή ξεπερνούν τα 37.
Είναι παντρεμένη από τον Ιούνιο του 2008 με το συνάδελφό της και στιχουργό Γιάννη Μάνιο με τον οποίο γνωρίζονται από το 1995. Η Τζέση Παπουτσή έχει υπάρξει ξανά παντρεμένη με τον Θάνο Καληώρα και έχουν αποκτήσει ένα γιο, τον Γιώργο Καληώρα.
Θεωρώ πως ο Γιώργος Καπουτζίδης αποτελεί μία από τις πιο ξεχωριστές περιπτώσεις ανθρώπων στην Ελληνική τηλεόραση. Ποτέ δε γράφει για να γίνει αρεστός ή για να γράψει και να γεμίσει άδειες τηλεοπτικές ώρες; γράφει όταν θέλει πραγματικά και όταν έχει περιεχόμενο με ουσία για να γράψει.
Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πως θα υπήρχε άνθρωπος που θα μιλούσε τόσο σωστά και δομημένα για έννοιες όπως το έθνος και ο ρατσισμός σε μία πρωινή, τηλεοπτική και τελείως ανάλαφρη εκπομπή;
Ο Καπουτζίδης είναι εκείνος ο δημιουργός που μπορεί να γράφει σειρές για απατημένες γυναίκες που θέλουν να αρπάξουν τα χρήματα του πρώην συζύγου και στο τέλος να γεννιέται η σπουδαιότερη φιλία, να γράφει σειρά στην οποία μπορεί να συνυπάρξει η εμβάθυνση σε θέματα όπως ο θάνατος με τα αστεία τύπου ‘’φαγκρί, φαμπέζ, φαμωβ’’. Είναι αυτός που εξισορροπεί ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό με μοναδική φαντασία και ευρηματικότητα.
Είναι ο άνθρωπος εκείνος που δε φοβάται να μιλήσει ανοιχτά για θέματα ταμπού που ενώ μας απασχολούν όλους, οι περισσότεροι υποκρινόμαστε πως δε γνωρίζουμε. Που δεν αναπαρήγαγε το στερεότυπο του γκέι άνδρα που το μυαλό του είναι κολλημένο διαρκώς στο σεξ και που δεν εμφανίζεται διόλου θηλυπρεπής, αλλά ως ένας άνθρωπος με αξίες, ιδανικά, φίλους, με μία σεξουαλικότητα που είναι ένα κομμάτι της ζωής και όχι όλη του η ύπαρξη.
Γιατί μπόρεσε να δείξει την Ελληνική οικογένεια χωρίς ίχνος ωραιοποίησης; ενώ σε όλες τις σειρές βλέπουμε τους πάντες να ξυπνάνε το πρωί και να εμφανίζονται ντυμένοι και βαμμένοι στην τρίχα, εκείνος ξεγυμνώνει τα ελαττώματα, την κούραση, το άγχος της βιοπάλης, τη φασαρία, τα νεύρα.
Γιατί με απόλυτα φυσικό τρόπο τόλμησε να συμπεριλάβει σε σειρά του ακόμα και ένας τρανς άτομο, αγγίζοντας κάθε φάσμα διαφορετικότητας, σε μία Ελληνική τηλεόραση που αυτό θα φάνταζε αδύνατο. Που με τον πιο ευαίσθητο τρόπο σε μία Ελληνική τηλεόραση που ζει σε έναν μικρόκοσμο, έστρεψε την πένα του ενάντια σε κάθε είδος ρατσισμού, μιλώντας για όλες του τις μορφές: για την άνοδο του ναζισμού, για τα άτομα με αναπηρία, για το δικαίωμα ενός ανθρώπου με διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα στην αγάπη και την οικογένεια. Και μέσα σε όλα αυτά, πετάει και ένα κέρλινγκ, για να συμπληρωθεί η ατμόσφαιρα με κάτι εντελώς πρωτοποριακό.
Ο Γιώργος Καπουτζίδης είναι, πράγματι, μία από τις πιο ξεχωριστές μορφές της Ελληνικής τηλεόρασης.
Η ταινία, “Στέλλα” προβλήθηκε τη σαιζόν 1955-1956 και έκοψε 134.142 εισιτήρια. Ήρθε στην πρώτη θέση ανάμεσα σε 24 ταινίες. Αντλεί στοιχεία από την “Κάρμεν”, αλλά εμπνεύστηκε κυρίως από το ερωτικό δράμα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, “Η Στέλλα με τα Κόκκινα Γάντια”.
-Ταινία – θρύλος του ελληνικού κινηματογράφου, που πρωτοπροβλήθηκε το 1955 και έκανε τη Μελίνα Μερκούρη σταρ διεθνούς βεληνεκούς. Η ατάκα του Γιώργου Φούντα «Στέλλα κρατάω μαχαίρι» έγραψε ιστορία.
Σκηνή από την ταινία, “Στέλλα”.
