Ο Ντίνος Δουλγεράκης γεννήθηκε στη Γέργερη Ηρακλείου Κρήτης το 1937 και σπούδασε στις δραματικές σχολές Εθνικού Θεάτρου και Γρηγόρη Βαφιά μετά την αποφοίτησή του από την Παιδαγωγική Ακαδημία.
Εργάστηκε με αξιόλογους αθηναϊκούς θιάσους και ανέπτυξε δραστηριότητα στο ραδιόφωνο και σε εκπομπές συνέχειας. Το 1981 ίδρυσε το Επαγγελματικό Παιδικό Θέατρο, όπου παρουσίασε σε δική του σκηνοθεσία διάφορα έργα.
Σκηνοθέτησε επίσης έργα σε συνεργασία με τις θεατρικές ομάδες του πολιτιστικού τμήματος ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ (1983) και του Γεωπονικού Πανεπιστημίου (1994-1995). Ήταν σύζυγος της ηθοποιού Χαράς Αποστόλου. Πέθανε από έμφραγμα στις 25 Μαρτίου 2012.
Ντίνος Δουλγεράκης: Φιλμογραφία
Μειδιάστε παρακαλώ (1988) Σιδηρά κυρία (1983) Ο φαλακρός μαθητής (1979) [αστυνόμος] 1922 (1978) Η αλήθεια είναι πικρή (1974) Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ (1973) Σ`έχω ανάγκη απόψε πολύ (1973) Οι πολεμισταί της ειρήνης (1973)[Βερβεράκης] Θανάση πάρε τ’ όπλο σου (1972) Ο Ιπποκράτης και η δημοκρατία (1972) Ο εχθρός του λαού (1972) Πίσω και σας φάγαμε (1972) Ευδοκία (1971) Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση (1971) Οι άντρες ξέρουν να αγαπούν (1971) Η Μεσόγειος φλέγεται (1970) Ο παιχνιδιάρης (1970) Ο τελευταίος αιχμάλωτος (1970) Ο αετός των σκλαβωμένων (1970) Κατηγορώ τους δυνατούς (1970) Το ανθρωπάκι (1969) Ένας άντρας με συνείδηση (1969) Φοβάται ο Γιάννης το θεριό… (1969) Η σφραγίδα του Θεού (1969) Δάκρυα και διπλοπενιές (1969) Η λυγερή (1968) Ταπεινός και καταφρονεμένος (1968) Καταραμένη ώρα (1968) Η κοινωνία μας αδίκησε (1967) Η έβδομη μέρα της δημιουργίας (1966) Φίφης ο ακτύπητος (1966)[σερβιτόρος] Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966)[νύχτα, στο δρόμο του Πικερμίου] Έξω φτώχεια και καλή καρδιά (1964)[λαχειοπώλης] Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης (1963)[θεατής στον αγώνα πυγμαχίας]
Ευχαριστούμε πολύ το greekactor.blogspot.com για τις πληροφορίες.
Η Θεώνη Δρακοπούλου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1885, στο προάστιο Μπεμπέκι, ήταν ηθοποιός και ποιήτρια, γνωστή και με το ψευδώνυμο Μυρτιώτισσα. Ο πατέρας της, Αριστομένης Δρακόπουλος, ήταν γιος της Θεώνης Καλαμογδάρτη και εγγονός του Ανδρέα Καλαμογδάρτη, γόνου αρχοντικής Πατρινής οικογένειας.
Υπηρετούσε στην Κωνσταντινούπολη ως πρώτος διερμηνέας της Ελληνικής Πρεσβείας κι είχε την καλλιέργεια αλλά και όλα τα μέσα και να προσφέρει στην κόρη του τη μόρφωση που απαιτούσε η πρώιμη καλλιτεχνική της ιδιοσυγκρασία.
Έξι χρόνια μετά τη γέννηση της Θεώνης, ο πατέρας της διορίστηκε γενικός πρόξενος της Ελλάδας στην τουρκοκρατούμενη τότε Κρήτη, όπου μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του. Μετά από παραμονή δυο χρόνων στο νησί εγκαταστάθηκαν οριστικά στην Αθήνα, όπου η Θεώνη φοίτησε στην δραματική Σχολή Χιλλ της Πλάκας. Από μαθητική ηλικία είχε κλίση προς την ποίηση και το θέατρο.
Πήρε μέρος σε ερασιτεχνικές παραστάσεις αρχαίου δράματος, παρακολούθησε μαθήματα στη Βασιλική Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου.
Ως ηθοποιός εμφανίστηκε από τη Νέα Σκηνή του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Το 1904 έλαβε μέρος στη παράσταση της “Αντιγόνης” του Σοφοκλή κι έπαιξε επίσης στο Δημοτικό και το Εθνικό Θέατρο.
