Ο Νίκος Αθερινός γεννήθηκε το 1942. Θεατρικός συγγραφέας ,σκηνοθέτης και ηθοποιός. Γόνος πάμπλουτης οικογένειας από την Αλεξάνδρεια, ασχολήθηκε με τις θεατρικές επιχειρήσεις.
Συνεργάστηκε με τους πλέον σπουδαίους κωμικούς ηθοποιούς της επιθεώρησης σε παραστάσεις έργων που έγραφε ο ίδιος τα κείμενα και τις σκηνοθετούσε.
Υπήρξε περίοδος που είχε στην κατοχή του τέσσερα αθηναϊκά θέατρα, τα «Λουζιτάνια», «Μινώα», «Ρουαγιάλ», «Ακάδημο».
Την αγάπη του για το θέατρο πλήρωσε πολύ ακριβά, αφού λόγω χρεών έκανε δυόμισι χρόνια φυλακή.
Του συμπαραστάθηκε με όλες της τις δυνάμεις η γυναίκα του, Λουίζα Μελίντα, η οποία έφτασε να εργάζεται σε τυπογραφείο για να αντιμετωπίσει τα έξοδα.
Όταν εξέτισε την ποινή του, η Λουίζα πούλησε το πανάκριβο ρετιρέ της στο Χαλάνδρι για να αποπληρώσει τα χρέη του.
Τα τελευταία χρόνια ζούσαν σε ένα διαμέρισμα με ενοίκιο, επί της οδού Φυλής, βγάζοντάς τα πέρα πολύ δύσκολα.
Ο Νίκος Αθερινός έπασχε από σακχαρώδη διαβήτη και απεβίωσε στις 15 Αυγούστου του 2011.
Η Αικατερίνη Παναγιώτου ήταν από τις πρώτες επαγγελματίες Ελληνίδες ηθοποιούς. Καταγόταν από την Ήπειρο, αλλά έμενε στην Αθήνα όπου δούλευε σαν εργάτρια μεταξουργείου.
Τον Σεπτέμβρη του 1842 οι Ν. Σκούφος, Δ. Λεβίδης, Αλ. Ραγκαβής, Γρ. Καμπούρογλους και άλλοι συνέστησαν την Επιτροπή του εν Αθήναις Θεάτρου , με σκοπό να δημιουργήσουν επαγγελματικό θίασο και να γνωρίσουν στους Αθηναίους τα έργα της παγκόσμια δραματουργίας.
Και ενώ προσέλαβαν αμέσως τους διαθέσιμους άντρες ηθοποιούς της εποχής, δυσκολεύτηκαν να βρουν γυναίκες ηθοποιούς, λόγω της προκατάληψης που υπήρχε για το επάγγελμα της θεατρίνας.
Ωστόσο, μέσα από γνωστούς ανακάλυψαν την νεαρή Παναγιώτου η οποία μάλιστα είχε παίξει δυο χρόνια πριν, το 1840 – στον Αριστόδημο του Βιντσέντο Μόντι, υπό την καθοδήγηση του Κωνσταντινουπολίτη ηθοποιού Κωνσταντίνου Κυριάκου Αριστία, σε μια ερασιτεχνική παράσταση, φυσικά.
Η Παναγιώτου παρουσιάσθηκε μπροστά στην Επιτροπή του εν Αθήναις Θεάτρου στις 5 Νοέμβρη του 1842, και το συμβόλαιο υπογράφηκε στις 8 Νοέμβρη του 1842. Όπως γράφει ο ιστορικός του θεάτρου Ν. Λάσκαρις, η Παναγιώτου προσελήφθη με μισθό 50 δρχ. το μήνα.
Μετά την Παναγιωτου, προσελήφθησαν απο την Επιτροπή , η Αθηνά Φιλλιπάκη, η Μαριγώ Δευτερίδη και η Μαριγώ Δομεστίνη, οι οποίες μαζί με 11 ακόμα άντρες ηθοποιούς σχημάτισαν τον πρώτο θίασο της Επιτροπής .
Η πρώτη παράσταση του θιάσου δόθηκε την Άνοιξη του 1843 και η Παναγιώτου πρωταγωνίστησε στη τραγωδία του Βιττόριο Αλφιέρι Φίλιππος Β΄ παίζοντας την Ισαβέλλα. Δεύτερο έργο η κωμωδία του Μολιέρου Εξηνταβελώνης όπου μοιράστηκε τον πρώτο ρόλο με την Αθηνά Φιλλιπάκη.
