Η Αλέκα Παΐζη ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1919 (η μητέρα της είχε καταγωγή από τα Σφακιά) και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Η οικογένειά της είχε οικονομική άνεση, καθώς ο πατέρας της ήταν καπνοβιομήχανος, ο οποίος βίωσε δύσκολες στιγμές όταν έχασε την επιχείρησή του.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1941, ερμηνεύοντας τη Σουζάνα στη «Βεντάλια» του Κάρλο Γκολντόνι, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.
Κατά την περίοδο του Εμφυλίου, συμμετείχε στην ομάδα των “Ενωμένων Καλλιτεχνών”. Το 1946, συγκρότησε θίασο με το Δήμο Σταρένιο και τον Τίτο Βανδή, τον πρώτο της σύζυγο.
Συνεργάστηκε με το θίασο του Κ. Μουσούρη, της Κατερίνας, της Έλσας Βεργή και άλλων. Από το 1963 ως το 1966, ερμήνευσε διάφορους ρόλους σε έργα από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
Η Αλέκα Παΐζη υπήρξε παράλληλα αγωνίστρια της Αριστεράς: συμμετείχε στην Ελληνική Αντίσταση κατά την Κατοχή, μέσα από το ΕΑΜ, πέρασε από τη Μακρόνησο, το Τρίκερι, ενώ συνελήφθη αρκετές φορές.
Μετά την κήρυξη της δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967, έφυγε στο εξωτερικό. Επιστρέφοντας μετά τη Μεταπολίτευση στην Ελλάδα, συνεργάστηκε με το Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά, με το Μάνο Κατράκη, με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν κ.α.
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1957, στην ταινία «Μπαρμπα-Γιάννης, ο κανατάς». Έπαιξε επίσης στις ταινίες «Ο Μιμίκος και η Μαίρη» του Γρηγόριου Ξενόπουλου, «Το παιδί του δρόμου» του Τ. Αλιφέρη, «Συνοικία το όνειρο» του Α. Αλεξανδράκη κ.α.
Στο εξωτερικό, εργάστηκε στον ιταλικό κινηματογράφο. Εμφανίστηκε και στην τηλεόραση, με πιο διάσημο το ρόλο της Χρυσοστόμης στους «Πανθέους» του Τάσου Αθανασιάδη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη.
Στις 28 Νοεμβρίου 1994, σε εκδήλωση του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου, της απονεμήθηκε για τη συνολική της προσφορά το έπαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη.
Το 2008, συμμετείχε στην έκθεση και στο αντίστοιχο φωτογραφικό λεύκωμα γυμνών πορτρέτων με τίτλο “Λευκό βιβλίο” του φωτογράφου Τάκου Διαμαντόπουλου..
Πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 2009, έπειτα από πολύμηνη περιπέτεια που είχε με την υγεία της, περίπου ένα μήνα πριν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», σκηνική μεταφορά του ποιήματος του Γιάννη Ρίτσου, έχοντας υπηρετήσει το θέατρο για περισσότερο από 60 χρόνια. Κηδεύτηκε στο Β’ Νεκροταφείο.
Φιλμογραφία
Γλυκιά μνήμη (2005) [Καίτη]
Ήσυχες μέρες του Αυγούστου (1991) [Αλέκα]
Γάμος στο Περιθώριο (1989) [Φωτεινή Γαζιάδου]
Ρόζα (1982)
Μελόδραμα (1980)
Ταξίδι του μέλιτος (1979)
Πολιορκία (1963)
Συνοικία το “όνειρο” (1961)
Πόθοι στα στάχια (1960) [Μαρία]
Ερωτικές ιστορίες (1959)
Ο Μιμίκος και η Μαίρη (1958) [Βέμπερ]
Μπαρμπα Γιάννης ο Κανατάς (1957) [Θηρεσία Βενέτη]
Το κορίτσι της φτωχογειτονιάς (1957)
Το παιδί του δρόμου (1957)
Ο Στηβ (Ευστάθιος) Ντούζος είναι Έλληνας ηθοποιός, γιος του Αντρέα Ντούζου και αδερφός της Τέτας Ντούζου, επίσης ηθοποιών. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25 Φεβρουαρίου1959.
Έχοντας ζήσει με την οικογένειά του αρκετά χρόνια στην Αμερική, εργαζόμενος ως ζαχαροπλάστης, επέστρεψε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής, κυρίως στο νεανικό κοινό της εποχής, με τη συμμετοχή του σε δεκάδες ταινίες (κινηματογραφικές και βίντεο). Κατά τη δεκαετία του ’90 αποσύρθηκε από τα καλλιτεχνικά δρώμενα και επιστρέφει τον χειμώνα του 2010 στην ταινία Ρόδα, τσάντα και κοπάνα Νο 4.
Ενδεικτική φιλμογραφία
Η Τέτα Ντούζου —πραγματικό όνομα Παναγιώτα Ντούζου— είναι Ελληνίδα ηθοποιός, γεννημένη στην Αθήνα στις 7 Ιουνίου του 1964. Καταγόμενη από καλλιτεχνική οικογένεια (ο πατέρας της, Ανδρέας, και ο αδελφός της, Στηβ, ήταν ηθοποιοί και η μητέρα της, Αναστασία, συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής), μεγάλωσε στον Καναδά και την Αμερική μετά το 1967, επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1980 .
Έκανε το ντεμπούτο της στη βιντεοταινία «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα» (1982), η οποία σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Ακολουθούν δεκάδες ταινίες (κινηματογραφικές και βιντεοταινίες) όπου πρωταγωνιστεί συνήθως ως “το κορίτσι με το πλατύ χαμόγελο”, συνεργαζόμενη με καταξιωμένα ονόματα όπως οι Μίμης Φωτόπουλος, Νίκος Ρίζος, Μάρω Κοντού, Στάθης Ψάλτης. Παράλληλα, σπούδασε ψυχολογία, στόχος της ήταν κάποια στιγμή να εργαστεί με παιδιά.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 γνώρισε μέσω κοινής παρέας τον βιομήχανο Γιάννη Γεωργιάδη, τον ερωτεύτηκε και παντρεύτηκαν, αποκτώντας δύο κόρες. Η Τέτα απέσυρε σταδιακά την παρουσία της από τη σκηνή, απορρίπτοντας επαγγελματικές προτάσεις ώστε να αφοσιωθεί στην οικογένειά της. Μάλιστα, σήμερα ζει στη Φιλοθέη, επιλέγοντας μια απλή και ήρεμη ζωή — χωρίς κοινωνικές εμφανίσεις — μαζί με τις κόρες της.