Αναγκάστηκε ωστόσο να διακόψει τη θεατρική της σταδιοδρομία, λόγω αντίδρασης της οικογένειάς της.
Παντρεύτηκε το Σπυρίδωνα Παππά, που ήταν τον ξάδελφό της, και εγκαταστάθηκε μαζί του στο Παρίσι όπου συνέχισε τις δραματικές σπουδές στην Κρατική Δραματική Σχολή.
Γράφει η ίδια:
Λάβαινα μέρος εδώ κι εκεί σε κάτι ερασιτεχνικές παραστάσεις αρχαίων δραμάτων κι αργότερα πάλι σε καλύτερο και καλλιτεχνικότερο επίπεδο με τον καταπληχτικό Χρηστομάνο. Λέγανε πως είχα ταλέντο, μα δε μ’ άφησαν να το καλλιεργήσω. Έπειτα βιαστικά, σα να με είχαν πάρει τα χρόνια, με πάντρεψαν. Είναι ωστόσο βέβαιο πως εγώ προετοίμασα στο γιο μου το δρόμο που τον πέρασε αργότερα τόσο θριαμβευτικά, γιατί ως την ώρα που τον γέννησα, το μόνο πράγμα που μ’ απασχολούσε, το μόνο που πρόσεξα στο Παρίσι, σε κείνη τη μεγαλούπολη που πήγα μετά το γάμο μου, ήταν το θέατρο. Ο γάμος μου στάθηκε άτυχος.
Εγώ η ίδια δέχτηκα να παντρευτώ έναν ξάδερφό μου που είχε έρθει τότε απ’ το Παρίσι για να μας δει και τον προτίμησα απ’ όλους τους νέους που γνώριζα. Δεν τον αγάπησα, όμως έλεγα πως το συγγενικό μας αίμα θα έσμιγε σιγά σιγά και τις ψυχές μας. Είχα άδικο. Όσο καλός κι αν ήταν, ευγενικός, μορφωμένος, όσο κι αν αγάπησε και φρόντισε κι αυτός όπως μπορούσε για τη μόρφωση του παιδιού μας, στο βάθος έμεινε ξένος για μένα. Αγαπούσε ωστόσο κι αυτός πολύ το θέατρο και με βοήθησε στο Παρίσι να πηγαίνω και ν’ ακούω τα μαθήματα που έδιναν φτασμένοι ηθοποιοί στην επίσημη Δραματική Σχολή του Κράτους. Οι καλύτερές μου ώρες ήταν εκείνες που περνούσα σ’ εκείνη την αίθουσα.
Από το γάμο της, απέκτησε ένα γιο, το Γιώργο,ο οποίος έγινε διάσημος πρωταγωνιστής του ελληνικού θεάτρου. Ο γάμος της όμως δεν έμελλε να διαρκέσει πολύ. Μετά το χωρισμό, επέστρεψε στην Ελλάδα όπου εργάστηκε ως καθηγήτρια απαγγελίας στο Ωδείο Αθηνών.
Καθοριστική για την ποιητική της έκφραση στάθηκε η γνωριμία και ο έρωτάς της με τον ποιητή Λορέντζο Μαβίλη. Μετά τον δραματικό θάνατο του τελευταίου στη μάχη του Δρίσκου το 1912, η 27χρονη Μυρτιώτισσα στράφηκε στην ποίηση για να εκφράσει τον πόνο της.
Είναι από τις σημαντικότερες γυναικείες φυσιογνωμίες στο χώρο της νεοελληνικής ποίησης. Το ποιητικό έργο της Μυρτιώτισσας κυριαρχείται από έντονο λυρισμό, ενώ συχνά θέματά της είναι η φύση και το δίπτυχο έρωτας-θάνατος.
Σημαντική για τη ζωή της στάθηκε επίσης η βαθιά φιλία που τη συνέδεε με τον Κωστή Παλαμά, ο οποίος στάθηκε καθοδηγητής της. Εξέδωσε τα ποιητικά έργα «Τραγούδια» (1919), «Κίτρινες φλόγες» (1925) (με πρόλογο του Κ. Παλαμά, 1925), «Δώρα αγάπης» (1932, Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών) και «Κραυγές» (1939, Κρατικό Βραβείο) ενώ το 1953 κυκλοφόρησε ένα συγκεντρωτικό έργο με τίτλο «Ποιήματα». Επίσης, μετά τον πρόωρο χαμό του γιου της, το 1958, έγραψε το χρονικό «Ο Γιώργος Παππάς στα παιδικά του χρόνια» που εκδόθηκε το 1962.
Τιμήθηκε με κρατικά βραβεία ποίησης (το 1932 για τα ‘Δώρα της αγάπης’ και το 1939 για τις ‘Κραυγές’).