-Την ταινία σκηνοθέτησε ο 33χρονος τότε Μιχάλης Κακογιάννης, που είχε δώσει δείγματα του ταλέντου του στην κωμωδία «Κυριακάτικο Ξύπνημα» ένα χρόνο πριν. Ο ίδιος έγραψε το σενάριο, που βασίστηκε στο άπαιχτο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» (ανέβηκε για πρώτη φορά μόλις το 1997 από το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη), το οποίο μεταφέρει στα καθ’ ημάς την ιστορία της «Κάρμεν» του Μεριμέ.
-Ο Κακογιάννης συνδυάζει τον ιταλικό νεορεαλισμό με στοιχεία της αρχαίας τραγωδίας και του μελοδράματος. Η ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη είναι συγκλονιστική στο ρόλο της γυναίκας που θέλει να ζήσει ελεύθερη και ανεξάρτητη κι αποτέλεσε το διαβατήριό της για τη διεθνή καριέρα που ακολούθησε. Σπουδαίες ερμηνείες δίνουν και οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές της ταινίας, ανεξάρτητα από το μέγεθος του ρόλου τους: ο Γιώργος Φούντας, ο πρωτοεμφανιζόμενος Κώστας Κακκαβάς, η «τραγουδίστρια της νίκης» Σοφία Βέμπο (Μαρία), ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος (Μήτσος), η Βούλα Ζουμπουλάκη (Αννέτα), η Χριστίνα Καλογερίκου (μητέρα του Μίλτου) και η Τασσώ Καββαδία (αδελφή του Αλέκου).
-Τα σκηνικά υπογράφει ο Γιάννης Τσαρούχης και τη μουσική ο Μάνος Χατζιδάκις με συνεργασία με τον Βασίλη Τσιτσάνη. Κλασική είναι η ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη στο τραγούδι «Αγάπη που έγινες δίκωπο μαχαίρι», ενώ στην ταινία ακούστηκαν για πρώτη φορά τα τραγούδια «Εφτά τραγούδια θα σου πω» και «Το Φεγγάρι είναι κόκκινο».
-Τα γυρίσματα έγιναν σε τοποθεσίες του Πειραιά και της Αθήνας. Το τρίστρατο που φαίνεται στο φινάλε, αγνώριστο σήμερα, σχηματίζεται από τη συμβολή των οδών Καλλιδρομίου, Πλαπούτα και Τσαμαδού στα Εξάρχεια.
-Η «Στέλλα» πρωτοπροβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών του 1955 (26 Απριλίου – 10 Μαΐου) και δημιούργησε αίσθηση, αν και δεν κέρδισε κάποιο βραβείο. Από εκεί χρονολογείται και η γνωριμία του Ζιλ Ντασέν με τη Μελίνα Μερκούρη, η οποία έγινε η μούσα του στις κατοπινές του ταινίες. Τον επόμενο χρόνο κέρδισε τη «Χρυσή Σφαίρα» καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών του Χόλιγουντ και προτάθηκε για το Όσκαρ ενδυματολογίας (Ντένη Βαχλιώτη).
Στους ελληνικούς κινηματογράφους έκανε πρεμιέρα στις 21 Νοεμβρίου 1955 και ήταν η πιο εμπορική της σεζόν 1955-1956, από τις 24 συνολικά ελληνικές παραγωγές που προβλήθηκαν (134.142 εισιτήρια). Η κριτική ήταν από αμήχανη έως ευνοϊκή για την ταινία. Εχθρική ήταν η στάση των εντύπων της Αριστεράς. «Το ξετραχηλισμένο αυτό γύναιο, η γυναίκα που δεν θέλει να παντρευτεί για να ‘χει το ελεύθερο να γλεντάει τη ζωή της, είναι ένας χαρακτήρας;» διερωτάται ο Αντώνης Μοσχοβάκης στην «Επιθεώρηση Τέχνης», ενώ ο Κώστας Σταματίου από τις στήλες της Αυγής χαρακτηρίζει την ταινία «ξεδιάντροπο μελόδραμα, που προβάλλει ό,τι χαμηλότερο, ό,τι πιο “λούμπεν”, ό,τι πιο χυδαίο και καθυστερημένο στοιχείο υπάρχει στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα».
Περίληψη της ταινίας, “Στέλλα”
Η Στέλλα είναι τραγουδίστρια στο κέντρο Παράδεισος, που διευθύνει η Μαρία. Στο ίδιο κέντρο τραγουδά και μια άλλη τραγουδίστρια, η Αννέτα, που ζηλεύει τη Στέλλα. Το αγόρι της Στέλλας είναι ο Αλέκος, γόνος πλούσιας οικογένειας, που αντιδρά έντονα σε αυτή τη σχέση. Η Στέλλα όμως αποφασίζει να θέσει τέρμα στη σχέση τους, πριν έρθει η φθορά αλλά και επειδή έχει ήδη εμφανιστεί ο Μίλτος, ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, που κέντρισε το ενδιαφέρον της.
