Η Στέλλα Αρκάδη γεννήθηκε στις Βρύσες Αποκορώνου Χανίων Κρήτης και σπούδασε θέατρο. Παρουσιάστηκε στα γράμματα σε ηλικία δεκαοχτώ ετών. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την απόδοση-διασκευή παιδικών λογοτεχνικών βιβλίων. Το 1990 εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο “Χωρίς εισαγωγικά”.
Ακολούθησαν έκτοτε: “Δέκα νύχτες και δυόμισι παραμύθια” (διηγήματα), “Ευλογημένη βροχή” (ποίηση), “Τοπία και σώματα” (θέατρο), “Γράμματα στον Αλέξανδρο” (ποίηση), “Η νίκη της Σαμοθράκης” (ποίηση). Στο θέατρο έπαιξε, σκηνοθέτησε κι έγραψε: “Θάλαμος Νο 6”, διασκευή της ομώνυμης νουβέλας του Α. Τσέχοφ, “Κι όμως μελόδραμα”, “Τοπία και σώματα” και τη μετάφραση “Οι δανειστές” του Α. Στρίνμπεργκ.
Είναι μέλος του Σωματείου Ηθοποιών, τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Ήταν σύντροφος του λογοτέχνη Αλέκου Μαργέλλου – Κωστάκη.
Ο Γιώργος Αρμένης γεννήθηκε στην Κληματιά Ιωαννίνων. Κατέβηκε στην Αθήνα τη δεκαετία του ’50. Δούλεψε σε διάφορες δουλειές για να επιβιώσει.
Tο ’67 πέτυχε στη Σχολή του Θεάτρου Tέχνης Kαρόλου Kουν, από όπου και αποφοίτησε το ’70. Eρμήνευσε πολλά κλασικά και σύγχρονα έργα. Έγραψε για το θέατρο τα έργα: Πρόβα, Mαντζουράνα, Tο σόι, Λήσταρχος Nταβέλης, Bασικά με λεν Θανάση, O θείος ο Σάκης και το κόμμα, Tέσσερα πρόσωπα κι ο Θεός απ’ έξω.
Tα μονόπρακτα: Aύριο πάλι, Aκάλυπτοι χώροι, Nυχτερινό μελό· δύο παιδικά: O Tζιτζιρής, Λάκης ο αρχηγός. Για την τηλεόραση έγραψε: Mέσα απ’ το πλήθος, O θείος μας ο Mίμης, Xαίρε Tάσο Kαρατάσο, Tο σόι μας, Mικρές διαδρομές και ένα μέρος από το Σιγά, η πατρίδα κοιμάται.
Eίναι ένας απ’ τους κληρονόμους του Θεάτρου Tέχνης, που όρισε ο δάσκαλός του Kάρολος Kουν. Ο Γιώργος Αρμένης δίδαξε για σειρά ετών αυτοσχεδιασμό και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης.
Ο Φώτης Αρμένης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1952. Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή Πέλου Κατσέλη, απ’ όπου αποφοίτησε το 1977. Δίδαξε Θέατρο σε σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και στα Εκπαιδευτήρια ΔΟΥΚΑ επί σειρά ετών. Επαινέθηκε για τις παραστάσεις που ανέβασε, από την κριτική επιτροπή των Πανελληνίων Αγώνων Μαθητικού Θεάτρου, τον Δήμο Ν. Ηρακλείου και τον Δήμο Πεύκης.
Ανέβασε παραστάσεις και οργάνωσε εκδηλώσεις σε πολιτιστικούς συλλόγους. Αναπληρωτής Προιστάμενος του Εποπτικού Συμβουλίου του Οργ. Συγγενικών Δικαιωμάτων των Ηθοποιών, “ΔΙΟΝΥΣΟΣ”. Σπουδαστής ακόμα, συμμετείχε στον εταιρικό θίασο “Ελεύθεροι Καλλιτέχνες”, με το έργο του Βασίλη Ρώτα, “Κολοκοτρώνης” και στο Ελληνικό χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου στο Χορόδραμα, “Ορέστεια”.