Κυκλοφόρησε επίσης μια δίτομη παιδική ανθολογία το 1930 καί μετέφρασε την «Μήδεια» του Ευριπίδη καθώς καί ποιήματα της Άννας Ντε Νοάιγ(Anna, Comtesse Mathieu de Noailles[καρδιά αμέτρητες,ή σκιά των ημερών,ή νέα ελπίδα,πρόσωπο έκπληξη,κυριαρχία,αντηλιά,Ζωντανών και νεκρών,Τους αθώους, ή τη σοφία των γυναικών,τιμή του πόνου,δυνάμεις αιώνα καί ποίημα της αγάπης).ή ποίηση της μυρτιώτισσας αποτελεί σταθμό στον γυναικείο νεοελληνικό ποιητικό λόγο.
Τα ποιηματά της είναι αμιγώς ερωτικά καί συγκινούν με την γνησιότητα της λαικής ιδιοσυγκρασίας της.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της υπέφερε από διαβήτη. Πέθανε έπειτα από καρδιακή προσβολή στην Αθήνα την Κυριακή 4 Αυγούστου του 1968.Η ταφή της έγινε στον οικογενειακό τάφο της οικογένειας Δρακοπούλου στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Το αρχείο της οικογένειας Καλαμογδάρτη δώρισε τα “Ποιήματα” στον ξάδελφό της Γεώργιο Παπαδιαμαντόπουλο και αυτός με τη σειρά του στη Δημοτική Βιβλιοθήκη.
Η Τούλα Δράκου-Σαραντοπούλου (Γεωργίου) γεννήθηκε το 1912 και το 1929 ήδη φοιτούσε στο Ωδείο.
Εμφανίστηκε νωρίς στο μουσικό θέατρο και την «πρόζα» (μέλος του ΣΕΗ από το 1935).
Την Περίοδο 1946-47 συνεργάστηκε με τους Λέλα Σκορδούλη-Τάκη Κάσση στο «Δημοτικό Θέατρο Πατρών» σε ελλ. οπερέτες και ηθογραφίες.
Το 1949 εμφανίστηκε με δικό της θίασο στο Θέατρο «Λευκού Πύργου» Θεσ/νίκης.
Ήταν 2η σύζυγος του ηθοποιού και θεατρικού επιχειρηματία Θεόδωρου Σαραντόπουλου (1907-1992, μέλος ΣΕΗ από το 1935).
Τούλα Δράκου: Φιλμογραφία
Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960) Δουλειές του ποδαριού (1962) Ο λουστράκος (1962) Η βαλίτσα με το πτώμα (1963) Επιστροφή (1965) Δοσατζού επιχείρησις γαμπρός (1966) Προξενήτρα πράκτωρ 017 (1966) Πειραιάς ώρα 07:30 (1967) Και οι πέντε ήταν κολασμένες (1968)[ως Τούλα Καρρά] Μείνε κοντά μου αγαπημένε (1968) Τίμιος δρόμος (1968) Η Σμυρνιά (1969) Αμαρτωλές τσιγγάνες (1969)[ως Τούλα Καρρά] Αλτ! και σ`έφαγα (1969) [Λουλού] Προκόπης ο απρόκοπος (1969) Νατάσα (1970) Πίσω και σας φάγαμε (1972)[Ελένη] Μια παρθένα εκδικείται (1973) Γυμνοί στο χιόνι (1974) Γυμνό κεντρί (1975) Ο πειρασμός μιας παντρεμένης (1976)
Ευχαριστούμε πολύ το greekactor.blogspot.com για τις πληροφορίες.
Η Μπέμπα Δόξα (Αγγελική Αγγελοπούλου), ήταν αυτοδίδακτη Πειραιώτισσα «σουμπρέτα», γεννήθηκε το 1919 και πέθανε στις 10 Οκτωβρίου 2000.
Ήταν κόρη ηθοποιών και πήρε το βάπτισμα της σκηνής από μικρή το 1928, στο βαριετέ «Μικρό Ζάππειο» του Σταθμού Λαρίσης και σύντομα εξελίχθηκε σε ονομαστή πρωταγωνίστρια και θιασάρχιδα του μουσικού θεάτρου.
Πρωτοεμφανίστηκε επαγγελματικά πλάι στον Αττίκ και ως το 1973 που αποσύρθηκε, συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους (Β. Αυλωνίτη-Κ. Μαυρέα, Β. Αυλωνίτη-Ρ. Σκορδούλη-Τ. Κάσση, Ορ. Μακρή-Σπ. Πατρίκιου, Θεάτρου «Ακροπόλ», Κ. Στολίγκα, κ.λπ.). Το 1950 συγκρότησε θίασο και «ανέβασε» την επιθεώρηση «Μοντέρνες Γυναίκες». Το 1953 ήταν συνθιασάρχης στο «Περοκέ» (με τους: Κ. Ντιριντάουα, Μ. Κοκκίνη, Κ. Μαυρέα, κ.ά.) στην εξαιρετικά επιτυχημένη επιθεώρηση «Και ο μήνας έχει εννιά».
