Ο Τάκης Σπυριδάκης γεννήθηκε στην Αίγινα στις 04 Φεβρουαρίου 1958 και μεγάλωσε στον Πειραιά, όπου πήγε και σχολείο. Εργάστηκε από μικρός σε διάφορες δουλειές ενώ παράλληλα πήγαινε σε νυχτερινό γυμνάσιο.Αγαπημένο του χόμπι να παίζει φλιπεράκια έξω από τη Νομική Αθηνών.

Το κοινό μας μάλιστα ενδιαφέρον μας είχε δώσει και τη δυνατότητα μιας γνωριμίας ανακαλύπτοντας πόσο σεμνός και σωστός άνθρωπος ήταν. Παρακολουθούσε συχνά κινηματογραφικές ταινίες, χωρίς όμως να έχει εξαρχής προσανατολιστεί προς το επάγγελμα του ηθοποιού. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, την οποία εγκατέλειψε λίγο πριν το τέλος.

Ο Τάκης Σπυριδάκης είχε συμμετάσχει σε 13 ταινίες ενώ το σκηνοθετικό του ντεμπούτο πραγματοποίησε το 1994 με την ταινία “Ο Κήπος του Θεού”, της οποίας έγραψε και το σενάριο. Η ταινία τιμήθηκε με 7 κρατικά βραβεία ποιότητας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ο Τάκης Σπυριδάκης εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη ερμηνεύοντας έναν από τους πρωταγωνιστές της ταινίας “Γλυκιά Συμμορία”, σε σκηνοθεσία του Νίκου Νικολαΐδη (1983). Για την ερμηνεία του εκείνη απέσπασε το ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τον ίδιο χρόνο.

Αξιοσημείωτη ήταν και η δεύτερη συμμετοχή του, στη “Λούφα και Παραλλαγή” του Νίκου Περάκη (1984). Ακολούθησαν η “Πρωινή Περίπολος” (Νίκος Νικολαΐδης, 1986), “Προστάτης Οικογένειας” (Νίκος Περάκης, 1997), “Αυτή η Νύχτα Μένει” (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 1999), “Μαύρο Γάλα” (Νίκος Τριανταφυλλίδης, 1999), “Κανείς δεν χάνει σε Όλα” (Διονύσης Γρηγοράτος, 2000), “Φτηνά Τσιγάρα” (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2000), “Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου” (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 2002), “Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο” (Νίκος Περάκης, 2005), “Ισοβίτες” (Θόδωρος Μαραγκός, 2008) και “4 Μαύρα Κοστούμια” (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2009).

Το 1989 ο Τάκης Σπυριδάκης έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους “Βέρα Κρουζ”, που απέσπασε το 1ο βραβείο καλύτερης ταινίας στο αντίστοιχο Φεστιβάλ, τιμήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και βραβεύτηκε από το Εθνικό Κέντρο Ταινιών της Γαλλίας, το 1990. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια πρωταγωνιστούσε στο θέατρο, στο έργο του Γιάννη Τσίρου “Άγριος Σπόρος”, στο θέατρο Επί Κολωνώ, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη. Συμμετείχε, επίσης, σε διαφημίσεις για εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, στην οποία υποδυόταν τον πρόεδρο μιας ποδοσφαιρικής ομάδας.

Ο Τάκης Σπυριδάκης έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό μέσα από τις διαφημίσεις γνωστής εταιρίας τηλεφωνίας. Ως πρόεδρος ομάδας έπαιζε τη δική του μπάλα με τους παράγοντες και έφερε τη μεγάλη μεταγραφή τον «Πίου», κάνοντας πολλούς να λένε τις ατάκες του. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης έκανε δύο γάμους. Ο πρώτος έγινε όταν ήταν περίπου 20 χρονών και διήρκεσε μόλις έξι μήνες, ενώ ο δεύτερος κράτησε 20 χρόνια, από τον οποίο το ζευγάρι απέκτησε δυο κόρες.

Το 2016, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει, ο Τάκης Σπυριδάκης, είχε εκμυστηρευτεί τις πιο δύσκολες περιόδους τις ζωής του, αλλά και τα πράγματα για τα οποία είχε μετανιώσει.

«Νομίζω ότι δυσκολεύτηκα πάρα πολύ και για να το θυμάμαι ακόμα σημαίνει ότι ήταν πάρα πολύ έντονο, το ’78 που πήγα στρατιώτης ήταν πολύς ο καιρός και νομίζω ότι ήταν μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής μου, γιατί πάνω στα καλύτερα σου χρόνια είσαι αγκαλιά με το τίποτα.