Η Στέλλα αρχικά αποδεύγει τη στενή πολιορκία του Μίλτου, αργότερα όμως υποκύπτει στο πάθος και τη γοητεία του. Τον αγαπά· αγαπά όμως και την ελευθερία της. Θα χρειαστεί λοιπόν να κάνει μια σημαντική επιλογή, όταν εκείνος της κάνει πρόταση γάμου. Δέχεται μεν την πρόταση, αλλά με μισή καρδιά, αφού μια τέτοια απόφαση δεν είναι ταιριαστή με την ιδιοσυγκρασία της. Λίγο πριν από τον γάμο, την επισκέπτεται στο σπίτι της όπου βρίσκεται με την Αννέτα η μάνα του Μίλτου.
Η γερόντισσα δίνει την ευχή της στη Στέλλα, η οποία, μόλις φεύγει η μέλλουσα πεθερά της, σηκώνεται και φεύγει και αυτή αφήνοντας την Αννέτα πίσω της να φωνάζει. Περνά την υπόλοιπη μέρα αλλά και τη νύχτα της με τον νεαρό θαυμαστή της Αντώνη, μια τυχαία γνωριμία. Τα χαράματα, επιστρέφοντας στο σπίτι της, την περιμένει ο Μίλτος, ο οποίος τη μαχαιρώνει στη μέση του δρόμου και, αμέσως μετά, την αγκαλιάζει φιλώντας την. Μαζεύεται κόσμος, ανάμεσά τους και η Αννέτα, η οποία φωνάζει στον Μίλτο να φύγει για να μη συλληφθεί, ενώ εκείνος συνεχίζει να αγκαλιάζει τη νεκρή Στέλλα, μοιάζοντας να μην ακούει τίποτα.
Ο «Κόκκινος Ουρανός» γυρίστηκε στην Κρήτη. Το μεγαλύτερο μέρος του εκβάλλει σε μια ερημική τοποθεσία στα δύσβατα νότια του νησιού, εκεί όπου το τοπίο είναι άγριο και ταυτόχρονα καθησυχαστικό, έκθετο στις διαθέσεις του καιρού και ταυτόχρονα μαγευτικό, ξένο προς την ανθρώπινη κατάσταση και ταυτόχρονα ικανό να θρέψει τα πιο δυνατά συναισθήματα.
Και είναι καλοκαίρι όταν δύο φίλοι θα δοκιιμάσουν τη σχέση τους με αφορμή μια γυναίκα, μοναχικοί ήρωες ενός γουέστερν που δεν χρειάζεται καμία Αγρια Δύση για να απλώσει την αφιλόξενη ερημιά του και να γίνει ταυτόχρονα κινηματογραφικό είδος και καθημερινή αφήγηση, μιλώντας για όσα χωρίζουν την ανθρώπινη φύση από αυτή μιας αλυσίδας ζωής που εκτείνεται πάνω και πέρα από τις επιθυμίες, τις ανάγκες, τα θέλω και τα γιατί.
Σε ένα θερμοκήπιο στα Μάλια, τη μαγευτική παραλία της Τέρτσας στο νότιο Ηράκλειο και κυρίως μέσα και έξω από μια σύγκρουση χαρακτήρων, η Λάγια Γιούργου παίζει με τα στερεότυπα ενός ερωτικού τριγώνου, της τουρίστριας, του μοναχικού καουμπόι και του πνευματικού ερημίτη και τα ανατρέπει με τη βοήθεια της φύσης – ευλογημένη από ένα τόπο στα όρια της άγονης φαντασίωσης, όπου ο άνεμος μπορεί να λυσσομανά κάθε φορά που ο θυμός μεγαλώνει και η θάλασσα να σηκώνεται κάθε φορά που αναγκάζεται να σκεπάσει τις ανθρώπινες φωνές.
Οταν ο ουρανός θα γίνει κόκκινος, ο χρόνος θα σταματήσει. Περίπου όπως σταματάει πάντα όταν βρίσκεσαι μακριά από το αγριεμένο πλήθος σε μια παραλία καταφύγιο και απόδραση μαζί.
Θεωρώ πως η Αλίκη Βουγιουκλάκη αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της περασμένης δεκαετίας για το θέαμα και τον κινηματογράφο της χώρας. Αναμφίβολα, η αισιοδοξία και το πηγαίο νάζι και σκέρτσο της ενέπνευσε μία ολόκληρη γενιά Ελλήνων που επιθυμούσε να βρει ένα σύμβολο ώστε να ατενίσει το μέλλον με περισσότερη χαρά και χαμόγελο.