Ορισμένα από τα μουσικά έργα που πρωταγωνίστησε: “Μπλε και άσπρο”, “Δώδεκα παρά πέντε”, “Γκρεμισμένη Φωλιά”,”Αυτοκρατορικές βιολέτες”, «Δεν περνάς κυρα-Μαρία», «Οι θαλασσιές οι χάντρες», κ.λπ.
Πέθανε το φθινόπωρο του 2000 και ετάφη στον Κόκκινο Μύλο. Ήταν σύζυγος του μπουλουκτζή Βαγγέλη Κομματά ΄΄Κατσουλίνος΄΄ (γεν. 1932-2017). Αδελφός της ο σκηνογράφος και σκηνοθέτης Στέλιος Δόξας.
Φιλμογραφία Όταν η μοίρα προστάζει (1964) [Κα Περράκη, μητέρα του Τώνη]
Ευχαριστούμε πολύ το greekactor.blogspot.com για τις πληροφορίες.
Επίσης και ως Έλση και Έλλη. Βαπτίστηκε ”Ελάς”(με ένα λάμδα). Γεννήθηκε στη Χαλκίδα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από όπου αποφοίτησε το 1964.
Έρση Δοξακοπούλου: Φιλμογραφία
Ζητιάνος μιας αγάπης (1964) Το κορίτσι με τα βουρκωμένα μάτια (1966) Δημήτρη μου Δημήτρη μου (1967) Η κοροϊδάρα (1967) Του χωρισμού το τρένο (1967) Κοκοβιός και σπάρος στα δίχτυα της αράχνης (1967) Στον ίλιγγο της ζωής (1969)[ως Έλση] Καλάβρυτα 1821 (1970) Παύλος Μελάς (1974)
Ευχαριστούμε πολύ το greekactor.blogspot.com για τις πληροφορίες.
Ο Χρήστος Δοξαράς γεννήθηκε στην Πάτρα το 1935 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή Εθνικού Ωδείου και κινηματογράφο στην ΑΣΚΕ.
Τη δεκαετία του 1970 απομακρύνθηκε από τη σκηνή και ανέπτυξε ευρύτατη συγγραφική δραστηριότητα, η οποία επεκτάθηκε επί σειρά ετών σε κινηματογράφο, τηλεόραση και ραδιόφωνο. Ήταν αυτός που μετέφερε αριστουργηματικά τo μυθιστόρημα “Λωξάντρα” της Μαρίας Ιορδανίδου στην τηλεόρασή. Η «Λωξάντρα» το 1980 στην ΕΡΤ αποτελεί ίσως την πιο πιστή διασκευή αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος.
Ο Χρήστος Δοξαράς που την επιμελήθηκε, κράτησε σχεδόν τα πάντα από το βιβλίο κι έτσι αν το διαβάσει κάποιος, είναι σαν να έχει δει και τη σειρά (και το αντίστροφο).
Είχε γράψει τα σενάρια για πολλές επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές όπως “Χαμογελάστε παρακαλώ” το 1983 στην ΕΡΤ, “Οικογένεια Βλαμένου” στην ΕΡΤ το 1986 του Δ. Ψαθά σε σενάριο Χρ. Δοξαρά, “Μιά απίθανη γιαγιά” το 1991/ΕΤ2, “το λευκό σταυρόλεξο” 1986 στην ΕΡΤ, “Η παγίδα” 1987 απ το βιβλίο του Μαν. Κορρέ σε σενάριο Χρ. Δοξαρά στην ΕΤ1,”Το ημερολόγιο ενός θυρωρού” 1979 στην ΥΕΝΕΔ κ.α.
Ο Χρήστος Δοξαράς έφυγε από τη ζωή στις 03 Ιανουαρίου του 2018 σε ηλικία 83 ετών.
Ο Ανέστης Δόξας (Δοξόπουλος) γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1882. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1898 με ελληνικό θίασο που περιόδευε στην Βουλγαρία.
Από το 1920 συνεχίζει τις εμφανίσεις του στον Πειραιά συμμετέχοντας με τη σύζυγό του Χρύσα Δόξα σε συνεταιρικό θίασο, καθώς και με το θίασο Μαρίας Βεάκη, στο θέατρο “Καράμαλη” και στο θέατρο “Γκρέκα” του Νέου Φαλήρου.
Το 1932 συνεργάστηκε με το θίασο Γκόλφως Μπίνη – Τιτίκας Σοφιάδου. Υπηρέτησε σε όλα τα είδη θεάτρου και στην παντομίμα. Ήταν αυτός που δημιούργησε το πρόσωπου του “Παλιάτσου”.