Η απώλεια της αδελφής μου που ήταν μάλιστα και πρόσφατη ήταν ένα μεγάλο γεγονός για εμένα, έφυγε από την ζωή την Πρωτοχρονιά. Το περιμέναμε, αλλά όσο αναμενόμενο και να είναι, όταν συμβαίνει, συμβαίνει. Μου κόστισε πολύ», είχε αναφέρει, ο Τάκης Σπυριδάκης για τον χαμό της αδελφής του.

Ο Τάκης Σπυριδάκης απεβίωσε στις 13 Σεπτεμβρίου του 2019 σε ηλικία 61 ετών από καρκίνο. Ο ηθοποιός έλεγε για τον επικείμενο θάνατό του: «Συνήθως τον τελευταίο καφέ τον πίνουν άλλοι για σένα κι εσύ ή είσαι εκεί γιατί είσαι αόρατος ή γιατί δεν καταλαβαίνεις τίποτε. Κανείς δεν ξέρει και δεν θα μάθει ποτέ τι συμβαίνει αυτή την στιγμή.

Αλλά ο τελευταίος καφές θα ήθελα να είναι όπως άρχισε, με μια πρόταση σε κάποια κοπέλα που πια μεγάλωσε από το χρόνο, απελευθερωμένος από τις ερωτικές επιθυμίες και θα συνοψιζόταν σε έξι λέξεις: «Θα θέλατε να πιείτε έναν καφέ μαζί μου;».

Ο Τάκης Σπυριδάκης είχε μιλήσει και για τη μάχη που έδινε με τον καρκίνο έχοντας εξομολογηθεί πως χάρη στην επιμονή της πρώην συζύγου του είχε πάει στον γιατρό ο οποίος του είχε πει ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει.

«Είχα κάποια συμπτώματα με την έννοια του ότι δεν μπορούσα να φάω καλά. Πίστευα ότι ήταν ένα σύμπτωμα από τη δουλειά μας, το άγχος μας, αλλά τι άγχος. Έκανα μια δουλειά στο θέατρο που πήγαινε εξαιρετικά καλά και πάει ακόμα. Δεν πήγα στον γιατρό», είχε πει.

«Με την επιμονή της πρώην συζύγου μου, που διατηρούμε μια εξαιρετική σχέση, πήγα σε ένα γιατρό που μου ανακοίνωσε ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει. Του είπα ότι είμαι μεγάλος άνθρωπος και θα ήθελα να μην μιλάμε περιφραστικά, να μην μιλάμε με μισόλογα και να μου πει ότι είναι για να ξέρω κι εγώ τι να κάνω και να πάρω τις αποφάσεις μου.

Πήρα τη γυναίκα μου και πήγαμε σε ένα μπαράκι, χτύπησα τέσσερα ουίσκι απανωτά, κάπνισα κι ένα πακέτο τσιγάρα και είπα από μέσα μου μερικά πράγματα, δεν τα εξομολογήθηκα σε κανέναν. Όταν πήγα σπίτι, ζήτησα απλώς να δω τα παιδιά μου, να κάνουμε μια κουβέντα για να μην τους έρθει απότομα. 52 μέρες μέσα στο νοσοκομείο, τα είδα όλα», είχε προσθέσει.

Τάκης Σπυριδάκης: Φιλμογραφία

Γράφει η Έπη Τρίμη

Ο Αλέξης Σμόνος, γεννήθηκε στη Γουριά Μεσολογγίου το 1931. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Κωστή Μιχαηλίδη. Επίσης, ήταν απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών (φιλόλογος). Πολύ σημαντική ήταν η θεατρική του καριέρα, ως τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Πέθανε το 1988.

Αλέξης Σμόνος: Φιλμογραφία

Να ζη κανείς ή να μη ζη; (1966)
Ό,τι λάμπει είναι χρυσός (1966)
Παλικαράκια της παντρειάς (1963)
Η νύφη τό σκασε… (1962)
Του Κουτρούλη ο γάμος (1962) [Αρμάνδος Σολεμίος]

Ο Απόστολος Σουγκλάκος γεννήθηκε το 1950 στον Πειραιά και ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας. Το σχολείο ήταν για εκείνον αναγκαίο κακό και δεν ήταν καθόλου καλός μαθητής. Γι’ αυτό και το παράτησε και ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, όπου και εκεί δεν βρήκε αμέσως τον προσανατολισμό του.

Ξεκίνησε σε ηλικία 9 ετών με το ποδόσφαιρο παίζοντας στον Άρη Πειραιώς και τον Εθνικό Πειραιώς, στη θέση του τερματοφύλακα, αλλά σύντομα διαπίστωσε ότι δεν του άρεσε το συγκεκριμένο άθλημα και το εγκατέλειψε.