Σύμφωνα με τα Απομνημονεύματα του Ραγκαβή, στο θέατρο σε εκείνες τις δυο παραστάσεις έτρεξε όλη η Αθήνα, περίεργη να δει την πρώτη Ελληνίδα που τόλμησε να βγει στη σκηνή.
Τον Οκτώβρη του 1843 οταν ξανασυστάθηκε ο θιασος που ειχε διακόψει τις παραστάσεις του για το καλοκαιρι, έπαιξε στον Ιούνιο Βρούτο του Βολταίρου, και μάλιστα τον γυναικείο ρόλο της Τύλια .
Μάλιστα, αυτήν την παράσταση παρακολούθησε και ο Δημήτριος Καλλέργης στις 3 Σεπτεμβρη του 1843, λίγο πριν ξεκινήσει την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου μαζί με τον Μακρυγιάννη.
Οι τελευταίες παραστάσεις του θιάσου ήταν ο Τιμολέων του Ζαμπέλιου, Ο γάμος των τρελλων μιά μονόπρακτη ιταλική κωμωδία, Γιατρός με το στανιό του Μολιέρου και η Φροσύνη του Ραγκαβή. Ωστόσο αυτά τα δυο χρόνια άρκεσαν για να ξετρελλαθούν πολλοί με την Παναγιώτου αλλά και τη Φιλιππάκη, που σαν ένα πρώιμο ντουέτο Κυβέλη – Κοτοπούλη ή Βουγιουκλάκη – Καρέζη, ανταγωνίζονταν σε θεατές, λουλούδια, ραβασάκια, γλυκά, και φήμη.
Τον Φλεβάρη του 1846 διαλύθηκε και ο θίασος και η Επιτροπή , λόγω έλλειψης θεατών και αδιαφορίας από τη μεριά της Αυλής. Η επόμενη προσπάθεια έγινε ξανά το 1856. Η Παναγιώτου όμως εγκατέλειψε την σκηνή για πάντα και παντρεύτηκε.
Ο Πέτρος Αλατζάς είχε ερμηνεύσει πολλούς ρόλους στο θέατρο,αλλά έγινε ευρύτερα γνωστός από τη συμμετοχή του στη σειρά του Mega το «Νησί», όπου υποδύθηκε τον δημοσιογράφο Σταύρο Σολομονίδη, τον εκδότη της εφημερίδας της Σπιναλόγκας.
Ο Πέτρος Αλατζάς γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεατρικού Οργανισμού «Μορφές» (Θέατρο «Εμπρός» 1992-1996) και από το Χημικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Στο θέατρο είχε παίξει σε πολλές παραστάσεις για ενηλίκους και παιδιά. Είχε επίσης διδάξει σε σεμινάρια για εκπαιδευτικούς κι ερασιτέχνες ηθοποιούς και είχε φωτογραφήσει πολλές παραστάσεις χορού και θεάτρου. Φωτογραφίες του έχουν συνοδεύσει ποιητικές συλλογές.
Έφυγε από τη ζωή της 10/08/2017
Η Άννα Αδριανού γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου 1953 και είναι κόρη του γνωστού ηθοποιού Νίκου Βασταρδή .
Φοίτησε στη δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου και την ίδια εποχή πήρε μέρος στο αρχαίο δράμα στο φεστιβάλ Επιδαύρου και Αθήνας.
Αποφοιτώντας από την σχολή, πρωταγωνίστησε στο Θέατρο Έρευνας του Δημήτρη Ποταμίτη στα έργα “Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ” του Όσκαρ Ουάιλντ, “Έκβους” του Πήτερ Σάφφερ, “Η ζωή είναι όνειρο” του Καλντερόν, “Πόλεμος στο σπίτι” του Τζαίημς Ντάφ, “Μεταμόρφωση” του Φράντς Κάφκα, “Σπερματογονία” του Νταίηβιντ Λιούις, κ. ά.
