Ο Πάρις Αλεξάντερ γεννήθηκε στο Παγκράτι το 1932 και μόλις τελείωσε το Γυμνάσιο πήγε στην Αμερική. Σπούδασε ηθοποιός στη Νέα Υόρκη και μετά εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες.
Επέστρεψε συμμετέχοντας στη ταινία της Φοξ, “Συνέβη στην Αθήνα” στην οποία υποδύθηκε τον αδελφό του ολυμπιονίκη μαραθωνοδρόμου Σπύρου Λούη.
Ο Πάρις Αλεξάντερ και η Τζένη Καρέζη στη ταινία, “Η νύφη το ‘σκασε”.
Πρωταγωνίστησε στις ταινίες, “Η νύφη το σκασε” 1962, “Αμφιβολίες” 1964, “Όχι κύριε Τζόνσον” 1965, “Όταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριά” 1967 και σε άλλες. Έφυγε από τη ζωή στις 26 Μαρτίου του 2016.
Η Λίζα Αλεξίου ήταν η σύζυγος και μόνιμη παρτενέρ του Τάσου Γιαννόπουλου στις ταινίες που ενσάρκωνε τον ”Κίτσο”. Απέκτησαν δύο κόρες, την Λίντα και τη Χαρά.
Ο Στάθης Αλεξόπουλος έπαιξε στην ταινία, ”Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης” (1963), όπου πυγμαχούσε με τον Γιάννη Μωραίτη ενώ διαιτητής ήταν ο Θανάσης Βέγγος .
Γεννήθηκε το 1945 και ήταν αθλητής του ΠΓΣ. Έπαιζε στα 81κ. και για τη χώρα μας με τους μικρόσωμους κατοίκους (πολύ περισσότερο το 1968) η κατηγορία του αποτελούσε ρεκόρ. Ήταν ο βαρύτερος πυγμάχος που ποτέ είχαμε παρουσιάσει. Ακόμη και τώρα σπάνια έχουμε καλούς στις βαρύτερες κατηγορίες. Άλλωστε σε όλα τα βαριά αθλήματα διακρινόμαστε στα λιγότερα κιλά.
Στο μακρινό Μεξικό Αρχηγός ήταν ο Ορέστης Γερασειμίδης, παλαιός εξαίρετος βολεϊμπολίστας του ΠΓΣ και Σημαιοφόρος ο Χρήστος Παπανικολάου, στην πρώτη από τις 2 αυτές μεγάλες τιμητικές θέσεις.
Ο Αλεξόπουλος πολυβραβευμένος πρωταθλητής μας κληρώθηκε (ανάμεσα σε 18) να φορέσει γάντια με τον κορυφαίο Γάλλο πυγμάχο Μπερνάρ Μαλεμπέ. Ήταν φυσικό να χάσει. Άλλωστε ο Γάλλος είχε (τελικά) 4 νίκες και μια μόνο ήττα από τον Πολωνό Στανίσλαο Ντράγκαν (3ο) που τον έστειλε στην 5η θέση. Χρυσός ο Ρώσος Ντάνας Ποζνιάκας χωρίς τελικό, διότι ο 2ος Ρουμάνος τον Μονέα με σπασμένη μύτη δεν μπόρεσε να παίξει. Τυχεροί κα άτυχοι.
Η Έλενα Αλεξοπούλου γεννήθηκε το 1952 και ξεκίνησε τα πρώτα της βήματα από το χωριό Παλαιοκερασιά του Δήμου Στυλίδας και σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Αθήνα όπου εργάστηκε ως μανεκέν. Σε ηλικία 17 ετών έλαβε μέρος στα Καλλιστεία και εξελέγη Σταρ Ελλάς 1969, παμψηφεί, κάτι που σε ελάχιστες περιπτώσεις συμβαίνει.
Στη συνέχεια σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη απ΄όπου αποφοίτησε το 1974 και έγινε ηθοποιός με σημαντικές επιτυχίες και διακρίσεις στο Θέατρο, τη τηλεόραση και το ραδιόφωνο.
