Ο Φώτης Δήμας ήταν ηθοποιός και τραγουδιστής της ελαφράς μουσικής, που μεσουράνησε από το 1954. Εμφανίστηκε στη δισκογραφία μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960. Μεγάλωσε σε οικογένεια ναυτικών, γι αυτό και οι δικοί του τον προόριζαν για καπετάνιο.
Ξεκίνησε σπουδές στην Πάντειο, στράφηκε όμως σε μουσικές σπουδές. Τελείωσε τη σχολή τραγουδιού του Γιώργου Τζουανέα. Στην αρχή της καριέρας του εμφανίστηκε ως θεατρικός τραγουδιστής, στις επιθεωρήσεις της εποχής.
Σπούδασε επίσης κλασικό τραγούδι και στα τέλη της δεκαετίας του ’50 τον συναντάμε στις οπερέτες ‘Εύθυμη χήρα’ και ‘Λάργκο’. Με τη χαρακτηριστική ‘βαρυτονάλε’ φωνή του ερμήνευσε πολλά τραγούδια που έγιναν επιτυχίες (“Η τελευταία μου αγάπη είσαι συ”, “Είμαι μόνος”, “Μελαγχολικό μου αγόρι ” κτλ.).
Συνεργάστηκε με τον Μάνο Χατζιδάκι και με την Ελαφρά Ορχήστρα του ΕΙΡ και όλους σχεδόν τους συνθέτες του ελαφρού τραγουδιού. Το 1960 σημείωσε μεγάλη επιτυχία στο κέντρο Σαν Ρέμο. Σ’ αυτόν άλλωστε ανήκει και η πρώτη εκτέλεση του “Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου”. Αποσύρθηκε στα τέλη του ’60, αποφασίζοντας να στραφεί στον επιχειρηματικό τομέα.
Φώτης Δήμας: Φιλμογραφία
(ως ηθοποιός) Τσαρούχι πιστόλι παπιγιόν (1956) [Παύλος, γιατρός] Ποτέ δεν σε ξέχασα (1962) [Μίλτος (και ερμηνεύει το “Μού’ κλεψαν δυο μάτια”)]
(ως τραγουδιστής) Κάθε λιμάνι και καημός (1964) [ερμηνεύει το “Χωρίσαμε, χωρίσαμε”]
Ευχαριστούμε πολύ το greekactor.blogspot.com για τις πληροφορίες.
Ο Νίκος Δημητράτος ήταν Έλληνας τραγουδιστής και ηθοποιός, με σπουδαία φωνητικά και υποκριτικά προσόντα. Στο τραγούδι έγινε γνωστός από την πολυετή συνεργασία του με τον Σταύρο Ξαρχάκο.
Ο Νίκος Δημητράτος γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1942 στην Αθήνα και από μικρός μπήκε στο πνεύμα της βυζαντινής μουσικής, όταν σιγόψελνε ως παπαδάκι στη Μητρόπολη Αθηνών. Στη συνέχεια σπούδασε τη βυζαντινή μουσική και σε ηλικία είκοσι ετών άρχισε να τραγουδά στην μπουάτ Κατακόμβη της Πλάκας.
Εκεί τον είδε ο σκηνοθέτης Τάσος Πετρής και τον προέτρεψε να σπουδάσει και υποκριτική. Τελειώνοντας τον στρατό έδωσε εξετάσεις στο Θέατρο Τέχνης.
Από τους 58 υποψηφίους, ο Κάρολος Κουν διάλεξε δύο, ο ένας από τους οποίους ήταν ο Νίκος Δημητράτος. Φοίτησε δύο χρόνια στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, αλλά όταν οι υπεύθυνοι έμαθαν ότι τα βράδια τραγουδούσε σε μπουάτ για βιοποριστικούς λόγους, τον εξανάγκασαν να την εγκαταλείψει.
Ο Δημητράτος συνέχισε και ολοκλήρωσε τις σπουδές υποκριτικής στη σχολή του Γρηγόρη Βαφιά. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο σε δύο παραστάσεις-σταθμούς κατά την περίοδο της δικτατορίας.
Αρχικά το 1971 στο Παραμύθι Χωρίς Όνομα του Ιάκωβου Καμπανέλλη με τον θίασο της Νέας Πορείας και το 1973 στην ιστορική παράσταση Το μεγάλο μας τσίρκο του Ιάκωβου Καμπανέλλη με τον θίασο της Τζένης Καρέζη και του Κώστα Καζάκου, μία παράσταση που σηματοδότησε την έναρξη της πολυετούς συνεργασίας του με τον Σταύρο Ξαρχάκο.
Συνεργάστηκε με τον θίασο του Γιώργου Μιχαλακόπουλου και με τον Μίνωα Βολανάκη, ενώ έπαιξε και έγραψε τη μουσική για την παράσταση του έργου του Λόρκα Ματωμένος Γάμος στο θέατρο Στοά του Θανάση Παπαγεωργίου και της Λήδας Πρωτοψάλτη.