Στη συνέχεια οΑπόστολος Σουγκλάκος ασχολήθηκε για μικρό χρονικό διάστημα με την πυγμαχία και τη σφαιροβολία, αλλά ούτε εκεί παρέμεινε. Μέχρι που είδε στη γειτονιά του στα Ταμπούρια κάποιους αγώνες πάλης και ενθουσιάστηκε: «Χώθηκα μέσα στο τσάμπα, και είδα τότε τον Καρυστινό κι όλους αυτούς οι οποίοι έμελλε μετά να είναι αντίπαλοί μου.

Στο πρόσωπο αυτών, είδα τον Σουγκλάκο Ότι γουστάρω να γίνω παλαιστής. Πήγα ρώτησα πού γράφεσαι, πήγα στο Καραϊσκάκη μετά και γράφτηκα στον Ολυμπιακό, στην Ελληνορωμαϊκή και μετά με πήρε ο αείμνηστος ο Καρπόζηλος, μια μεγάλη δόξα της εποχής και μ’ έβαλε στο χώρο του κατς. Ήταν πολλοί παλαιστές, μεγάλες φίρμες, εγώ όμως ήμουν πιτσιρικάς. Αλλά την άρπαξα την πάλη αμέσως»….

Ο Απόστολος Σουγκλάκος πήρε μέρος σε αμέτρητους αγώνες και λόγω της πάλης, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο.

Ο ίδιος είχε αναφέρει πως μια φορά κινδύνεψε η ζωή του στη Νιγηρία, όταν αγωνιζόταν με τον Μάικ Πάουερ. «Αυτός στη Νιγηρία ήτανε Θεός. Παλεύαμε και κατάλαβα ότι αν δεν καθόμουνα να χάσω… Την ώρα που τον κοπάναγα, μου βάλαν ένα όπλο στο κεφάλι. Ήταν ένας αγώνας δύσκολος, με την έννοια ότι ήμουν έφηβος και είχα την αγωνία αν θα κατέβω από το ρινγκ και δεν με καθαρίσουνε. Ώσπου τελικά, αναγκάστηκα και έχασα. Ήταν αγώνας με πολύ σασπένς».

ΟΑπόστολος Σουγκλάκος υπήρξε ο βασικός εμψυχωτής του Φεστιβάλ Cult Ελληνικού Κινηματογράφου στον συναυλιακό χώρο Gagarin 205. «Η μοναδική φορά που στενοχώρησε ως άνθρωπος, είναι τώρα με τον θάνατό του», δήλωσε ο σκηνοθέτης Νίκος Τριανταφυλλίδης για την απώλεια του 57χρονου παλαιστή-ηθοποιού Απόστολου Σουγκλάκου που επί τρεις δεκαετίες στάθηκε από τις αγαπημένες και καλτ μορφές του ελληνικού θεάματος.

Παράλληλα με την καριέρα στην πάλη, οΑπόστολος Σουγκλάκος ξεκίνησε και την πορεία του σε έναν άλλο χώρο που τον γοήτευε εξίσου. Τον κινηματογράφο.

Όπως στην πάλη, έτσι και με τον κινηματογράφο, όλα ξεκίνησαν από τη γειτονιά του, όπου έτυχε να βρεθεί στα γυρίσματα μιας ιταλικής ταινίας. Λόγω του ιδιαίτερου παρουσιαστικού του, τράβηξε την προσοχή του σκηνοθέτη, ο οποίος του ζήτησε να κάνει τον κομπάρσο σε μια σκηνή βομβαρδισμού.

Αυτή η πρώτη επαφή ήταν αρκετή για να μαγευτεί από το σινεμά και να αποφασίσει να ασχοληθεί σοβαράΑρχικά γράφτηκε σε ένα σωματείο κομπάρσων, μέσω του οποίου, του δόθηκε η ευκαιρία να εμφανιστεί, έστω και χωρίς να μιλάει, σε μεγάλες παραγωγές με διάσημους πρωταγωνιστές όπως ο Βασίλης Αυλωνίτης, ο Θανάσης Βέγγος και η Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Η συμμετοχή του σε ταινίες ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και έφτασε, τη δεκαετία του ’80 να γίνει ακόμα και πρωταγωνιστής σε βιντεοταινίες. «Τα Καθάρματα» (1985) και « Το ρεμάλι της Αθήνας» (1986) είναι οι πιο γνωστές ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε.

Παρόλο που συχνά ενσάρκωνε τον κακό ή τον σκληρό, οΑπόστολος Σουγκλάκος ήταν μια πολύ συμπαθής φυσιογνωμία στο κοινό.

«Ήταν ένα αυτοδημιούργητο λαϊκό παιδί με χρυσή καρδιά που ποτέ δεν ξεστόμισε κακία για κανέναν και είχε μεγάλο πάθος για την πάλη και τον κινηματογράφο», ανέφερε ο Νίκος Τριανταφυλλίδης για τον Σουγκλάκο.