Συνεργάστηκε επίσης με το Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά, με τους θιάσους Καρέζη-Καζάκου, Άγγελου Αντωνόπουλου, Ληναίου-Φωτίου, το Θέατρο Θεμέλιο, το Θεατρικό Εργαστήρι, το Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης και άλλα, σε έργα όπως ο “Ερωτόκριτος” του Β. Κορνάρου, “Ορέστης” του Ευριπίδη, “Δωδέκατη νύχτα” του Σαίξπηρ, “Η Κυρά της θάλασσας” του Ίψεν, “Οι δραπέτες” του Γιώργου Μανιώτη κ.ά.
Παράλληλα με την καριέρα της στο θέατρο, έπαιξε στην κρατική τηλεόραση πρωταγωνιστώντας σε δραματικές σειρές και στο Θέατρο της Δευτέρας.
Επίσης συμμετείχε σε πολλές εκπομπές λόγου στο κρατικό ραδιόφωνο και σε ιδιωτικούς σταθμούς, στις οποίες έγραφε και τα κείμενα.
Για ένα διάστημα έγραφε κάνοντας παρουσίαση βιβλίων στο περιοδικό “Βιβλίο και Media”. Παράλληλα έχει γράψει και εκδώσει δυο βιβλία: την τετραλογία “Η παράσταση που δεν έγινε”, το 1996, και το 2001 το ερωτικό παραμύθι, “Τα μαγικά δάκρυα του έρωτα. Στα βιβλία αυτά έκανε και την εικονογράφηση.
Από το 1990 και παράλληλα με το θέατρο, άρχισε να ασχολείται με το σενάριο. Συνεργάστηκε με την Μαλβίνα Κάραλη και τον Πατρίς Βιβάνκος στο σενάριό της ταινίας “Ζωή χαρισάμενη” και στη συνέχεια έγραψε το σενάριο της ταινίας “Τράνζιτο”, της Ισαβέλλας Μαυράκη.
Το 1992 το σενάριο της για την τηλεοπτική σειρά “Φιλενάδες” επιδοτήθηκε από το European Script Fund. Το 1998 έως και το 2000 γράφει το σενάριο της τηλεοπτικής δραματικής σειράς Επιθυμίες, η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Στη σειρά ερμηνεύει και έναν από τους βασικούς ρόλους. Από το 2001 ως το 2005 γράφει τρεις ακόμα δραματικές σειρές που γνώρισαν υψηλή θεαματικότητα (“Όσο υπάρχει αγάπη”, “Ζευγάρια” και “Οι ευτυχισμένες μέρες”) στις οποίες πρωταγωνιστεί.
Είναι μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος από το 2003.
Είχε παντρευτεί παλαιότερα τον Γιάννη Βούρο .
Συνολικά παντρεύτηκε τρεις φορές. Φιλμογραφία
Αστερισμός της παρθένου (1973)
Ένας νομοταγής πολίτης (1974) [Σοφία Μοναχογιού]
Νέες απίθανες και ωραίες (1987) [Σοφία Βασιλείου]
Πατρίς ληστεία οικογένεια (1987) [Ιουλιέττα]
Τηλε-καννίβαλοι (1987) [Μαρία Σφακιανάκη]
Τράνζιτο (1995)
Μια νύχτα στην Αθήνα (2013) [Νέλλη]
Η Έλντα Αθανασάκη – Φλέγκα γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από όπου αποφοίτησε το 1965. Ηθοποιός του θεάτρου, έπαιξε στη πρόζα και στη επιθεώρηση.
Η Σούλα Αθανασιάδου ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1929.
Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1956 με την ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Οι άσσοι του γηπέδου» και τρία χρόνια αργότερα συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην βουκολική ταινία «Αστέρω».
Την δεκαετία του 1960 η Σούλα Αθανασιάδου εμφανίσθηκε σε άλλες δέκα ταινίες με πιο γνωστές τις παρακάτω εκείνες της Φίνος Φιλμ που γύρισε το 1966. «Κοινωνία ώρα μηδέν» με τον Νίκο Κούρκουλο και «Στεφανία» με την Ζωή Λάσκαρη.
Η τελευταία φορά που το όνομα της εμφανίσθηκε στην μεγάλη οθόνη ήταν το 2001 στην κοινωνική ταινία του Στράτου Τζίτζη «Σώσε με».
Ήδη όμως από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 εμφανίσθηκε και στην τηλεόραση σε δραματικούς κυρίως ρόλους όπως στην σειρά της ΕΡΤ «Ο συμβολαιογράφος» στον ρόλο της μητέρας του Παύλου Ροδίνη που υποδύονταν ο Γιάννης Φέρτης με τον οποίο είχε μόνο εννέα χρόνια διαφορά.