Συνεργάστηκε, επίσης, με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης στην κωμωδία των Πρετεντέρη-Γιαλαμά Μιας Πεντάρας Νιάτα, σε σκηνοθεσία Νανάς Νικολάου, καθώς και με το Παιδικό Στέκι του Εθνικού Θεάτρου στην παράσταση Η Χώρα Των Πουλιών, μία διασκευή της κωμωδίας του Αριστοφάνη Όρνιθες από τον Γιάννη Καλαντζόπουλο.
Πήρε μέρος ως τραγουδιστής και ηθοποιός στη βραβευμένη ταινία του Κώστα Φέρρη Ρεμπέτικο (1983), ενώ ως ηθοποιός συμμετείχε σε αρκετές ταινίες, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται οι βραβευμένες Κλειστή Στροφή και Η Εποχή Των Δολοφόνων του Νίκου Γραμματικού, Ο Τοίχος του Στέλιου Παυλίδη, Σενάριο του Ντίνου Μαυροειδή, Δικτάτωρ Καλεί Θανάση του Πάνου Γλυκοφρύδη. Το 1991 απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Άντε Γεια του Γιώργου Τσεμπερόπουλου.
Επίσης, συμμετείχε σε πολλές παραστάσεις στο Θέατρο της Δευτέρας της ΕΡΤ, στα Παιδικά Παραμύθια του Νίκου Πιλάβιου, καθώς και σε σήριαλ, όπως Οι Έμποροι των Εθνών του Κώστα Φέρρη, Παράξενος Ταξιδιώτης του Βασίλη Γεωργιάδη, Πυρ Και Μανία του Άγγελου Πυριόχου, Μη Φοβάσαι Τη Φωτιά και Η Ζωή Που Δεν Έζησα της Μιρέλλας Παπαοικονόμου, Στρας της Ελένης Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση, Βαμμένος Ήλιος της Γιοβάννας, Τζιβαέρι και Σημάδι του Έρωτα του Λευτέρη Καπώνη και Ανατομία Ενός Εγκλήματος του Πάνου Κοκκινόπουλου. Στο τραγούδι εμφανίστηκε κατά την εποχή του Νέου Κύματος στις μπουάτ της Πλάκας.
Με αφετηρία την παράσταση Το Μεγάλο Μας Τσίρκο, ο Νίκος Δημητράτος συμπορεύτηκε καλλιτεχνικά επί σειρά ετών με τον Σταύρο Ξαρχάκο στη δισκογραφία, τον κινηματογράφο και το θέατρο, ενώ συνεργάστηκε και με άλλους σημαντικούς συνθέτες, όπως ο Σταύρος Κουγιουμτζής, ο Χρήστος Λεοντής, ο Δήμος Μούτσης, ο Ηλίας Ανδριόπουλος, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Μίμης Πλέσσας, ο Νότης Μαυρουδής, ο Δημήτρης Λάγιος, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Δημήτρης Λέκκας και ο Θοδωρής Ξυδιάς.
Παράλληλα, συμμετείχε σε συναυλίες και μουσικές παραστάσεις με πολλούς ακόμα σημαντικούς Έλληνες τραγουδιστές και μουσικοσυνθέτες, όπως ο Μάρκος και Στέλιος Βαμβακάρης, η Σωτηρία Μπέλλου, ο Νίκος Ξυλούρης, ο Απόστολος Καλδάρας, η Ελένη Βιτάλη, ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας και η Σωτηρία Λεονάρδου.
Το 1997, στα πλαίσια των εκδηλώσεων «Θεσσαλονίκη: Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης», συμμετείχε ως ηθοποιός και σολίστας στο ορατόριο του Γιώργου Χατζηνάσιου Η Άλωση Της Πόλης, με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Σόφιας και την 70μελή χορωδία της Χαλκιδικής.
Ο Νίκος Δημητράτος πέθανε στις 26 Δεκεμβρίου του 2013, σε ηλικία 71 ετών.
Νίκος Δημητράτος: Φιλμογραφία
Καυτή εκδίκηση (1969) Αέρα, αέρα, αέρα (1972) Ο αντιφασίστας (1972)[Φραντέσκο] Αντάρτες των πόλεων (1972) Πολεμισταί της ειρήνης (1973) Δικτάτωρ καλεί Θανάση (1973) Όργια σε τιμή ευκαιρίας (1973) Ρεμπέτικο (1983) [Παναγής] Σενάριο (1985) [Κώτσος] Άντε γεια… (1990) [Μιχάλης Βορίσης] Κλειστή στροφή (1991) Η εποχή των δολοφόνων (1993) Paint it black (2003)
Ευχαριστούμε πολύ το greekactor.blogspot.com για τις πληροφορίες.