Η Έλενα όπως λένε οι οικείοι της αν και είχε πολλές ευκαιρίες να έχει έναν πλούσιο γάμο, προτίμησε τον δρόμο της τέχνης παίζοντας σε αρκετές ταινίες και σειρές της ελληνικής τηλεόρασης σε δύσκολα χρόνια όμως για την τέχνη.
Έπαιξε σε αρκετές βιντεοταινίες τη δεκαετία του ’80, ενώ τελευταία της τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στη σειρά Λένη το 2003.
Είχε παίξει επίσης στη θρυλική σειρά «Η κραυγή των Λύκων», κάνοντας την Άννα την καμαριέρα πλάι στη Μαρία Αλιφέρη,ενώ είχε περάσει στην αρχή της σταδιοδρομίας της και από την περίφημη «Η γειτονιά μας» του Κώστα Πρετέντερη . Η Μαρία Αλιφέρη την είχε καλέσει και στο δημοφιλές τηλεοπτικό παιχνίδι που παρουσίαζε στην ΕΡΤ «τα τετράγωνα των αστέρων».
Πέθανε σε ηλικία 63 ετών τη Πρωτομαγιά του 2015.
Φιλμογραφία
Ο τρελοπενηντάρης (1971)
Η Ιωάννα Άλβα ήταν τραγουδίστρια της μεταπολεμικής μουσικής σκηνής. Είναι γνωστή από τις πολυακουσμένες επιτυχίες που τραγούδησε (“Κάν’ υπομονή ώσπου νά’ρθει καλοκαίρι”, “Τί τα θες, τί τα γυρεύεις”, “Είναι η ζωή σου ζωή μου” κ.α.).
Φιλμογραφία Αδούλωτοι σκλάβοι (1946) [Τραγουδά το “Αργεί”, πρώτο κινηματογραφικό τραγούδι του Μ. Χατζηδάκι]
Ραντεβού με τον Έρωτα (1957) [ Μαρία]
Γεννήθηκε στην Ζαγορά της Ηπείρου 10 1915.
Προσωπικότητα του ελαφρού μουσικού θεάτρου (μέλος ΣΕΗ: 1938). Είχε σπουδάσει σε Σχολή μπαλέτου και «βγήκε στη σκηνή» νεαρότατη.
Διέπρεψε στην επιθεώρηση «Σιλουέτα» (Θέατρο «Σαμαρτζή», 1939) και από τότε ανέλαβε πολλούς ρόλους «νουμερίστας» σε επιθεωρήσεις και κωμωδίες, συνεργαζόμενη με κατοχικούς και μεταπολεμικούς θιάσους.
Είχε μαζί με τον Νίκο Σταυρίδη δικό της θίασο.
Πέθανε στην Αθήνα το 1996.
Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.
Ο Αλέκος Αλεξανδράκης ήταν Έλληνας ηθοποιός, που διακρίθηκε στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη, ενώ από νωρίς καθιερώθηκε σε ρόλους ζεν πρεμιέ. Με τη νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961) κέρδισε βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε στην πετυχημένη σειρά, “Ο παράξενος ταξιδιώτης”, με συμπρωταγωνίστρια τη Νόνικα Γαληνέα. Ο Αλέκος Αλεξανδράκης απεβίωσε στην Αθήνα από καρκίνο το 2005. Είχε μία κόρη και έναν γιο από τον τρίτο του γάμο.
Γιος δικηγόρου από τη Μάνη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1928 στην Αθήνα. Φοίτησε στο σχολείο Μπερζάν και μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Αγαπημένο του άθλημα ήταν η ξιφασκία και στα 15 του έγινε μέλος της εθνικής ομάδας. Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη Σχολή Δοκίμων, θέλοντας να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού.Επιθυμούσε παράλληλα να σπουδάσει στις ΗΠΑ κινηματογραφική σκηνοθεσία.
Ο Αλέκος Αλεξανδράκης.
Μία παράσταση όμως του Κάρολου Κουν με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη του άλλαξε τη ζωή. Παράλληλα ο φίλος του, ηθοποιός Νίκος Καζής, σπουδαστής στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, τον παρακινεί να παρακολουθήσει μαθήματα στη Σχολή.
Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Βασιλικό Θέατρο και πέρασε ως πρώτος. Ο Δημήτρης Χορν ήταν τόσο σίγουρος για το ταλέντο του Αλέκου, που είχε στοιχηματίσει για την επιτυχία του. Τον καιρό εκείνο η Κατερίνα (Ανδρεάδη) έψαχνε για έναν «ζεν πρεμιέ» για το έργο «Φθινοπωρινή Παλίρροια».
Ο νεαρός ηθοποιός την επισκέφτηκε με λουλούδια στο σπίτι της μαζί με την Άννα Συνοδινού και πήρε το ρόλο. Έκανε τα πρώτα του βήματα στο θεατρικό σανίδι στις 9 Ιουλίου 1949 και άφησε καλές εντυπώσεις σε κριτικούς και κοινό. «Παρουσιάστε όπλα. Επιτέλους, ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο», έγραψε χαρακτηριστικά ο Αιμίλιος Χουρμούζιος στην «Καθημερινή».
Εντύπωση έκανε και στον Φιλοποιμένα Φίνο, ο οποίος του πρότεινε να παίξει στον κινηματογράφο. Την ίδια κιόλας χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «Δύο κόσμοι», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.Ακολούθησαν αμέτρητες άλλες και όλοι συμφωνούσαν πως επρόκειτο για έναν μεγάλο ηθοποιό και τον μεγαλύτερο γόη της εποχής.
Η απήχηση του στον γυναικείο πληθυσμό ήταν άνευ προηγουμένου. Στη γοητεία του είχε υποκύψει πρώτη η Έλλη Λαμπέτη με την οποία διατηρούσαν δεσμό στα ξεκινήματά του για περίπου ένα έξι μήνες. Ο δεσμός τους όμως δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Αλεξανδράκης προτίμησε να ακολουθήσει την Κατερίνα σε μία περιοδεία. Στο Σουδάν γνώρισε την πρώτη του γυναίκα Μαρτζ Βάλβη, με την οποία παντρεύτηκε λίγο αργότερα στην Αθήνα.
Ο γάμος τους κράτησε τρία χρόνια, όσο κι ο δεύτερος με την Κλοντ Σαμπαντού, μια πανέμορφη Γαλλίδα. Το 1956 παντρεύτηκε την ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη. Μαζί ανέβασαν στο θέατρο «Γκλόρια» της Πλατείας Αμερικής το «Πικνίκ», ενώ συμμετείχαν από κοινού σε πορείες ειρήνης και δημοκρατικά συλλαλητήρια. Ύστερα από τέσσερα χρόνια χώρισαν.
Ο τέταρτος γάμος του ήταν με την Ελβετή Βερένα Γκάουερ. Στα πέντε χρόνια που κράτησε ο γάμος τους απέκτησαν δύο παιδιά. Το 1969 γνώρισε τη Νόνικα Γαληνέα και την ερωτεύτηκε βαθιά. Παρότι αυτή η σχέση κράτησε 21 ολόκληρα χρόνια, δεν παντρεύτηκαν ποτέ.
Εκτός από την ιδιότητα του θιασάρχη, που ξεκίνησε το 1956 και κράτησε τουλάχιστον 35 χρόνια, ο Αλέκος Αλεξανδράκης σκηνοθέτησε θεατρικά έργα, αλλά και ταινίες, όπως ο «Θρίαμβος» (1960) με τον Καρύδη-Φουκς και η «Συνοικία το όνειρο» (1961), που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά η προβολή της αρχικά απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της εποχής, για να κυκλοφορήσει μετά από καιρό μια λογοκριμένη έκδοση της ταινίας. Συνεργάστηκε με λαμπερές πρωταγωνίστριες όπως τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού και τη Ζωή Λάσκαρη.
Συνολικά ο Αλέκος Αλεξανδράκης πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 75 κινηματογραφικές ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Ο βαφτιστικός», «Στέλλα», «Το νησί των γενναίων», «Ραντεβού στην Κέρκυρα», «Δεσποινίς Διευθυντής», «Δάκρυα για την Ηλέκτρα», «Όμορφες μέρες», «Η κόμισσα της Κέρκυρας», «Η Μαρία της σιωπής», «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», «Τα παιδιά της Χελιδόνας» και πολλές ακόμα. Στο θέατρο ερμήνευσε τους σημαντικότερους ρόλους.
