Βρισκόμαστε στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 70. Οι έντονες φήμες για τον αισθηματικό δεσμό Ζωής Λάσκαρη και Τόλη Βοσκόπουλου βγαίνουν αληθινές.
Όλα ξεκίνησαν στα γυρίσματα του μιούζικαλ “Μαριχουάνα Στοπ” και γρήγορα τα λαϊκά περιοδικά μετατρέπουν τη σχέση τους σε σίριαλ. Χωρίζουν, καυγαδίζουν, σμίγουν είναι μερικοί μόνο από τους τίτλους που συνοδεύουν τις φωτογραφίες τους στα έντυπα της εποχής.
Τελικά το πιο πολυσυζητημένο καλλιτεχνικό ζευγάρι ενώνεται θεατρικά και παρουσιάζει στο Θέατρο Βέμπο (καλοκαίρι του 1972) τους “Εραστές του Ονείρου”, το καινούριο μιούζικαλ που γράφει ειδικά για εκείνους ο Γιάννης Δαλιανίδης. Κάθε βράδυ πλήθος κόσμου αποθεώνει τους δύο εραστές και κρατά σταθερά την πρώτη θέση στην προτίμηση του κοινού.
Η πρεμιέρα της παράστασης γίνεται στις 20 Μαΐου 1972 με την υπέροχη μουσική και τα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα και τις χορογραφίες του σπουδαίου Γιάννη Φλερύ. Το ζευγάρι των πρωταγωνιστών πλαισιώνουν οι: Λευτέρης Βουρνάς, Ίλια Λυβικού, Μαρία Μπονέλλου, Βίκυ Βανίτα, Νίκος Δαδινόπουλος, Νικόλ Κοκκίνου, Γιώργος Αρμαδώρος, Πάνος Χατζηκουτσέλης, Δήμητρα Νομικού και η Γκάρυ Βοσκοπούλου.
Η “Ξανθή Αγαπημένη Παναγιά”
Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα ο Τόλης Βοσκόπουλος της αφιερώνει το τραγούδι του “Ξανθή Αγαπημένη Παναγιά” που ερμηνεύει χωρίς επιτυχία όμως, στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης.
Για δυο μήνες (Μάιος και Ιούνιος 1972) ο Τόλης και η Ζωή βρίσκονται στην Αμερική, όπου ο δημοφιλής τραγουδιστής δίνει συναυλίες, όμως λίγο πριν τελειώσει η τουρνέ η Λάσκαρη αναγκάζεται να επιστρέψει στην Αθήνα για λόγους επαγγελματικούς (έναρξη γυρίσματος του φιλμ “Αστερισμός της Παρθένου”).
Με την επιστροφή της στην Ελλάδα το πολύκροτο ειδύλλιο ρίχνει τίτλους τέλους και στην κινηματογραφική μεταφορά των “Εραστών του Ονείρου” από τη Φίνος Φιλμ, παρτενέρ της Ζωής είναι ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Φυσικά το συγκεκριμένο έργο είχε ταυτιστεί με τη Ζωή Λάσκαρη και το Τόλη Βοσκόπουλο και έτσι η ταινία δε συγκινεί το κοινό αφού συγκεντρώνει μόλις 70.456 θεατές στις αίθουσες Α΄προβολής.
Ο Τόλης Βοσκόπουλος ήταν ηθοποιός και τραγουδιστής. Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου το 1940, στον Πειραιά. Ήταν το δωδέκατο παιδί της οικογένειας (έχει άλλες 11 αδερφές).
Θεωρείται απο τους σημαντικότερους τραγουδιστές της γενιάς του…! Όταν πρωτοξεκίνησε στο τραγούδι λόγω του στησίματος του στο πάλκο, στο τρόπο ερμηνείας κι στο τρόπο ντυσίματος οι φανατικοί θαυμαστές του τον αποκαλούσαν “πρίγκιπα” ή “άρχοντα της πίστας”.
Όπως είχε δηλώσει κάποτε σε συνέντευξη <<Ξεκινώντας το τραγούδι, “πήρα” μαζί μου τον ηθοποιό Βοσκόπουλο>>, ενώ επίσης ήταν ο πρώτος τραγουδιστής που ερμήνευε όρθιος τα τραγούδια του εν αντιθέσει με την εποχή του που συνηθιζόταν ο καλλιτέχνης να ναι καθιστός.
Κατά περιόδους έχει γράψει τραγούδια τόσο σε στίχο όσο και μουσική που έχει συμπεριλάβει σε προσωπικούς του δίσκους ή τα έχουν ερμηνεύσει άλλοι καλλιτέχνες.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1958 και τον κινηματογράφο το 1963! Mπήκε στην δισκογραφία με το τραγούδι ”Βήμα βήμα” του αξέχαστου μουσικοσυνθέτη Λυκούργου Μαρκέα. Η καθιέρωσή του στο “πεντάγραμμο” ήρθε με το τραγούδι “Άγωνία” το 1968 (σύνθεση Γ. Ζαμπέτα) που μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα ξεπέρασε τις 300.000 πωλήσεις…!
Έχει ένα ευρύ φάσμα συνεργασιών ερμηνεύοντας τραγούδια των Γιώργου Ζαμπέτα, Άκη Πάνου, Θανάση Πολυκανδριώτη, Μάριου Τόκα, Γιάννη Πάριου, Πλέσσα, Κατσαρού, Βασιλειάδη, Δερβενιώτη,Βίρβου Λυμπερόπουλου, Πυθαγόρα, Φοίβου και πολλών άλλων!
Ως συνθέτης
Πλούσιο είναι και το έργο του ως συνθέτης. Μερικοί καλλιτέχνες που χουν ερμηνεύσει τραγούδια του ειναι: Δούκισσα, Μαρινέλλα, Διονυσίου, Ρέμος, Σφακιανάκης.
Το 1971 έγραψε τη σύνθεση του τραγουδιού Αδέλφια μου αλήτες πουλιά το οποίο ερμήνευσε ο Γιάννης Βογιατζής και κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, ενώ μετείχε στο ίδιο φεστιβάλ την επόμενη χρονιά ο ίδιος, τραγουδώντας το Ξανθή αγαπημένη Παναγιά, τραγούδι που όπως είχε ειπωθεί τότε το έγραψε για τη Ζωή Λάσκαρη, η οποία ήταν παρούσα στο ακροατήριο της εκδήλωσης.
Συλλεκτικές εκδόσεις
Έχουν κυκλοφορήσει επανεκδόσεις των αρχικών του δίσκων καθώς και 2 συλλεκτικές κασετίνες με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και αναφορές για τον καλλιτέχνη.
Θέατρο
Έχει πρωταγωνιστίσει αλλα και συμμετάσχει σε πάρα πολλές θεατρικές παραστάσεις δίπλα σε “ιερά τέρατα” της ηθοποιίας όπως Αυλωνίτη, Βλαχοπούλου, Βασιλειάδου, Χατζηχρήστο κ.ά. Απο τις πιο μεγάλες επιτυχίες του ήταν τα μιούζικαλ: “Οι εραστές του ονείρου” (1972 μαζί με την Ζωή Λάσκαρη), “Τραγούδα θεατρίνε” (1978 μαζί με την Μαρία Αλιφέρη), “Ήρθες σαν όνειρο” (1998 μαζί με την Άντζελα Γκερέκου), όπου το θεατρικό σενάριο είναι στηριγμένο στον τρόπο γνωριμίας τους.
Κινηματογράφος
Το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη είχε γίνει το 1960 παίζοντας τον ρόλο ενός κομφερασιέ στην κωμωδία του Νίκου Τσιφόρου «Τρείς κούκλες κι εγώ».Το 1964 λαμπερός, χαριτωμένος και «έγχρωμος» συμμετέχει στο ιστορικό μιούζικαλ της Φίνος Φιλμ «Κάτι να καίει». Μεγάλη επιτυχία είχε επίσης και η συμμετοχή του, σαν τραγουδιστής αυτή τη φορά, στην ταινία της Φίνος Φιλμ “Μαριχουάνα Στόπ”, στην οποία ερμήνευσε την μεγάλη του επιτυχία “Το φεγγάρι πάνω θεε μου”.
Σαν κινηματογραφικός ηθοποιός, γύρισε συνολικά 20 ταινίες. Ανάμεσα τους: «Σε ικετεύω», «Τά αδέλφια», «Το όνειρο της Κυριακής», «O άγνωστος εκείνης της νύχτας», «Μια γυναίκα, μια αγάπη, μια ζωή», «Αδέλφια μου αλήτες πουλιά» και άλλες. Η τελευταία εξιστορούσε την ιστορία και τα δεινά του τσιγγάνικου λαού ενώ το ομότιτλο τραγούδι είχε πει σε πρώτη εκτέλεση ο Γιάννης Βογιατζής στο Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης.