Κύπρια ηθοποιός με αξιόλογη πορεία σε Ελλάδα και Κύπρο. Γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1941 και σπούδασε στο City Literary Institute του Λονδίνου. Από τους πρώτους ηθοποιούς του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου το 1971. Έχει ”δανείσει” τη φωνή της σε πολλές παιδικές σειρές κινουμένων σχεδίων. Σύζυγος του Μιχάλη Μπαλή.
Δήμητρα Δημητριάδου: Φιλμογραφία
Blues για τη Νέδη Ράιαν (2006) Αναζητώντας την ευτυχία (1972) [Μαρίνα] Κλεμμένος έρωτας (1972) [Μαρίνα] Διακοπές στην Κύπρο μας (1971) [Ρένα] Αναστενάζουν οι πενιές (1970) [Τζένη Καρρά] Το τελευταίο φιλί (1970) Δάκρυα και διπλοπενιές (1969) Αγάπες και καημοί (1967)
Ευχαριστούμε πολύ το greekactor.blogspot.com για τις πληροφορίες.
Ο Θεόδωρος Δημήτριεφ ήταν Έλληνας ηθοποιός και τραγουδιστής, γεννημένος στην Αθήνα το 1929.
Ξεκίνησε από το μουσικό θέατρο. To 1955-58 τραγουδούσε στις επιθεωρήσεις των θεάτρων «Βέμπο» και «Αλίκη», καθώς και στα κοσμικά κέντρα «Αστέρια» (Γλυφάδας) και «Μπλε Αλεπού» (οδού Τροίας). Αργότερα τραγούδησε και στα κέντρα «Λαλέουσα», μπουάτ «Χνάρι», “Belle Maison”, “Le Grillon”, «Νινέττα». Το 1959 προσελήφθη για τις ανάγκες της τριλογίας του Αισχύλου «Ορέστεια» (σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη) στο Εθνικό Θέατρο και έκτοτε έπαιζε σε αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες, κυρίως ως κορυφαίος του χορού, λόγω της βαθειάς και ιδιαίτερης φωνής του. Η τελευταία εμφάνιση στο Εθνικό Θέατρο ήταν το 2003/2004 στον «Άμλετ» ως φάντασμα (σκηνοθεσία, Μιχάλη Κακογιάννη).
Έπαιξε (ως Δημητρίου) το 1961 στην ταινία «Άτλας» (σκηνοθεσία: Ρότζερ Κόρμαν) και το 1962 τον Αγαμέμνονα στην ταινία «Ηλέκτρα» (σενάριο, σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη).
Το 1964 τραγούδησε (σε α’ εκτέλεση στο Θέατρο Κοτοπούλη «ΡΕΞ») στο ορατόριο «Άξιον εστί» του Οδυσσέα Ελύτη σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και το 1968 στο ορατόριο«Αθανάσιος Διάκος» του Γιάννη Νούσια, που ηχογραφήθηκε αργότερα από το ΕΙΡ (1971/72). To 1984 τραγούδησε στην «Ελληνική ραψωδία» του Σώτου Βασιλειάδη (α’ εκτέλεση) με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού στο «ΠΑΛΛΑΣ» (26.3.1984).
Επίσης έχει συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, ραδιοφωνικές εκπομπές, μεταγλωττίσεις, χορωδίες και άλλες μουσικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.
1988 · βυζαντινά μνημεία Μεγάρων, Αττικής, Ναυπλίου και Θεσσαλονίκης.
1989 · βυζαντινά μνημεία Αγίας Σοφίας Μονεμβασιάς, Μονών Χρυσοπηγής και Τσαγγαρόλων στα Χανιά Κρήτης, στο σπήλαιο Αποκάλυψης της Πάτμου.
1991 · βυζαντινά μνημεία των νησιών Πάτμου, Πάρου και Νάξου.
Αθανάσιος Χριστόπουλος – Ένας λησμονημένος ποιητής, του Σταμάτη Τσαρουχά
Παρουσίαση του ντοκυμαντέρ του Σταμάτη Τσαρουχά: «Αθανάσιος Χριστόπουλος, ένας λησμονημένος ποιητής», 42ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη, 14 Νοεμβρίου 2001.
Σε εκκλησίες Έψαλε σε χορωδίες (ευρωπαϊκής μουσικής) στον Ι.Ν. Αγ. Παντελεήμονα (ΦΙΞ) το 1947-1948 (δ/νση Τζανής Κορωναίος), στον Ι.Ν. Αγ. Παντελεήμονα Αχαρνών (δ/νση Αντώνης Μπελούσης), στον Ι.Ν. Αγ. Θωμά Ζωγράφου (δ/νση Γρηγόρης Κορωναίος), στον Ι.Ν. Αγ. Θεράποντα Ζωγράφου (δ/νση Σωκράτης Βενάρδος), στον Ι.Ν. Κοίμησης Θεοτόκου Παλ. Φαλήρου και Αγ. Ζώνης Κυψέλης (δ/νση Αντώνης Σαμαρτζής), στον Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου Καρύτση (2008, δ/νση Μίμης Μαλισιάνος), στον Ι.Ν. Αγ. Ιωάννη Γαργαρέττας Μακρυγιάννη (2009-, δ/νση Αντώνης Σαμαρτζής) και (από το 2012) στον Ι.Ν. Αγ. Διονυσίου επί της οδού Σκουφά (δ/νση Ηλίας Κοτσυφάκος).