Όμως, ποτέ δεν τη θεώρησα τη σπουδαιότερη ηθοποιό που έβγαλε η χώρα. Πάντοτε όταν αναζητούσα να αισθανθώ δέος με μία ερμηνεία, έψαχνα για ηθοποιούς όπως η Τζένη Καρέζη ή η Έλλη Λαμπέτη. Με συνέπαιρνε περισσότερο το παθιασμένο ‘’σε αγαπώ’’ της Έλλης Λαμπέτη στην Κάλπικη Λίρα ή η Τζένη Καρέζη στη Μαντώ Μαυρογένους από το να βλέπω τη Βουγιουκλάκη να χορεύει με το μαλλί της να πετάει ανάλαφρα, ντυμένη με μία μαθητική ποδιά, κάνοντας τα γλυκά μάτια στον καθηγητή των ονείρων της.
Όμως, μέσα από τις ταινίες της, μπορούσες να αντλήσεις πληροφορίες για τη γενικότερη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα εκείνη την περίοδο, όπως και για διάφορες αντιλήψεις που κυριαρχούσαν στην Ελληνική κοινωνία του τότε. Πάντοτε θα υπήρχε ο πλούσιος που ερωτεύεται μία φτωχή ή μία φτωχή που ερωτεύεται έναν πλούσιο, πάντοτε θα υπήρχε αναφορά στην πάλη των κοινωνικών τάξεων, απόρροια της γενικότερης φτώχειας που επικρατούσε στη χώρα εκείνη την περίοδο.
Όντως, η Βουγιουκλάκη δεν υπήρξε (για εμένα πάντα), η σπουδαιότερη ηθοποιός της χώρας. Όμως, υπήρξε ένα σύμβολο που σίγουρα έδωσε χαρά και ελπίδα σε μία Ελλάδα που δοκιμαζόταν, υπέφερε, αγωνιούσε να δει καινούργιες και ομορφότερες ημέρες.
Η ταινία, “Της κακομοίρας” προβλήθηκε τη σαιζόν 1963-1964 και έκοψε 201.008 εισιτήρια. Ήρθε στην 26η θέση σε 92 ταινίες
-Προβλήθηκε στο “Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης” δύο φορές. Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1963 και στις 12 Νοεμβρίου του 2002. -Ο τηλεοπτικός τίτλος που της δόθηκε αργότερα είναι “Ο Μπακαλόγατος”.
-Κυκλοφόρησε σε DVD στις 21 Μαρτίου του 2003 με τίτλο “Ο Μπακαλόγατος: Της Κακομοίρας”. Κυκλοφόρησε, αργότερα στον ΑΝΤ1, σε Remastered Version με αναμορφική εικόνα (16:9).
Σκηνή από την ταινία, “Της κακομοίρας”.
-Η ταινία επιχρωματίστηκε στη Φλόριντα των Η.Π.Α. από την εταιρία “West Wing Studios, Inc.” και έκανε πρεμιέρα στον “ΑΝΤ1” στις 18 Μαρτίου 2017, στις 20:00.
Ολόκληρη η ταινία γυρίστηκε στο στούντιο της Φίνος Φιλμ παρόλο που ήταν άλλης εταιρίας. Και το συγκεκριμένο μαγαζί ήταν όλο ένα σκηνικό.
-Αρχικά ο ρόλος του ιδιοκτήτη του μαγαζιού είχε προταθεί στον Βασίλη Αυλωνίτη. Όμως τον απέρριψε κι έτσι τον υποδύθηκε ο Κώστας Δούκας.
-Είναι η μοναδική ταινία που τραγουδάει ο Κώστας Χατζηχρήστος. –Παραγωγός ήταν ο ίδιος ο Κώστας Χατζηχρήστος μαζί με τον αδερφό του Δήμο.
-Τα περισσότερα λόγια δεν ήταν γραμμένα στο σενάριο. Ήταν αυτοσχεδιασμοί μεταξύ των ηθοποιών και με την άδεια του σκηνοθέτη Ντίνου Κατσουρίδη. –Η πιο μεγάλη αμοιβή ήταν αυτή του Νίκου Ρίζου που ξεπέρασε τις 40.000 δραχμές.
Περίληψη της ταινίας, “Της κακομοίρας”
Ο μπακαλόγατος του παντοπώλη Παντελή (Κώστας Δούκας), ο Ζήκος, ονειρεύεται μεγαλεία και σκαρφίζεται διάφορους τρόπους για να τα φτάσει. Το αφεντικό του θέλει να παντρευτεί μια πολύ νεότερη του κοπέλα, τη Λίτσα (Ντίνα Τριάντη), και ο Ζήκος (Κώστας Χατζηχρήστος) θέλει τη φίλη της τη Φιφίκα (Νέλλη Παππά). Όμως οι κοπέλες θέλουν να παντρευτούν τους αγαπημένους τους. Όταν τα ζευγάρια κλέβονται, οι γονείς θα τους δώσουν την ευχή τους και ο Παντελής κι ο Ζήκος θα μείνουν ο ένας παρέα με την γκρίνια του άλλου.
Στο αποκορύφωμα του τουριστικού high των αρχών της δεκαετίας του ’70, η Πάτμος είναι στις «Όμορφες μέρες» ταυτόχρονα το νησί της Αποκάλυψης και της ταπεινής ψαροπούλας, των απέραντων ακρογιαλιών και του ελληνικού μόχθου, της ντοπιολαλιάς και της κοσμοπολίτικης εισβολής, της αιγαιοπελαγίτικης μοναξιάς και της τουριστικής καρτ-ποστάλ.