Προσωπική ζωή:
Στην ιστορία έχει μείνει το ειδύλλιο του με την τραγουδίστρια Δούκισσα αλλά και με την ηθοποιό Ζωή Λάσκαρη. Έχει κάνει τέσσερις γάμους. Παντρεύτηκε πρώτα την Στέλλα Στρατηγού, ο γάμος του κράτησε από το 1960 μέχρι το 1965, την Μαρινέλλα, 1973-1981, την Τζούλια Παπαδημητρίου, με την οποία έχει μία κόρη, τη Χαρά, το 1990-1995 και την πρώην ηθοποιό και νυν βουλευτή του ΠΑΣΟΚ στην Κέρκυρα, Άντζελα Γκερέκου.
Παντρεύτηκαν στις 2 Αυγούστου 1996 στην Κέρκυρα με κουμπάρο τον δημοσιογράφο Τέρενς Κουίκ/ Με την Γκερέκου έχουν μία κόρη, τη Μαρία, που γεννήθηκε το 2001…!
Στις 17 Μαΐου 2010 ξέσπασε σκάνδαλο μετά από δημοσίευμα της εφημερίδας ”Ελευθεροτυπία”, σύμφωνα με το οποίο ο Τόλης Βοσκόπουλος χρωστάει στην ΙΓ’ ΔΟΥ Αθηνών περί τα 5,5 εκατομμύρια ευρώ, για φοροδιαφυγή κατά την περίοδο 1993-1997. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να παραιτηθεί η σύζυγός του Άντζελα Γκερέκου από υφυπουργός τουρισμού στην κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. επικαλούμενη λόγους ευθιξίας.
Στις 2 Φεβρουαρίου 2011 το Ζ’ Μονομελές Πλημμελειοδικείο του επέβαλε 3ετή ποινή φυλάκισης με αναστολή για το ποινικό σκέλος της υπόθεσης, ενώ παράλληλα του έδωσε τη δυνατότητα εξαγοράς της ποινής με πέντε ευρώ ημερησίως.
Στα πλαίσια της δίκης έγινε γνωστό από τον δικηγόρο του Βοσκόπουλου ότι αίτηση του τραγουδιστή προς το υπουργείο Οικονομικών για υπαγωγή σε ρύθμιση που θα του έδινε το δικαίωμα να τύχει έκπτωσης 100% επί των προσαυξήσεων, δεν έγινε δεκτή!
Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε αναπνευστικά προβλήματα, ωστόσο εξακολουθούσε να είναι πολύ δραστήριος.
Απεβίωσε ξαφνικά στις 19 Ιουλίου 2021 από ανακοπή καρδιάς, μία εβδομάδα πριν κλείσει τα 81 του χρόνια.
Φρέντυ Γερμανός, δημοσιογράφος, συγγραφέας, σεναριογράφος, χρονογράφος, βιογράφος και παρουσιαστής.
Ένα μεγάλο κεφάλαιο στη νεότερη ελληνική ιστορία. Ο άνθρωπος που κατάφερε να περάσει τη δημοσιογραφία στα μονοπάτια της λογοτεχνίας. Ο Φρέντυ Γερμανός που μεγαλούργησε στη μικρή οθόνη ρίχνοντας απλά λίγο “αλάτι και πιπέρι” στους ασπρόμαυρους δέκτες μας. Ποιος ήταν όμως αυτός ο άνθρωπος; πως ξεκίνησε;
Βιογραφικό
Ο Φρέντυ Γερμανός γεννήθηκε στην Αθήνα στις 05 Σεπτεμβρίου 1934. Ήταν παιδί του αξιωματικού του ναυτικού Ανδρέα Γερμανού και της Αθηνάς Ραπίτη. Η μητέρα του, αδελφή του διάσημου μουσικοσυνθέτη Λεό Ραπίτη, του έμαθε να διαβάζει από πολύ μικρή ηλικία ενώ λάτρευε τις συνθέσεις του θείου του, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν ο προσωπικός συνθέτης της Σοφίας Βέμπο.
Από πολύ μικρός ο Φρέντυ παρακολουθούσε ταινίες και στην ηλικία των 8 χρόνων δεν έγραφε μόνο στην πρώτη του εφημερίδα αλλά ήταν και ο εκδότης της. Το 1954,έχοντας ήδη κερδίσει το δεύτερο βραβείο σε διαγωνισμό διηγήματος της εφημερίδας “Η Βραδυνή”, αρχίζει τη δημοσιογραφική του καριέρα γράφοντας ρεπορτάζ για τα φαρμακεία.
Πολύ σύντομα μαγεύεται από το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ και κάπου εκεί ξεκινά η μεγάλη του καριέρα. Συναντιέται με τη Σοφία Λόρεν στα γυρίσματα της ταινίας “Το παιδί και το δελφίνι” ενώ έχει πλέον τη δική του στήλη και στο περιοδικό “Εικόνες”.
Μεγάλος θαυμαστής της σπουδαίας Ελένης Βλάχου την αποκαλεί Μεγαλειοτάτη του ελληνικού τύπου. Είναι εκείνη που τον προέτρεψε το 1964 να εκδώσει το πρώτο του βιβλίο με τον τίτλο “Με συγχωρείται λάθος”. Μια σειρά από ευθυμογραφήματα που μέχρι σήμερα έχει πουλήσει πάνω από 150.000 αντίτυπα. Τρία χρόνια πριν είχε συναντήσει τον Τζον Κένεντι, ο οποίος είχε μαγευτεί από τις ερωτήσεις του νεαρού τότε Φρέντυ ενώ είχαν ανακαλύψει μια κοινή τους λατρεία, τα ποιήματα του Καβάφη.
Ο γάμος με την Εριέτα και ο ερχομός της Ναταλίας
Το 1965 ο Φρέντυ Γερμανός παντρεύεται τη νεαρή μαθήτρια δραματικής σχολής Εριέτα Μαυρουδή. Ο γάμος τους αν και δε κράτησε πολύ, ωστόσο τους χάρισε ένα γλυκό κοριτσάκι, τη Ναταλία, γνωστή σήμερα δημοσιογράφο, παρουσιάστρια και στιχουργό.
Ο Φρέντυ στη μικρή οθόνη
Η πρώτη εμφάνιση του Φρέντυ στη μικρή οθόνη έγινε το 1966 ως παρουσιαστής ειδήσεων και όπως είχε πει πολλά χρόνια αργότερα ο ίδιος, ήταν πολύ κακός με κακή ορθοφωνία. Παρότι η μεγάλη του αγάπη υπήρξε το γράψιμο, κάνει το επόμενο τηλεοπτικό του βήμα με την εκπομπή “Καλειδοσκόπιο” και αμέσως μετά μέσα στα χρόνια της δικτατορίας ξεκινά η θρυλική πλέον εκπομπή του “Αλάτι και πιπέρι”.
Τα γυρίσματα γίνονταν σε μια αίθουσα της Γεωργικής Υπηρεσίας του στρατού και φιλοξενήθηκαν από τον Τζον Λένον και την Γιόκο Όνο μέχρι την Αλίκη Βουγιουκλάκη,τον Κάρολο Κουν και τη μεγάλη ντίβα του ελληνικού θεάτρου Κατερίνα Ανδρεάδη. Η μετάδοση της εκπομπής γινόταν κάθε Δευτέρα βράδυ μέχρι το 1976 όταν εντελώς ξαφνικά, στα χρόνια της μεταπολίτευσης, κόπηκε από τον Ευάγγελο Αβέρωφ, γιατί φιλοξενήθηκε στα στούντιο η Μελίνα Μερκούρη, απαγορευμένη από την ΕΡΤ.
Τα επόμενα βήματα του στη μικρή οθόνη γίνονται με τις εκπομπές “Το πορτραίτο της Πέμπτης” και αμέσως μετά το “Σάββατο βράδυ, Κυριακή πρωί”. Το 1980 η “Πρώτη Σελίδα” έρχεται να γράψει τη δική της ιστορία. Κράτησε 9 χρόνια και ήταν ουσιαστικά μια έρευνα για πρόσωπα και γεγονότα που σημάδεψαν τη νεότερη ελληνική ιστορία.
Ιδιαίτερη στιγμή στη πορεία του Φρέντυ υπήρξε η μεταφορά του βιβλίου του “Ένα γελαστό απόγευμα” στον κινηματογράφο, το οποίο πήρε και ραδιοφωνική θεατρική μορφή με πρωταγωνιστές την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο.
Τα βιβλία του…
Συνολικά έγραψε 25 βιβλία,ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει η βιογραφία της Έλλης Λαμπέτη, η μυθιστορία “Ακριβή μου Σοφία” με τα ερωτικά γράμματα του Γεωργίου Παπανδρέου , η “Γυναίκα από Βελούδο” (βιογραφία της Σοφίας Τρικούπη) και το ιστορικό μυθιστόρημα “Τερέζα”.