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Ο Σωτήρης Δεληκατερίνης γεννήθηκε το 1908. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1936 με τον θίασο του Τζαβαλά Καρούσου. Συνέχισε με πολλούς θιάσους, όπως των Κοκκίνη – Μαυρέα, Αϊβαλιώτη – Φύριου καθώς και με το Εθνικό Θέατρο.
Έπαιξε σε έργα Σαίξπηρ, σε έργα πρόζας και μουσικού θεάτρου. Μετά το 1970 διέκοψε τις εμφανίσεις του.
Σωτήρης Δεληκατερίνης: Φιλμογραφία
Δύο κόσμοι (1949) [Στέφανος, φωτογράφος] Εκείνες που δεν πρέπει ν’ αγαπούν (1951) [πελάτης νυκτερινού κέντρου] Η ψεύτρα (1963) [μέλος διοικ. συμβουλίου] Ο φίλος μου ο Λευτεράκης (1963) [νοσοκόμος]
Ευχαριστούμε πολύ το greekactor.blogspot.com για τις πληροφορίες.
Ο Μάκης Δεμίρης γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα, σπούδασε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη και στο Ωδείο Αθηνών, και συνεργάστηκε με μεγάλες πρωταγωνίστριες, όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Ρένα Βλαχοπούλου.
Η καριέρα του ξεκίνησε στα 26 του, ενώ κανονικά ονομάζονταν Πρόδρομος Κουλούμπας.
Ο Μάκης Δεμίρης, ο Στάθης Ψάλτης και ο Παναγιώτης Σουπιάδης
Ο Μάκης Δεμίρης ήταν ηθοποιός, ο οποίος σε χρονικό διάστημα δύο δεκαετιών μέτρησε συμμετοχές σε 80 ταινίες.
Έπαιξε σε σπουδαίες ταινίες παλαιότερων δεκαετιών, ποτέ βέβαια δεν είχε πρώτο ρόλο, αλλά δεν του ταίριαζε κιόλας.
Από τις φυσιογνωμίες που όλοι θυμούνται και τις μετέπειτα δεκαετίες, όπως το ’80, κάνοντας τον καθηγητή Λεωνίδα Ζουμπά στο “Ρόδα Τσάντα και Κοπάνα 1-2”. Πόσες φορές δεν είχε πει εκείνο το “Τα καθίκια του κερατά”, αν και καθηγητής θρησκευτικών.
Πολύ σημαντικός ηθοποιός, έβγαζε γέλιο ακόμα και η όψη του, όντας ψηλός και αδύνατος και με ένα πρόσωπο που σε έκανε να τον συμπαθήσεις και να γελάσεις.
Μεγάλη επιτυχία θεωρήθηκε η συμμετοχή του στην ταινία, «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα». Σε αυτή υποδύθηκε τον καθηγητή των θρησκευτικών, ο οποίος δέχονταν συνεχώς πειράγματα από τους μαθητές του σχολείου.
Εκείνο το χρονικό διάστημα, διαγνώστηκε με καρκίνο του φάρυγγα. Ένας από τους ηθοποιούς που τον στήριξαν ψυχολογικά και οικονομικά, ήταν και ο Στάθης Ψάλτης.
Οι γιατροί του έδωσαν δεκαπέντε έτη ζωής. Ο Μάκης Δεμίρης συνέχισε να είναι ενεργός ηθοποιός για ακόμη δέκα χρόνια.
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 60 ετών στο σπίτι του στα Πατήσια, στις 14 Οκτωβρίου 1999 από ανακοπή καρδιάς.
Εργάστηκε ως υπεύθυνος του Τμήματος Δημοσίων Σχέσεων και Ιστορίας του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας. Από τη θέση αυτή πραγματοποίησε πολυάριθμες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, με θέματα από την ιστορία της Ελληνικής Αεροπορίας.
Μέλος του Σ.Ε.Η. και της Ένωσης Συνταξιούχων Ηθοποιών. Από το 1966 έως το 1976, έλαβε μέρος σε 27 παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου. Πέθανε στην Αθήνα στις 26 Ιουλίου 1996.