Με αφορμή τον ερχομό μιας ετοιμοθάνατης γυναίκας στο νησί των Δωδεκανήσων, ο Κώστας Ασημακόπουλος δημιουργεί (προφανώς) αθελά του ένα υπερ-καλτ ξεχασμένο φιλμ – ξεθωριασμένο πια από το χρόνο που ο χαρακτηρισμός του ως «μελοδράματος» δεν μπορεί να περιγράψει τα όσα απίθανα συμβαίνουν μέσα στα περίπου 90 λεπτά του, σε ένα θρίαμβο της μείξης του ακατάσχετου φολκλόρ με το νέο κύμα.
Το «νέο κύμα» δεν χρησιμοποιείται τυχαία, αφού ανάμεσα σε όλα αυτά που είναι οι «Όμορφες Μέρες» είναι και ένα μιούζικαλ-όχημα για τους σταρ του νέου κύματος που στα σοκάκια, μέσα στις βάρκες, σε θρησκευτικές γιορτές ή σαν background σε μυστικά ραντεβού εμφανίζονται από τον Μιχάλη Βιολάρη μέχρι τη Δήμητρα Γαλάνη και από τον Δάκη μέχρι τον Μανώλη Μητσιά σε τραγούδια του Γιάννη Σπανού που είναι και το μόνο πράγμα στην ταινία του Ασημακόπουλου που αντέχεται – αντίδοτο στις βαρύγδουπες μοιρολατρικές ατάκες της Αλεξάνδρας Λαδικού, στον «τυφλό» έρωτα του Νικηφόρου Νανέρη με την Νίκη Τριανταφυλλίδη, στο guest του Αλέκου Αλεξανδράκη, τις τσαχπινιές της Ελένης Ανουσάκη και τις ατάκες του Γιώργου Μαρίνου.
Σίγουροι πως η Πάτμος θα άξιζε μια καλύτερη ταινία για να αποτελεί την κινηματογραφική κληρονομιά της και πως το «Μη Μου Μιλάς γι’ Αγάπη» του Γιάννη Σπανού θα άξιζε ως soundtrack σε κάτι πιο ρομαντικό από αυτό το κιτς ανοσιούργημα, δείτε μόνοι σας για να καταλάβετε τι εννοούμε.
Πάντοτε είχα παράπονο που η τηλεόραση δε βάζει σε επανάληψη σχεδόν ποτέ την αγαπημένη μου σειρά ‘’Μεν και Δεν’’ ή τη βάζει σε αρκετά πρωινές ώρες.
Ανέκαθεν τη θεωρούσα ως μία από τις κορυφαίες στιγμές του Χάρη Ρώμα στην τηλεόραση, ο κωμικός τρόπος με τον οποίο προσπάθησε να αποδώσει τις ταξικές διαφορές ήταν πρωτότυπος και ιδιαίτερος.
Παρά το γεγονός ότι οι κύριοι χαρακτήρες είχαν σημαντικά ελαττώματα, ο τρόπος με τον οποίο τα διαχειριζόταν το σενάριο σε έκανε να βλέπεις την ευχάριστη πλευρά ενός αριβιστή και φιλοχρήματου δικηγόρου, μίας ελαφρόμυαλης και φιλήδονης γυναίκας, ενός τεμπέλη άνεργου που προσπαθεί να ‘’μαδήσει’’ τον πλούσιο γείτονά του με κάθε ευκαιρία και μίας ‘’κούκου’’ καλλιτέχνιδος που θεωρεί πως η τέχνη είναι αντάξια αυτής που φιλοξενείται στο μουσείο του Λούβρου. Τα σημαντικά ελαττώματα μετατρέπονταν σε μία ανεξάντλητη πηγή γέλιου και έμπνευσης για κάτι θετικό.
Αυτό όμως που με έκανε να αγαπήσω αυτή τη σειρά, είναι ο πρωταγωνιστικός ρόλος που έδωσε σε ένα χαριτωμένο τετράποδο, μία αξιαγάπητη σκυλίτσα! Η μικρή Τερέζ ήταν κανονική πρωταγωνίστρια, αμειβόταν και διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις πολλών επεισοδίων.
Νομίζω πως υπάρχουν και άλλοι τηλεθεατές που αποζητούν να παιχτεί ξανά η σειρά σε μία ώρα ευρείας εμβέλειας, αφού πλέον η συνεχής προβολή των ίδιων σειρών και προγραμμάτων εδώ και ολόκληρα χρόνια, τα έφτασε πλέον και σε ένα επίπεδο κορεσμού.
Ο Παντελής Βούλγαρης γεννήθηκε στα Πατήσια της Αθήνας στις 23 Οκτωβρίου του 1940, ενώ έχει νησιώτικη καταγωγή από τη Σάμο και τη Νάξο.