Το 1994 η Σούλα Αθανασιάδου συνεργάστηκε για πρώτη φορά με την Μιρέλα Παπαοικονόμου στην σειρά «Μην φοβάσαι τη φωτιά” και την επόμενη χρονιά στον «Απών»
Ωστόσο το 1996 με την συμμετοχή της στην νεανική κοινωνική σειρά «Λόγω τιμής» στον ρόλο της αγαπημένης θείας της Μάνιας (Χριστίνας Αλεξανιάν) η καριέρα της πήρε μεγάλη ώθηση και δύο χρόνια μετά εκτοξεύτηκε στα ύψη όταν ο Λευτέρης Παπαπέτρου της χάρισε τον ρόλο της Μάχης στην θρυλική μαύρη κωμωδία του Αντ1 «Εγκλήματα».
Το 2001 πρωταγωνίστησε στην σειρά «Βότκα ποσρτοκάλι» ως μητέρα του Ρένου Χαραλαμπίδη. Ενώ το 2003 ξανασυνεργάστηκε για άλλη μια φορά με την Μιρέλα Παπακοικονόμου στην πετυχημένη σειρά του Mega «Λένη» όπου υποδύονταν την μητέρα της Κάτιας Δανδουλάκη.
H Σούλα Αθανασιάδου συμμετείχε και στην κωμική σειρά «Επτά θανάσιμες πεθερές» στην ιστορία με τίτλο “Η μοντέρνα πεθερά”. Το γιο της υποδύονταν και πάλι ο Ρένος Χαραλαμπίδης. Ενώ την νύφη της η Ρένια Λουιζίδου.
Η τελευταία της εμφάνιση στην τηλεοράση ήταν στην πετυχημένη σειρά του Αντ1 “Θα βρείς τον δάσκαλο σου”. Εκεί υποδύοταν την Φρόσω την οικονόμο της οικογένειας Πασπάτη. Αυτή ήταν που είπε και τις τελευταίες λέξεις στο τελευταίο επεισόδιο «Και εις άλλα με υγεία».
Ο τελευταίος της ρόλος στο θέατρο ήταν το 2005 στο πλευρό της Κάτιας Δανδουλάκη στην παράσταση “Μάρτυρας κατηγορίας”.
Τα τελευταία χρόνια η Σούλα Αθανασιάδου έπασχε απο αλτσχάιμερ και είχε βυθιστεί στην απόλυτη σιωπή. Μάλιστα στα γυρίσματα της δεύτερης σεζόν της σειράς «Θα βρεις τον δάσκαλο σου» είχαν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους τα πρώτα συμπτώματα της νόσου.
Η αγαπημένη ηθοποιός Σούλα Αθανασιάδου έφυγε απ’ τη ζωή στις 12 Απριλίου του 2022 σε ηλικία 92 ετών και η ταφή της έγινε δύο ημέρες μετά στις 14 Απριλίου. Έφυγε εντελώς αθόρυβα όπως είχε ζήσει όλη της τη ζωή. Ήταν σύζυγος του ηθοποιού Γιώργου Δάνη.
Θάφτηκε στο κοιμητήριο της Νέας Σμύρνης παρουσία μόνο επτά ανθρώπων κυρίως φίλων και συγγενών.
Η Κάτια Αθανασίου γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Κάλυμνο. Η μεγαλύτερή της αδελφή, η Μαργαρίτα Αθανασίου έγινε ηθοποιός για να την ακολουθήσει στη συνέχεια και η Κάτια. Η Μαργαρίτα, αν και από το 1956 μέχρι το 1973 έπαιξε σε 26 ταινίες δεν έγινε γνωστή στο πλατύ κοινό, όπως η αδελφή της που την ήξεραν… και οι πέτρες! Η Κάτια Αθανασίου ήταν παντρεμένη με τον συνθέτη Ζακ Ιακωβίδη, ο οποίος απεβίωσε το 2015 και μαζί είχαν αποκτήσει έναν γιο.