Εμφανίστηκε σε σήριαλ και σειρές όπως: “Βασίλησσα Αμαλία”, “Μικρές Αγγελίες”, “Χατζηεμμανουήλ”, “Χιλιοποδαρούσα” “Οι Φίλοι”, “Σταύρωση χωρίς ανάσταση”, “Το θέατρο στο βουνό”, “Ο δικός μας άνθρωπος”, “Αλέξιος Καλέργης”, “Η Γυναίκα στη Μονόπρακτη Κωμωδία”, “Καπνισμένος ουρανός”, “Η Οργή Των Θεών”, “Μπελάδες για δύο”, “Τμήμα Ηθών”, “Κάζα Ντι Μακαρόνι”, “Στον Ψυχίατρο”, “Χαμένη ‘Άνοιξη”, Σκονισμένα Σύννεφα”, “Ψίθυροι Καρδιάς”, “Καζαντζάκης”, “Άγγιγμα Ψυχής”, “Όταν ήλθαν οι Μέλισσες”, “Γ. Βιζυηνός”, “Ο θησαυρός της Αγγελίνας”, “Το κόκκινο δωμάτιο”, “Μαρία η άσχημη”, “Αγρια παιδιά”, και πολλά άλλα.
Φώτης Αρμένης: Φιλμογραφία
Γεύση από ηδονή (1975) Αμαρτωλό τρίο (1975) Η τρίτη επαφή στο σεξ (1976) Απίθανοι αλλοιώτικοι κι ωραίοι…. (1982) Και ο πρώτος ματάκιας (1982) Καμικάζι τσαντάκιας (1982) Τα σαϊνια (1982) Το θέατρο στο βουνό (1985) Ο κλοιός (1987) Η εποχή των ασεβών (2000) Μοιραία σχέση (2009) Kame Koummando (2012)
Η Κίττυ Αρσένη γεννήθηκε το 1935 στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς στις 8 Φεβρουαρίου του 1935 και ήταν σκηνοθέτρια, ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, επίσης και συγγραφέας.
Ήταν αδελφή του πρώην υπουργού Γεράσιμου Αρσένη. Αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Κουν το 1958. Συμμετέσχε σε αρκετούς θιάσους («Ελεύθερο Θέατρο», θίασος Έλσας Βεργή, Βίλμας Κύρου κ.ά.).
ΗΚίττυ Αρσένη πήρε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα κατά του καθεστώτος της 21ης Απριλίου, προσχωρώντας στο Πατριωτικό Μέτωπο, συνελήφθη το καλοκαίρι του 1967 και υπέστη βασανιστήρια στην Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφάλειας Αθηνών, στην οδό Μπουμπουλίνας 18.
ΗΚίττυ Αρσένη αφηγήθηκε την περιπέτειά της σε ένα βιβλίο της με τίτλο Μπουμπουλίνας 18. Στην παρουσίαση του βιβλίου είχε πει: «Η μαρτυρία τούτη γράφτηκε το 1968 στις διαδρομές του τραίνου Παρίσι – Στρασβούργο. Γράφτηκε ανάμεσα στις καταθέσεις – ανακρίσεις των νομομαθών της Επιτροπής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Γράφτηκε ανάμεσα σε συνεντεύξεις των ξένων ανταποκριτή του New York Times γιατί, περνώντας μια τέτοια διαδικασία, το μόνο γιατρό που δεν χρειάζεται κανείς είναι ψυχίατρος! Γράφτηκε γιατί το πλαστό μου διαβατήριο, οι πεδιάδες της Αλσατίας δε μ’ έπειθαν ότι είχα φύγει από την Ελλάδα, από τη φυλακή, από την Ασφάλεια. Γιατί όντως οι νομομαθείς της Ευρώπης είχαν δίκιο να δυσπιστούν. Όταν δεν μπορείς να μεταφράσεις τη λέξη ταράτσα και απομόνωση σε άλλη γλώσσα δεν υπάρχει prima facie απόδειξη».
Για τη συμμετοχή της στο Πατριωτικό Μέτωπο καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλακή με αναστολή. Όταν το 1968 η Χούντα έδωσε αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους, αφέθηκε ελεύθερη. Κατάφερε να φύγει παράνομα στο εξωτερικό την άνοιξη του 1968. Σε κατάθεσή της στο Συμβούλιο της Ευρώπης, κατάγγειλε τη Χούντα για βασανιστήρια και για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η κατάθεσή της βάρυνε στην απόφαση του Συμβουλίου να αποβάλλει τη χώρα μας από τους κόλπους του.