Νίκος Δενδρινός: Φιλμογραφία
Ο κλοιός (1987) [στρατηγός] Ο στόχος (1983) Υπόγεια διαδρομή (1983) Ελευθέριος Βενιζέλος 1910-1927 (1980) Ο ήλιος του θανάτου (1978) Παύλος Μελάς (1974) Οι εραστές του ονείρου (1974) Θέμα συνειδήσεως (1973) Οι γενναίοι πεθαίνουν δύο φορές (1973) [Ηλίας Κομνηνός] Αστερισμός της Παρθένου (1973) Η Ρένα είναι “οφ-σάιντ” (1972) Ο επαναστάτης ποπολάρος (1971) Υπερήφανοι αετοί (1971) Οι αμαρτωλοί (1971) Σ’ αγαπώ (1971) Η ζωή μου στα χέρια σου (1970) Εν ονόματι του νόμου (1970) Η ζούγκλα των πόλεων (1970) Υπολοχαγός Νατάσα (1970) ΟΧΙ (1969) Το μαύρο στάχυ (1968) Το χρήμα ήταν βρώμικο (1967) Είμαι αθώος (1960) Χαλιμά (1954)
Ευχαριστούμε πολύ το greekactor.blogspot.com για τις πληροφορίες.
Ο Ηλίας Δεστούνης γεννήθηκε στο Αργοστόλι το 1889.
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1920 με το “Θέατρο Ωδείου” και στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον θίασο Βεάκη-Νέζερ και αργότερα με το θίασο “Οι Νέοι”.
Υπήρξε βασικό μέλος του Εθνικού Θεάτρου με το οποίο συνεργάστηκε από το 1931 μέχρι το θάνατό του το 1948 ερμηνεύοντας πολλούς ρόλους (80), ιδίως κωμικούς στους οποίους διακρίθηκε.
Η καριέρα του όπως άρχισε με Σαίξπηρ (“Το ημέρωμα της στρίγγλας”), έτσι και τελείωσε, με τελευταία εμφάνισή του στον “Ριχάρδο Β'” το 1948.
Εκτός από την ηθοποιία είχε ασχοληθεί με την ζωγραφική αλλά και την ποίηση.
Πέθανε στην Αθήνα το 1948. Φιλμογραφία
Η προίκα της Αννούλας (1917)
Η τύχη της Μαρούλας (1919)
Δεσποινίς δικηγόρος (1933)
Μαρίνα (1947) [Καπετάν Πανάγος]
Ο Μανώλης Δεστούνης σε συνέντευξη που έδωσε σε εβδομαδιαίο περιοδικό μίλησε για την τωρινή οικονομική του κατάσταση αλλά και για τα λεφτά που έχει χάσει από τον εθισμό του στο τζόγο. Συγκεκριμένα είπε στο “Χάι”: «Είχα βγει με καλή σύνταξη. 1600 ευρώ. Αλλά τώρα 730.
Είχα εθιστεί στον τζόγο. Ήμουν 40-45 χρονών. Δεν είχα πάρει ούτε σπίτι. Ταξίδευα, χάλαγα, γλεντούσα. Πέρασα ωραία.
Ξέκοψα όπως και με το τσιγάρο.Μέχρι τα 30 κάπνιζα. Το άρχισα έξι ετών. Ήμασταν φτωχοί και πούλαγα τσιγάρα στην Ομόνοια και την πλατεία Κάνιγγος από έξι χρονών.
Πέντε παιδιά, το ένα από τ’ αδέλφια μου είχε πεθάνει και η μάνα μου χήρα. Τον πατέρα μου τον έχασα στα δύο μου στην Κατοχή. Τότε υπήρχαν οι κούτες με τα 100 τσιγάρα που τα πουλούσαμε χύμα. Είχε μισή δεκάρα το τσιγάρο. Παίρνανε ένα για εκείνους και βάζανε κι ένα στο στόμα μου».
Ο Μανώλης Δεστούνης είχε μιλήσει για τον γιο του και τη γυναίκα του Άννα Μαρία Βιδάλη.
«Έκανα τον πρώτο μου γάμο στα 60. «Έχω ένα γιο 20 χρονών, κι αυτό μου δίνει δύναμη».
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε και στον 20χρονο γιο του λέγοντας χαρακτηριστικά: «Με λέει γέρο, αλλά μετά μου λέει ότι αστειεύεται.
Ο γάμος έγινε το 1995, μια Τετάρτη, στους Ταξιάρχες στο πάρκο Εξαρχείων. Εκεί γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Κεφαλλονίτης στην καταγωγή, το έκτο παιδί της οικογένειας και γεννήθηκα στα Εξάρχεια. Τότε έπαιζα στο «Περοκέ» με την Βαγενά, τον Κηλαηδόνη, τον Χρυσομάλλη, την Μεντή, τον Σταμάτη Γαρδέλη.
Το έργο λεγόταν «Τα καλύτερα μας χρόνια» και το είχε γράψει ο Κηλαηδόνης. Χάσαμε την απογευματινή για να παντρευτώ και το βράδυ παίξαμε κανονικά. «Είναι Καθολική. «Εγινε λοιπόν ο καθολικός γάμος, μετά ο θρησκευτικός. Κάποια στιγμή τσακωθήκαμε και χωρίσαμε για λίγο. Πριν από έξι χρόνια την ξαναζήτησα σε γάμο», λέει στο περιοδικό Χάι.»