Ο Φρέντυ Γερμανός έχει πάρει συνεντεύξεις από την Κυρά της Ρω Δέσποινα Αχλαδιώτη, από τη Σοφία Βέμπο και από την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο δωμάτιο του μαιευτηρίου, δυο μέρες μετά τη γέννηση του μονάκριβου γιου της Εθνικής μας Σταρ.
Την 21η Μαϊου 1999 ο Φρέντυ Γερμανός ταξίδεψε στην αιωνιότητα νικημένος από τον καρκίνο. Έφυγε παίρνοντας μαζί του και τη βελούδινη πένα του!!!
Χρημάτισαν σύζυγοι, αδερφές, θείες. Ανέστησαν ορφανά ανίψια. Περίμεναν υπομονετικά το «νυμφίο». Κάποτε ήταν πέτρες του σκανδάλου. Πάντοτε όμως έλαμπαν, μας έκαναν – και μας κάνουν – να γελάμε ή να κλαίμε. Δευτεραγωνίστριες της καρδιάς μας.
Η Σαπφώ Νοταρά.
Σαπφώ Νοταρά 1907 – 1985
Η τρομερή γυναίκα με τη χρυσή καρδιά. Εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες και αναστάτωνε με τη βροντερή φωνή και την αγριωπή της όψη. Είχε τσαμπουκά και δυναμισμό ενώ το ταλέντο της στην κωμωδία είναι αναμφισβήτητο. Μπουρλότο!!!!
Μαρίκα Κρεβατά 1910 – 1994
Συνήθως γκρινιάρα σύζυγος, λίγο αφελής και πάντα γλωσσοκοπάνα. Γλυκύτατη.
Τζόλυ Γαρμπή 1912 – 2002
Υπήρξε σύζυγος, μητέρα και θεία πολλών πρωταγωνιστών και πρωταγωνιστριών. Συμβούλευε, νουθετούσε, απελπιζόταν. Διακριτική κι ευγενική.
Σμάρω Στεφανίδου 1913- 2010
Πληθωρική παρουσία με το ανάλογο ταλέντο. Συνήθως ερμήνευε ρόλους ζωντοχήρας, θείας, αδερφής, ρεαλίστριας, με αγάπη για τη ζωή.
Ελένη Ζαφειρίου 1916 – 2004
Όπως και η Γαρμπή, εμφανίστηκε σε πάμπολλες ταινίες ως σύζυγος, μητέρα ή θεία πολλών πρωταγωνιστών και έγραψε ιστορία σε όλες. Η ερμηνεία της στα δράματα θα μπορούσε να οδηγήσει την καριέρα της στο διεθνή χώρο. Αξιαγάπητη.
Μπεάτα Ασημακοπούλου 1932 – 2009
Έπαιξε σχεδόν πάντα ρόλους πλουσίων κυριών, καθώς τη βοηθούσε η φυσιογνωμία της. Εμφανίστηκε σε μελοδράματα και κωμωδίες, με κυριότερη την «Για ποιον χτυπά η κουδούνα». Την πρώτη της εμφάνιση, πιπίνι ακόμη, την έκανε στην ταινία «Η καφετζού».
Μέλπω Ζαρόκωστα 1933 –
Την κοιτάς και σκέφτεσαι αυτομάτως πως ανήκει στο τζετ σετ. Αριστοκρατική από την κορυφή του πάντα καλοχτενισμένου κεφαλιού της, μέχρι τα κομψά παπούτσια της. Σύζυγος πολλών πρωταγωνιστών, θεωρώ την πιο σικ της εμφάνιση στο «Κάτι κουρασμένα παλικάρια». Έργο τέχνης.
Η δολοπλόκα μητέρα στο «Τζένη–Τζένη» εμφανίστηκε σε δράματα και κωμωδίες, ερμηνεύοντας τους ρόλους της με μπρίο και καπατσοσύνη. Την έχω πάντα στο μυαλό μου ως καταφερτζού.
Ήταν η γυναίκα του Βασίλη Λογοθετίδη στο «Ένα βότσαλο στη λίμνη», του Ηλιόπουλου στο «Οι κυρίες της αυλής» αλλά πάνω από όλα, υπήρξε η Κυρία Κασσανδρή στο «Τζένη – Τζένη». Όμορφη, αρχοντική, με φωτεινό χαμόγελο. Εκείνο που δεν ήξερα είναι πως βασανίστηκε απάνθρωπα από ταγματασφαλίτες το 1944 (πηγή «Η μηχανή του χρόνου»)
Πόπη Λάζου 1937 –
Γοητεύει το Βασίλη Αυλωνίτη στο «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός», είναι η αρραβωνιαστικιά του στο “Οι γαμπροί της Ευτυχίας” για να αναφέρουμε μερικούς μόνο ρόλους της. Ζουμερό θηλυκό, κατεργάρα αλλά πάντα καλόκαρδη, δυστυχώς έχουν χαθεί τα ίχνη της..
Μίτση Κωνσταντάρα 1922 – 1985
Εννιά φορές στις δέκα, έκανε την αδερφή του αγαπημένου της Λάμπρου, όπως και στη ζωή. Προσπαθούσε – ανεπιτυχώς – να τον νουθετήσει. Εργάστηκε στο θέατρο και την τηλεόραση, αλλά μετά το θάνατο του Λάμπρου έπεσε σε κατάθλιψη και τον ακολούθησε έξι μήνες μετά.
Μαίρη Μεταξά 1912 – 1987
Κωνσταντινουπολίτισσα, έδινε το στίγμα της σε κάθε ταινία που εμφανίστηκε, συνήθως ως μητέρα του Κώστα Βουτσά. Κουτσομπόλα, ανυπόμονη αλλά πάντα καλόκαρδη.
Ηλέκτρα Καλαμίδου
Αλησμόνητη μητέρα στο «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη» και εξαιρετική θεία στο «Η ωραία του κουρέα». «Κάτι ξέρω κι εγώ που θέλω να πάω στην Αυστραλία…»
Πανέμορφη και κομψότατη. Δεν ξέρω γιατί ποτέ δεν πήρε ρόλους πρωταγωνίστριας. Φίλη, ξαδέρφη, ερωμένη, σύζυγος.. Για μας θα είναι πάντα η «Αθηνάάάάά!»
Τασσώ Καβαδία 1921 – 2010
Η μεγαλύτερη στρίγγλα του ελληνικού κινηματογράφου, ήταν στην πραγματικότητα μια καλόκαρδη, γεμάτη χιούμορ γυναίκα. Με το που την έβλεπες πάντως στους ρόλους της, ήξερες πως κάτι κακό θα συμβεί..
Συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας στους δευτεραγωνιστές του ελληνικού σινεμά, δευτεραγωνιστές μόνον κατ’ όνομα, γιατί το ταλέντο τους ήταν τόσο μεγάλο που τους καταξίωσε στο μυαλό και την καρδιά μας.
Ο Χρήστος Τσαγανέας.
Χρήστος Τσαγανέας 1906 – 1976
Ξεκίνησε να σπουδάσει γιατρός και τα παράτησε. Ύστερα πήγε στη Νομική, την παράτησε και αυτήν. Αιτία ο έρωτάς του για τη Νίτσα Βιτσώρη την οποία παντρεύτηκε όταν εκείνη χώρισε τον πρώτο της σύζυγο. Ο κοσμαγάπητος «Βεβαίως – βεβαίως», ο τρελλογιατρός στο «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», στην ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» ξεστομίζει το υπέροχο «Άνθρωποι , άνθρωποι, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;»
Θεόδωρος Μορίδης 1903 – 2003
Υπέροχος Παλαιών Πατρών Γερμανός στον «Παπαφλέσσα», ο Μορίδης έπαιζε συνήθως τον αξιωματούχο ή τον εφοπλιστή. Και τον καθηγητή, μην ξεχνάμε το γυμνασιάρχη του «Χτυποκάρδια στο θρανίο». Από τις πολύ ευγενικές φυσιογνωμίες..
Σπύρος Κωνσταντόπουλος 1925 – 2007
Ήταν ο δικηγόρος Κατσάμπελης που κόντεψε να φάει ξύλο από το Βουτσά και τον Χατζηχρήστο στο «Οι Κληρονόμοι». Εμφανίστηκε σε κωμωδίες και δράματα με την ίδια επιτυχία, ασχολήθηκε και με την τηλεόραση. Συμπαθέστατος πάντα.