Επανήλθε στην Ελλάδα το 1972, διακινδυνεύοντας να τη συλλάβουν, καθώς είχε γίνει γνωστή ως μάρτυρας που κατέθεσε στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Έχει πει γι’ αυτό: «Αμέσως μόλις επέστρεψα βρήκα ένα συμβολαιογράφο και υπέγραψα ότι αυτά που είπα στο Συμβούλιο της Ευρώπης είναι αλήθεια και αν τυχόν συλληφθώ και αυτά διαψευσθούν θα είναι παρά τη θέλησή μου».
Ασχολήθηκε με την πολιτική και κατέβηκε υποψήφια με το ΚΚΕ εσωτερικού στις πρώτες μετά την Μεταπολίτευση εκλογές. Αργότερα δραστηριοποιήθηκε από τις γραμμές της Ελληνικής Αριστεράς (ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής), του Συνασπισμού και πρόσφατα της Δημοκρατικής Αριστεράς. Ασχολήθηκε με συνδικαλιστικά θέματα των ηθοποιών, διετέλεσε δε γενική γραμματέας του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Επίσης, διετέλεσε μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου.
Το 1975 ηΚίττυ Αρσένη εξέδωσε το βιβλίο Mπουμπουλίνας 18 στις εκδόσεις Θεμέλιο, στο οποίο εξιστορεί την περιπέτειά της το 1967, στην οδό Μπουμπουλίνας όπου βρισκόταν κρατούμενη στη Γενική Ασφάλεια. Το βιβλίο αυτό επανεκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Θεμέλιο το 2005.
Το 2008 εκδόθηκε το βιβλίο «Αλέξανδρος Παναγούλης: Πρωταγωνιστής και βάρδος της αντίστασης», στο οποίο η Κίττυ Αρσένη ήταν μία από τους συγγραφείς. Η Κίττυ Αρσένη απεβίωσε στις 14 Σεπτεμβρίου 2013, μετά από πολύχρονη ασθένεια.
Η Μπέτυ Αρβανίτη είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αθήνα (Εξάρχεια), στις 4 Αυγούστου 1939. Υπήρξε από τις πιο ξακουστές πρωταγωνίστριες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου. Κυρίως έγινε γνωστή από τη συμμετοχή της σε ταινίες – παραγωγές της Φίνος Φιλμ τις δεκαετίες του 60′ και του 70”.
Από την παιδική της ηλικία θα τη γοητεύσει η μαγεία του σινεμά, παράλληλα με την ενασχόλησή της με την κολύμβηση, όπου υπήρξε πρωταθλήτρια στην ομάδα του Παναθηναϊκού. Με την αποφοίτησή της από τη Σχολή Μωραΐτη και με στόχο το Πολυτεχνείο, ενώ είναι ήδη παντρεμένη και έγκυος με τον αρχιτέκτονα Κώστα Σταμάτη, αποφασίζει να δώσει εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Κουν, όπου και εισάγεται.
ΗΜπέτυ Αρβανίτη.
Η Μπέτυ Αρβανίτη είναι παντρεμένη με τον Βασίλη Πουλαντζά σε τρίτο γάμο. Ο συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης είναι γιος της από τον πρώτο της γάμο με τον αρχιτέκτονα Κώστα Σταμάτη.
Υπήρξε παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Φαίδωνα Γεωργίτση με τον αποίο αποτέλεσαν και καλλιτεχνικό ζευγάρι στην ταινία, “Νύχτα γάμου“.
Ο Φαίδων Γεωργίτσης σε συνέντευξή του είχε αναφέρει: «Οι καβγάδες μας θα μπορούσαν να γίνουν θέμα σε έργο του Στρίνγκμπεργκ». Ο οριστικός χωρισμός ήρθε όταν η ηθοποιός αποφάσισε να τερματίσει την εγκυμοσύνη της, χωρίς να ενημερώσει τον σύζυγό της. Τη λεπτομέρεια αυτή, αν και πολύ προσωπική, αποκάλυψε ο ίδιος ο Φαίδωνας Γεωργίτσης λέγοντας: «Εκείνη ήδη είχε ένα γιο και δεν ήθελε άλλο παιδί. Εγώ όμως ήθελα οικογένεια, παιδιά. Μετά από αυτό η σχέση είχε ξεφτίσει».