Μεταξύ των παραστάσεων, στις οποίες πρωταγωνίστησε και άφησαν εποχή, είναι: «Παράξενο Ιντερμέτζο», «Ταξίδι της μέρας μέσα στην νύχτα», «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», «Μαντάμ Μπάτερφλαϊ»,«Η γυναίκα με τα μαύρα», «Τέσσερα δωμάτια με κήπο», «Έγκλημα και τιμωρία», «Τα μεγάλα χρόνια», «Ο γλάρος». Στην τηλεόραση έπαιξε στον «Παράξενο Ταξιδιώτη», τον «Γιούγκερμαν» και τους «Μυστικούς Αρραβώνες». Το 1994 ανέβασε με τη Μιμή Ντενίση τον «Θείο Βάνια» και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Εθνικό, απ’ όπου είχε ξεκινήσει.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδασκε υποκριτική στο Εργαστήρι του Διαμαντόπουλου. Το 2001 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη. Ο Αλέκος Αλεξανδράκης πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 2005 έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.
Ο Γιάννης Αλεξανδρίδης γεννήθηκε το 1933. Έλαβε μέρος σε 100 ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Ενσάρκωσε πάρα πολλές φορές τον κατώτερο αστυνομικό.
Η Φραντζέσκα Αλεξάνδρου γεννήθηκε στον Πειραιά το 1934 και τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη.
Μίμης Φωτόπουλος, Φραντζέσκα Αλεξάνδρου και Τασώ Καββαδία.
Δούλεψε για πρώτη φορά το 1955 στην Θεσσαλονίκη με τον Τζ. Καρούσο στον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ. Σ’ αυτά τα σαράντα χρόνια, εργάστηκε για δύο χρόνια με το Εθνικό Θέατρο («Νύχτα στη Μεσόγειο», «Τέσσα η πιστή καρδιά», «Ιφιγένεια η εν Ταύροις», «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι», «Θεσμοφοριάζουσες», «Λυσιστράτη»).
Με τον Τζ. Καρούσο συνεργάστηκε επίσης στη «Λουΐζα Μίλλερ» του Σίλλερ, με το Θέατρο Κοτοπούλη «Λυσσασμένη Γάτα» του Τεν. Ουίλλιαμς, με την Αντιγόνη Βαλάκου, «Μια τίμια γυναίκα» και «Η Κληρονόμος».
Με τον Αλέκο Αλεξανδράκη συνεργάστηκε για πέντε χρόνια στα έργα «To πρώτο χάδι», «Μια ιστορία του Ιρκούτσκ», «Το σινικό τοίχος», «Ήταν όλοι τους παιδιά», με την Έλλη Λαμπέτη. «Η μικρή μας πόλη» του Θ. Ουάιλντερ, με τον Δημήτρη Μυράτ «Υπόθεση Nτρέυφους», με τους Κατ. Βασιλάκου – Θαν. Μυλωνά.
Επίσης «Ξυπόλητη στο πάρκο» του Νη’λ Σάιμον και «Το ημερολόγιο της Άννα Φρανκ» των Γκούντριχ – Χάκετ, με το θίασο Νέα Πορεία «Παραμύθι χωρίς όνομα» του Ι. Καμπανέλλη, με το θίασο Πορεία – Αλέξη Δαμιανού «Κόκκινα Φανάρια» του Γαλανού. με τους Β. Κύρου – Σ. Στρατηγό – Γ. Ευαγγελίδη «Η κυρία έxει νεύρα», με τους Γ. Σκούρτη – Γ. Μεσσάρη «Η απεργία» του Γ. Σκούρτη, με την Τζένη Ρουσσέα «Η διαβολεμένη μυλωνού» του Αλ. Κασσόνα, με τη ΣΤΟΛ στις «Τρωάδες» του Ευριπίδη.
Επίσης, για τρεις θεατρικές περιόδους ηΦραντζέσκα Αλεξάνδρου εμφανίστηκε σε επιθεωρήσεις. Ακόμα, συνεργάστηκε με τον θίασο Ανδρεάδη Σταυρολέμη στο έργο «Τζων Ντάνβερς» Και με τον Κ. Λειβαδέα «Ορέστης» του Ευριπίδη.