Εκείνα τα χρόνια του πολέμου ήταν μια εποχή δύσκολη, με την Κατοχής και Εμφυλίου να κάνουν το σκηνικό ακόμη πιο εφιαλτικό. Οι εικόνες αυτές και ιδιαίτερα αυτές του Εμφυλίου είναι που θα το σημαδέψουν και θα το ακολουθήσουν μέχρι και σήμερα τον σκηνοθέτη γεννώντας του την συνεχή ανάγκη να εκφράζει το σήμερα από το χθες.
Τις πρώτες του επαφές με τον κινηματογράφο τις είχε ήδη από τα παιδικά του χρόνια τότε που μαζί με τους φίλους του τρέχανε να δούνε τις μεγάλες χολιγουντιανές επιτυχίες της εποχής στο Ηλέκτρα, την Καμέλια, το Λίντο κ.α.
Κάθε νέα προβολή αποτελούσε σημαντικό κοινωνικό γεγονός. Ο ίδιος, σε αντίθεση με τους φίλους του που μαγεύονταν από τους λαμπερούς ηθοποιούς, έλκονταν από τη σκηνοθεσία. Η καταλυτική στιγμή που αποφάσισε ότι αυτό θα ήθελε να κάνει στη ζωή του,δηλαδή να σκηνοθετεί, ήταν όταν μια μέρα συνάντησε από κοντά έναν σκηνοθέτη τον Σωκράτη Καψάσκη ο οποίος γύριζε μια σκηνή κάτω από το σπίτι του.
Πριν σπουδάσει κινηματογράφο είχε κάνει δύο αποτυχημένες προσπάθειες να μπει στην Νομική και τη Φιλοσοφική Σχολή. Αυτή η αποτυχία του να κάνει οργανωμένες σπουδές τον σημάδεψε για όλη του την ζωή, του δημιουργούσε την ζήλια προς τους συνομήλικους του που μπορούσαν να βγαίνουν ραντεβού με όλα εκείνα τα ωραία κορίτσια που έβλεπε να μπαίνοβγαίνουν στο Πανεπιστήμιο.
Το 1960 γράφτηκε στη Σχολή Σταυράκου για να σπουδάσει τελικά κινηματογράφο, δάσκαλοι του ήταν ο Γρηγόρης Γρηγορίου, ο Ντίνος Δημόπουλος, ο θεωρητικός Γιάννης Μπακογιαννόπουλος, συμμαθητές του οι Θεόδωρος Αγγελόπουλος, ο Κώστας Φέρρης, η Τώνια Μαρκετάκη, ο Δήμος Θέο, όλοι αυτοί αργότερα αποτέλεσαν το «νέο αίμα» του ελληνικού κινηματογράφου.
Από το 1961 μέχρι το 1965 εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη σε 35 ταινίες της Φίνος Φιλμ. Το 1965 παρουσίασε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, τον «Κλέφτη», και την επόμενη χρονιά της επίσης μικρού μήκους «Τζίμης ο Τίγρης». Το 1971 γύρισε το ντοκιμαντέρ «Ο χορός των τράγων» και την ίδια χρονιά μοντάρισε στο Παρίσι την αντιδικτατορική ταινία «Ce n’est qu’ un debut…”». Το 1972 ολοκλήρωσε την ταινία μεγάλου μήκους «Το προξενιό της Άννας», που σημείωσε μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία τόσο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όσο και στο εξωτερικό. Το σκηνικό της ταινίας παίρνει χώρα την εποχή λίγο πριν από την πτώση της χούντας. Ο Βούλγαρης οσφραίνεται την κοινωνική αναδιάρθρωση που συντελείτε στην ελληνική κοινωνία. Ο μικροαστισμός αντικαθιστά την παραδοσιακή συντήρηση και ο κομφορμισμός θεριεύει μέσα στα επιπλωμένα διαμερίσματα. Ο Βούλγαρης χρησιμοποιεί ως αφορμή ένα προξενιό για να μελετήσει εξουσιαστικές σχέσεις, νεοταξικές διαφορές και τη κατάφωρη αδικία. Την επόμενη χρονιά, μετά από πρόταση του Μάνου Χατζιδάκι, γύρισε τον «Μεγάλο Ερωτικό», μια ποιητική μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του ομώνυμου δίσκου. Το 1974 εξορίστηκε από την χούντα στη Γυάρο. Το 1975 σκηνοθέτησε το πρώτο τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ με τίτλο «Οι ψάλτες», ενώ το 1976 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με την ταινία «Χάππυ Νταίη». Σ’ αυτό το έργο βλέπουμε την εποχή μετά το τέλος του Εμφυλίου με τα ίχνη