Κατά την περίοδο της Κατοχής αποσύρθηκε από τη σκηνή και έκανε μια μόνο μια σύντομη εμφάνιση το 1952 στην ταινία “Δύο κοθώνια στο ναυτικό”. Πέθανε το 1963. Η κόρη του Μπέμπα Δόξα διακρίθηκε ως ηθοποιός του μουσικού θεάτρου.
Φιλμογραφία Δύο κοθώνια στο Ναυτικό (1952) [Κυρ-Θωμάς]
Ευχαριστούμε πολύ το greekactor.blogspot.com για τις πληροφορίες.
Η Ρίκα Διαλυνά είναι ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης, με διεθνή καριέρα. Προερχόμενη από το χώρο των καλλιστείων, εμφανίστηκε σε ρόλους προκλητικής και μοιραίας γυναίκας στην κινηματογραφική της διαδρομή. Πέρα από το φαίνεσθαι, διέθετε εικαστικό και συγγραφικό ταλέντο.
Η Ειρήνη (Ρίκα) Διαλυνά γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1934 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Μόλις τελείωσε το σχολείο έγινε δεκτή στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου σπούδασε ζωγραφική με τον Γιάννη Μόραλη. Παράλληλα, σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με δασκάλους τον Δημήτρη Ροντήρη, την Κατίνα Παξινού, τον Αλέξη Μινωτή και τον Σπύρο Μελά.
ΗΡίκα Διαλυνά.
Τελειώνοντας το γυμνάσιο η Ρίκα Διαλυνά, ήρθε στην Αθήνα για να μπει στο Πολυτεχνείο και να δώσει εξετάσεις στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου πέρασε με επιτυχία. Άρχισε μαθήματα ζωγραφικής και λαμβάνει μέρος και σε ομαδικές εκθέσεις, καθώς και στην 6η ετήσια έκθεση διαγωνισμού της Benedictine Art Awards, όπου ανάμεσα σε 2.000 καλλιτέχνες που έλαβαν μέρος στο διαγωνισμό επιλέγονται μόνο 40 ζωγράφοι για να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στη γνωστή γκαλερί της Park Avenue.
Ανάμεσα σε αυτούς τους 40 ήταν και η Ρίκα Διαλυνά. Μετά από λίγο φεύγει για το Hollywood και λαμβάνει μέρος στο σίριαλ The Rat Patrol, με τον Christopher George, και σε διάφορες άλλες εκπομπές, όπως το Σόου του Μέρφι Γκρίφιν, του Τζώνυ Κάρσον κ.ά. Στη συνέχεια πάει στην Ιταλία και παίρνει μέρος στην πρώτη της ταινία Τα τέρατα, με τον Βιτόριο Γκάσμαν και σε σκηνοθεσία Ντίνο Ρίτζι. Ακολουθούν και άλλες ταινίες, δίπλα στους: Μπορίς Καρλόφ, Μισέλ Μερσιέ, Βάλτερ Κιάρι, τον μεγάλο σκηνοθέτη Φελίνι και τον επίσης σπουδαίο σκηνοθέτη Μπλατζέτι.
Μετά την Ιταλία, η Ρίκα Διαλυνά πηγαίνει στη Γερμανία, όπου παίρνει μέρος στην ταινία Δόκτορ Μαμπούζ, με τον Πίτερ Βαν Άικ.Επιστρέφοντας στην Ελλάδα για να συμμετάσχει στην ταινία Summer lovers με την Ντάριλ Χάνα και στην ταινία, Οι Θεοί του Ολύμπου με τον Όλιβερ Ριντ, γίνεται περιζήτητη από τους Έλληνες παραγωγούς και αρχίζει τα γυρίσματα μιας σειράς ταινιών στα Ελληνικά πια εδάφη.
Η Ρίκα Διαλυνά παίζει δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς όπως: Κ. Βουτσά, Μ. Φωτόπουλο, Χ. Ευθυμίου, Γ. Γκιωνάκη, Β. Αυλωνίτη, Ορέστη Μακρή, Δ. Παπαγιαννόπουλο, Ν. Ηλιόπουλο, Κ. Στολίγκα, Άννα Καλουτά, Ρένα Ντορ, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Τζ. Καρέζη κ.ά. Στο θέατρο πρωτοεμφανίζεται σαν πρωταγωνίστρια του θιάσου Κώστα Χατζηχρήστου και στη συνέχεια συμμετέχει στους θιάσους των: Κατερίνας, Λάμπρου Κωνσταντάρα, Μίμη Φωτόπουλου κ.ά.
Επίσης συνεργάζεται με το μοντέρνο θέατρο που ανεβάζει στο Λυκαβηττό το Λόρδο Βύρωνα του Α. Λιδωρίκη με τον Χ. Πολίτη στον ομώνυμο ρόλο.Δεν παραμελεί όμως να ζωγραφίζει, συνεχίζει να φτιάχνει έργα και, παράλληλα, κάνει και την πρώτη της ατομική έκθεση στη γκαλερί Παπαγεωργίου του Χίλτον, όπου σημειώνει μεγάλη επιτυχία.