«Σε κάναμε φίρμα και ζητάς και λεφτά;» ήταν η απάντηση που πήρε η Κάτια Αθανασίου όταν ζήτησε αύξηση από τη θρυλική τηλεοπτική σειρά του Γιάννη Δαλιανίδη Λούνα Παρκ. Το γελαστό κορίτσι που γνώρισε μεγάλες δόξες στη δεκαετία του ΄70, κατάφερε να αφήσει εποχή με ένα μόνο ρόλο στην τηλεόραση που ακόμα και σήμερα, η ατάκα της «Δέκα κρίκοι ένα τάληρο, για περάστε παρακαλώ, πλούσια δώρα» έχει μείνει στην ιστορία. Όταν όμως έφυγε από το Λούνα Παρκ, τα φώτα έσβησαν και η Κάτια Αθανασίου πέρασε στο περιθώριο, στα αζήτητα.
Η Κάτια Αθανασίου και ο Μπάμπης Ανθόπουλος στην σειρά της ΥΕΝΕΔ, “Η γειτονιά”.
Η Κάτια Αθανασίου ως Τούλα στα ΄70ς, ζει ανεπανάληπτες στιγμές δόξας. Όμως, στα μέσα της δεκαετίας του ΄90, είναι στα αζήτητα. Δεν δουλεύει, ελάχιστες φορές θα σηκώσει το τηλέφωνο για να ζητήσει δουλειά και να πάρει αρνητική απάντηση, πουλάει το σπίτι που έχει, μετακομίζει σε ένα μικρό διαμέρισμα στην Κυψέλη που πληρώνει ενοίκιο με την πενιχρή της σύνταξη και περνάει τις μέρες της μέσα στους τέσσερις τοίχους, αναπολώντας το παρελθόν. Όλη αυτή η στενοχώρια, θα την οδηγήσουν σε εγκεφαλικό επεισόδιο που θα επιβαρύνει την υγεία της.
Δυσκολεύεται να περπατήσει, το εγκεφαλικό είναι βαρύ, ο γιος της και ο σύζυγός της είναι δίπλα της και της συμπαραστέκονται, κάνει φυσιοθεραπείες για να περπατήσει ξανά, έχει συντροφιά τα βιβλία της, τα σταυρόλεξά της και τις αναμνήσεις της. Ο καιρός που περνά, δυσκολεύει την κατάσταση, καθώς δεν υπάρχουν καθόλου χρήματα και οι υποχρεώσεις συνεχώς αυξάνονονται. Τόσο εκείνη, όσο και ο συζυγός της προσπαθούν να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους και να τα φέρουν βόλτα όπως μπορούν. Πάντα δίπλα τους είναι ο γιος τους, που είναι το μοναδικό στήριγμά τους σε όλα τα επίπεδα.
Τον Δεκέμβριο του 2015, η Κάτια Αθανασίου αποχαιρετά για πάντα τον Ζακ Ιακωβίδη και βυθίζεται ακόμα περισσότερο στην τραγική μοναξιά. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2018, έπειτα από μακρά νοσηλεία σε κλινική, η Κάτια Αθανσίου “έφυγε” να συναντήσει τον Ζακ της στον παράδεισο. Εκεί, η “Τούλα” θα ανταμώσει με τον “Νάσο” και μαζί με την υπόλοιπη παρέα -Δαλιανίδη, Παπαγιαννόπουλο, Δαδινόπουλο, Παγκράτη, Παϊτατζή, Ποδηματά, Στρατηγού, Φασιανό, Τσιβιλίκα, Φωτόπουλο, Μοσχονά, Σαμιωτάκη, Αγαγιώτου, Καλουτά- θα ξαναστήσουν αιώνια το Λούνα Παρκ, το Λούνα Παρκ των ονείρων τους…
Η Κάτια Αθανασίου πριν καταλήξει νοσηλευόταν σε δημόσια κλινική. Η ηθοποιός της διάσημης σειράς «Λούνα Παρκ», αντιμετώπιζε εδώ και αρκετά χρόνια σοβαρά προβλήματα υγείας. Μετά από ένα εγκεφαλικό που υπέστη, αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας πάνω από δεκαπέντε χρόνια και δεν κατάφερε να τα ξεπεράσει, μέχρι που ήρθε το μοιραίο. Η κηδεία της έγινε στις 04 Σεπτεμβρίου του 2018, στις 12:30 στο νεκροταφείο του Βύρωνα.Την είδηση του χαμού της είχε κάνει ο καλός της φίλος και συνάδελφος Γιάννης Χριστόπουλος.