του να είναι ακόμη φανερά στη μεταπολεμική Ελλάδα. Σε ένα ξερονήσι θύτες και θύματα παίρνουν άθελα τους μέρος σε ένα μελαγχολικό παιχνίδι εξουσίας. Την ίδια χρονιά γύρισε για την τηλεόραση το ντοκιμαντέρ «Κάρολος Κουν» και την επόμενη χρονιά μια σειρά έξι επεισοδίων με τίτλο «Κείμενα της Μεγάλης Εβδομάδας», με την Έλλη Λαμπέτη. Το 1978 γύρισε επτά ντοκιμαντέρ για τη σειρά «Εικόνες από τη Βόρεια Ελλάδα». Την ίδια χρονιά ξεκίνησε την προετοιμασία της ταινίας «Ελευθέριος Βενιζέλος», όπου παρουσιάζει μια ψύχραιμη και κατατοπιστική προσωπογραφία ενός από τους σημαντικότερους ηγέτες στην ιστορία της Ελλάδας, αφηγείται τα έργα και τις ημέρες του από το 1910 έως το 1927, απαλλαγμένα από συναισθηματικές και μικροπολιτικές εντάσεις, Όμως, αυτή η ταινία δίχασε κριτικούς και κοινό, με αποτέλεσμα ο Π. Βούλγαρης να αποσυρθεί προσωρινά από τον κινηματογράφο και ν’ ασχοληθεί αποκλειστικά με την τηλεόραση: πέντε ντοκιμαντέρ για τη σειρά «Εδώ γεννήθηκε η Ευρώπη» και τα σίριαλ «Ο κήπος με τα αγάλματα» και «Οι απόμαχοι» είναι τα τηλεοπτικά παράγωγα του σκηνοθέτη αυτή την περίοδο. Παράλληλα, συνέχισε να σκηνοθετεί για το θέατρο, ενώ ασχολήθηκε ευκαιριακά με τη διαφήμιση.
Το 1985 επανήλθε στον κινηματογράφο με τα « Πέτρινα χρόνια», που αποτέλεσε μεγάλη καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία. Εδώ ένα ζευγάρι ο Μπάμπης και η Ελένη ζούνε κυνηγημένοι και φυλακίζονται εξαιτίας των πολιτικών τους πεποιθήσεων από τη δεκαετία του ’50 μέχρι τη Μεταπολίτευση. Το δράμα ενός ολόκληρου λαού θα συμπυκνωθεί στην ιστορία δύο ανθρώπων που δεν λύγισαν από τις δυσκολίες. Η αγάπη και η μητρότητα θα ανθίσουν πίσω από τα κάγκελα σε πείσμα των δυσχερειών. Τα πέτρινα χρόνια ενός λαού εικονογραφούνται στην οθόνη. Το 1987 γύρισε ένα ντοκιμαντέρ για τον Γιάννη Ρίτσο και το 1988 την ταινία «Η φανέλα με το εννιά». Το 1991 παρουσίασε τις «Ήσυχες μέρες του Αυγούστου», το 1995 την ταινία «Ακροπόλ», όπου παρουσιάζει το αθηναϊκό θέατρο όταν οι επιθεωρήσεις παίρνουν διαστάσεις φαντασμαγορικού θεάματος τη δεκαετία του ’50 και του ’60. Εντυπωσιακές παραστάσεις ξετυλίγουν πάνω στο παλκοσένιο, καλύπτοντας με χρώμα και μελωδίες την πολιτικο-κοινωνική αβεβαιότητα της καθημερινότητας. Ο σκηνοθέτης φέρνει σε πρώτο πλάνοι τον άνθρωπο για να αποκαλύψει το κλίμα μιας ολόκληρης εποχής. Το 1998 σκηνοθετεί το «Όλα είναι δρόμος» ενώ το 2004, μετά από πολλές περιπέτειες, ολοκλήρωσε το φιλόδοξο διεθνές εγχείρημα των «Νυμφών», το οποίο προετοίμαζε από το 1999. Η εικόνα των 700 νυφών που σαλπάρουν ασυνόδευτες στις ΗΠΑ για να συναντηθούν με τους μέλλοντες συζύγους τους είναι συγκλονιστική. Η κυνική λογική του προξενιού έρχεται σε κόντρα με το συναίσθημα καταμεσής του Ατλαντικού Ωκεανού, με την μοδίστρα Νίκη να ερωτεύεται έναν Αμερικανό φωτογράφο. Η προπολεμική Ελλάδα κουρελού και ταυτόχρονα όμορφη. Το 2009 είναι η σειρά της ταινίας για τον ελληνικό εμφύλιο «Ψυχή βαθιά». Εδώ η ιδέα της εθνικής συμφιλίωσης πρωταγωνιστεί σε μια ακόμη ταινία του σκηνοθέτη. Η τελευταία του ταινία που έκανε πρεμιέρα τον Δεκέμβριο του 2013 είναι η «Μικρή Αγγλία» είναι η δωδέκατη ταινία του σκηνοθέτη, αποτελεί τη κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της συζύγου του Ιωάννας Καρυστιάνη.