Επιπλέον, έχει ασχοληθεί περιστασιακά με άλλους τομείς: υπήρξε ιδιοκτήτρια μπουτίκ στην οδό Πατησίων, άνοιξε ένα nail spa και συνεργάζεται με μεσιτικό γραφείο όταν οι υποχρεώσεις το επιτρέπουν.
Ο Γιάννης Ντουνιάς γεννήθηκε στην Κοκκινιά στις 17 Οκτωβρίου του 1943. Ξεκίνησε την καριέρα του με το τραγούδι “ΕΜΠΑΙΝΕ ΓΙΩΡΓΟ ΕΜΠΑΙΝΕ” που ήταν ο πρώτος του δίσκος και η πρώτη μεγάλη του επιτυχία.
Στη συνέχεια ακολούθησαν κι άλλες επιτυχίες όπως : “ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΛΑ ΒΑΡΥ” ( που έδωσε τον τίτλο στην ομώνυμη επιθεώρηση στο θέατρο “ΠΑΡΚ” όπου και τραγουδούσε το τραγούδι αυτό.) “Ο ΤΑΡΖΑΝ” “ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΟΥ” “ΝΥΧΤΑ ΟΝΕΙΡΟΜΑΝΑ” “ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ” “ΝΑ ΣΕ ΖΗΛΕΥΟΥΝ ΠΙΟ ΚΑΛΑ” “ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΜΕ ΕΝΑ ΜΩΡΟ” κι άλλες πολλές .
Σε στίχους των: Πυθαγόρα, Μ. Μπιζάνη, Β. Παπαδόπουλου, Σ. Γιατρά, Β. Ξανθοπούλου, Ε. Θαλασσινού, Γ. Λευκαδίτη και πολλών άλλων. Έχει τραγουδήσει σε πολλές ταινίες.
Μας έχει δείξει όμως και το υποκριτικό του ταλέντο (ως πρωταγωνιστής) μαζί με τη Δούκισσα στην ταινία που είχε τον τίτλο “ΠΟΥ ΠΑΣ ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ”. Έχει εμφανιστεί στα καλύτερα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και στις πιο πολλές πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Την άνοιξη του 2006 επανήλθε δισκογραφικά με ένα C.D με δώδεκα γνήσια λαїκά τραγούδια σε στίχους και μουσική του Βαγγέλη Κορακάκη με τον τίτλο “ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΜΑΤΑ” που κυκλοφόρησε από την δισκογραφική εταιρία “ΔΙΚΤΥΟ”.
Ακολούθησε ένα CD με τίτλο “ΠΑΝΤΑ ΛΑΪΚΑ” που κυκλοφόρησε από την “GENERAL” με 20 τραγούδια που είχε τραγουδήσει ο Στέλιος Καζαντζίδης στον οποίο ο Γιάννης Ντουνιάς πάντα είχε μεγάλη αδυναμία.
Η πιο πρόσφατη δισκογραφική του δουλειά είναι ένα CD με 13 λαϊκά τραγούδια με τίτλο ¨Ο ΣΕΒΝΤΑΣ¨ που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2010 και που υπογράφουν οι δημιουργοί: Πάρις Μήτσου, Β.Παπαδόπουλος, Άκος Δασκαλόπουλος και Βέτα Ξανθοπούλου, για τους στίχους και οι Θανάσης Βασιλάς, Μανώλης Καραντίνης Δημήτρης Παπαδόπουλος, Παντελής Αμπαζής, Βασίλης Κορακάκης και ο Βαγγέλης Κορακάκης για την μουσική.
Ο Νίκος Ξανθόπουλος ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους έλληνες ηθοποιούς. Το «Παιδί του Λαού», όπως αποκαλείται, πρωταγωνίστησε σε ταινίες μελό τη δεκαετία του ’60, ενώ είχε και μία αξιοσημείωτη διαδρομή στο λαϊκό τραγούδι.
Ο Νίκος Ξανθόπουλος γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1934 στη Νέα Ιωνία, την προσφυγική γειτονιά της Αθήνας. Παιδί ποντίων προσφύγων μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια. Ο πατέρας του ήταν κατά περίσταση τσαγκάρης και ψαράς, ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής φυλακίστηκε για τη αντιστασιακή του δράση. Μεγάλωσε με τη μητέρα του, καθώς ο πατέρας του είχε τη συνήθεια να «εξαφανίζεται» για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
«Μια μέρα πήγε να φέρει κρασί κι έκανε 6 μήνες να γυρίσει» γράφει στην αυτοβιογραφία του που κυκλοφόρησε το 2005 με τίτλο «Όσα Θυμάμαι και Όσα Αγάπησα». Στα εφηβικά του χρόνια υπήρξε αθλητής της ΑΕΚ, της οποίας παραμένει πιστός οπαδός μέχρι σήμερα.
Μαρινέλλα, Νίκος Ξανθόπουλος και Γιάννης Πουλόπουλος σε νυχτερινή έξοδο στα τέλη της δεκαετίας του 60.
Μεγαλώνοντας αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο, έχοντας ως ίνδαλμά του τον Μάνο Κατράκη. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου κι έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1957 στο θίασο της Κατερίνας με την κομεντί του Μ. Αντρέ «Βιργινία». Από το 1957 έως τα μέσα της δεκαετίας του ’60, εκτός από τον θίασο της Κατερίνας, που υπήρξε μεγάλη δασκάλα γι’ αυτόν, έπαιξε τον Ορέστη στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Ροντήρη, συνεργάστηκε με τον θίασο του Μάνου Κατράκη στο «Τραγούδι του νεκρού αδελφού» του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ έπαιξε για λίγο στο μουσικό θέατρο.