Με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας «Ο μπαμπάς ο πόλεμος» του Ι. Καμπανέλλη και «Ο γάμος της Αντιγόνης» της Κ. Βέργου, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων «Σπασμένη Στάμνα» του Κλαϊστ, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης «Ταρτούφος» του Μολιέρου.
Με το θίασο του Σπύρου Παπαδόπουλου έπαιξε στο «Ξύπνα Βασίλη» του Δημ.Ψαθά και με το ΔΗ.ΠΕ.θΕ. Κομοτηνής έχει ξανασυ νεργαστεί στα έργα «Μιας πεντάρας νιάτα» των Λ. Γιαλαμά – Κ. Πρετεντέρη, «Ταρτούφος» του Μολιέρου. «Αυλή των θαυμάτων» του Ι. Καμπανέλλη. «Λεπρέ ντης» του Μιχ. Χουρμούζη. «Βεντάλια» του Κ. Γκολντόνι. «Παραμύθι χωρίς όνομα» τou Ι. Καμπανέλλη.
ΗΦραντζέσκα Αλεξάνδρου έχει εμφανιστεί σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.
Ήταν παντρεμένη με τον μεγάλο ηθοποιό Λάμπρο Κοτσίρη (πέθανε το 1998) και έχει δυο κόρες.
Ο Νίκος Αθερινός γεννήθηκε το 1942. Θεατρικός συγγραφέας ,σκηνοθέτης και ηθοποιός. Γόνος πάμπλουτης οικογένειας από την Αλεξάνδρεια, ασχολήθηκε με τις θεατρικές επιχειρήσεις.
Συνεργάστηκε με τους πλέον σπουδαίους κωμικούς ηθοποιούς της επιθεώρησης σε παραστάσεις έργων που έγραφε ο ίδιος τα κείμενα και τις σκηνοθετούσε.
Υπήρξε περίοδος που είχε στην κατοχή του τέσσερα αθηναϊκά θέατρα, τα «Λουζιτάνια», «Μινώα», «Ρουαγιάλ», «Ακάδημο».
Την αγάπη του για το θέατρο πλήρωσε πολύ ακριβά, αφού λόγω χρεών έκανε δυόμισι χρόνια φυλακή.
Του συμπαραστάθηκε με όλες της τις δυνάμεις η γυναίκα του, Λουίζα Μελίντα, η οποία έφτασε να εργάζεται σε τυπογραφείο για να αντιμετωπίσει τα έξοδα.
Όταν εξέτισε την ποινή του, η Λουίζα πούλησε το πανάκριβο ρετιρέ της στο Χαλάνδρι για να αποπληρώσει τα χρέη του.
Τα τελευταία χρόνια ζούσαν σε ένα διαμέρισμα με ενοίκιο, επί της οδού Φυλής, βγάζοντάς τα πέρα πολύ δύσκολα.
Ο Νίκος Αθερινός έπασχε από σακχαρώδη διαβήτη και απεβίωσε στις 15 Αυγούστου του 2011.
Η Αικατερίνη Παναγιώτου ήταν από τις πρώτες επαγγελματίες Ελληνίδες ηθοποιούς. Καταγόταν από την Ήπειρο, αλλά έμενε στην Αθήνα όπου δούλευε σαν εργάτρια μεταξουργείου.
Τον Σεπτέμβρη του 1842 οι Ν. Σκούφος, Δ. Λεβίδης, Αλ. Ραγκαβής, Γρ. Καμπούρογλους και άλλοι συνέστησαν την Επιτροπή του εν Αθήναις Θεάτρου , με σκοπό να δημιουργήσουν επαγγελματικό θίασο και να γνωρίσουν στους Αθηναίους τα έργα της παγκόσμια δραματουργίας.
Και ενώ προσέλαβαν αμέσως τους διαθέσιμους άντρες ηθοποιούς της εποχής, δυσκολεύτηκαν να βρουν γυναίκες ηθοποιούς, λόγω της προκατάληψης που υπήρχε για το επάγγελμα της θεατρίνας.