Συγκεκριμένα είχε γράψει στο Facebook το 2018: «Συντετριμμένος Μετά από νοσηλεία λίγων ημερών σήμερα Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2018 το πρωί έφυγε από τη ζωή η αγαπημένη ηθοποιός και φίλη “Κάτια Αθανασίου”.Έχασα ένα κομμάτι από τη ζωή μου ήμουν σε διακοπές και ήξερα ότι θα φύγει και έφυγα χωρίς να πω στους συναδέλφους μου τίποτα….η κηδεία της θα γίνει αύριο τρίτη 4 του μηνός Σεπτεμβρίου στις 12:30 στο νεκροταφείο του Βύρωνα…Κάτια μου Καλό σου ταξίδι καλό παράδεισο Θα μου λείψεις».
Ωστόσο η απουσία πολλών συναδέλφων της από την κηδεία συζητήθηκε έντονα. Παρότι είχε συνεργαστεί καθ’ όλη την διάρκεια της καριέρας της με πολλούς ηθοποιούς και όχι μόνο, στην κηδεία της, πήγανε μόνο τρία γνωστά άτομα.
Το παράπονό του εξέφρασε μέσω ανάρτησής του στο Facebook, ο ηθοποιός Γιώργος Γεωργίου, καθώς παρά το γεγονός ότι η Κάτια Αθανασίου είχε συνεργαστεί με πολλούς ηθοποιούς καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας της, μονάχα τρεις βρέθηκαν στο «τελευταίο αντίο» για εκείνη.
Η Μαργαρίτα Αθανασίου γεννήθηκε το 1936 στην Αθήνα.
Αδελφή της είναι η ηθοποιός Κάτια Αθανασίου που έπαιζε την Τούλα στο ”Λούνα Παρκ’.
Πέθανε στις 24 Δεκεμβρίου 2015.
Φιλμογραφία
Το πιο γρήγορο μπουζούκι (1973)
Το ξενοδοχείο των διεφθαρμένων (1972)[Νατάσα Νομικού]
Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές (1970)
Ένας χίππυς με τσαρούχια (1970)
Σκλάβοι της μοίρας (1966)[δ. Θεοχάρη]
Αφήστε με να ζήσω (1965)
Καρδιά μου πάψε να πονάς (1965) [Μπότσογλου] Αν έχεις τύχη… (1964) [Φωφώ]
Ο ανηψιός μου ο Μανώλης (1963)
Ο Ιππόλυτος και το βιολί του (1963)
Ο φίλος μου ο Λευτεράκης (1963) [Ρένα]
Ο Μιχαληός του 14ου συντάγματος (1962)[Μερόπη] Η Αθήνα τη νύχτα (1962) Ζητείται ψεύτης (1961) [Πιπίτσα]
Η Αλίκη στο Ναυτικό (1961) [Ειρήνη] Η Λίζα και η άλλη (1961)
Ο σκληρός άντρας (1961) [Μαρίκα] Χαμένα όνειρα (1961) [Ελένη] Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960) [Χαρίκλεια] Τα κίτρινα γάντια (1960) [Βάσω] Το κλωτσοσκούφι (1960) [Καίτη]
Τρεις κούκλες κι εγώ! (1960)
Ήρωες της γκάφας (1959)
Όταν το μίσος κυβερνά (1959) [Ντέπυ]
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας (1956)
Ο Ράλλης Αγγελίδης ήταν Έλληνας ηθοποιός, ο οποίος έπαιξε σε μικρούς ρόλους στον ελληνικό κινηματογράφο.
Ο Ράλλης Αγγελίδης γεννήθηκε το 1902 στην Οδησσό της Ουκρανίας και είχε ρίζες από τη Ρωσία. Συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους, αναλαμβάνοντας χαρακτηριστικούς κωμικούς ρόλους. Μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1920, έπαιξε μεταξύ άλλων σεοπερέτες και επιθεωρήσεις.
Ο Ράλλης Αγγελίδης, ο Κώστας Χατζηχρήστος και ο Βασίλης Αυλωνίτης στην επιθεώρηση, “30 το δολάριο”. (Φωτογραφία από το ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ)
Ήρθε οικογενειακώς στην Αθήνα τη δεκαετία του ’40 και μετά το 1944 συνεργάστηκε μόνιμα με το θέατρο Ακροπόλ. Πήρε μέρος σε 59 κινηματογραφικές ταινίες και η πρώτη του εμφάνιση ήταν το 1939 στην ταινία, “Νύχτα χωρίς ξημέρωμα” και η τελευταία του εμφάνιση ήταν το 1966.