Ζώρας Τσάπελης 1921 – 2002
Η αυστηρή φυσιογνωμία του τον τοποθετούσε σε ρόλους δικαστή, ανακριτή, αστυνόμου, δημόσιου λειτουργού τέλος πάντων. Δε θυμάμαι να τον είδα ποτέ σε κωμωδία, πάντα όμως μου έδινε την εντύπωση έντιμου και άτεγκτου ανθρώπου. Αν αυτό δεν είναι επιτυχία, τι είναι;
Ευάγγελος Πρωτοπαππάς 1917 – 1995
Συνεργάτης κυρίως του Βασίλη Λογοθετίδη. Είναι ο κουμπάρος που του βάζει φυτιλιές στο «Ζηλιαρόγατο», αλλά και ο άγριος αδερφός της Βούλας στο «ο Ατσίδας». Εκφραστικός και ταλαντούχος.
Θάνος Τζενεράλης 1910 – 1989
Βαθύφωνος – μόνιμος στη Λυρική Σκηνή– εμφανίστηκε στις ταινίες κρατώντας πάντα το ρόλο ή του όργανου της Τάξης, ή του συνετού που προσπαθεί να συμμαζέψει τον ασυμμάζευτο πρωταγωνιστή. Ιδιαίτερα γοητευτικός και ευθυτενής, μπορεί στο σινεμά να κρατούσε δεύτερους ρόλους, στο θέατρο όμως γνώρισε πολλούς θριάμβους.
Δημήτρης Νικολαϊδης 1922 – 1993
Ένα πρόβλημα υγείας δεν του επέτρεψε να γίνει πρωταγωνιστής. Ευτυχώς όμως δεν άφησε την υποκριτική κι είναι ο αγαπημένος μας Ναύαρχος Γελεβουρδέζος, για να θυμηθούμε το ρόλο του στο «Δεσποινίς Διευθυντής». Αξέχαστος. Υπήρξε επίσης ο σκηνοθέτης του «Η γυναίκα μου τρελάθηκε» καθώς και πολλών θεατρικών παραστάσεων.
Πέτρος Λοχαΐτης 1933 – 1976
Κατά φαντασίαν λαγωνικό στο «H Αρχόντισσα και ο Αλήτης», λαμόγιο από τα λίγα στο «Η Κόρη μου η Σοσιαλίστρια», λογιστής, δημοσιογράφος, εργάστηκε κυρίως στο πλευρό της Αλίκης Βουγιουκλάκη, σε ρόλους μικρούς αλλά χαρακτηριστικούς.
Απόφοιτος της Σχολής Καρόλου Κουν, έπαιξε στο σινεμά και το θέατρο, σκηνοθέτησε, δίδαξε κι εμφανίστηκε σε αρκετά τηλεοπτικά σήριαλ. Τον θυμάμαι ή ως αδέκαστο αστυνόμο-δικηγόρο ή ως συνεργάτη της Ρένας Βλαχοπούλου στο «Ζητείται επειγόντως γαμπρός». Για κάποιο λόγο, η μορφή του πάντα μου ενέπνεε σιγουριά.
Συναγωνίζεται επάξια το Θανάση Βέγγο για τον τίτλο «Ο άνθρωπος της καρπαζιάς». Βλέποντας πόσες σφαλιάρες έτρωγε, κυρίως από τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και τον Κώστα Βουτσά, ανησυχούσα μήπως του μείνει κουσούρι. Έκανε τον τέντυ – μπόι, το φοιτητή, τον απατεωνίσκο. Συνήθως όμως, τις έτρωγε.
Εξαιρετικά ταλαντούχος αν σκεφτείς πως μπορούσε με άνεση να υποδυθεί τον καλοθρεμμένο προικοθήρα («Στουρνάρα 288») το μαμόθρεφτο, («Μια τρελή, τρελή οικογένεια»), τον επιτυχημένο και γοητευτικό επιχειρηματία («Τζένη Τζένη») τον τρελοαμερικάνο («Η Παριζιάνα») αλλά και τον άτεγκτο εμίρη («Μια ελληνίδα στο χαρέμι»). Ευτυχώς εμφανίζεται ακόμη στην τηλεόραση που και που.
Από τις πιο συμπαθητικές φυσιογνωμίες του ελληνικού κινηματογράφου ακόμα κι όταν έπαιζε ρόλους «κακών» συνήθως παραδόπιστων. Οι ερμηνείες του πολλές και αξέχαστες.
Αυτοί ήταν οι «δεύτεροι» μόνον κατ’ όνομα. Κατάφεραν με το ταλέντο και την εργατικότητά τους να θεωρούνται δικοί μας άνθρωποι. Λογικό, τόσες φορές μας κάνουν παρέα..
Εργάστηκαν πάντα στη σκιά των λαμπερών πρωταγωνιστών χωρίς να λάβουν τη διασημότητα που τους αναλογούσε. Η παρουσία τους ήταν καταλυτική. Τους αγαπήσαμε, τους θυμόμαστε και αναγνωρίζουμε το ταλέντο τους. Κυρίες και κύριοι, οι δευτεραγωνιστές του ελληνικού κινηματογράφου.
Λαυρέντης Διανέλλος 1911 – 1978 Απόφοιτος της σχολής Καρόλου Κουν, η πρώτη εμφάνισή του στην ελληνική μεγάλη οθόνη ήταν το 1948, στην ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται». Είχε προηγηθεί η ελληνο-αιγυπτιακή παραγωγή «Δόκτωρ Επαμεινώνδας» το 1938. Έκτοτε, έπαιξε σε 195 ταινίες παρακαλώ, δίνοντας πάντα το ιδιαίτερο στίγμα του. Δεν τον είδαμε ποτέ νέο, ήταν σα να γεννήθηκε κατευθείαν στην τρίτη ηλικία. Από τις κορυφαίες ερμηνείες του, οι ρόλοι στις ταινίες «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες», «Μανταλένα» και «Καπετάν Φάντης Μπαστούνι»
Παντελής Ζερβός 1908 – 1982 Η φυσιογνωμία του αυστηρή, πάντα όμως καλοσυνάτη. Απόφοιτος επίσης της σχολής Καρόλου Κουν, πρωτοεμφανίστηκε στο σινεμά το 1943 στην ταινία «Η φωνή της καρδιάς». Κινήθηκε με επιτυχία στην κωμωδία και το δράμα ενώ βραβεύτηκε για το ρόλο του δυναμικού Παπα-Φώτη στην ταινία «Μανταλένα». Προσωπικά θα τον θυμάμαι πάντα στη «Λόλα» να λέει: «Θα τινάξω την Τρούμπα στον αέρα».
Σπύρος Καλογήρου 1922 – 2009 Δεν ξέρω γιατί, τον έβρισκα πάντα γοητευτικό κι αδικημένο στις ταινίες του. Έπαιξε τόσο συχνά ρόλους κακών, που του έγινε μανιέρα. Όλες όμως οι πηγές μιλούν για έναν καλοσυνάτο άνδρα. Μετά το «Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας» το 1955, εμφανίστηκε σε πληθώρα ταινιών, δραματικών και κωμικών, πάντα με επιτυχία. Ατάκα που άφησε εποχή «πολλά τα λεφτά, Άρη».
Νικήτας Πλατής 1912 – 1984 Η καλοκάγαθη φυσιογνωμία του τον έκανε αυτομάτως συμπαθή (και λίγο γκαντέμη). Εμφανίστηκε το 1958 στην ταινία «Η κυρά μας η μαμή» ενώ σημάδεψε με το ταλέντο του τη θρυλική τηλεοπτική σειρά «Ο Μεθοριακός Σταθμός». Υπήρξε θεατρικός συγγραφέας και μεγάλος γυναικοκατακτητής. Από τις αμέτρητες επιτυχίες του, ξεχωριστή παραμένει η ερμηνεία του κατά φαντασίαν ιατρού στο «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» όπου έδωσε και τον καλύτερο ορισμό περί τρέλας: «τρελός είναι αυτός που διαφωνεί με τους πολλούς».
Αθηνόδωρος Προύσαλης 1926 – 2012 Ο μάγκας με τη χρυσή καρδιά, εμφανίστηκε σε πάνω από 100 ταινίες με πρώτη «Το στραβόξυλο» το 1952. Δούλεψε στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση κι όποιος δεν τον έχει απολαύσει στα «Εγκλήματα» να ξεκινήσει πάραυτα σεμινάρια. Ιστορικός ρόλος του στο «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη» όπου οι ατάκες του διαδέχονται η μια την άλλη και προσωπικός αγαπημένος, ο ρόλος του στην ταινία «Επιχείρηση Απόλλων» όπου λέει το αμίμητο: «Μας βρήκε στο κέφι και μας ξεγέλασε». Έτσι.
Νίκος Φέρμας 1905 – 1972 Αν ο Αθηνόδωρος ήταν ο μάγκας με τη χρυσή καρδιά, ο Νίκος υπήρξε Ο μάγκας αποτελώντας για πάντα σημείο αναφοράς. Εμφανίστηκε σε 80 περίπου ταινίες ερμηνεύοντας κλασικές ατάκες με κυρίαρχη το «Ψυχή βαθιά δεν είπαμε; Δυο πράγματα αξίζουν σ’αυτήν την παλιοζωή. Η λεβεντιά και το χαμόγελο».