Ωστόσο, μέσα από γνωστούς ανακάλυψαν την νεαρή Παναγιώτου η οποία μάλιστα είχε παίξει δυο χρόνια πριν, το 1840 – στον Αριστόδημο του Βιντσέντο Μόντι, υπό την καθοδήγηση του Κωνσταντινουπολίτη ηθοποιού Κωνσταντίνου Κυριάκου Αριστία, σε μια ερασιτεχνική παράσταση, φυσικά.
Η Παναγιώτου παρουσιάσθηκε μπροστά στην Επιτροπή του εν Αθήναις Θεάτρου στις 5 Νοέμβρη του 1842, και το συμβόλαιο υπογράφηκε στις 8 Νοέμβρη του 1842. Όπως γράφει ο ιστορικός του θεάτρου Ν. Λάσκαρις, η Παναγιώτου προσελήφθη με μισθό 50 δρχ. το μήνα.
Μετά την Παναγιωτου, προσελήφθησαν απο την Επιτροπή , η Αθηνά Φιλλιπάκη, η Μαριγώ Δευτερίδη και η Μαριγώ Δομεστίνη, οι οποίες μαζί με 11 ακόμα άντρες ηθοποιούς σχημάτισαν τον πρώτο θίασο της Επιτροπής .
Η πρώτη παράσταση του θιάσου δόθηκε την Άνοιξη του 1843 και η Παναγιώτου πρωταγωνίστησε στη τραγωδία του Βιττόριο Αλφιέρι Φίλιππος Β΄ παίζοντας την Ισαβέλλα. Δεύτερο έργο η κωμωδία του Μολιέρου Εξηνταβελώνης όπου μοιράστηκε τον πρώτο ρόλο με την Αθηνά Φιλλιπάκη.
Σύμφωνα με τα Απομνημονεύματα του Ραγκαβή, στο θέατρο σε εκείνες τις δυο παραστάσεις έτρεξε όλη η Αθήνα, περίεργη να δει την πρώτη Ελληνίδα που τόλμησε να βγει στη σκηνή.
Τον Οκτώβρη του 1843 οταν ξανασυστάθηκε ο θιασος που ειχε διακόψει τις παραστάσεις του για το καλοκαιρι, έπαιξε στον Ιούνιο Βρούτο του Βολταίρου, και μάλιστα τον γυναικείο ρόλο της Τύλια .
Μάλιστα, αυτήν την παράσταση παρακολούθησε και ο Δημήτριος Καλλέργης στις 3 Σεπτεμβρη του 1843, λίγο πριν ξεκινήσει την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου μαζί με τον Μακρυγιάννη.
Οι τελευταίες παραστάσεις του θιάσου ήταν ο Τιμολέων του Ζαμπέλιου, Ο γάμος των τρελλων μιά μονόπρακτη ιταλική κωμωδία, Γιατρός με το στανιό του Μολιέρου και η Φροσύνη του Ραγκαβή. Ωστόσο αυτά τα δυο χρόνια άρκεσαν για να ξετρελλαθούν πολλοί με την Παναγιώτου αλλά και τη Φιλιππάκη, που σαν ένα πρώιμο ντουέτο Κυβέλη – Κοτοπούλη ή Βουγιουκλάκη – Καρέζη, ανταγωνίζονταν σε θεατές, λουλούδια, ραβασάκια, γλυκά, και φήμη.
Τον Φλεβάρη του 1846 διαλύθηκε και ο θίασος και η Επιτροπή , λόγω έλλειψης θεατών και αδιαφορίας από τη μεριά της Αυλής. Η επόμενη προσπάθεια έγινε ξανά το 1856. Η Παναγιώτου όμως εγκατέλειψε την σκηνή για πάντα και παντρεύτηκε.
Η ταινία, "Ο μόδιστρος" προβλήθηκε τη σαιζόν 1967-1968 και έκοψε 329.213 εισιτήρια. Ήρθε στην 20η θέση σε 99 ταινίες.Περίληψη της ταινίας, "Ο μόδιστρος"Οι σχέσεις...
Ηθοποιοί που υποδύθηκαν χαρακτήρες της διπλανής πόρτας, κωμικούς και ανέμελους βγαλμένους από την καθημερινότητα και οικείους, βίωναν μέσα τους την απόλυτη τραγωδία. Πιθανώς, να...