Η κατοικία του ήταν στην Κηφισιά, ενώ είχε φιλικές σχέσεις με τη Γεωργία Βασιλειάδου και τη Ρένα Ντορ. Στην προσωπική του ζωή δεν παντρεύτηκε ποτέ, είχε όμως ανίψια και μια αδερφή που έμεναν στην Πάτμο.
Τα τελευταία χρόνια ο Ράλλης Αγγελίδης αντιμετώπισε κινητικά προβλήματα εξαιτίας του σακχάρου που είχε. Το 1972 τελικά υπέστη ακρωτηριασμό των κάτω άκρων και το 1973 πούλησε το σπίτι του στην Κηφισιά για να πάει κοντά στη αδελφή του στην Πάτμο.
Ένα χρόνο αργότερα, το καλοκαίρι του 1974 ο Ράλλης Αγγελίδης έφυγε από τη ζωή και ετάφη στην Πάτμο.
Ελληνίδα ηθοποιός, που διακρίθηκε κυρίως σε θεατρικούς ρόλους. Η Νέλλη Αγγελίδου γεννήθηκε το 1927 στην Αθήνα και σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» τουΚαρόλου Κουν, απ’ όπου και αποφοίτησε το 1955.
Τους πρώτους ρόλους της τους έπαιξε στο «Θέατρο Τέχνης» με έργα ρεπερτορίου από την παγκόσμια και ελληνική δραματουργία. Στο Εθνικό Θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1959 στον «Ιουλιανό τον Παραβάτη» του Νίκου Καζαντζάκη και μέχρι την τελευταία της εμφάνιση ερμήνευσε σημαντικούς ρόλους. Αξιομνημόνευτη ήταν η τελευταία της εμφάνιση στο Εθνικό Θέατρο, το 2001, στις «Φάλαινες του Αυγούστου» του Ντέιβιντ Μπέρι μαζί με την Αντιγόνη Βαλάκου και τη Βέρα Ζαβιτσιάνου. Κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας σταδιοδρομίας της έλαβε μέρος στα Φεστιβάλ Επιδαύρου και Αθηνών, αλλά και σε διεθνή φεστιβάλ του εξωτερικού. Από τις τελευταίες θεατρικές εμφανίσεις της ήταν ο μονόλογος του Αντώνη Δωριάδη «Η αναχώρηση, ή καρκίνος του λάρυγγος» το 2003.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε στις ταινίες: «Παράνομοι» (1958), «Ο θάνατος θα ξανάρθει» (1961), «Ψωμί για έναν δραπέτη» (1967), «Ήλιος του θανάτου» (1978), «Ανατολική περιφέρεια» (1979), «Ομίχλη κάτω από τον ήλιο» (1980), «Εκατόν είκοσι ντεσιμπέλ» (1987) και «Luton» (2013). Στην τηλεόραση έπαιξε στις σειρές «Ο Μεγάλος Ξεσηκωμός» (1977), «Αστροφεγγιά» (1980, ΕΡΤ), «Σαν τα τρελά πουλιά» (1981, ΕΤ-1), «Η λυγερή» (1995, ΕΤ-1), και «…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες» (2000, ΕΤ-1). Έλαβε, επίσης, μέρος σε πολλές ραδιοφωνικές εκπομπές. Τιμήθηκε με το έπαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη» και με το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Αλεξάνδρειας, για την ερμηνεία της στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου «Ο Ήλιος του θανάτου». Το 1988 τιμήθηκε από την ελληνική ραδιοφωνία για την προσφορά της στον Πολιτισμό.
Η Νέλλη Αγγελίδου έφυγε από τη ζωή στις 6 Οκτωβρίου 2014, σε ηλικία 87 ετών.
Ο Θανάσης Αγγέλου γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1944. Αποφοίτησε από το Σμαράγδειο και σπούδασε θέατρο στην Αθήνα στη σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη.