Από το 1987 η Μπέτυ Αρβανίτη ηγείται της θεατρικής Εταιρίας “Πράξη” που εδρεύει στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, σχήμα που θεωρείται από τα πλέον ποιοτικά στην Ελλάδα.
Έχει ανεβάσει πάμπολλα έργα συγγαφέων όπως οι Ίψεν, Πιραντέλο, Πίντερ, Στρίντμπεργκ, Έικμπορν, Τσέχοφ, Ντίρενματ, Ζενέ κλπ, έχοντας συνεργαστεί με τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες του ελληνικού χώρου όπως τους Μίνω Βολανάκη, Λευτέρη Βογιατζή, Στάθη Λιβαθηνό, Νίκο Μαστοράκη, Τάσο Μπαντή, Νικαίτη Κοντούρη, Βίκτορα Αρδίττη κλπ.
Η Β΄Σκηνή έχει λειτουργήσει ταυτόχρονα και ως ένα φυτώριο νέων σκηνοθετών και ηθοποιών. Έχει παίξει στον “Ιππόλυτο”, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά στην Επίδαυρο (1989).
Τη δεκαετία του 70 η Μπέτυ Αρβανίτη πρωταγωνίστησε σε πετυχημένες σειρές του BBC, με πιο γνωστή την Who pays the ferryman.
Το 2000 τής απονεμήθηκε το “Θεατρικό Έπαθλο Μαρίκα Κοτοπούλη” από το «Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου – Θεατρικό Μουσείο».
Η Φρύνη Αρβανίτου (αναγράφεται και ως Αρβανίτη) γεννήθηκε στην Αθήνα 1944. Μαθήτευσε στη Νέα Ελεύθερη Σκηνή Κ. Πλούμπη όπου πρωτοεμφανίστηκε, και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του ΣΕΗ το 1965. Εμφανίστηκε και στο Εθνικό Θέατρο το 1970.
Είχε πλούσια συνεργασία με θιάσους όπως του Κ. Χατζηχρήστου, Άννας Συνοδινού, Αλ. Αλεξανδράκη, Ελ. Απέργη – Β. Παγουλάτου, Δημ. Ροντήρη, Γιαν. Φέρτη – Ξ. Καλογεροπούλου, Κ. Αναλυτή – Κ. Ρηγόπουλου κ. α., όπου έπαιξε ευρύτατο ρεπερτόριο, από κωμωδία μέχρι αρχαία τραγωδία.
Μαθήτρια ακόμα άρχισε να εμφανίζεται στον κινηματογράφο και αργότερα συνέχισε με τις βιντεοπαραγωγές. Ήταν φίλη και συνεργάτης του Στάθη Ψάλτη με τον οποίο συνεργάστηκαν για πολλά χρόνια. Μάλιστα δε δίστασε να πει πως όταν ήθελαν μια χοντρή, φώναζαν εμένα. Άλλωστε όσα χρόνια γνωρίσαμε ως ηθοποιό την Φρύνη Αρβανίτου πάντοτε οι ρόλοι της ήταν χαρακτηριστικοί είτε στην επιθεώρηση στο θέατρο, είτε στον κινηματογράφο ή την τηλεόραση.
Η Φρύνη Αρβανίτη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών.Η ηθοποιός έδινε μάχη με τον κορονοϊό και τελικά κατέληξε.
Την δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook ο πρόεδρος του ΣΕΗ, Σπύρος Μπιμπίλας.
Πιο συγκεκριμένα, ο ηθοποιός και πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών έγραψε πως «με μεγάλη θλίψη μάθαμε μόλις από την κόρη της ότι έφυγε από κοντά μας ή αξιαγάπητη φίλη και συνάδελφος Φρύνη Αρβανίτη μετά από μεγαλη μαχη με τον κορωναιό…Ένα καλοκάγαθο πλάσμα, ακομπλεξάριστη, που έδωσε τόσους σπαρταριστούς ρόλους στο Θέατρο και την τηλεόραση! Πάντα με τον καλό λόγο ήταν για όλους! Καλο ταξιδι αγαπημένη μας Φρύνη….».