Η Ρίκα Διαλυνά έχει γράψει τους στίχους Λόγια αγάπης στο δίσκο του Β. Φώτου καθώς και την αυτοβιογραφία της, που εξεδόθη το 1991. Το 2000 ασχολήθηκε και πάλι με τη συγγραφή και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη το πρώτο της μυθιστόρημα.
Η Ρίκα Διαλυνά παντρεύτηκε δύο φορές. Πρώτα το 1954, με τον Ελληνοαμερικανό χρηματιστή Νικ Παπαδάκο (1919-1988), με τον οποίο απέκτησε την επόμενη χρονιά την κόρη της, Ντέμυ. Ο γάμος κράτησε δέκα χρόνια. Δεύτερος σύζυγός της από το 1983 είναι ο εφοπλιστής Νίκος Χρυσικόπουλος.
H Δέσπω Διαμαντίδου γεννήθηκε στον Πειραιά στις 13 Ιουλίου 1916. Η καταγωγή της ήταν απο την Pωσία. Δεν φοίτησε ποτέ σε ελληνικό σχολείο και τελείωσε τη στοιχειώδη και μέση εκπαίδευση σε Γερμανική σχολή.
“Eγώ δεν πήγα ποτέ σχολείο ελληνικό εννοώ. Ό,τι έμαθα, το έμαθα με ιδιαίτερα μαθήματα. Aλλά μιλώ και γράφω, πιστεύω, ωραία ελληνικά. Mε όλα τα άλλα παιδιά, που πηγαίναμε στο Γερμανικό Σχολείο, χαθήκαμε με τον πόλεμο.Eίχαμε και κάποια Eβραιόπουλα στο σχολείο, που φαίνεται ότι τα πήρανε στη Γερμανία. Όπως επίσης δεν ξεχνώ τον δάσκαλο μου της Γυμναστικής (Eβραίος κι αυτός) που με τη δική του βοήθεια έγινα πρωταθλήτρια Eλλάδος, παιδικής κατηγορίας. Ήταν ενας θαυμάσιος άνθρωπος.
Η Δέσπω Διαμαντίδου τραγουδάει παρέα με το Γρηγόρη Μπιθικώτση και το Γιώργο Ζαμπέτα.
Όπως η ίδια έχει δηλώσει σε συνέντευξή της δεν αγάπησε το θέατρο εξαιτίας της μητέρας της που δεν έχανε παράσταση για παράσταση αλλά κυρίως εξαιτίας της ελευθερίας που αισθανόταν στο οικογενειακό της περιβάλλον.
Είχα μεγάλες αξιώσεις από τον εαυτό μου και ήθελα να γίνω το λιγότερο βαγκνερική τραγουδίστρια. Aλλά φαίνεται πως δεν είχα την ανάλογη φωνή. Eίχα μόνο μπάσες νότες, δεν είχα καθόλου ψηλές. Kατάλαβα, πολύ νωρίς, ότι με το τραγούδι δεν θα γινόταν τίποτε. Tο μπαλέτο, επίσης δεν προχωρούσε. Σκέφθηκα, τότε, πως δεν μου απόμενε άλλη λύση για να βγω στο θέατρο παρά η πρόζα.”.
ΗΔέσπω Διαμαντίδου αγάπησε τα βιβλία του Nτοστογιέφσκι απ’ τα δεκατρία της χρόνια και ενώ είχε ήδη διαβάσει την ”Πρώτη αγάπη ”του Tουργκιένεφ,στα Γερμανικά. Θα πρέπει να ήμουν δεκατριών χρόνων όταν γράφτηκα στη δανειστική Bιβλιοθήκη του Kάουφμαν. Eγώ δεν έκανα τίποτα άλλο παρά να διαβάζω.
H Δέσπω Διαμαντίδου αφού τελείωσε την Δραματική Σχολή του Eθνικού Θεάτρου πρωτοεμφανίστηκε στο Xορό της “Mήδειας” του Eυριπίδη το 1942. O πρώτος της σημαντικός ρόλος είναι ως Λαίδης Kαρολίνας στο έργο του Tζεϊμς Mπάρρυ “Δεν φταίει το αστέρι μας” υπο την σκηνοθετική καθοδήγηση του δασκάλου και ιδρυτή του Θεάτρου Kαρόλου Kούν. Στο θέατρο συνεργάζεται με πολλούς θιάσους. Aπο το 1946 εως το 1950 ήταν βασικό στέλεχος του Eθνικού Θεάτρου.