Έλαβε μέρος και συμπρωταγωνίστησε σε αρκετά κινηματογραφικά και θεατρικά έργα. Το 1975 πηγαίνει στην Ιταλία και σπουδάζει σκηνοθεσία κινηματογράφου στην UNEVERSITA INTERNAZIONALE DEGLI STUDI SOCIALI στην Ρώμη.
Συνεργάστηκε με πολλούς παραγωγούς όπως με Μάριο Τσέκι Γκόρι, Φατσένα, Τζόβινε, Οβίδιο Ασονίτι, Ρομέο Ασονίτι. Με τους σκηνοθέτες Felini, Damiano Damiani, Οtoni, Luigi Cozzi, Guerrieri. Tο 1976 συνεργάστηκε με τον Ovidio Assoniti για την προετοιμασία του κινηματογραφικού έργου «The last concert» με τους Richard Johnson και Pamela Villoresi.
Συνεργάστηκε με τους ηθοποιούς Κλαούντια Καρτνινάλε, Αλμπέρτο Σόντι, Ανί Ζιραντό, Φέμι Μπενούσι, Βιτόριο Γκάσμαν, Αντονέλα Λουάλτνι.
Το 1977 η καλλιτεχνική πολιτιστική ένωση της Ρώμης του απένειμε μαζί με τον Βιτόριο Γκάσμαν το βραβείο Checco Durante για τη διάκρισή τους στην ιταλικό κινηματογράφο. Έναν έπαινο για την ταινία La bravata.
Το 1978 τιμήθηκε με το βραβείο Pericle d’ oro στην ταινία «Questo si che e un amore» και το 1979 του απονεμήθηκε από τον Ιταλικό τύπο το βραβείο Nouova Emponta. Το 1978 εμπνεύστηκε την ίδρυση της ιταλοελληνικής συμπαραγωγής.
Μαζί με τον Διονύσιο Σπηλιωτόπουλο (σύμβουλος παραγωγών) έφεραν σε επαφή την καλλιτεχνική πολιτιστική ένωση της Ρώμης, «Υπουργείο πολιτισμού» με τον υπουργό βιομηχανίας της Ελλάδος κ. Κονοφάγο και υλοποιήθηκε η πρώτη συμπαραγωγή Μάριο-Τσέκι Γκόρι και Γκρέκα Φιλμ, με την ταινία που γυρίστηκε στη Ρόδο.
Αλλά οικονομικές διαφορές σταμάτησαν την προσπάθεια. Το 1980 επιστρέφοντας στην Ελλάδα, δημιουργεί την διαφημιστική εταιρία Α-Αρτ και το 1989 τον ραδιοφωνικό σταθμό «Ευβοϊκό κανάλι», όπου έγραψε και παρουσίασε έως και το 2012 δεκάδες κοινωνικές εκπαιδευτικές, κωμικές και δραματικές εκπομπές.
Φιλμογραφία
Καυτή εκδίκηση (1969)
Μπουμ ταρατατζούμ (1972) Δικτάτωρ καλεί Θανάση (1973)
Στα δίχτυα της αράχνης (1973) Η δίκη των δικαστών (1974)
Η Μίνα Αδαμάκη (Ασημίνα Αδαμάκη) γεννήθηκε στο Βόλο στις 17 Ιουλίου 1944. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν (1966). Η πρώτη της εμφάνιση έγινε στο θέατρο, ως μαθήτρια ακόμα, με το Θέατρο Τέχνης, όπου και σπούδαζε τότε, στο έργο ” Η δολοφονία του Ζαν – Πωλ Μαρά “.
Σε νεανική ηλικία σπούδασε στο Λονδίνο κουκλοθέατρο και παντομίμα.
Είχε ιδρύσει τον θίασο ” Θεατρική Συντεχνία “.
Επίσης υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ” Ελεύθερης Σκηνής “.
Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών.
Έχει παίξει σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Ορισμένες από αυτές είναι:
Τα όπλα μου ρίχνουν λουλούδια – Ο ληστής με τα λουλούδια (1981) μια Πελάτισσα
Safe Sex (1999)…. Χλόη
Το κλάμα βγήκε απ’ τον παράδεισο (2000) ….. Μπήλιω
Η Τούλα Δημητρίου ήταν γνωστή σύγχρονη ηθοποιός και τραγουδίστρια του ελαφρού θεάτρου. Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1928, όπου σπούδασε τραγούδι, πιάνο και μαντολίνο. Τραγουδούσε...