Το 1958 πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο στην κωμωδία του Φίλιππα Φυλακτού «Το Εισπρακτοράκι». Στην αρχή έπαιξε ρόλους κακού, σκληρού και γενικά δευτερότριτους ρόλους, σε κωμωδίες, δράματα, ακόμη και σε «τολμηρές» για την εποχή τους ταινίες, ώσπου στα μέσα της δεκαετίας του ’60 η συνεργασία του με τον σκηνοθέτη και παραγωγό Απόστολο Τεγόπουλο απογείωσε την καριέρα του.
Με την ίδρυση της εταιρείας των Τεγόπουλου/Καράμπελα «Κλακ Φιλμ» το 1963, ο Νίκος Ξανθόπουλος έγινε ο βασικός πρωταγωνιστής της. Με σκηνοθέτη τον Τεγόπουλο και σπουδαίους πρωταγωνιστές του Εθνικού Θεάτρου στους υπόλοιπους ρόλους, ο Νίκος Ξανθόπουλος τυποποιήθηκε σε ρόλους κατατρεγμένου και αδικημένου, σε ταινίες μελό, όπως «Περιφρόνα με γλυκειά μου» (1965), «Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί» (1967), «Άδικη κατάρα» (1967), «Ξεριζωμένη γενιά» (1968), «Η σφραγίδα του Θεού» (1969), «Φτωχογειτονιά αγάπη μου» και το λαϊκό έπος «Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου» (1969).
Πολλές από αυτές τις ταινίες δεν προβλήθηκαν καν στην πρώτη προβολή, αλλά απευθείας στις συνοικίες της Αθήνας, όπου γινόταν χαλασμός κόσμου, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Οι διανοούμενοι τις λοιδωρούσαν και οι κριτικοί τις περιφρονούσαν, αλλά ο κόσμος γέμιζε ασφυκτικά τους λαϊκούς κινηματογράφους και οι πρόσφυγες πρώτης και δεύτερης γενιάς που ζούσαν ακόμη τότε αποθέωναν «το παιδί του λαού».
Σ’ αυτές τις ταινίες ο Νίκος Ξανθόπουλος συνήθιζε να τραγουδά, ενώ συνθέτες όπως ο Απόστολος Καλδάρας έγραψαν τραγούδια γι’ αυτόν. Η παρουσία του στη δισκογραφία περιλαμβάνει 9 μεγάλους δίσκους και 55 σινγκλ. Εμφανίστηκε ως τραγουδιστής σε μεγάλα νυχτερινά κέντρα και πραγματοποίησε πολλές περιοδείες στο εξωτερικό στα κέντρα της ελληνικής διασποράς. Η δισκογραφία του περιλαμβάνει γύρω στα 300 τραγούδια. Τα τραγούδια του υπογράφουν μεταξύ άλλων οι Άκης Πάνου, Χρήστος Νικολόπουλος, Ξαρχάκος και άλλοι.
Στην μακρά αποχή του από κινηματογράφο και τηλεόραση είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί και περιοδεύσει σε ΗΠΑ, Αυστραλία και σχεδόν όλη την Ευρώπη, γνωρίζοντας πάντα την αποδοχή και την αποθέωση από την Ελληνική ομογένεια.
Από τη δεκαετία του ‘70 και μετά την κατάρρευση του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου επανήλθε στο θέατρο και εμφανίστηκε σποραδικά στην τηλεόραση. Το 1996 εμφανίστηκε για τελευταία φορά στον κινηματογράφο, στην ταινία του Γιώργου Ζερβουλάκου «Με τον Ορφέα τον Αύγουστο», δίπλα στη Βάνα Μπάρμπα.
Στην τηλεόραση πρωτοεμφανίστηκε το 1973 στη σειρά, “Αγρίμια”.
Οκτώ χρόνια μετά τα Αγρίμια, το 1981, παίζει στο σήριαλ του Ερρίκου Θαλασσινού “Το ημερολόγιο ενός θυρωρού”. Υποδύεται τον καπετάνιο που θέλει να μπαρκάρει και δεν μπορεί να βρει κάπου να αφήσει τον γιο του. Ο ρόλος ήταν αφορμή να ξαναρχίσει το κάπνισμα.
Το 1994 έπαιξε στην τηλεοπτική δραματική σειρά “Στην κόψη του ξυραφιού”.
Το 1989 συνεργάζεται με τον Απόστολο Τεγόπουλο και τον Πάνο Κοντέλη στο “Μινόρε μιας καρδιάς” που κυκλοφόρησε σε 3 κασέτες και κατόπιν παίχτηκε στην ΕΡΤ σε 16 επεισόδια. Κατόπιν προέκυψε το “Η αγάπη που δε γνώρισε σύνορα” της οποίας τα γυρίσματα έγιναν στην Αθήνα, την Κωνσταντινούπολη και το Παρίσι. Κυκλοφόρησε σε δύο κασέτες. Αργότερα προβλήθηκε σε 8 επεισόδια στο MEGA.
Ακολούθησαν άλλες δύο βιντεοπαραγωγές, “Η καρδιά του πατέρα” και “Έρωτας στο περιθώριο” που παίχτηκε και στην τηλεόραση στο κανάλι ΑΝΤ1, το 1992.
Ήταν κουμπάροι με τον Ανέστη Βλάχο (τον είχε παντρέψει και του είχε βαπτίσει τον γιό).
Τα τελευταία χρόνιαο Νίκος Ξανθόπουλος είχε αποσυρθεί από τον κόσμο του θεάματος και διαμένει στο κτήμα του στην Παιανία. Ο Νίκος Ξανθόπουλος είχε παντρευτεί δύο φορές κι είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά.
Ο Νίκος Ξανθόπουλος μετά από ένα μήνα νοσηλείας σε μονάδα εντατικής θεραπείας, λόγω σοβαρών καρδιολογικών προβλημάτων δεν άντεξε και στις, 22 Ιανουαρίου του 2023 άφησε την τελευταία του πνοή σε ιδιωτική κλινική στο Περιστέρι σε ηλικία 89 ετών.