Είχε εμφανιστεί σε δύο ταινίες του («Ράδιο Μόσχα», «Μαύρο γάλα») και ετοιμαζόταν να παίξει στην τρίτη που ετοιμάζει ο σκηνοθέτης με τίτλο «Αισθηματίες» (όπου θα ερμήνευε έναν από τους… αισθηματίες του τίτλου)!

Ως γνωστόν ο Απόστολος Σουγκλάκος ήταν ηγετική μορφή του «Καλτ φεστιβάλ» που οργανώνει επί τέσσερα χρόνια ο Νίκος Τριανταφυλλίδης.

Τελευταία κινηματογραφική εμφάνισή του ήταν στην ψηφιακή ταινία «Η επιστροφή των καθαρμάτων» του Φωκίωνα Μπόγρη.

Στην κινηματογραφική ταινία “1922” οΑπόστολος Σουγκλάκος αναγράφεται ως Ανδρέας Σουγκλάκος ενώ στην κινηματογραφική ταινία “Ερωτικός Παροξυσμός” αναγράφεται ως Απόστολος Σουβλάκος.

Από τον Απόστολο Σουγκλάκο δεν ξέφυγε ούτε το τραγούδι. Κυκλοφόρησε δύο δίσκους. «Τα Ραπίσματα» και την «Ευλυγισία».

Τον Αύγουστο του 2006 οΑπόστολος Σουγκλάκος υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο στη Ρόδο, όπου βρισκόταν για επαγγελματικούς λόγους και το διάστημα αυτό ήταν σε κώμα στο νοσοκομείο.

Ο Απόστολος Σουγκλάκος έφυγε από τη ζωή έπειτα από δύο εβδομάδες, στις 5 Σεπτεμβρίου του 2006, σε ηλικία 56 ετών.

Κηδεύτηκε στο Γ΄Νεκροταφείο.

Το Απρίλιο του 2021 σε ηλικία 33 ετών, έφυγε από τη ζωή ο γιος του ηθοποιού Απόστολου Σουγκλάκου, Χρήστος, ο οποίος νοσηλευόταν με κορωνοϊό στον Ευαγγελισμό.

Ο Χρήστος Σουγκλάκος ήταν το ένα από τα τρία παιδιά του αείμνηστου εμβληματικού παλαιστή και ηθοποιού Απόστολου Σουγκλάκου.

Απόστολος Σουγκλάκος: Φιλμογραφία

Ο Γιώργος Σίσκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940. Τελείωσε το Αθηναϊκό Κολέγιο Ηλιουπόλεως και αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν.

Ξεκίνησε τη θεατρική του καριέρα τον χειμώνα του 1970, στο Πειραματικό Θέατρο της Μαριέττας Ριάλδη, με το έργο του Αχιλλέα Τσουράκη ¨Εγώ και ο εαυτός μου¨ και το ίδιο καλοκαίρι έλαβρ μέρος στους ¨Όρνιθες¨ του Αριστοφάνη του Θεάτρου Τέχνης, σε διδασκαλία του Κάρολου Κουν.

Στην 30χρονη θητεία του στο Θέατρο ο Γιώργος Σίσκος συνεργάστηκε με τους θιάσους «Καρέζη – Καζάκου», «Μυράτ – Ζουμπουλάκη», «Αναλυτή – Ρηγόπουλου», «Βουτσά – Κοντού», Ζωής Λάσκαρη κ.λπ.

Ο Γιώργος Σίσκος διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Σερρών (1995-2002/2005-2007), του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καβάλας – Φεστιβάλ Φιλλίπων – Θάσου και του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κέρκυρας (2004-2006).

Πήρε μέρος σε πλήθος παραστάσεων, με έργα των παρακάτων συγγραφέων:Αισχύλος – Σοφοκλής – Ευριπίδης – Αριστοφάνης – Μπρεχτ – Πάμπλο – Νερούντα – Πιραντέλο – Φελισιέ Μαρσώ – Σώμερσετ Μωμ – Γιώργου Ρούσσου – Σακελάριου – Ψάθα και άλλων.

Έδωσε παραστάσεις, συμμετέχοντας στο θιασαρχικό σχήμα στα Θέατρα Ακάδημος, Αναλυτή, Αθηνών, Λουζιτάνια, Φλωρίντα, Μουσούρη, Μετροπόλιταν, Μινώα, Όρβο κλπ. και περιόδευσε με μεγάλους και προσωπικούς θιάσους σε όλη την Ελλάδα.

Γιώργος Σίσκος:Φιλμογραφία

Ευχαριστούμε θερμά το  greekactor.blogspot.gr  για τις πληροφορίες.