Ο Γιάννης Αργύρης ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των ηθοποιών που τους θυμόμαστε σαν «δεύτερους» σε ρόλους, αλλά «πρώτους» σε ποιότητα και προσφορά.
Γεννήθηκε στο Σχηματάρι, Ευβοίας το 1918 και από μικρός έδειχνε την κλίση του στην υποκριτική τέχνη. Απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου, δούλεψε σκληρά στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, διαγράφοντας μία πολύ πλούσια καριέρα.
Η μεγάλη του αγάπη ωστόσο ήταν το θέατρο, το οποίο υπηρέτησε όλα του τα χρόνια. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε το 1937, όταν ήταν μόλις 19 ετών, και η τελευταία το 1990, τρία χρόνια δηλαδή πριν το θάνατο του, με τον θίασο του Δημήτρη Μυράτ. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Γιάννης Αργύρης μόνο στο Εθνικό θέατρο συμμετείχε σε 52 θεατρικές παραστάσεις, σε χρονικό διάστημα 14 ετών.
Στον κινηματογράφο ο Γιάννης Αργύρης πρωτοεμφανίστηκε το 1951 στην ταινία της Φίνος Φιλμ, «Νεκρή Πολιτεία» και μέχρι το 1989, που ήταν και η τελευταία κινηματογραφική του συμμετοχή («Η μάνα της Φόνισσας»), έπαιξε σε 50 περίπου ταινίες, εκ των οποίων οι 9 ήταν της Φίνος Φιλμ.
Ξεχωρίζει η ερμηνεία του ως αεροδίκης στην ταινία «Ορατότης Μηδέν». Ο Γιάννης Αργύρης ερμήνευσε με μεγάλη επιτυχία «κακούς χαρακτήρες» σε κοινωνικά δράματα.
Ήταν πατέρας του αρχιμουσικού Σπύρου Αργύρη. Ο Γιάννης Αργύρης έφυγε από τη ζωή στις 23 Ιουλίου 1993, σε ηλικία 75 ετών.
Ήταν πάντοτε παράλληλα μόνιμος και στενός συνεργάτης του αδελφού του στον θίασό του.
Μετά το θάνατο του αδελφού του Βασίλη το 1953 ανέλαβε θιασάρχης ο ίδιος στο θέατρο “Ευτέρπη” στον Νέο Κόσμο με συνεργάτιδα την πρωταγωνίστρια του μουσικού θεάτρου Μαρίκα Μαντινειού.
Η Ελεάνα Απέργη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 19 Φεβρουαρίου του 1932. Αποφοίτησε από την Δραματική σχολή “Κωστή Μιχαηλίδη” το 1955. Πριν την Δραματική σχολή και ως μαθήτρια του Γυμνασίου στην Ελληνο-Γαλλική Σχολή “Αγιος Ιωσήφ” τον Μάιο του 1951 έκανε τα πρώτα βήματά της στην σκηνή του θεάτρου “Κοτοπούλη-Rex” παίζοντας στην “Αντιγόνη” του Σοφοκλή τον ρόλο του..Κρέοντα! Αντιγόνη ήταν, η συμμαθήτρια της Τζένη Καρπούζη, η μετέπειτα γνωστή πρωταγωνίστρια Τζένη Καρέζη.
Πρώτη επαγγελματική εμφάνιση της το Καλοκαίρι του 1955 στο θέατρο – σινεμά “Διονύσια” της Καλλιθέας στην “Νέα Ελευθέρα Σκηνή” του Διονύση Παγουλάτου, στο έργο “Η απαγωγή της Σμαράγδως” του Μιχάλη Κουνελάκη, για να ακολουθήσουν τα έργα “Το ατμόπλοιο Τζόαν Ντάνβερς” του Φρανκ Στέητον, “Το φιόρο του Λεβάντε” του Γρηγορίου Ξενόπουλου, “Ο Έμπορος της Βενετιάς” του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, “Βαθιές είναι οι ρίζες” των Ντ. Υσσώ-Γκάου κά.