Ο Σταύρος Ξενίδης γεννήθηκε στις 08 Μαρτίου του 1923 στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του ήταν γιατρός στην Άγκυρα και δεν είχε άλλα αδέλφια. Το 1927 έρχεται με την οικογένεια του στην Ελλάδα και μένουν στο προσφυγικό καταυλισμό της Νέας Φιλαδέλφειας στην Αθήνα. Έβγαλε το Λεόντειο Λύκειο και αμέσως γράφτηκε και τελείωσε το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν.
Ταυτόχρονα με τις σπουδές του, δούλευε και ως εμποροϋπάλληλος, μέχρι να βγει στο σανίδι και να κερδίζει από εκεί το ψωμί του. Η οικογένεια του δεν συμφώνησε με την απόφαση του να γίνει ηθοποιός, όμως εκείνος αγαπούσε πάρα πολύ το θέατρο και δεν άκουσε κανέναν, προκειμένου ν’ ακολουθήσει αυτό που λάτρευε.
Αργότερα, την δεκαετία του ’50 και την δεκαετία του ’60, ο Σταύρος Ξενίδης συνεργάστηκε και πρωταγωνίστησε στο θέατρο με τον Κώστα Μουσούρη ο οποίος έλεγε ότι ‘’τον κάθε ρόλο που παίζει ο Σταύρος, αναδεικνύει όλες του τις πτυχές, χωρίς όμως ίχνος υπερβολής.
Ο Σταύρος Ξενίδης ήταν πολύ καλλιεργημένος άνθρωπος, φοβερά ενεργητικός, πραγματικά ακούραστος και πάντα ήξερε τι ακριβός ήθελε και πως θα ενσάρκωνε καλύτερα τους ρόλους του και ας μην ήταν αυτοί πρωταγωνιστικοί. Κάτι που δεν τον εμπόδισε να καταταγεί στου σημαντικότερους ηθοποιούς, του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου.
Πρώτη φορά που εμφανίστηκε στο σανίδι ο Σταύρος Ξενίδης ήταν το 1944 και η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν το 1953 στην ταινία «Το τραγούδι του πόνου». Εμφανίστηκε σε πάνω από 70 ταινίες, αλλά οι ρόλοι του ήταν κυρίως δεύτεροι όμως πολύ επιτυχημένοι.
Η τελευταία του ταινία ήταν το 1989 στο έργο «Γραφείο ιδεών». Είχε πλούσια δραστηριότητα και στο ραδιόφωνο, καθώς και πολλές εμφανίσεις στην τηλεόραση σε έργα όπως «Το μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη», «Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα» στο ρόλο του αστυνόμου Μπέκα κ.α
Μερικές από τις ανεπανάληπτες ταινίες που έπαιξε ήταν «Η ωραία τον Αθηνών», «Ο Ηλίας του 16ου», «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», «Ο Ρωμιός έχει φιλότιμο», «Οι γενναίοι του βορρά», «Υποβρύχιο Παπανικολής» κ.α.
Ο Σταύρος Ξενίδης ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Μαργαρίτα Λαμπρινού η οποία γεννήθηκε στην Αίγυπτο το 1926 και μπορεί να βρέθηκε στην Ελλάδα την περίοδο της Κατοχής, αλλά μετά τον πόλεμο γύρισε πάλι στην Αίγυπτο όπου συμμετείχε σε διάφορες παραστάσεις Ελληνικών Παροικιών. Επέστρεψε ξανά στην Ελλάδα, για να κάνει σπουδές υποκριτικής στη Σχολή του Χρήστου Βαχλιώτη και αργότερα να γνωρίσει και να παντρευτεί τον επίσης ταλαντούχο και υπέροχο άνθρωπο, Σταύρο Ξενίδη.
Μια μεγάλη στεναχώρια του Σταύρου Ξενίδη, ήταν που ο πατέρας του δεν ήθελε να γίνει ηθοποιός, γιατί του έλεγε ότι ο ηθοποιός έχει πιθανότητες 50%- 50% να πεινάσει, γιατί είναι ένα επάγγελμα‘’τσιγγάνικο’’, που δεν ξέρεις την επόμενη μέρα τι θα σου ξημερώσει. Όμως ο πατέρας του έφυγε νωρίς από την ζωή και έτσι δεν πρόλαβε να τον δει που εξελισσότανε σε έναν αξιόλογο καλλιτέχνη με μεγάλες επιτυχίες.
Η μητέρα του όμως κατάφερε να τον δει και είχε αρχίσει σιγά- σιγά να συνηθίζει στην ιδέα και να της αρέσει η εξέλιξη του γιού της . Είχε μεγάλο ταλέντο, είχε ήθος, ήταν σεμνός, ευγενικός και κυρίως ήταν εξαιρετικός άνθρωπος. Όταν τον ρωτούσαν αν θα άφηνε για κάποιο λόγο το θέατρο, εκείνος του απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη, ότι αν ποτέ εγκαταλείψει το σανίδι θα έσβηνε.
Οι συνάδελφοί του τον εκτιμούσαν και τον αγαπούσαν πολύ και μάλιστα τον ονόμαζαν «Ο πρώτος τζέντλεμαν του ελληνικού θεάτρου», γιατί πίστευαν ότι ο Σταύρος Ξενίδης όχι μόνο ακολουθούσε πιστά, αλλά στην ουσία δίδασκε ήθος και αξίες σε όλους τους καλλιτέχνες της εποχής.
Ο Σταύρος Ξενίδης είχε σοβαρά προβλήματα υγείας τα οποία του έφερναν συνεχόμενα εγκεφαλικά, από τα οποία είχε αποκτήσει κινητικά προβλήματα και μερική άνοια και γι’ αυτό από τον Μάιο του 2008 είχε μπει στο Γηροκομείο Αθηνών και μάλιστα στην πτέρυγα που είχαν τους βαριά ασθενείς.
Μάλιστα λόγω του ότι στο γηροκομείο είχε μπει και η αγαπημένη του σύζυγος και λόγο ότι τα οικονομικά τους ήταν άθλια, η Άννα Φόνσου σαν πρόεδρος του ιδρύματος «Το σπίτι του ηθοποιού», μαζί με τον τότε Υπουργό Υγείας Δημήτρη Αβραμόπουλο και τον τότε δήμαρχο Αθηνών Νικήτα Κακλαμάνη, μεσολάβησαν για την παραμονή τους στο γηροκομείο.