Άγγελος Μαυρόπουλος 1901 – 1979 Οι ρόλοι του ήταν μικροί αλλά χαρακτηριστικοί. Δικηγόρος, ιατρός και αστυφύλακας, λόγω της αστικής μορφής του. Έξαλλος Κίμων Καρανταούνης στο «Κοροϊδάκι της δεσποινίδος» δικηγόρος Ασκαριάδης (και όχι Ισκαριώτης όπως επέμενε να τον αποκαλεί ο Αυλωνίτης) στο «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός», καρδιολόγος Χρυσανθακόπουλος στο «Φωνάζει ο κλέφτης» παραμένει αγαπητή και αναγνωρίσιμη μορφή σε κάθε ταινία που εμφανίστηκε.
Γιώργος Γαβριηλίδης 1908 – 1982 Συνήθως ζευγάρι με τη Μαρίκα Κρεβατά (σύζυγό του και στη ζωή) εμφανίστηκε σε πλήθος ταινιών όπου συνήθως έπαιζε ρόλους ταλαίπωρου. Από το «Στουρνάρα 288» έως το «Η γυναίκα μου τρελάθηκε», σφράγισε με το παίξιμό του κάθε ταινία, όπως το απόσπασμα από το «Δυο πόδια σε ένα παπούτσι» που ακολουθεί. Φυσικά, δε θα μπορούσε να λείπει η ερμηνεία του στο «Μια τρελή τρελή σαραντάρα».
Περικλής Χριστοφορίδης 1907 – 1983 Εξαιρετικά παραγωγικός κι αυτός, συμμετείχε σε περισσότερες από 200 ταινίες. Εργοδότης του Κώστα Βουτσά στο «Γαμπρός απ’το Λονδίνο», συμβουλάτορας του Λάμπρου Κωνσταντάρα στη «Χαρτοπαίχτρα», λαμόγιο στην «Καφετζού» κι αν αρχίσουμε να λέμε που έχει παίξει θα ξημερώσουμε. Μου άρεσε ιδιαίτερα ως ανταγωνιστής του Παπαγιαννόπουλου στο «Για ποιόν χτυπά η κουδούνα».
Δήμος Σταρένιος 1909 – 1983 Αδικημένη μορφή καθώς έπαιζε πάντα το ρόλο του δοσίλογου, του τοκογλύφου και παρόμοιων συναφών συμπαθητικών. Αναμφισβήτητο ταλέντο και αριστερής ιδεολογίας, παραμένει στην Ιστορία για την ατάκα από την ταινία « Η χαραυγή της Νίκης». «Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σα φίλοι ήρθανε».
Γιώργος Βελέντζας 1927 – 2015 Σε 209 ταινίες παρακαλώ εμφανίστηκε ο Γιώργος Βελέντζας, συνήθως ως αστυνομικός. Εργάστηκε στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, έκανε μεταγλωτίσεις και ντουμπλάζ. Βαρύμαγκας στο «Της κακομοίρας», ιδιοκτήτης μπαρ στο «Ο κος Πτέραρχος», έκανε πάντα αισθητή την παρουσία του.
Κώστας Παπαχρήστος 1916 – 1995 «Γειά σου ντερβισόπαιδο»! φώναζε με τη βαθιά, χαρακτηριστική του φωνή ο Κώστας Παπαχρήστος ως αστυφύλακας, στον Ντίνο Ηλιόπουλο στην ταινία «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες». Έπαιξε σε παραπάνω από 200 ταινίες, κυρίως το ρόλο του ένστολου. Ψηλός, ευθυτενής, ταλαντούχος, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν του ανέθεταν καλύτερους ρόλους.
Ανέστης Βλάχος 1934 – Ο ορισμός του «κακού» στο ελληνικό σινεμά. Πάντα σε ρόλους παλιόπαιδου, ρεμαλιού, απατεώνα, εγκληματία. Με το που τον έβλεπες φορούσες πλερέζες. Πάνω από 180 ταινίες, αρκετές τιμητικές διακρίσεις, αλλά πλέον, τον αφήνουν αναξιοποίητο. Ντροπή!
Βελισσάριος Κοντογιάννης Ως ηθοποιός, εμφανίστηκε σε ελάχιστες ταινίες, με χαρακτηριστική την «Ο Ατσίδας» ως πατέρας της Βούλας, αγαπημένης του Ντίνου Ηλιόπουλου. Ως κάδρο όμως, η καριέρα του είναι τεράστια. Τον έχετε δει ως Χαράλαμπο στο «Ο θησαυρός του μακαρίτη», πατέρα του Κωνσταντάρα στο «Υπάρχει και φιλότιμο», θείο Τάκη στο «Η κυρία του κυρίου», και σε πολλές ακόμη…
Την εποχή που η μυθοπλασία στην ελληνική τηλεόραση βρισκόταν στα καλύτερα της, μια από τις καλύτερες σειρές υπήρξε η “Ντόλτσε Βίτα” των Αλέξανδρου Ρήγα και Λευτέρη Παπαπέτρου. Η σειρά εξιστορεί τον παράνομο έρωτα μιας χήρας διευθύντριας εργοστασίου, της Χριστίνας Μαρκάτου με το νεαρό Αντώνη, ο οποίος επρόκειτο να γίνει γαμπρός της.
Η Χριστίνα και ο Αντώνης προσπαθούν να κρύψουν την παράνομη σχέση τους ώστε να διαφυλάξουν την οικογενειακή και επαγγελματική ζωή τους. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 5 Οκτωβρίου 1995 και κράτησε μέχρι και το 1997 κερδίζοντας υψηλά νούμερα τηλεθέασης που έφεραν το σίριαλ στην πρώτη θέση στους πίνακες τηλεθέασης στην κατηγορία της κωμωδίας.
Το καστ της σειράς…
Πρωταγωνίστρια στη σειρά ήταν η Άννα Παναγιωτοπούλου, ιδιαίτερα αγαπητή στο τηλεοπτικό κοινό από τις σειρές “Μαντάμ Σουσού” και “Οι Τρείς Χάριτες.
Δίπλα της η Κατιάνα Μπαλανίκα δημιουργεί τον πιο φευγάτο ήρωα της ελληνικής τηλεόρασης, τη Σάσα. Μια πεταχτούλα ζωντοχήρα που καλύπτει με κάθε τρόπο την παράνομη σχέση της καλύτερης φίλης της καταπίνοντας φωτογραφίες ενώ προσπαθεί να αποδείξει την καλά κρυμμένη καλλιεργημένη πλευρά του εαυτού της διαβάζοντας τα άπαντα του Ομήρου και Καββαδία (Τασσώ φυσικά)!!!
Από τις πιο χαρακτηριστικές φόρμες της σειράς ήταν όταν η Χριστίνα και η Σάσα έκαναν σενάρια για το παρελθόν ή το μέλλον και τα… οπτικοποιούσαν με την αχαλίνωτη φαντασία τους. Στο σπίτι της Χριστίνας ζει η Ασπασία, η οικονόμος, που την υποδύεται μοναδικά η Μαρία Καβογιάννη.
Κατά καιρούς μας δείχνει το τραγουδιστικό της ταλέντο, ερμηνεύοντας το “Νανούρισμα” του Μάνου Λοΐζου, το “La Macarena” και φυσικά …σιχτιρίζει τραγουδώντας “I Will Survive”.
Ξεχωριστή στο ρόλο της γριάς Μαρκάτου η ηθοποιός Μαρία Φωκά, αγαπητή στο κοινό από τις συμμετοχές της σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Θανάσης Ευθυμιάδης ως ο ερωτευμένος Αντώνης αρέσει πολύ και φυσικά η Κατερίνα Ζιώγου ως κόρη της Χριστίνας, είναι αυτοί που συμπληρώνουν την πρωταγωνιστική ομάδα.
Δίπλα τους ο Παύλος Ορκόπουλος, η Γαλήνη Τσεβά, ο Ισίδωρος Σταμούλης ενώ έκτακτες εμφανίσεις έκαναν η Σοφία Φιλιππίδου, ο Αθηνόδωρος Προύσαλης, ο Δημήτρης Καλλιβωκάς, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, ο Γιάννης Ζουγανέλης, η Ειρήνη Δογάνη, η Υρώ Μανέ, ο Θωμάς Κινδύνης, η Ελένη Καστάνη, η Καίτη Κωνσταντίνου, η Ελένη Γερασιμίδου, ο Πάνος Χατζηκουτσέλης και πολλοί άλλοι.
Οι πλέον παρατηρητικοί θα θυμούνται και το “βουβό” πέρασμα του Γιώργου Λιάγκα από το πρώτο επεισόδιο της σειράς πριν ακόμα γίνει δημοσιογράφος και παρουσιαστής.
