Ποια ήταν τα συστατικά αυτού του τραγουδιού, που μάγεψαν έναν Μάνο Χατζιδάκι κι έτσι κάλεσε τον Παπάζογλου να εμφανιστεί στις παραστάσεις του στον «Σείριο», στο ZOOM, τη σαιζόν 1987 – 88;

Διόλου τυχαίο που εκεί, στον «Σείριο», ο Παπάζογλου συμμετείχε στο, κατά Διονύση Σαββόπουλο, «Χάρτινο το φεγγαράκι» του Χατζιδάκι με την Πασπαλά – Παπάζογλου και Σαββόπουλος άλλωστε είχαν γράψει ήδη ιστορία, ως ερμηνευτής και παραγωγός αντίστοιχα, με την «Εκδίκηση της γυφτιάς» του Νίκου Ξυδάκη και του Μανώλη Ρασούλη.

Θυμάμαι την ιστορία πίσω από τον «Αύγουστο», όπως μου την είχε αφηγηθεί ο Παπάζογλου αυτοπροσώπως, ένα μεσημέρι του μακρινού 1997 στους «Αέρηδες» της Πλάκας. Στα τέλη Ιουνίου του 1978 είχε γίνει ο σεισμός της Θεσσαλονίκης που προξένησε το θάνατο πολλών ανθρώπων. Χιλιάδες επίσης έμειναν άστεγοι, ενώ η μετασεισμική δραστηριότητα συνεχιζόταν για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Έχοντας υποστεί ζημιές το σπίτι τους, ο Παπάζογλου πρότεινε στη γυναίκα του να πάρει τη νεογέννητη κόρη τους και να πάνε για λίγο καιρό σε συγγενείς τους στην Αμερική, μέχρι δηλαδή να μειωθεί το τρέμουλο της γης κάτω απ’ τα πόδια τους.

Έτσι και έγινε. Μπαίνοντας πια στον Αύγουστο, ο Παπάζογλου δέχτηκε την πρόσκληση του Διονύση Σαββόπουλου να παραθερίσει λίγες μέρες κοντά του στο Πήλιο. Πήγε, αλλά όπως ήταν αναμενόμενο, ο Νιόνιος δεν έκανε διακοπές μόνος του. Περιστοιχιζόταν από την οικογένεια του και νεαρά άτομα, αγόρια και κορίτσια.

Σύντομα το πάθος του Παπάζογλου φούντωσε για ένα νεαρό όμορφο κορίτσι. Έλξη απ’ αυτές τις ακατανίκητες που φέρνει ο Αύγουστος, η κάψα του ήλιου και η αλμύρα της θάλασσας! Τι θα έκανε ο καλλιτέχνης; Θα απατούσε τη γυναίκα του που έφυγε προσωρινά για να γλιτώσει το στρες των μετασεισμών;

Σκεφτόταν και την κόρη του που μόλις είχε έρθει στον κόσμο… Η ιστορία λέει πως ο Παπάζογλου δεν άντεξε άλλο το μαρτύριο ενός μοιραία ανικανοποίητου έρωτα. Μπήκε στο αυτοκίνητο του, αποφασισμένος να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη. Στη διαδρομή η μελαγχολία και οι σκέψεις του χτύπησαν κόκκινο.

Ο »Αύγουστος» μόλις είχε συλληφθεί στο μυαλό του, στιχουργικά και μουσικά. Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος κουράγιο θα περάσει θα μου πεις… Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε κι εγώ ο τυχερός που το ‘χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται και φέγγει από μέσα η φυλακή… Η «Φυλακή»! Αυτή «η άτιμη η φυλακή», έλεγε ο Παπάζογλου, που μας αναγκάζει να είμαστε »νομιμόφρονες», ήταν υπαίτια τελικά για ένα από τα ομορφότερα

και πλέον διαχρονικά ερωτικά ελληνικά τραγούδια. Ήταν η πρώτη φορά επίσης, πάντα σύμφωνα με τον δημιουργό, που του βγήκε μια μουσική λόγια, κλασικίζουσα, ανεξάρτητη από τις rock ή τις λαϊκότροπες καταβολές του παρελθόντος και του τότε παρόντος του.

Το τραγούδι γράφτηκε για κιθάρα – φωνή και ο Παπάζογλου συνήθιζε να το παρουσιάζει σε φίλους του, δειλά – δειλά στην αρχή. Αργότερα προστέθηκαν τα μέρη των εγχόρδων, που το εμπλούτισαν ενορχηστρωτικά με ένα συγκλονιστικό τρόπο, έτσι όπως μάθαμε τον «Αύγουστο» από το άλμπουμ «Χαράτσι» του 1984.