Λόγο όμως του ότι ο Σταύρος Ξενίδης ήταν βαρύ περιστατικό και χρειαζόταν συνεχόμενες φυσικοθεραπείες, η σύζυγος του έμενε στο άλλο κτίριο του γηροκομείου, που ήταν λίγα μέτρα πιο μακριά, αλλά τον επισκεπτόταν συχνά όλη την ημέρα και κάποιες φορές της επέτρεπαν να μείνει στο πλάι του και την νύχτα.
Μπορεί να μην μπορούσε να κινηθεί, ούτε να μιλήσει, όμως όλοι τον συμπαθούσαν πάρα πολύ γιατί το βλέμμα του ακτινοβολούσε γλύκα παρά την ταλαιπωρία που περνούσε και όλοι τον σεβόντουσαν. Ήθελε την τηλεόραση συνέχεια ανοικτή, γιατί την είχε μόνιμη συντροφιά του και ας μην θυμόταν πια πολλά από την ζωή που είχε ζήσει.
Ήθελε το ζευγάρι να ζήσει τον λίγο καιρό που του απέμενε, με αξιοπρέπεια και διακριτικότητα, χωρίς να δώσει καμία λαβή για σχόλια παραέξω και έτσι η σύζυγος του είχε απαγορεύσει οποιαδήποτε επίσκεψη.
Λίγους μήνες μετά, δηλαδή στις 2 Νοεμβρίου 2008 σε ηλικία 85 χρονών, ο Σταύρος Ξενίδης έφυγε από την ζωή με πόνο που ίσως δεν του άξιζε. Η θλίψη της αγαπημένης του συζύγου ήταν μεγάλη και η μελαγχολία στο πρόσωπο της, κάθε μέρα γινόταν και πιο έντονη.
Η μόνη της έξοδο ήταν όταν παίρνει ένα ταξί και πηγαίνει στο νεκροταφείο να δει, να περιποιηθεί και να μιλήσει με τον αγαπημένο της σύζυγο και μετά επιστροφή στο γηροκομείο και στην μοναξιά της, να διαβάζει μόνη της τα βιβλία της, χωρίς να θέλει να έχει κάποιον άλλον από τους ενοίκους συντροφιά. Η απώλεια του συζύγου της την πλήγωνε βαθιά και δεν ήθελε με τίποτα να μιλάει για τον παρελθόν τους.
Ένας άνθρωπος, πρώτα απ’ όλα, που θα έπρεπε σίγουρα να μπορούσαμε να μιμηθούμε, ένας ηθοποιός, με αστείρευτο ταλέντο, ένας καλλιτέχνης άξιος σεβασμού. Λυπάμαι για τις τελευταίες πικρές και δύσκολες στιγμές της ζωής του, γιατί ένας τόσο αξιόλογος άνθρωπος δεν θα έπρεπε να ταλαιπωρηθεί, αλλά να περνούσε με ηρεμία μαζί με την αγαπημένη του γυναίκα, όσα χρόνια τους απέμεναν.
Γλυκέ μας Σταύρο να είσαι καλά εκεί ψηλά, με όλη την όμορφη παρέα, του Παλιού Καλού Ελληνικού Κινηματογράφου και να είσαι σίγουρος ότι εμείς εδώ, δεν σας ξεχνάμε ποτέ.
Ο Κώστας Ντίνος (Κωνσταντίνος Καλουπτσής) γεννήθηκε το 1908 στο Μελένικο Βουλγαρίας. Πρόσφυγας μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912, με την οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Σιδηρόκαστρο Σερρών, όπου τέλειωσε το Γυμνάσιο και μαζί με τους φίλους του Γ. Ρώη και Γιώργο Γιολάση (επίσης αργότερα ηθοποιός) δημιούργησε ερασιτεχνικό θεατρικό θίασο.
Αυτοδίδακτος ηθοποιός εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1930 εντάχθηκε στο «Λαϊκό Θέατρο» του Βασίλη Ρώτα. Στη συνέχεια, για ενάμιση χρόνο συμμετείχε σε μεγάλη περιοδεία του θιάσου του Αιμίλιου Βεάκη και μετά στο Εθνικό Θέατρο, όπου γνώρισε και έγινε φίλος με τον Γιάννη Ρίτσο.
Ακολούθησαν συνεργασίες του με τους θιάσους της Κυβέλης, της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Σωτηρίας Ιατρίδου, του Ορέστη Μακρή και με της Κατερίνας Ανδρεάδη (1937-1940).
Μέλος του ΣΕΗ έγινε στις 17/4/1935. Ενταγμένος, στη δεκαετία του 1930, στο ΚΚΕ του οποίου μέλος παρέμεινε μέχρι τέλους (στην ΚΟ Ηθοποιών), ο Κώστας Ντίνος με την κήρυξη του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου βρέθηκε στο μέτωπο.
Επιστρέφοντας ξαναδούλεψε με το θίασο της Κατερίνας, μέχρι το 1942.
Ενταγμένος στο ΕΑΜ Θεάτρου, την ίδια χρονιά εντάσσεται, μαζί με άλλους ΕΑΜίτες (Μ. Κατράκη, Ν. Χατζίσκο, Ε. Χατζηαργύρη, Σ. Νοταρά κ.ά.) στον πρώτο «Κρατικό Θίασο Θεσσαλονίκης» (πρόδρομο του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος), θίασο με σημαντική ΕΑΜική δράση στα χρόνια της Κατοχής και της Αντίστασης.
Μετά την απελευθέρωση συνεργάστηκε με θιάσους ΕΑΜιτών ηθοποιών (λ.χ. «Νέοι Ηνωμένοι Καλλιτέχνες», θίασος Παΐζη – Σταρένου – Βανδή και πολλοί άλλοι). Οι τελευταίες θεατρικές εμφανίσεις του ήταν με το θίασο της Ελλης Λαμπέτη.