Αλέξανδρος Ρήγας: ο δημιουργός των μεγάλων επιτυχιών!
Ο Αλέξανδρος Ρήγας (κατά κόσμον Γιώργος Ρήγας) είναι από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της γενιάς του. Απόφοιτος της Δραματικής σχολής του Εθνικού μπήκε στο χώρο της τηλεόρασης το 1992 και από τότε έδωσε μόνο επιτυχίες.Στη σειρά “Ντόλτσε Βίτα” (όπου κάνει πέρασμα και ως ηθοποιός) σκηνοθετεί και σεναριακά συνεργάζεται με τον επίσης ταλαντούχο Λευτέρη Παπαπέτρου.
Το σάουντρακ της σειράς
Η μουσική επένδυση της σειράς έγινε με “δανεικά” μουσικά θέματα από την ελληνική και διεθνή δισκογραφία. Η μουσική των τίτλων ήταν η ορχηστρική έκδοση της μεγάλης επιτυχίας “Mama yo quiero” του Perez Pradoενώ χρησιμοποιήθηκαν μουσικές του Κώστα Καπνίση από το σάουντρακ της ταινίας “Το Δόλωμα” και του Μάνου Χατζιδάκι από τη θεατρική παράσταση “Καίσαρ και Κλεοπάτρα”.
Σε σκηνές δράσεις ακουγόταν το Instrumental “The Rich Man’s Frug” από την ταινία “Sweet Charity”(1969) και σε “ιδιαίτερες” στιγμές το “The Goes The Ball Game” από το θρυλικό μιούζικαλ “New York – New York”. Και φυσικά κατά καιρούς οι πρωταγωνιστές ερμήνευσαν σπουδαία τραγούδια όπως τα: “Είμαι κορίτσι ζόρικο”, “Είμαι ερωτευμένος με τα μάτια σου”, “Συ μου χάραξες πορεία” και “Ναυτάκι Συριανό.
Ήταν 6 Οκτωβρίου του 1995, όταν στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 έκανε πρεμιέρα η «Πρόβα Νυφικού», η τηλεοπτική σειρά που βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο της συγγραφέως Ντόρας Γιαννακοπούλου και σκηνοθέτησε με πολύ μεγάλη επιτυχία ο Κώστας Κουτσομύτης.
Κώστας Κουτσομύτης
Ο Κώστας Κουτσομύτης υπήρξε ο σκηνοθέτης των μεγάλων τηλεοπτικών επιτυχιών, από την εποχή του “Αγνώστου Πολέμου”, όταν συνεργαζόταν με τον επίσης σπουδαίο Νίκο Φώσκολο.
Γεννημένος στα Γρεβενά το 1938, σπούδασε κινηματογράφο στην Ανώτατη Σχολή Κινηματογράφου της Βιέννης και το 1965 γύρισε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία.
Τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα τα έκανε μέσα στη Φίνος Φιλμ ως βοηθός σκηνοθέτη ενώ το 1987 γύρισε τη μοναδική μεγάλου μήκους ταινία του «Ο Κλοιός», η οποία βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.
Στην τηλεόραση ο Κώστας Κουτσομύτης ασχολήθηκε κυρίως με τη μεταφορά λογοτεχνικών έργων αφήνοντας την σκηνοθετική του σφραγίδα και την ποιότητα του.
Η «Πρόβα Νυφικού» γυρίστηκε σε 25 επεισόδια με τη συμμετοχή σπουδαίων ηθοποιών. Ανάμεσα τους οι: Γρηγόρης Βαλτινός, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Πέμυ Ζούνη, Φίλιππος Σοφιανός, Έφη Ροδίτη, Άγγελος Αντωνόπουλος, Ζωζώ Ζάρπα, Άντζελα Γκερέκου, Αλεξανδριανή Σικελιανού, Ανδρέας Βουτσινάς και άλλοι.
Το βιβλίο της Ντόρας Γιαννακοπούλου και η μουσική της σειράς…
Η σειρά αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό και ο Κουτσομύτης απέδωσε εύστοχα το κλίμα της μεσοπολεμικής Ελλάδας αλλά και τον καιρό της Κατοχής, μέσα από μια ιστορία με έξυπνους διαλόγους και γρήγορη πλοκή. Το σενάριο του επίσης σπουδαίου Βαγγέλη Γκούφα βασίστηκε στο βιβλίο της Ντόρας Γιαννακοπούλου.
Οι τηλεοπτικές μεταφορές βιβλίων της έγιναν όλες από τον Κώστα Κουτσομύτη. Την “Πρόβα Νυφικού” ακολούθησε ο “Μεγάλος Θυμός”(1998) και οι “Τρείς Χήρες”(2001).
Η μουσική και τα τραγούδια της “Πρόβας Νυφικού”, γραμμένα από τον Βασίλη Δημητρίου, κυκλοφόρησαν το 1996 σε δίσκο 33 στροφών από την εταιρεία Minos, με τη συμμετοχή της Μαρινέλλας και της Πέμυς Ζούνη.
Το φθινόπωρο του 1958, βρίσκει την Αλίκη Βουγιουκλάκη να μην έχει αποφασίσει ακόμα σε ποιο θέατρο θα εμφανισθεί, τη νέα χειμερινή σεζόν. Έχοντας κάποιες προτάσεις από το Εθνικό θέατρο κι από δύο, τρεις ελεύθερους θιάσους, δεν βρίσκει κάτι που να την γεμίζει πραγματικά.
Δεν βιάζεται να κάνει την επιλογή της, μέχρι που ο θεατράνθρωπος Κώστας Μουσούρης, της δίνει τη σφραγίδα της πρωταγωνίστριας, καθώς την ανεβάζει στη σκηνή του θεάτρου, με τον πολύ ωραίο και δύσκολο ρόλο της Ελίζας Ντούλιτλ, στο έργο του Τζορτζ Μπέρναρ Σω, «Ωραία μου Κυρία».
Τον ρόλο του «Πυγμαλίωνα» υποδύεται ο ίδιος ο Μουσούρης, χαρίζοντας στην Αλίκη την θεατρική αίγλη, που τόσο είχε ανάγκη σε αυτή τη φάση της καριέρας της.
Η «Ωραία μου Κυρία» κρατά το ενδιαφέρον του θεατρόφιλου κοινού για οκτώ ολόκληρους μήνες με την Αλίκη να γίνεται αντικείμενο θετικών αλλά και αρνητικών σχολίων.
Παρότι πολλοί επαγγελματίες κριτικοί χαιρετίζουν με καλή πρόθεση την ερμηνεία της ηθοποιού, μερίδα κριτικών της δείχνουν φανερά την αντιπάθεια τους, λέγοντας χαρακτηριστικά:
«…τώρα έγινε πρωταγωνίστρια, καιρός είναι να γίνει και ηθοποιός».
Η Αλίκη δεν πτοείται και συνεχίζει κανονικά τις παραστάσεις του έργου ενώ κοντά στον Μουσούρη θα μείνει ως το τέλος της σεζόν 1960-61 με τρία ακόμη έργα.
«Ωραία μου Κυρία» για δεύτερη φορά!
Η επόμενη φορά που η Εθνική μας σταρ θα ξαναπαρουσιάσει το έργο είναι την χειμερινή περίοδο 1973-74 στο ιστορικό θέατρο «Αλίκη», της οδού Αμερικής.
Με παρτενέρ της τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, η «Ωραία μου Κυρία» σφραγίζει το τέλος της κοινής θεατρικής πορείας του μυθικού ζευγαριού. Το έργο θα μεταφερθεί στο θέατρο «Χατζώκου» Θεσσαλονίκης από 14 Μαρτίου 1974 με μικρές αλλαγές στη σύνθεση του θιάσου.
Η κλασική εκδοχή της “Ωραίας μου Κυρίας”
Την κλασική γνωστή βερσιόν της «Ωραιάς μου Κυρίας» την είδαμε το 1977 στο θερινό θέατρο «Αλίκη» με συμπρωταγωνιστή τον Άγγελο Αντωνόπουλο. Εδώ η Αλίκη τραγουδά τα: «Και πώς να κοιμηθώ», «Όνειρο θα είναι» και «Βρέχει στην Ισπανία» (με στίχους του Γιάννη Ξανθούλη).
Το έργο κράτησε το πρόγραμμα ολόκληρη την καλοκαιρινή περίοδο, αλλά και ολόκληρη την χειμερινή περίοδο 1977-78, στο χειμερινό θέατρο «Αλίκη».
Οι κριτικοί γράφουν ύμνους για την ερμηνεία της καθώς λάμπει επάνω στη σκηνή με τα θαυμάσια κοστούμια, τις φανταχτερές τουαλέτες, τις τεράστιες καπελίνες της αλλά κυρίως με το απίστευτο ταλέντο της .