Έπρεπε να περάσουν δηλαδή έξι χρόνια για να δισκογραφηθεί στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του τραγουδοποιού πια Νίκου Παπάζογλου και όχι απλά του ερμηνευτή του Ρασούλη, του Ξυδάκη, του Νικολόπουλου και των άλλων συνθετών. Το οπισθόφυλλο του LP «Χαράτσι» (Lyra, 1984) του Νίκου Παπάζογλου. Τον «Αύγουστο» του Νίκου Παπάζογλου ηχογράφησαν τα επόμενα χρόνια από συναυλίες τους οι μεγαλύτεροι Έλληνες τραγουδιστές:

Η Χάρις Αλεξίου, ο Γιώργος Νταλάρας και η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Καμία όμως εκτέλεση δεν έφτασε σε αισθητική και συγκινησιακή πληρότητα αυτήν του δημιουργού του τραγουδιού. Ίσως γιατί δεν επρόκειτο για ακόμη ένα τραγούδι που αγαπήθηκε από τον κόσμο και έγινε κτήμα του.  

Ο «Αύγουστος» ήταν και είναι ο αισθηματικός λυγμός του Παπάζογλου, η μελαγχολία της ηττημένης λίμπιντο και αυτό το επίπονο απωθημένο ερωτικό ένστικτο που συναντάμε στα ποιήματα του Καβάφη ή και του Χριστιανόπουλου και του Ασλάνογλου, για να θυμηθούμε δύο άλλους μεγάλους ποιητές – συντοπίτες του τραγουδοποιού».

Ένα αριστούργημα» είχε χαρακτηρίσει τον «Αύγουστο» από το Τρίτο Πρόγραμμα ο Μάνος Χατζιδάκις πριν ακόμη βγει ο δίσκος! Ισχύει 100%, βοηθούσης πάντα της μοναδικής αυγουστιάτικης πανσελήνου!

Καλή σου ώρα εκεί που είσαι, Νίκο Παπάζογλου…

Νίκος Παπάζογλου – Olympians

Τέλη του 1966. Οι Olympians έχουν ήδη βάλει τη σφραγίδα τους στο ελληνικό πεντάγραμμο, ως πρωτοπόροι στο είδος τους. Ορισμένες από τις μεγάλες επιτυχίες τους έχουν κυκλοφορήσει («Τρόπος», «Το σχολείο», «Συγνώμη») και η δημοφιλία τους σημειώνει διαδοχικά limit-up.

Eίναι όμως η εποχή που ο Πασχάλης πρέπει να τους εγκαταλείψει για να εκπληρώσει τις στρατιωτικές υποχρεώσεις του στην Αεροπορία. Η μπάντα αναζητά αντικαταστάτη. Μεταξύ αυτών που δοκιμάζει είναι και ένας 19χρονος ροκάς, που κάνει τα πρώτα βήματά του στο χώρο.

Ο ταλαντούχος πιτσιρικάς τραγουδούσε μόνο ξένο ρεπερτόριο (Beatles, Lovin’, Spoonful κ.λ.π.), ήταν κατά βάση ταγμένος στους Rolling Stones και δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με ελληνικό στίχο. Το όνομα αυτού, Νίκος Παπάζογλου.

Ο αείμνηστος τραγουδοποιός και ερμηνευτής ήταν αυτός που κάλυψε το κενό του Πασχάλη στο γκρουπ από τις αρχές του ’67 και για τον ένα επόμενο χρόνο. Για την ακρίβεια το έκανε κατά το 50%, διότι για τα ελληνικά τραγούδια του γκρουπ επιλέχθηκε και δεύτερο άτομο, ο Βασίλης Παπαβασιλείου.

Το συγκρότημα εμφανιζόταν τότε στο club «Χαβάη» της Θεσσαλονίκης, απ’ όπου και υπάρχει η μοναδική ηχογράφηση με τη φωνή του Παπάζογλου (αυτός είναι στην κεντρική φωτ.) ως μέλος των «Olympians». Για τις ανάγκες ηχογράφησης στο studio και την κυκλοφορία νέων τραγουδιών, ο Πασχάλης δήλωνε «παρών», παίρνοντας άδειες από την Αεροπορία.

«Έβαλε κι ο Νίκος τη σφραγίδα του στις ζωντανές μας εμφανίσεις. Δεν ξέρω αν ήταν λάθος ή όχι, αλλά θα μπορούσαμε να είχαμε ηχογραφήσει κάποια τραγούδια και με το Νίκο. Όμως έδειχνε κολλημένος με τους Rolling Stones και είχε μία αντιπάθεια στα ελληνικά τραγούδια», έχει δηλώσει σε συνέντευξή του ο πιανίστας και ιδρυτικό μέλος των Olympians, Άλκης Κακαλιάγκος.

Την αγόρασε το 1953 αντί μόλις 34.000 δολαριών. Λογικό αφού επρόκειτο για μία υπό απόσυρση ανθυποβρυχιακή φρεγάτα (καναδικής κατασκευής), που μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την απόβαση στην Νορμανδία, πουλιόταν για παλιοσίδερα (σκραπ)!

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης όμως την οραματίστηκε ως το πλωτό σπίτι του, μετατρέποντας τη στην περίφημη «Χριστίνα», την υπερπολυτελή θαλαμηγό του. Το γιοτ αναψυχής που θα εξελισσόταν σε σύμβολο για εκείνον. Χρειάστηκε 4 εκατομμύρια δολάρια για να το κάνει – ποσό αστρονομικό για τα μέσα της δεκαετίας του ’50. Το αποτέλεσμα όμως ήταν εκθαμβωτικό.