Διωκόμενος για την αντιστασιακή δράση του, συνελήφθη, βασανίστηκε, κλείστηκε σε κρατητήριο από όπου δραπέτευσε, ενώ στα εμφυλιακά χρόνια έδρασε παράνομα σε χωριά της Κρήτης.
Με τη Μεταπολίτευση, ο Δήμος Θεσσαλονίκης τίμησε τον Κ. Ντίνο και τους άλλους επιζώντες ηθοποιούς του «Κρατικού Θιάσου Θεσσαλονίκης» με ειδικό μετάλλιο και το «κλειδί της πόλης».
Από το 1961 και μέχρι τη δικτατορία εκλεγόταν στο ΣΔ του ΣΕΗ και του Ταμείου Αλληλοβοήθειας (ΤΑΣΕΗ). Μετά τη συνταξιοδότησή του, στο ΤΑΣΕΗ εκλεγόταν μέχρι και το 2000.
Είχε τιμηθεί με το μετάλλιο του ΚΚΕ, στα 80χρονα του Κόμματος, «για την προσφορά του στο ΚΚΕ και την Τέχνη».
Είχε λάβει μετάλλια και τιμητικά διπλώματα των Κεντρικών της ΠΕΑΕΑ και του Παραρτήματος Περιστερίου, του Πολιτιστικού Ομίλου «Ορφέας» και του Συλλόγου «Εμμανουήλ Παππάς» Σερρών, του Δήμου Ζωγράφου κ.ά.
Με την ομότεχνή του Ρίτσα Διαμαντή απέκτησε την κόρη του Μαρία. Πέθανε στις 31 Οκτωβρίου του 2007 από πνευμονική εμβολή, στο νοσοκομείο «Αμαλία Φλέμινγκ» και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Περιστερίου.
Η Καίτη Ντιριντάουα (πραγματικό όνομα: Αικατερίνη Οικονόμου) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του μουσικού θεάτρου και τραγουδίστρια, σύζυγος του Κώστα Χατζηχρήστου, με τον οποίο είχε αποκτήσει μία κόρη. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, εξαιτίας της οποίας υπέστη διώξεις και εξορίες.
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1920 και έκανε σπουδές Χορού στις σχολές Μοριάνοβ και Ζουρούδη.
Εργάστηκε αρχικά στην περίφημη “Μάντρα” του Αττίκ και στη συνέχεια στο Θίασο του Μακέδου, ως τα πρώτα χρόνια της Κατοχής.
Το Ντιριντάουα ήταν καλλιτεχνικό ψευδώνυμο που θυμίζει την ομώνυμη πόλη τηςΑιθιοπίας.
Υπήρξε αγωνίστρια στο ΕΑΜ. Καταδικάστηκε από τους Γερμανούς σε φυλάκιση 3 ετών .
Για τη συμμετοχή της στην Αντίσταση εξορίστηκε μαζί με άλλους αντιστασιακούς στηΜακρόνησο, μετά στη Χίο και έπειτα στο Τρίκερι.
Έπαιζε στο θέατρο ως το 1966.
Πέθανε από ανακοπή της καρδιάς, σχεδόν ξεχασμένη, στις 9 Φεβρουαρίου του 1996, σε ηλικία 75 ετών.
Ο Θεόδωρος Ντόβας γεννήθηκε στη Ζαγορά Πηλίου στις 18 Δεκεμβρίου του 1931. Τη δεκαετία του ’50 βρέθηκε στην Αθήνα, όπου και ασχολήθηκε με το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Είχε συνεργαστεί και ήταν φίλος με πολλούς γνωστούς ηθοποιούς της γενιάς του, όπως τον Κώστα Καζάκο, τον Ανέστη Βλάχο, τον Νίκο Κούρκουλο, την Τζένη Καρέζη, την Άννα Φόνσου. Άνθρωπος δραστήριος είχε χόμπι το πλέξιμο και μάλιστα τα πλεκτά του τα φορούσαν ηθοποιοί της εποχής.
Τελευταία του εμφάνιση στην ταινία μικρού μήκους της Γιούλας Βούλγαρη “Ενοίκων Δαίμων” (1988), που συμμετείχε στο “Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης” το 1988.
Στα 40 του είχε τραυματιστεί σε τροχαίο ατύχημα, που του είχε αφήσει σημάδια. Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 85 ετών στις 2 Νοεμβρίου του 2016 και η κηδεία του έγινε στον ιερό ναό του Αγ. Γεωργίου στη Ζαγορά, όπου και περνούσε τα καλοκαίρια του.
Η Ρένα Ντορ (πραγματικό όνομα: Ειρήνη Γιαννάτου, 1917 – 5 Μαρτίου 2000) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1917 και πέθανε στην Αθήνα στις 5 Μαρτίου του 2000.
Κηδεύτηκε από το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Υπηρέτησε το μουσικό θέατρο. Σύντροφος της ζωής της υπήρξε ο επίσης ηθοποιός, Αλέκος Λειβαδίτης. Έμεινε ορφανή απο 4 ετών και είχε άλλα 4 αδέλφια.
Πρωτόπαιξε πρώτη φορά 13 ετών,αρχικά σαν χορεύτρια στον θίασο της Ζωζώ Νταλμάς σε περιοδεία που έκανε στην Αίγυπτο. Πρώτο θεατρικό έργο πού έπαιξε ήταν ο υφυπουργός το 1935.
Ρένα Ντορ – Άννα και Μαρία Καλουτά – Μαρίκα Κρεβατά
Έπαιξε στους γνωστότερους θιάσους της εποχής,το 1952 συγκρότησε δικό της θίασο μαζί με τηΜαρίκα Κρεββατά και τον Μίμη Κοκκίνη και το 1954 με τις Μαρίκα Κρεββατά, Ρένα Βλαχοπούλου . Το 1997 της απονεμήθηκε το βραβείο Παναθήναια για τη συνολική της προσφορά στο χώρο της επιθεώρησης.