Ρόλος ζωής για την Αλίκη…
Το 1993 όλη η θεατρική Αθήνα μιλά για το ανέβασμα της «Ωραίας μου Κυρίας» και πάλι από τη Αλίκη. Σε μορφή μιούζικαλ, σκηνοθετημένο από την Ρούλα Πατεράκη, η Εθνική μας σταρ μεταμορφώνεται ξανά από αλήτισσα σε κυρία των σαλονιών.
Αν και έχουν περάσει τριάντα και πλέον χρόνια από την πρώτη φορά που έπαιξε το ίδιο ρόλο, τίποτα δεν προδίδει την Αλίκη. Ούτε η εξωτερική της εμφάνιση, ούτε το τεράστιο ταλέντο της.
Στο ρόλο του «Πυγμαλίωνα» αυτή τη φορά ο σπουδαίος Στέφανος Ληναίος. Για την ιστορία να πούμε ότι η «Ωραία μου Κυρία» έγινε και ταινία το 1964 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κιούκορ.
Η ταινία αυτή βασίστηκε στο ομώνυμο μιούζικαλ που ανέβηκε το 1956 στο Μπρόντγουεϊ, το οποίο αποτελεί μεταφορά του θεατρικού έργου του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω «Πυγμαλίων».
Για την Αλίκη Βουγιουκλάκη υπήρξε ρόλος ζωής. Ένας ρόλος που τον σφράγισε για πάντα και δικαιωματικά της ανήκει. Επάνω στον μύθο του Πυγμαλίωνα άλλωστε βασίστηκε και η μεγάλη κινηματογραφική της επιτυχία «Το πιο λαμπρό αστέρι»(1967).
Έγιναν γνωστοί σε ρόλους κακών και μοχθηρών ανθρώπων, αν και στην πραγματική τους ζωή ήταν άνθρωποι καλοσυνάτοι και με ήθος. Το iart σας παρουσιάζει τους διασημότερους «κακούς» του ελληνικού σινεμά.
Σπύρος Καλογήρου: Ταυτίστηκε με ρόλους κακού στον ελληνικό κινηματογράφο, αν και ήταν από τους πιο καλούς και γλυκούς ανθρώπους του χώρου. Γιαμούρης στον «Αστραπόγιαννο», Αντώνης Βουρνάς στη «Μαρία της σιωπής», Σωτήρης Γαρμπής στη «Δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά», Αρμάγος στη «Στεφανία», Γιακουμής στη «Μανταλένα», Μαύρος στη «Λόλα», είναι οι χαρακτηριστικοί ρόλοι κακού που έπαιξε στον κινηματογράφο. Και βέβαια από το στόμα του ακούγεται η ιστορική ατάκα «Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη»…
Αρτέμης Μάτσας: Έχει παίξει τον κακό και τον μοχθηρό στη μεγάλη οθόνη ουκ ολίγες φορές. Μοχθηρός, κακός, μαυραγορίτης, σπιούνος και συνεργάτης των Γερμανών. Το εκπληκτικό είναι πως στην πραγματική του ζωή οι γερμανοί συνέλαβαν τον πατέρα του, τον οδήγησαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και δεν τον είδε ποτέ ξανά!!!
Δήμος Σταρένιος: Ακόμη ένας ηθοποιός ο οποίος ταυτίστηκε με ρόλους κακού και ειδικά με αυτόν του καταδότη των γερμανών. Η φράση του είναι «φίλοι μας οι γερμανοί» έμεινε στην ιστορία. Στην πραγματική του ζωή ήταν κομουνιστής και συμπαθούσε όλα τα αριστερά κόμματα!!!
Ανέστης Βλάχος: Ακόμη ένας κακός του ελληνικού σινεμά, που στην πραγματικότητα ήταν ένας γλυκός και ήσυχος άνθρωπος. Νταής, σκληρός και άνθρωπος της νύχτας στο κινηματογραφικό πανί. Συγκλονιστικός στις ταινίες «φόβος» και «πόθοι στον καταραμένο βάλτο».
Νίκος Τσαχιρίδης: Διακρίθηκε σε ρόλους νταή, κακού και άνθρωπου του περιθωρίου στις ελληνικές ταινίες από την δεκαετία του 60 μέχρι και τις «φυλακές ανηλίκων» στα μέσα τη δεκαετίας του 80.
Γιώργος Φούντας: Ο «μάγκας» του ελληνικού κινηματογράφου έπαιξε άπειρους ρόλους κακών αν και ήταν από τους πιο γλυκούς και αγαθούς ανθρώπους του χώρου. Αξεπέραστος στη «Στέλλα» και στα «Κόκκινα φανάρια».
Δημήτρης Μπισλάνης: Έφυγε μόλις στα 44 χρόνια του, αλλά έμεινε ως ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς «κακούς» και «σκληρούς» του ελληνικού σινεμά.
Χρήστος Τσαγανέας: Μεγάλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Στο μεγάλο πανί οι ρόλοι τους ήταν συνήθως του κακού, πλούσιου και υπερόπτη λόγω της αριστοκρατικής του εμφάνισης. Εκπληκτικός στον ρόλο του διευθυντή της τράπεζας στο «Μια ζωή την έχουμε»
Τασσώ Καββαδία: Η πιο χαρακτηριστική κακιά του ελληνικού κινηματογράφου ήταν στην πραγματική της ζωή ένας πράος και γαλήνιος άνθρωπος. Στο πανί μεταμορφωνόταν όμως στην χειρότερη γυναίκα που έκανε τη ζωή μαρτύριο στους γύρω της. Μνημείο η ερμηνεία της στην «Στεφανία».
Δέσπω Διαμαντίδου: Ακόμη μια «κακιά» του ελληνικού κινηματογράφου, δίνει ρέστα με την ερμηνεία της ως επιστάτρια στη «Στεφανία». Διακρίθηκε σε τέτοιους ρόλους και θεωρείται από τις κορυφαίες ηθοποιούς της γενιάς της.
Κατερίνα Χέλμη: Έγινε γνωστή ως η αντίληζος που έκανε δύσκολη τη ζωή της Αλίκης Βουγιουκλάκη στην «Αγάπη μας»
Δεν είναι ένα απλό μέσο μεταφοράς, αλλά κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Εκπροσωπεί μια ολόκληρη κουλτούρα, αποτελώντας παράλληλα σύμβολο του ιταλικού στιλ και φινέτσας σε όλο τον κόσμο. Η ιστορία έχει αναδείξει τη Vespa σε κάτι παραπάνω από ένα σκούτερ. Σε έναν πραγματικό «μύθο», έναν τρόπο, σκέψης και έκφρασης.
Με το πέρασμα των δεκαετιών η Vespa αναδείχτηκε σε έμβλημα της κοινωνίας στην οποία «ζει», πρωταγωνιστώντας στη σύγχρονη ιταλική ιστορία. Η πρώτη Vespa κατασκευάστηκε το 1946, ως αποτέλεσμα της διαίσθησης του Enrico Piaggio, σε συνδυασμό με τη μηχανική ιδιοφυΐα του Corradino D’Ascanio.
Ένα επαναστατικό όχημα γεννήθηκε με ατσάλινο σασί, μοχλό ταχυτήτων στο τιμόνι, κινητήρα στον πίσω τροχό και εμπρός ανάρτηση με βραχίονα. Η ιστορία της εταιρίας που την κατασκεύαζε και την κατασκευάζει, της Piaggio, ξεκίνησε πάντως με δραστηριότητες που δεν έχουν να κάνουν με δίτροχα.
Η εταιρία ιδρύθηκε στη Γένοβα της Ιταλίας το 1884 από τον Rinaldo Piaggio, αρχικά ασχολήθηκε με την κατασκευή πολυτελών πλοίων και στη συνέχεια κατασκεύαζε τρένα, βαγόνια, φορτηγά, τραμ, κ.λπ.
Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκει την Piaggio να περνάει σε άλλον τομέα και να κατασκευάζει αεροπλάνα και υδροπλάνα. Το 1917 αποκτά ένα νέο εργοστάσιο στην Pisa, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα επεκτείνεται και σε ένα εργοστάσιο στην Pontedera, στο οποίο κατασκευάζει πλήρη αεροσκάφη, εκτός από έλικες και κινητήρες.
Σε αυτό το εργοστάσιο θα κατασκευάζεται από το 1939 και μετά το μεγάλο τετρακινητήριο βομβαρδιστικό Piaggio P108. Γιατί, προτού ασχοληθεί με τα σκούτερ και τα δίτροχα η Piaggio, πριν αλλά και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε ένας από τους κορυφαίους κατασκευαστές αεροσκαφών της Ιταλίας. Αυτός ήταν και ο λόγος που τα εργοστάσια της Piaggio έγιναν στρατιωτικοί στόχοι των Συμμάχων και καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι γιοί του Rinaldo Piaggio, Enrico και Armando, ξεκίνησαν τη διαδικασία επανεκκίνησης της παραγωγής. Το έργο της ανοικοδόμησης του κατεστραμμένου εργοστασίου της Pontedera ανέλαβε ο Enrico. η Ιταλία χρειαζόταν επειγόντως μέσα μετακίνησης εργατών και πολιτών.