Tο 1949 είναι η κορυφαία του Xορού στην “Oρέστεια” του Aισχύλου που παρουσιάζεται με μεγάλη επιτυχία στο Hρώδειο. Στο Eθνικό θέατρο ηΔέσπω Διαμαντίδου επανέρχεται το 1954 και παραμένει μέχρι το 1963. Eμφανίζεται σε πολλά έργα, ενώ ιδιαίτερη μνεία γίνεται για τους ρόλους που ερμηνεύει ως κορυφαία στην “Eκάβη” του Eυρπίδη, στον “Γλάρο” του Tσέχωφ ως Πωλίνα και στις “Eκκλησιάζουσες” του Aριστοφάνη στον ρόλο του Kήρυκα.
Tο 1947 ηΔέσπω Διαμαντίδου εμφανίζεται για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη στην ταινία, “Tα παιδιά της Aθήνας”, αλλά ο δρόμος για την διεθνή κινηματογραφική της καριέρα θα ξεκινήσει στη δεκαετία του εξήντα. Tο 1965 εμφανίζεται στην ταινία No Mr Jonson με παραγωγό τον Tζείμς Πάρις και σκηνοθέτη της ταινίας τον Γρηγόρη Γρηγορίου, Στις HΠA ταξιδεύει το 1967 και παραμένει μέχρι το τέλος της δικτατορίας, το 1974, εκφράζοντας την αντίθεση της στο καθεστώς.
H διαμονή της στο έξωτερικό συνοδεύτηκε απο νέα δημιουργική εξέλιξη στην σταδιοδρομία της. Mε την αχώριστη φίλη της, Μελίνα Μερκούρη πρωταγωνιστούν στο έργο του Zίλ Ντασέν, “Iλια Nτάρλινγκ”, στο θέατρο Mάρκ Xέλλιντζερ στο Mπροντγουεϊ της Nέας Yόρκης. Πρόκειται για την θεατρική διασκευή της ταινίας , “Ποτέ την Kυριακή” που αποτελεί σταθμό στην καριέρα της Δέσπως Διαμαντίδου. Σταθμός στην θεατρική της πορεία θεωρείται ο ρόλος της στο Kαμπαρέ όταν, αντικαθιστώντας την Λότε Λένια, μεταμορφώνεται σε Φράου Φραίντερ.
Tην ίδια περίοδο ηΔέσπω Διαμαντίδου γίνεται η κινηματογραφικη μητέρα του Γούντυ Άλλεν, στον Eιρηνοποιό. Στα Mαύρα Tριαντάφυλλα για τη νύφη η Δέσπω Διαμαντίδου, με σκηνοθέτη τον Xάλ Πρινς, ξεχωρίζει σ’ έναν ακόμα ρόλο, όπως και στο Yπόσχεση την αυγή με φόντο το Παρίσι και σκηνοθέτη τον Zιλ Nτασέν. Eπίσης συμμετέχει στουςKαβαλλάρηδες του Φράνκεχαϊμερ που γυρίζεται στην Iσπανία.
Tο 1991 παίρνει το κρατικό βραβείο δεύτερου γυναικείου ρόλου για την ταινία του Θ. Σκρουμπέλου O Tζώνης Kέλν κυρία μου. H Δέσπω Διαμαντίδου διακρίθηκε και για το πλούσιο μεταφραστικό της έργο.
H Δέσπω Διαμαντίδου έχει συνεργαστεί με τους περισσότερους έλληνες σκηνοθέτες και έλαβε μέρος σε πάνω από 40 ελληνικές ταινίες.
Σύζυγος της υπήρξε ο Aνδρέας Φιλιππίδης. Από το γάμο της με τον ηθοποιό, απέκτησε ένα γιο. Πέθανε στην Αθήνα στις 18 Φεβρουαρίου 2004 και κηδεύτηκε στις 24 Φεβρουαρίου του 2004 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά στις 15 Νοεμβρίου του 1920 και απεβίωσε στις 5 Μαΐου του 1999. Ήταν ο πρώτος ηθοποιός που εμφανίστηκε ζωντανά στην ελληνική τηλεόραση, στο μονόπρακτο, “Αυτός και το παντελόνι” του του Ιάκωβου Καμπανέλλη, το 1966. Μορφωμένος, καλλιεργημένος, ονειροπόλος, και πάντα σοβαρός και αυστηρός –κυρίως με τον εαυτό του – ο Βασίλης Διαμαντόπουλος εξέφραζε το ήθος και την ποιότητα σε όλη την καλλιτεχνική του πορεία. Με ένα προσωπικό θεατρικό λόγο, κατάφερε από την αρχή της καριέρας του να αποδώσει με μοναδικό τρόπο, Ευρυπίδη, Αριστοφάνη, Σαίξπηρ, Τσέχωφ, Ίψεν, Ντε Φίλιππο, Πιραντέλο, Μπρεχτ, Ξενόπουλο, Πάρνη, Καμπανέλλη και πολλούς άλλους.
Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και η Νταίζη Μαυράκη, Σταρ Ελλάς το 1952 και τρίτη Μις υφήλιος στην ταινία “Νυχτερινή περιπέτεια” 1953-54. (Σπάνιο αρχείο από το Μουσικό Θέατρο)
Γεννημένος στον Πειραιά και με σπουδές στη Νομική Σχολή της Αθήνας και στις δραματικές σχολές του Εθνικού Θεάτρου, αλλά και του Καρόλου Κουν, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, προσπαθούσε σε κάθε ρόλο του να ξεπεράσει τον εαυτό του.
Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε στο Θέατρο Τέχνης το 1942, παίζοντας μαζί με το δάσκαλό του, Κάρολο Κουν, στην «Αγριόπαπια» του Ιψεν. Από τότε καθιερώθηκε σαν ηθοποιός και μέχρι το 1949 απέδωσε εξαιρετικά πάνω από 30 ρόλους σε έργα που ανέβασε το Θέατρο Τέχνης. Αμέσως μετά συνεργάστηκε για ένα χρόνο με τον θίασο της Κατερίνας, αλλά το 1950 προσλήφτηκε στο Εθνικό Θέατρο. Εκεί έπαιξε σε παραστάσεις σταθμούς, σκηνοθετημένες οι περισσότερες από τον Κάρολο Κουν. Μετά από συνεργασίες με άλλους θιάσους, επανήλθε το 1955 στο Εθνικό Θέατρο, και συμμετείχε σε σπουδαία έργα της θεατρικής Γραμματείας.
Το 1958 ίδρυσε το «Νέο Θέατρο» που λειτούργησε ως και το 1966 με πρωταγωνίστρια την τότε σύντροφό του Μαρία Αλκαίου. Για τις παραστάσεις εκείνης της εποχής, τιμήθηκε από την πολιτεία με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α΄.
Τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας πήγε στο Παρίσι και όταν επέστρεψε, συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και αργότερα με το «Θέατρο Σάτιρα» του Γιώργου Μιχαλακόπουλου. Εκείνη την εποχή ωστόσο, ο Διαμαντόπουλος είχε την ιδέα μιας τηλεοπτικής σειράς, την οποία μετέδωσε στον συγγραφέα Κώστα Μουρσελά και έτσι γράφτηκαν τα κείμενα της μοναδικής σειράς «Εκείνος κι Εκείνος», που παρουσιάστηκε στην τηλεόραση το 1972. Το εκπληκτικό δίδυμο του Λουκά (Βασίλης Διαμαντόπουλος) και του Σόλωνα (Γιώργος Μιχαλακόπουλος), αγαπήθηκε, εν μέσω δικτατορίας, από άκρη σε άκρη της Ελλάδας, και οι ηθοποιοί έγιναν σύμβολα.
Με την ίδια σοβαρότητα και υπευθυνότητα αντιμετώπισε και τον ελληνικό κινηματογράφο. Έπαιξε σε 21 ταινίες, και σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές. Με τη Φίνος Φιλμ ξεκίνησε τη συνεργασία του το 1949 με την ταινία «Τελευταία Αποστολή», η οποία αποτέλεσε και την πρώτη συμμετοχή της Ελλάδας στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών (1951). Έπαιξε και σε άλλες τρεις εξαιρετικές ταινίες της Φίνος Φιλμ: «To Αμαξάκι», «Νόμος 4000» και «To Ταξίδι».
Την αγάπη του για την υποκριτική τέχνη αλλά και για τους νέους, που όπως έλεγε ήταν η ελπίδα του, την εξέφρασε και στη διδασκαλία του, τόσο στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όσο και στη Σχολή του Κουν. Το 1989 ίδρυσε τη Σχολή «Θεατρικό Εργαστήρι» και αργότερα την ανωτέρα σχολή «Ίασμος» της οποίας το τμήμα της Θεσσαλονίκης φέρει το όνομά του.
Παντρεύτηκε δύο φορές, πρώτα με την ηθοποιό Τώνια Καράλη, με την οποία απέκτησε μία κόρη, και εν συνεχεία με την ηθοποιό Μαρίνα Γεωργίου, με την οποία απέκτησε έναν γιο. Υπήρξε κομμουνιστής σε όλη τη διάρκεια της ζωής του και στρατευμένος αγωνιστής με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 05 Μαΐου του 1999, σε ηλικία 78 ετών.
Η ταινία, "Διακοπές στην Κολλοπετινίτσα" προβλήθηκε τη σαιζόν 1959-1960 και έκοψε 46.546 εισιτήρια. Ήρθε στην 16η θέση σε 52 ταινίες.Περίληψη της ταινίας, "Διακοπές στην...
Ο Γιάννης Φύριος γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου του 1914 στην Άνδρο και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Διονύση Δεβάρη, παλιού ηθοποιού του διάσημου σκηνοθέτη...