Σε πρόσφατη συνέντευξη του σχολίασε την επιμονή του να τοποθετεί τις ταινίες του στο παρελθόν, ο ίδιος δήλωσε ότι για να λύσει τα δικά του προβλήματα, αλλά και για να απαντήσει σε πράγματα που πιστεύει ότι απασχολούν τον θεατή ανατρέχει στον παρελθόντα χρόνο. Για τον ίδιο ο θεατής είναι πάντα παρών. Δεν μπορεί να διανοηθεί τον κινηματογράφο αποκομμένο από το κοινό του. Μπορεί η τέχνη να μην δίνει λύσεις, αλλά έχει τη δυνατότητα να προβληματίσει. Θεωρεί πολιτική χειρονομία το να γυρίσει κάποιος μια ταινία που έχει σημασία – χωρίς να μιλάει για το πρόβλημα καθαυτό – προσφέροντας μια συγκίνηση. Έστω και πέντε λεπτά να μιλήσουν οι θεατές για την ταινία του μετά την προβολή της είναι ένα κέρδος, λέει ο Παντελής Βούλγαρης.
Φιλμογραφία
Κινηματογράφος
Το τελευταίο σημείωμα (2017)
Μικρά Αγγλία (2013)
Ψυχή Βαθιά (2009)
Νύφες (2004)
Όλα είναι δρόμος (1998)
Ακροπόλ (1995)
Ήσυχες μέρες του Αυγούστου (1991)
Η Φανέλα με το “9”(1988)
Τα Πέτρινα Χρόνια (1985)[2]
Ελευθέριος Βενιζέλος 1910-1927 (1980) Happy Day (1976)
Ο μεγάλος ερωτικός (1973)
Το προξενιό της Άννας (1972)
Χορός τον τράγων (1971)
Ce n’est pas que le début (1969)
Τζίμης ο τίγρης (1966)
Ο κλέφτης (1965)
Μακριά από το… απέραντο γαλάζιο της διασημότερης ταινίας που γυρίστηκε στα νερά της Αμοργού, το ντοκιμαντέρ του Γεράσιμου Ρήγα αποτυπώνει με ένα καθησυχαστικό αλλά και επείγον τρόπο το σήμερα της Αμοργού, μιας πανέμορφης γωνιάς του Αιγαίου που παραμένει ζωντανή με το δικό της τρόπο ακόμη κι όταν τα δρομάκια της είναι άδεια από τουρίστες και οι παραλίες της αντηχούν μόνο την απέραντη μοναξιά της νησιωτικής Ελλάδας.
Ηρωας μιας καθημερινότητας που μοιάζει ξένη σε όποιον δεν έζησε ποτέ χειμώνα σε νησί, ο Δημήτρης Γιαννάκος (πιο γνωστός σε όλους ως Πάρβας), αγέραστος ιδιοκτήτης ενός καφενείου που μένει ανοιχτό ακόμη κι όταν η χώρα του νησιού δεν έχει παρά ελάχιστους «πελάτες», διασχίζει τις τέσσερις εποχές της Αμοργού σε μια πορεία που θα τον βρει να αποχωρίζεται τον τόπο του, αφού πρώτα θα τον συστήσει στον θεατή με μια διάθεση φιλοξενίας σχεδόν πρωτόγνωρη, χωρίς πολλά λόγια, αλλά με εκείνη τη σιωπή που λέει περισσότερα.
Από τον βαρύ χειμώνα μέχρι την άνοιξη των πρώτων ζεστών ημερών και το καυτό καλοκαίρι που φέρνει το μελαγχολικό φθινόπωρο, ο Γεράσιμος Ρήγας καταγράφει με την καμερά του ένα ολόκληρο χρόνο αγωνίας, ακολουθώντας το αργό ρυθμό της κίνησης του Πάρβα για να αναδείξει με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο μια άγονη γραμμή ζωής που διέπεται από τους δικούς της κανόνες – σκληρούς σαν αυτούς της φύσης, αδέκαστους σαν αυτούς των γηρατειών, ανθρώπινους σαν αυτούς που έχουν το προνόμιο να ακολουθούν οι νησιώτες.
Μελαγχολικό δοκίμιο πάνω στο θάνατο, αλλά με το βλέμμα στραμμένο στη ζωή που συνεχίζεται ερήμην των ανθρώπων, ένα από τα ωραιότερα ελληνικά ντοκιμαντέρ για τα νησιά που δεν θα επισκεφθούμε ποτέ – όσες φορές κι αν βρεθούμε εκεί.
Η ταινία, “Ρένα τα ρέστα σου” σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου προβλήθηκε τη σαιζόν 1985-1986.-Πρόκειται για την τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση της Ρένας Βλαχοπούλου,...
Η ταινία, "Η κόμησσα της Κέρκυρας" προβλήθηκε τη σαιζόν 1971-1972 και έκοψε 310.583 εισιτήρια. Ήρθε στην 9η θέση σε 90 ταινίες.-Κινηματογραφιστής της ταινίας ήταν...