Το Καλοκαίρι του 1957 κάνει θίασο με τον Διονύση Παγουλάτο στο θέατρο “Ραντάρ” στη Λεωφ.Αλεξάνδρας και επαναλαμβάνουν τα έργα: “Βαθιές είναι οι ρίζες”, “Το ατμόπλοιο Τζόαν Ντάνβερς”, “Απαγωγή της Σμαράγδως” κά.
Το 1957 παντρεύεται τον ηθοποιό Διονύση Παγουλάτο. Μαζί έζησαν 48 χρόνια και απέκτησαν δύο κόρες την Μαρία και την Ολυμπία. Τα περισσότερα χρόνια βρέθηκαν μαζί και στην σκηνή.
Το 1962 η Ελεάνα Απέργη και ο Διονύσης Παγουλάτος δημιουργούν ένα νέο θέατρο στην Αθήνα, στην οδό Σίνα και του δίνουν το όνομα του πρωταγωνιστή του Ελληνικού θεάτρου της περιόδου 1930-1950, “Γιώργου Παππά”. Στο θέατρο αυτό η Ελεάνα Απέργη παίζει στα έργα: Από το 1973 έως το 1987 η Ελεάνα Απέργη ανήκει στο δυναμικό του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος όπου έπαιξε σε 25 έργα: Μπρένταν Μπήαν “Ένας Όμηρος”, Ερρίκου Ίψεν “Το σπίτι της κούκλας”, Σοφοκλή “Ηλέκτρα”, Ξενόπουλου “Ποπολάρος”, Στρίμπεργκ “Δεσποινίς Τζούλια”, Ευριπίδη “Μήδεια”, Σουρή “Τα ίδια και τα ίδια”, Γεβγένι “Η Βασίλισσα του χιονιού”, Γιώργου Μανιώτη “Τα παθήματα”, Πλαύτου “Η τσουκάλα με το χρυσάφι”, Ζαν Ζενέ “Οι Δούλες”, Σενέκα “Μήδεια”, Σπύρου Μελά “Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται”, Άρθουρ Μίλλερ “Ήταν όλοι τους παιδιά μου”, Διονύση Παγουλάτου “Ο Αφορεσμένος”, Σαίξπηρ “Άμλετ“, Μιχαήλ Χουρμούζη “Ο Υπάλληλος”, Παντελή Χορν “Το Φιντανάκι”, Αισχύλου “Ικέτιδες”, Μανόλη Κορρέ “Οίκος Ευγηρίας”, Αντον Τσέχωφ “Ο Γλάρος”, Κωστούλας Μητροπούλου “Ένας ρόλος για κλόουν”, Ευριπίδη “Ικέτισσες”, Ιάκωβου Καμπανέλλη “Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού”, Ξενόπουλου “Στέλλα Βιολάντη”. Στα δώδεκα χρόνια που υπηρέτησε το ΚΘΒΕ η Ελεάνα Απέργη δίδαξε και θέατρο στη Σχολή του, καθώς και στην ανωτέρα δραματική σχολή Τέχνης- θέατρο “Παράγκα”.
Η αρρώστια του συντρόφου της Διονύσου Παγουλάτου την κράτησε μακρυά από το θέατρο για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Ο Παγουλάτος πέθανε στις 27/8/2003. Έζησαν μαζί 48 χρόνια. Μια σπάνια περίπτωση θεατρικού ζευγαριού! Το 2008 η Ελεάνα Απέργη επιστρέφει στο θέατρο με το έργο “Λόγω φάτσας” του Γιώργου Διαλεγμένου στο ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας -“Θεσσαλικό θέατρο”.
Έπαιξε σε πολλά θεατρικά έργα στην τηλεόραση όπως: “Αφορεσμένος”, “Ο Αναπαραδιάδης”, “Οίκος Ευγηρίας” κά
Συμμετείχε στην μεταφορά πολλών θεατρικών έργων στο ραδιόφωνο με πρώτα “Μαρία Πενταγιώτισσα” το 1958, “Ορφέας στον Άδη¨το 1960 κά Για πολλά χρόνια την ακούγαμε στο Κρατικό ραδιόφωνο κάθε Τετάρτη βράδυ να διαβάζει τα “Αριστουργήματα της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας”.