Τελευταία της εμφάνιση ήταν το 1978 στο θέατρο «Μινώα» με την επιθεώρηση του Ν. Ελευθερίου Τι Κωστάκης, τι Αντρίκος, τα πληρώνει ο λαουτζίκος. Πέθανε στις 5 Μαρτίου 2000 μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη ένα χρόνο πριν, σε ηλικία 83 ετών και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, ζούσε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ πάντα όλοι οι καλλιτέχνες τη θυμούνταν. Το εγκεφαλικό που υπέστη το 1999 όμως, ήταν πολύ βαρύ κι έτσι, έμεινε σε νοσοκομείο για το υπόλοιπο της ζωής της.
Ο Ανδρέας Ντούζος ήταν έλληνας ηθοποιός, ένας από τους δημοφιλέστερους ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου τη δεκαετία του ‘60, σε κωμωδίες, δράματα και μιούζικαλ. Γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου του 1936 στην Αθήνα και σπούδασε στη δραματική σχολή του σκηνοθέτη, Τάκη Μουζενίδη.
Πήρε το βάπτισμα του πυρός στο θέατρο δίπλα στην Κατερίνα (Ανδρεάδη) με μικρούς ρόλους. Ο πρώτος ουσιαστικός ρόλος του ήταν στο παιδικό θεατρικό έργο, “Ο κακότυχος και η τυχερή” δίπλα στην Έλλη Λαμπέτη στο θέατρο Κυβέλη το 1953.
Τα κατοπινά χρόνια έπαιξε σε επιλεγμένους θιάσους, κωμωδία και δράμα, ελληνικό και ξένο έργο. Το 1962 συμμετείχε στην περίφημη θεατρική παράσταση, “Όμορφη Πόλη” με κείμενα Μποστ και τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, σε σκηνοθεσία, Μιχάλη Κακογιάννη.
Ο Αντρέας Ντούζος με τον γιο του Στήβ.
Το 1953 έκανε και το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με την κοινωνική ταινία, “Οι κολασμένοι”. Η πρώτη του ξεχωριστή παρουσία στη μεγάλη οθόνη ήταν στην ταινία του Νίκου Κούνδουρου, “Μαγική Πόλη” το 1954.
Από το 1964 έως το 1966 ήταν ένας από τους μόνιμους ηθοποιούς της Φίνος Φιλμ, με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε μεγάλες επιτυχίες όπως: “Η βίλα των οργίων”, “Κορίτσια για φίλημα“, “Ραντεβού στον αέρα”, “Ιστορία μιας ζωής”, “Υπάρχει και φιλότιμο” και “Φωνάζει ο κλέφτης”.
Εκτός Φίνος Φιλμ ο Ανδρέας Ντούζος έπαιξε σε ταινίες, όπως “Αλλοίμονο στους νέους” του Αλέκου Σακελλάριου δίπλα στον Δημήτρη Χορν και “Φουσκοθαλασσιές” του Ορέστη Λάσκου, δίπλα στη Μαίρη Αρώνη και “Οι εχθροί” δίπλα στον Αλέκο Αλεξανδράκη.
Από το 1967 έως το 1981, ο Ανδρέας Ντούζος με την οικογένεια (τη σύζυγό του και τα δύο παιδιά του, Στιβ και Τέτα, τα οποία αργότερα έγιναν ηθοποιοί με τη σειρά τους) έφυγε από την Ελλάδα κι εγκαταστάθηκε στην Αμερική, όπου αναφέρεται πως εκεί σπούδασε σκηνοθεσία και το βέβαιο είναι ότι δούλεψε στο θέατρο.
Με τη σύζυγό του Αναστασία γνωρίστηκαν όταν εκείνος ήταν 18 ετών κι εκείνη έναν χρόνο μικρότερή του. Η γνωριμία τους έγινε σε μια παράσταση της Δόρας Στράτου, όπου η Αναστασία ήταν επαγγελματίας χορεύτρια ελληνικών παραδοσιακών χορών.
«Γοητευμένος ο πατέρας μου από την ομορφιά της, τη φινέτσα, την αξιοπρέπεια και το ήθος της, γρήγορα την ζήτησε σε γάμο κι έμειναν μαζί κι αγαπημένοι 47 χρόνια. Εκείνη σπούδασε στη συνέχεια αισθητικός στη Βιέννη, και μέχρι το τέλος ήταν ο άνθρωπος που κρατούσε “δεμένη” την οικογένεια Ντούζου», είχε δηλώσει ο Στηβ.
Ο Ανδρέας Ντούζος με τον συνονόματο εγγονό του.
Το 1980 επιστρέφουν οικογενειακώς στην Ελλάδα. Φυσικά, τα πάντα έχουν αλλάξει. Ο Ανδρέας Ντούζος δραστηριοποιείται πλέον και ως παραγωγός. Στην αρχή ανεβάζει στο θέατρο «Καλουτά» το μιούζικαλ Παίζουν το τραγούδι μας, δίπλα στη Μαίρη Χρονοπούλου. Η παράσταση πάει συμπαθητικά, αλλά μετά τους σεισμούς του Φεβρουαρίου του 1981, σχεδόν όλη η θεατρική κοινότητα καταρρέει.
Στην πορεία αναλαμβάνει το θέατρο «Σούπερ σταρ» στη Στοά Μπρόντγουαιη, που τη δεκαετία του ’80 είναι πολύ της μόδας. Εκεί κάνουν το θεατρικό ντεμπούτο τους και τα δυο παιδιά του, ο Στηβ και η Τέτα Ντούζου. Όπως είχε ομολογήσει ο ίδιος, την ημέρα της πρεμιέρας τους, είχε περισσότερο άγχος γι’ αυτά, παρά για τον εαυτό του.
Η ενασχόλησή του με την υποκριτική περιορίζεται σε ταινίες και σειρές. Μια από αυτές είναι τα «Καθημερινά», σε σκηνοθεσία του παλιού του συνεργάτη, Γιάννη Δαλιανίδη.
Η είσοδος της ιδιωτικής τηλεόρασης αλλάζει και τις θεατρικές ισορροπίες. Ο Ντούζος αναγκάζεται να παραχωρήσει το θέατρό του στην Κάτια Δανδουλάκη, λόγω οικονομικών δυσκολιών. Την σεζόν 1999-2000 εμφανίζεται για τελευταία φορά στη Στοά Μπρόντγουαιη, στο Αρσενικό και παλιά δαντέλα, στο ρόλο του ιερέα.