Έως και ο βασιλιάς της Αιγύπτου, Φαρούκ την είχε αποκαλέσει ως την  «τελευταία λέξη στη χλιδή». «Αυτό είναι το μοναδικό μέρος στον κόσμο που δεν αισθάνομαι ξένος», έλεγε ο Έλληνας Κροίσος για τη «Χριστίνα». Και πράγματι, οι άνθρωποι του στενού περιβάλλοντός του ισχυρίζονται ότι πουθενά δεν αισθανόταν τόσο ευτυχισμένος απ’ όσο όταν βρισκόταν επάνω στην 99 μέτρων θαλαμηγό του.

Ο Φαρούκ ήταν μόνο ένας από τους διάσημους του πλανήτη που φιλοξενήθηκαν σε αυτήν. Μεταξύ άλλων την επισκέφτηκαν ιστορικές προσωπικότητες της πολιτικής και του θεάματος, όπως ο Ουίστον Τσώρτσιλ, ο Τζον Φ. Κένεντι, ο Τίτο, η Μέριλιν Μονρόε, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, η Γκρέτα Γκάρμπο, ο Φράνκ Σινάτρα, ο Ρίτσαρντ Μπάρτον, ο πρίγκιπας Ρενιέ και η Γκρέις Κέλι. Φυσικά δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στη Μαρία Κάλας…

Η βιβλιοθήκη της θαλαμηγού ήταν γεμάτη με έργα Ελλήνων κλασικών συγγραφέων, τα σκαμνιά του μπαρ ήταν καλυμμένα με δέρμα… λευκής φάλαινας, ενώ ο πυθμένας της πισίνας υψωνόταν έως το επίπεδο του καταστρώματος και μετατρεπόταν σε πίστα χoρού, διακοσμημένη με ψηφιδωτά που απεικόνιζαν σκηνές της ελληνικής μυθολογίας.

Για τον εαυτό του ο Ωνάσης είχε κρατήσει μια σουίτα τεσσάρων δωματίων, με μπανιέρα από μπλε μάρμαρο Σιένας, απομίμηση λουτρού από μινωϊκό ανάκτορο. Τους τοίχους κάλυπταν βενετσιάνικοι καθρέφτες. Υπήρχαν άλλες εννέα σουίτες, που η κάθε μία είχε το όνομα ελληνικού νησιού.

Στην «Ιθάκη» έμεναν πάντα οι εκλεκτότεροι προσκεκλημένοι, όπως οι προαναφερθέντες. Η μοντέρνα τεχνολογία αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά της θαλαμηγού, με πρωτοποριακά για την εποχή τους συστήματα: ραντάρ, επικοινωνιακά μέσα, κλιματισμό, ηλεκτρονικό έλεγχο, της θερμοκρασίας του νερού στην πισίνα και πολλά άλλα.

Μετά το θάνατο του Ωνάση, το 1975, η κυριότητα του γιοτ μεταβιβάστηκε στην Χριστίνα. Εκείνη το δώρισε στο ελληνικό κράτος για να χρησιμοποιηθεί ως προεδρική θαλαμηγός. Μετονομάστηκε σε «Αργώ», όμως γρήγορα εγκαταλείφθηκε και παραδόθηκε στη φθορά. Το 1998 το αγόρασε ο Έλληνας εφοπλιστής Τζων Πωλ Παπανικολάου, φίλος της οικογένειας Ωνάση.

Επανέφερε το αρχικό όνομα προσθέτοντας και το όμικρον «Ο» και ανακαίνισε το σκάφος από το 1999 μέχρι και το 2001, πληρώνοντας πάνω από 50 εκατομμύρια δολάρια! Από το 2005 μέχρι σήμερα η «Χριστίνα Ο» είναι διαθέσιμη για ναύλωση έναντι περίπου 450.000 ευρώ την εβδομάδα.

Πλέον διαθέτει μία προεδρική σουίτα, 18 καμπίνες επιβατών καθώς και πολλούς εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους που συνδέονται μεταξύ τους με μία κεντρική σπειροειδή σκάλα. Τα πρυμναίο κύριο κατάστρωμα διαθέτει πισίνα με έναν ψηφιδωτό Μινώταυρο στο δάπεδο της, το οποίο ανυψώνεται με το πάτημα ενός κουμπιού για να σχηματίσει μία πίστα χορού.

Το κατάστρωμα περιπάτου διαθέτει ελικοδρόμιο. Στο μπαρ «του Άρη», τα σκαμπό είναι φτιαγμένα από μαλακό λεπτό δέρμα Ρυγχοφάλαινας. Επιπλέον, η θαλαμηγός περιλαμβάνει βιβλιοθήκη, αθλητικό κέντρο, παιδότοπο, κέντρο ομορφιάς, γυμναστήριο, τζακούζι και χώρο για μασάζ.