Ο Γιάννης Αποστολίδης (Πραγματικό επίθετο Ρεβύθης) γεννήθηκε το 1894. Γνωστός ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου στη διάρκεια της πολυετούς σταδιοδρομίας του (εμφανίστηκε το 1913 και συνταξιοδοτήθηκε το 1970) συνεργάστηκε και με θιάσους ποικίλου ρεπερτορίου και με μουσικούς θιάσους. Έτσι, λ.χ. το 1920 εμφανίστηκε (στον ρόλο του «Μπλαζέ») στην επιθεώρηση «Πειρασμός» του Αιμ. Δραγάτση (Θέατρο «Πανόραμα») και λίγο αργότερα στην επιθεώρηση «Καμπαρέ» του Π. Δημητρακόπουλου (Θίασος Μ. Κοτοπούλη). Επίσης, το 1940, εμφανίστηκε στην επιθεώρηση «Πολεμικές καντρίλιες», κ.λπ.
Για την αγάπη της (1930) Η θύελλα πέρασε (1943) Χειροκροτήματα (1944) Καταδρομή στο Αιγαίον (1946) Δυο τραγούδια στην Ελλάδα (1946) Παιδιά της Αθήνας (1947)[Γιώργος Μακρίδης, πατέρας Τάκη] Ματωμένα Χριστούγεννα (1951) [καπετάν Νικόλας] Ανοιχτή θάλασσα (1954)[καπτα-Μπάρκος] Ο δρόμος με τις ακακίες (1954) Νυχτερινή περιπέτεια (1954) Ένα νερό κυρά Βαγγελιώ (1959) [Βένος] Εκείνοι που ξέρουν ν’ αγαπούν (1968)
Η Γεωργία Αποστόλου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιανουαρίου του 1973 όπου και μεγάλωσε. Το 1991, σε ηλικία 18 ετών, ξεκίνησε τις σπουδές της στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου απ’ όπου αποφοίτησε τρία χρόνια μετά.
Το 1993, σε ηλικία μόλις 20 ετών, κέρδισε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στη δραματική τηλεοπτική σειρά Το μονοπάτι της αγάπης σε σενάριο Γιάννη Βόγλη και σκηνοθεσία Στράτου Μαρκίδη.
Εκεί τη σεζόν 1993-1994 υποδύθηκε τη Ματίνα, συμπρωταγωνιστώντας μαζί με τον Νικήτα Τσακίρογλου και τη Μπέτυ Λιβανού. Την ίδια σεζόν ακολούθησαν δύο ακόμη πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε αυτοτελείς ιστορίες των σειρών, “Ανατομία ενός εγκλήματος” και “Εσύ Αποφασίζεις”.
ΗΓεωργία Αποστόλου.
Το 1994 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο στις παραστάσεις Καλντερόν, την άνοιξη του 1994, και στο αρχαίο δράμα Πλούτος το καλοκαίρι του ίδιου έτους.
Τη σεζόν 1994-1995 συνεργάστηκε και πάλι με το Εθνικό Θέατρο στην παράσταση, “Η ταυτότητα”.
Το 1995 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στη δραματική ταινία Ζωή του Γιώργου Κατακουζηνού, που αποτέλεσε μια συμπαραγωγή μεταξύ Ελλάδος, Ολλανδίας και Τουρκίας, υποδυόμενη την ομώνυμη ηρωΐδα.
Η εν λόγω ταινία είναι εμπνευσμένη από ένα πραγματικό έγκλημα που συγκλόνισε το πανελλήνιο στα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Τη σεζόν 1996-1997 έπαιξε μαζί με τον Γιάννη Φέρτη, την Πέμη Ζούνη και τη Μπέτυ Λιβανού στην αισθηματική σειρά, “Βαμμένος Ήλιος” στον ANT1 ενώ στο θέατρο έπαιξε μαζί με την Κάτια Δανδουλάκη στην παράσταση, “Υπηρέτης δυο αφεντάδων”.