Τον Ιανουάριο του 2013, μετά από ατύχημα στο σπίτι του, υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Υπεβλήθη σε επέμβαση για την αφαίρεση αιματώματος, μετά την οποία νοσηλευόταν στη ΜΕΘ ιδιωτικού θεραπευτηρίου, όπου και απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα, στις 29 Απριλίου. Όπως έγινε κατόπιν γνωστό, τα τελευταία επτά χρόνια της ζωής του έπασχε από Αλτσχάιμερ.
Η Γκιζέλα Ντάλι (Αδαμαντία Μαυροειδή, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα) γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Αυγούστου του 1937. Σπούδασε χορό στη σχολή Ανωμερίτη και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Σχολείου. H καταγωγή της ήταν από τα Μέγαρα και γνώρισε πολλά προβλήματα στην οικογένειά της. Στο εκκλησάκι των Μεγάρων είχε κάνει και τάμα για να τεκνοποιήσει, αλλά δεν τα κατάφερε ποτέ.
Παρότι σπούδασε από νωρίς χορό, εικαστικά και υποκριτική στις αντίστοιχες σχολές Ανωμερίτου, Καλών Τεχνών και Εθνικού Ωδείου ηΓκιζέλα Ντάλι ήταν τόσο όμορφη, καλοφτιαγμένη και προκλητική που από το 1960 άρχισε να εμφανίζεται σε ταινίες, αισθηματικές κομεντί, κωμωδίες και μελό.
Γκιζέλα Ντάλι και Βαγγέλης Βουλγαρίδης.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1960 στην κωμωδία «Ραντεβού στη Βενετία» του μετέπειτα συζύγου της Ντίμη Δαδήρα, με τον οποίο και παντρεύτηκε. Από τότε έγινε ο μέντοράς της και γύρισαν επτά ταινίες.
Είναι χαρακτηριστικός ο ρόλος της στην ταινία Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης (1963). Εκεί, στο ξεκαρδιστικό σκετς με τον Θανάση Βέγγο επίδοξο φωτογράφο, η Γκιζέλα Ντάλι ήταν η στριπτιζέζ που τον αναστάτωσε ερωτικά, σε σημείο που έπεσε λιπόθυμος όταν πέταξε όλα τα ρούχα της και εμφανίστηκε με μπικίνι.
Η Γκιζέλα Ντάλι, έπεσε «θύμα» της εξωτερικής της εμφάνισης με αποτέλεσμα να έχει πάντα ρόλους κομπάρσου ή μικρές συμμετοχές σε ταινίες, όπου πάντα υποδυόταν το ωραίο, μοιραίο και σέξι θηλυκό.
Στη συνέχεια διακρίθηκε, κυρίως, για τις συμμετοχές της σε ερωτικές ταινίες («Αμαρτωλές», «Μιρέλα, η σάρκα της ηδονής» κ.ά.) και αναδείχθηκε σε σύμβολο του σεξ τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70. Ο φακός αποτύπωσε το τέλειο σώμα της σε πολλές αποκαλυπτικές σκηνές που έκοβαν την ανάσα στον ανδρικό πληθυσμό της εποχής. Στο θέατρο εμφανίστηκε, κυρίως, σε παραστάσεις επιθεώρησης.
Μετά το χωρισμό της με τον σκηνοθέτη Ντίμη Δαδήρα, το 1976 τα αφήνει όλα πίσω της και πηγαίνει να ζήσει στο χωριό Λυώνας, τόπος της μητέρας της, στη Νάξο. Εκατόν πενήντα σπίτια ο Λυώνας, με ανθρώπινη ζωή μονάχα το καλοκαίρι. Τους χειμώνες ξεχνούσε τη γλώσσα της επικοινωνίας αλλά δεν την ένοιαζε: «Περιμένω το καλοκαίρι να ‘ρθουν οι οικογένειες, να ‘ρθουν και τα παιδιά που είναι σαν εγγόνια μου».
Το 2004 εμφανίστηκε για τελευταία φορά στη μεγάλη οθόνη, παίζοντας ένα χαρακτηριστικό ρόλο στην ταινία του Γιώργου Πανουσόπουλου «Τεστοστερόνη». Είχε όμως δύσκολο τέλος, χτυπήθηκε από καρκίνο. Οι φίλοι και συγγενείς της αφηγούνται ότι πάλεψε παλικαρίσια τη νόσο. Μάλιστα πρώτα χρόνια της αρρώστιας της δεν πήγαινε σε γιατρό. «Θα τον νικήσω μόνη μου τον π… τον καρκίνο» έλεγε.
Ήταν τόσο συνειδητοποιημένο άτομο ώστε όταν κάποια στιγμή διαισθάνθηκε πως το τέλος της ζωής πλησιάζει, ξεκίνησε να μαζεύει τα πράγματα της. Όπως έλεγε, δεν ήθελε να της μαζεύουν άλλοι το σπίτι της, μετά τον θάνατό της. Έξω από την πόρτα της είχε αναρτήσει την επιγραφή: «Δεν δέχομαι επισκέψεις λόγω ασθένειας».
Η ανιψιά της έχει αφηγηθεί: «Δεν σηκωνόταν από το κρεβάτι, καθηλωμένη εκεί, χωρίς να κλαίει, χωρίς να μας ενοχλεί καθόλου. Έφυγε σαν πουλί. Άγριο πουλί, όπως ήταν και η ζωή της μέσα στην απομόνωση». Η Γκιζέλα Ντάλι πέθανε στη Νάξο στις 10 Σεπτεμβρίου του 2010, σε ηλικία 73 ετών.
Ένας από τους μεγάλους έρωτες της ζωής της ήταν ο τότε sex symbol ηθοποιός Άλκης Γιαννακάς. Η Γκιζέλα Ντάλι υπήρξε σύντροφος του για μεγάλο διάστημα και όπως είχε δηλώσει: «Ήταν ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μου. Ήταν ο ωραιότερος και πιο περιζήτητος άντρας και ήταν δικός μου. Ζήσαμε μια σχέση πάθους». Μαζί πρωταγωνίστησαν στην ταινία «Ο Παρθένος»…