Το όνομα Γρηγόρης Δεκάκης δίνεται με μεγάλη επιφύλαξη. Κομπάρσος. Έκανε ”περάσματα” σε 148 ταινίες.
Γρηγόρης Δεκάκης: Φιλμογραφία
Έξω οι κλέφτες (1961)[γιατρός] Τα αδέλφια μου (1966)[πελάτης κέντρου] Οι στιγματισμένοι (1966)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ένας απένταρος λεφτάς (1967)[πελάτης ξενοδοχείου] Γαμπρός απ΄το Λονδίνο (1967)[πελάτης] Για την καρδιά της ωραίας Ελένης (1967)[καλεσμένος στο γάμο] Δημήτρη μου Δημήτρη μου(1967)[στο μουσικό θέατρο] Ο σατράπης (1967)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Καλώς ήλθε το δολάριο (1967)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Άδικη κατάρα (1967)[μέλος δικαστηρίου] Μίνι φούστα και καράτε (1967)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Αντίζηλοι (1967)[πελάτης κέντρου διασκέδασης και γιατρός] Καπετάν φάντης μπαστούνι (1968)[καλεσμένος] Γοργόνες και μάγκες (1968)[καλεσμένος] Ο τρελός τα΄χει 400 (1968)[γιατρός] Η λεωφόρος του μίσους (1968)[μέλος δικαστηρίου] Ο τυχεράκιας (1968)[στην εξαγορά δελτίου ΠΡΟ-ΠΟ και πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ο πεθερόπληκτος (1968)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Οι άντρες δεν λυγίζουν ποτέ (1968)[στην ομιλία Βόγλη και καλεσμένος] Ορκίζομαι είμαι αθώα (1968)[καλεσμένος] Ο Μικές παντρεύεται (1968)[καλεσμένος γάμου] Η ζωή ενός ανθρώπου (1968)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Θύελλα στο σπίτι των ανέμων (1968)[ένορκος] Μια κυρία στα μπουζούκια (1968) Ο αλύγιστος (1968)[πατέρας Κουράκου] Ο παλιάτσος (1968)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ο ψεύτης (1968)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Οι μνηστήρες της Πηνελόπης (1968)[πελάτης ξενοδοχείου] Ο πεθερόπληκτος (1968)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Επιστροφή της Μήδειας (1968)[με την Φόνσου και τον Μηλιάδη] Για μια τρύπια δραχμή (1968)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ο σατράπης (1968)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ζήσε για την αγάπη μας (1968)[καλεσμένος] Η ζηλιάρα (1968)[πελάτης εστιατορίου] Πολύ αργά για δάκρυα (1968)[στη χαρτοπαικτική λέσχη] Η αρχόντισσα κι ο αλήτης (1968)[καλεσμένος] Ο πιο καλός ο μαθητής (1968)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ένας μάγκας στα σαλόνια (1969)[μέλος δικαστηρίου] Ο άνθρωπος της καρπαζιάς (1969)[εξαπατηθείς οικοπεδούχος] Η αρχόντισσα της κουζίνας (1969)[επιτροπή για μαγείρισσα] Η λεωφόρος της προδοσίας(1969)[στρατιωτικός] Αλτ και σ΄έφαγα (1969)[καλεσμένος γάμου] Γυμνοί στο δρόμο (1969)[υπάλληλος κατάσχεσης] Η νεράιδα και το παληκάρι (1969)[μουσικός ορχήστρας] Ησαία μη χορεύεις (1969)[καλεσμένος] Θέλω πίσω το παιδί μου (1969)[ένορκος] Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (1969)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Η Σμυρνιά (1969)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ξύπνα κορόιδο (1969)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ο πρόσφυγας (1969)[πελάτης κέντρου διασκέδασης και ένορκος] Όχι (1969)[στη δεξίωση] Το…θύμα (1969)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Το ανθρωπάκι (1969)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Το στραβόξυλο (1969)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Η νεράιδα και το παλικάρι (1969)[μουσικός] Ένας άντρας με συνείδηση (1969)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Η οργή του αδικημένου (1969)[μέλος δικαστηρίου] Στον ίλιγγο της ζωής (1969)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Το αφεντικό μου ήταν κορόιδο (1969)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Όταν η πόλις πεθαίνει (1969)[γιατρός] Ο θαυματοποιός (1969)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Η ταξιτζού (1970)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ένα αστείο κορίτσι (1970)[θεατής τσίρκου] Γιακουμής μια ρωμέικη καρδιά (1970)[επιχειρηματίας] Να τα ναι το 13αρι να πεφτε σε μας (1970)[υπάλληλος ΠΡΟΠΟ] Ορατότης μηδέν (1970)[εργαζόμενος στον Ρίχτερ] Ο αχτύπητος χτυπήθηκε (1970)[καλεσμένος] Ακόμα μια φορά πριν ξεψυχήσω (1970)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Η βαρώνη και ο Προκόπης (1970)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Αγάπη για πάντα (1970)[στο κονσέρτο του Φέρτη] Εν ονόματι του νόμου (1970)[μέλος δικαστηρίου] Νατάσα (1970)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά (1970)[καλεσμένος] Ο ξεροκέφαλος (1970)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ένας χίπις με φιλότιμο (1970)[στο κέντρο διασκέδασης] Η ζούγκλα των πόλεων (1970)[μέσα στο αγανακτισμένο πλήθος] Μια τρελή τρελή σαραντάρα (1970)[Βαλιάκος] Ο απίθανος (1970)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ο μεγάλος ένοχος (1970)[μέλος δικαστηρίου] Στη μάχη της Κρήτης (1970)[στρατιωτικός] Η λιτανεία των ηρώων (1970)[πεθαμένος στο παγκάκι] Κρίμα στο μπόι σου (1970)[περαστικός στο αεροδρόμιο] Η θεία μου η χίπισσα (1970)[πελάτης ξενοδοχείου] Το παιδί της μαμάς (1970)[καλεσμένος στο γάμο] Οι γενναίοι του Βορρά (1970)[πρόσφυγας στο ποτάμι και στη δεξίωση] Το παιδί της μαμάς (1970)[καλεσμένος στο γάμο] Η λεωφόρος του μίσους (1971)[μέλος δικαστηρίου] Η κόρη του ήλιου (1971)[μέλος δικαστηρίου] Πίσω μου σ΄έχω σατανά (1971)[εργαζόμενος] Σ΄αγαπώ (1971)[καλεσμένος] Ζητείται επειγόντως γαμπρός (1971)[πελάτης κέντρου διασκέδασης και ακροατήριο δικαστηρίου] Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971) Αγάπησα μια πολυθρόνα (1971)[πελάτης κέντρου διασκέδασης και στον συμβολαιογράφο] Επαναστάτης ποπολάρος (1971)[ευγενής] Κάθε ναυάγιο και μια κόλαση (1971)[καλεσμένος γάμου] Ο φαφλατάς (1971) Αυτοί που ξέχασαν τον όρκο τους (1971)[γιατρός] Δώστε τα χέρια (1971)[στο δικαστήριο] Η κρεβατομουρμούρα (1971)[διερχόμενος στο ξενοδοχείο] Μαντώ Μαυρογένους (1971)[στο υπουργείο και αγωνιστής] Μαριχουάνα στοπ (1971)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ο Μανωλιός στην Ευρώπη (1971)[καλεσμένος] Υποβρύχιο Παπανικολής (1971)[στρατιωτικός] Διακοπές στο Βιετνάμ (1971)[δημοσιογράφος] Καταναλωτική κοινωνία (1971)[εργαζόμενος εφημερίδας] Θύμιος εναντίον Τσίτσιου (1971)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Θύμιος ο δαιμόνιος ντετέκτιβ (1971)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Αιχμάλωτοι του μίσους (1972)[εργαζόμενος στον Καρρά] Έρωτας και προδοσία (1972)[στρατιωτικός] Απ΄τα αλώνια στα σαλόνια (1972)[στη βραδιά κλασικής μουσικής] Η αμαρτία της ομορφιάς (1972)[επιτροπή καλλιστείων] Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη (1972)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα (1972)[πελάτης καζίνο] Η Αλίκη δικτάτωρ(1972)[μέλος δικαστηρίου] Με φόβο και πάθος (1972)[μέλος δικαστηρίου] Ο άγνωστος εκείνης της νύχτας (1972)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ο μάγκας με το τρίκυκλο (1972)[καλεσμένος] Πιο τρελός κι απ΄τους τρελούς (1972)[μέλος χορωδίας] Ερωτιάρης του γλυκού νερού (1972)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Αντάρτες των πόλεων (1972)[στο γερμανικό διοικητήριο] Όργια σε τιμή ευκαιρίας (1973)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Ο αισιόδοξος (1973)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Δικτάτωρ καλεί Θανάση (1973)[καλεσμένος] Ο φαντασμένος (1973)[πελάτης κέντρου διασκέδασης και στο ξενοδοχείο ”Μεγάλη Βρετανία”] Ένα ελεύθερο κορίτσι (1973)[στη χαροπαικτική λέσχη] Ζήτημα ζωή και θανάτου (1973)[επιβάτης αεροπλάνου] Θέμα συνειδήσεως (1973)[ακροατήριο υπουργού] Ο Αστερισμός της Παρθένου (1973)[Ηλίας Αναστασόπουλος] Τα χρόνια της οργής (1973)[στο μνημόσυνο] Ένας τρελός τρελός αεροπειρατής (1973)[επιβάτης αεροπλάνου] Έγκλημα στο Καβούρι (1974)[επιχειρηματίας] Παύλος Μελάς (1974)[στη δεξίωση] Ένας νομοταγής πολίτης (1974)[επιχειρηματίας] Η δίκη των δικαστών (1974)[ακροατήριο δικαστηρίου] Συνωμοσία στη Μεσόγειο (1975)[πελάτης ξενοδοχείου και στο αεροδρόμιο] Ο τρομοκράτης (1975)[στη σύσκεψη με τον Λιονάκη] Τα χρώματα της ίριδας (1975)[αστυνομικός] Η βάσεις και η Βασούλα (1975)[στη συνέντευξη Βράινα] Γυναίκες που ζητούσαν τον έρωτα (1975)[μαχαιρωμένος]ΤΣΟΝΤΑ Το αγκίστρι (1976) Γυμνό φωτομοντέλο (1978) Τζακ ο καβαλάρης (1979)[στο καζίνο] Ο φαλακρός μαθητής (1979)[συγγενής Βέγγου στο γάμο] Ο παλαβός κόσμος του Θανάση(1979) [γιατρός] Ο Κώτσος έξω από το ΝΑΤΟ (1980)[στη συγκέντρωση με τον Παπαχρήστο] Γεύση από Ελλάδα (1980)[στη πισίνα] Κορόιδο Ρωμιέ (1981)[πελάτης κέντρου διασκέδασης] Πάμε για…καφέ; (1981)[παίζει χαρτιά]
Σειρές που έχει παίξει Ισιδώρα (1973) ΕΙΡΤ Σκοτεινές δυνάμεις (1976) ΕΡΤ Λεμονόδασος (1978) ΕΡΤ Ρόκος Χοιδάς (1982) ΕΡΤ
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Η Κλαίρη Δεληγιάννη γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή Πέλου Κατσέλη, στη Σχολή Χορού Αλίκης Παπαρρίζου και Φωνητική.
Πρωτοεμφανίστηκε στο “Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο”. Συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους και το 1964 μεταπήδησε στο μουσικό θέατρο του Εθνικού Κήπου και κατόπιν στο “Βέμπο”.
Κλαίρη Δεληγιάννη: Φιλμογραφία
Το φιντανάκι (1955) [Αθηνά] Η αρπαγή της Περσεφόνης (1956) [Φρόσω] Ο πειρασμός (1957)[Αμαλία] Ο Γιάννος κι η Παγώνα (1959) [Κρουστάλλω] Δυο χιλιάδες ναύτες και ένα κορίτσι (1960) Οι αετονύχηδες / Μη βαράτε όλοι μαζί (1962) [Αννούλα] 7 μέρες ψέματα (1963) Σκάνδαλα στο νησί του έρωτα (1963) [Λουκία Μαγκάλας] Τρελλοί πολυτελείας (1963) Οι προικοθήρες (1964) [Τζούλια] Παιδί μου δεν αμάρτησα (1964) Ο ανήφορος (1964) [Κατερίνα] Η ζωή μου ανήκει σε σένα (1965) Άγιος Νεκτάριος ο προστάτης των φτωχών (1969)[Ελένη]
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Η Βεατρίκη Δεληγιάννη ήταν ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου για τριάντα χρόνια (1951-1981). Από τα βασικά και μόνιμα στελέχη του Εθνικού Θεάτρου από το 1951 που πρωτοεμφανίστηκε. Αδέρφια της ήταν οι επίσης ηθοποιοί του Εθνικού Θεάτρου Βέρα Δεληγιάννη και Αλέκος Δεληγιάννης
Μέχρι το 1981 πήρε μέρος σε 49 παραστάσεις με έργα κλασσικά, σύγχρονου ρεπερτορίου, αρχαίας τραγωδίας και κωμωδίας, στη σκηνή του Εθνικού και στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου.
Η οικογένειά της ήρθαν στην Αθήνα πρόσφυγες από την Σμύρνη.
Η ίδια παντρεύτηκε τον πολυβραβευμένο σκηνοθέτη Ντίνο Δημόπουλο με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον διακεκριμένο συγγραφέα, παραγωγό και παρουσιαστή παιδικών εκπομπών της τηλεόρασης Χρήστο Δημόπουλο.
H Κυβέλη Θεοχάρη γεννήθηκε το 1924 και είναι Ελληνίδα ηθοποιός, κόρη της πρωταγωνίστριας Μιράντας Μυράτ και του Σπύρου Θεοχάρη, εγγονή της Κυβέλης και του Μήτσου Μυράτ και...
Στα τέλη του 1944 τα Δεκεμβριανά είχαν ήδη ξεσπάσει στην Αθήνα. Οι συγκρούσεις των ανταρτών με τους Βρετανούς και τις κυβερνητικές δυνάμεις ήταν καθημερινές...