Την επόμενη σεζόν πρωταγωνίστησε μαζί με τον Σπύρο Παπαδόπουλο στην κωμική σειρά του ANT1, “Καραμπόλα”.
Επίσης,είχε πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα επεισόδιο της σειρά, “Μια νύχτα σαν κι αυτή”.
Θεατρικά έπαιξε στο έργο του Tennessee Williams Αμερικάνικα μπλουζ στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη.
Την περίοδο 1998-1999 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Γιώργο Νινιό και τον Θανάση Ευθυμιάδη στη δραματική σειρά του Στράτου Μαρκίδη, “Τρικυμία” στον ANT1.
Την ίδια σεζόν πρωταγωνίστησε στο θέατρο μαζί με τον Γιώργο Κέντρο στο βραβευμένο με Πούλιτζερ, “Πώς έμαθα να οδηγώ” της Πόλα Βόγκελ στο Απλό Θέατρο
Μετά από μία σεζόν τηλεοπτικής αποχής, επέστρεψε τηλεοπτικά τη σεζόν 2000-2001 με πρωταγωνιστική παρουσία σε δύο τηλεοπτικές σειρές. Από τη μία υποδύθηκε την ομώνυμη ηρωΐδα στην αισθηματική σειρά, “Αλίκη” στον ANT1 ενώ την ίδια περίοδο πρωταγωνίστησε μαζί με τον Σταμάτη Γαρδέλη στην κωμική σειρά του Mega Channel, “Πες το ψέματα”.
Από το 2002 μέχρι το 2004 υποδύθηκε την Αγγελική Βασιλείου στην κοινωνική σειρά του ANT1 “Φιλί Ζωής” πρωταγωνιστώντας μαζί με την Αλεξάνδρα Παλαιολόγου.
Τη σεζόν 2005-2006 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή σειρά του ANT1, “Έρωτας” υποδυόμενη τη Μάρθα Δούκα.
Παρόλο που η σειρά εγκρίθηκε για δεύτερο κύκλο επεισοδίων τη σεζόν 2006-2007, η ίδια ανακοίνωσε πως αποχωρεί από το καστ και αποσύρεται οριστικά από το χώρο της υποκριτικής ύστερα από 12 χρόνια πορείας.
Έφυγε από τη ζωή στις 12 Ιουνίου του 2016 σε ηλικία 43 ετών από ανακοπή καρδιάς στο σπίτι της, στην Αθήνα και η κηδεία της έγινε την επόμενη μέρα στο νεκροταφείο Σχιστού.
Ο πατέρας της ηθοποιού μιλώντας στο protothema.gr είπε πως η κόρη του το τελευταίο διάστημε είχε στραφεί στην εκκλησία, είχε κλειστεί στον εαυτό της και μάλιστα, το τελευταίο διάστημα δεν έτρωγε.
Πάντως πριν μερικά χρόνια είχε κυκλοφορήσει η φήμη ότι η όμορφη ηθοποιός είχε κλειστεί σε μοναστήρι, ενώ είχαν δημοσιευτεί και μια φωτογραφία της, με εντελώς διαφορετική εμφάνιση από εκείνη που την γνωρίσαμε στα λαμπερά σίριαλ, σε κηρύγματα και λειτουργίες ενός ιερέα.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι η ηθοποιός ήταν πάντα κοντά στο Θεό όμως ο απρόσμενος χαμός του συντρόφου της Βαγγέλη Κουτελιδάκη ήταν αυτός που άλλαξε οριστικά την κοσμοθεωρία της.
Η Νατάσα Αποστόλου γεννήθηκε το 1938 στον Αθανάσιο Διάκο Φωκίδας. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Λυκούργου Σταυράκου το 1964. Αδελφή της ηθοποιού Ζέτας Αποστόλου.
Ο Τζαβαλάς Καρούσος ήταν ηθοποιός και αγωνιστής της αριστεράς (8 Σεπτεμβρίου 1904-3 Ιανουαρίου 1969).Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1904, όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές...
Η Κατερίνα Βανέζη δάνεισε τη φωνή της σε πολύ πετυχημένες σειρές κινουμένων σχεδίων, όπως ''Κάντυ Κάντυ'' (1983) και ''Το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον''(1983).Φιλμογραφία
Ο...