Η Vespaαποτελεί τον καρπό της απόφασης του Enrico Piaggio να δημιουργήσει ένα προϊόν για τις μάζες, σε χαμηλό κόστος. Καθώς τελείωνε ο πόλεμος, ο Enrico μελετούσε κάθε πιθανή λύση ώστε να ξαναρχίσει την παραγωγική διαδικασία του. Η αρχή έγινε στο εργοστάσιο της Biella, όπου παραγόταν ένα scooter βασισμένο στη μικρή μοτοσικλέτα που είχε φτιαχτεί για τους αλεξιπτωτιστές.
Το πρωτότυπο, γνωστό ως ΜΡ5, είχε ονομαστεί κοροϊδευτικά «Paperino» (το ιταλικό όνομα του Ντόναλντ Ντακ) εξαιτίας του παράξενου σχήματός του, αλλά καθώς δεν άρεσε στον Enrico Piaggio, ζήτησε από τον D’Ascanio να το ξανασχεδιάσει. Όμως στον καταξιωμένο σχεδιαστή δεν άρεσαν οι μοτοσικλέτες.
Τις έβρισκε άβολες, ογκώδεις, με τροχούς που δεν άλλαζαν εύκολα αν τρυπούσαν και το χειρότερο, με αλυσίδα που λέρωνε. Η εμπειρία του ωστόσο σαν αεροναυπηγός, τον βοήθησε να βρει τη λύση. Προκειμένου να εξαφανίσει την αλυσίδα, φαντάστηκε ένα όχημα με άμεση μετάδοση. Για να διευκολύνει την οδήγηση έβαλε το μοχλό των ταχυτήτων στο τιμόνι, ενώ για να αλλάζουν ευκολότερα τα λάστιχα δεν σχεδίασε ένα πιρούνι, αλλά ένα βραχίονα παρόμοιο με εκείνο των αεροπλάνων.
Το πλαίσιο ήταν από πρεσσαριστή λαμαρίνα που προστάτευε τον αναβάτη από τη βροχή, τις λάσπες και τον αέρα. Δεκαετίες πριν την εξάπλωση των εργονομικών μελετών, το κάθισμα της Vespa είχε σχεδιαστεί για να παρέχει άνεση και ασφάλεια και να μην ταλαντεύεται επικίνδυνα όπως σε μία ψηλή μοτοσικλέτα. Το καινούργιο σχέδιο του D’Ascanio δεν έμοιαζε με το «Paperino» αλλά αποτελούσε μία επαναστατική πρόταση, διαφορετική από εκείνες όλων των άλλων δικύκλων.
Αρχικά ονομάστηκε ΜΡ6. Λέγεται ότι ο ίδιος ο Enrico Piaggio έδωσε το όνομα στο σκούτερ, αφού όταν αντίκρισε το φαρδύ κεντρικό τμήμα και τη «στενή» μέση, αναφώνησε: «Μοιάζει με σφήκα!» («Vespa» στα Ιταλικά). Υπάρχει πάντως και η εκδοχή ότι ονομάστηκε έτσι λόγω του ιδιαίτερου ήχου που εξέπεμπε ο δίχρονος κινητήρας.
Στις 23 Απριλίου του 1946 η Piaggio κατέθεσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στο γραφείο ευρεσιτεχνιών και εφευρέσεων του Υπουργείου Βιομηχανίας και Εμπορίου στη Φλωρεντία, «για μια μοτοσυκλέτα που τα φτερά και τα καπάκια καλύπτουν όλα τα μηχανικά μέρη».
Ένα ξενοδοχείο αμύθητου πλούτου πρόκειται να ανεγερθεί εις τας Αθήνας», ανέφερε το πρωτοσέλιδο του «Βήματος» το 1957. Η περιοχή των 17.000 τ.μ. που αγοράστηκε από την εταιρία «Hilton» ήταν το τελευταίο ελεύθερο κομμάτι της κοιλάδας του Ιλισού ποταμού, που περνούσε κάτω από την σημερινή «Μιχαλακοπούλου».
Χρειάστηκε να περάσουν έξι χρόνια από εκείνο το πρωτοσέλιδο για να λάβει σάρκα και οστά το πλάνο. Tο πρώτο ξενοδοχείο παγκόσμιας αλυσίδας που λειτούργησε ποτέ στην Ελλάδα, άνοιξε τις πύλες του τον Απρίλιο του 1963, σηματοδοτώντας την είσοδο της χώρας στην παγκόσμια τουριστική αγορά πολυτελείας.
Παράλληλα και μια μια νέα εποχή ευημερίας και ανάπτυξης για τον ελληνικό τουρισμό. Τα επίσημα εγκαίνια του Hilton Αθηνών έγιναν στις 20 Απριλίου 1963, με τριήμερες εορταστικές εκδηλώσεις που συγκέντρωσαν εκλεκτούς καλεσμένους απ’ όλον τον κόσμο και αποτέλεσαν πρωτοφανές γεγονός για τα κοσμικά χρονικά της πόλης.
«Συμφωνώ με όσους πιστεύουν ότι το Hilton Αθηνών είναι το ωραιότερο Hilton του κόσμου», δήλωσε κατά τα εγκαίνια ο ιδρυτής της ξενοδοχειακής αλυσίδας, Κόνραντ Χίλτον.
Γιος πατέρα νορβηγικής καταγωγής και μητέρας γερμανικής, ο δαιμόνιος Αμερικανός επιχειρηματίας είχε ξεκινήσει αρχικά να νοικιάζει το σπίτι του και εν συνεχεία αγόρασε ένα μικρό ξενοδοχείο. Από το 1925 το… χόμπι του ήταν να χτίζει «Hilton» σε όλο τον κόσμο.
Ο Εμμανουήλ Βουρέκας μπροστά από το υπό ανέγερση κτίριο.Τα εγκαίνια έγιναν παρουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Αριστοτέλη Ωνάση και του Φρανκ Σινάτρα. Έκτοτε αποτελεί (μαζί με το «Μεγάλη Βρετανία») σημείο αναφοράς για τη διαμονή διασημοτήτων απ’ όλο τον κόσμο. Για μισό αιώνα και πλέον το κατώφλι του Hilton Αθηνών διαβαίνουν πλήθος μεγάλων προσωπικοτήτων, αρχηγοί κρατών, διάσημοι καλλιτέχνες, επιστήμονες διεθνούς κύρους.
Παράλληλα, το εμβληματικό ξενοδοχείο εξελίχθηκε σε αγαπημένο στέκι αρκετών Αθηναίων, που δοκίμασαν για πρώτη φορά αμερικάνικα hamburger και club sandwich στο «Βυζαντινό», αλλά και πρωτότυπα κοκτέιλ στο «Galaxy Bar». Το 2001, ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, έγιναν έργα ανακαίνισης και προσθήκης νέας 6ώροφης πτέρυγας προς την οδό Βεντήρη.
Το 2004, το Hilton ήταν η επίσημη έδρα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, ενώ το 2011 ήταν η έδρα της Οργανωτικής Επιτροπής των Παγκόσμιων Αγώνων Special Olympics, που πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα.
Από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, το Hilton Αθηνών διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο και στα πολιτιστικά πράγματα της πόλης, εγκαινιάζοντας τη συνεργασία του με τη Μαριλένα Λιακοπούλου, η οποία ίδρυσε τη γκαλερί «Hilton» οργανώνοντας μια σειρά από ιστορικές εκθέσεις την περίοδο 1968-1972.
Σήμερα αποτελεί έδρα μιας σειράς έργων τέχνης σπουδαίων Ελλήνων καλλιτεχνών (Chryssa, Αφροδίτη Λύτη, Stephen Antonakos κ.α), ενώ διοργανώνει περιοδικές εκθέσεις κυρίως ανερχόμενων καλλιτεχνών στο χώρο του lobby, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Σε αμιγώς ξενοδοχειακό επίπεδο, το Hilton παραμένει έως και σήμερα συνώνυμο των ανέσεων.
Σουίτες για όλα τα βαλάντια, 506 δωμάτια, 22 αίθουσες συνεδρίων, θέα στην Ακροπολη, μπαρ, εστιατόρια, γυμναστήριο, σάουνα (κέντρο ευεξίας, 1.200 τ.μ.), παιδική χαρά, κομμωτήριο και τρεις πισίνες. Η μία εξ’ αυτών, η εξωτερική, διαστάσεων 25Χ15, που κάθε καλοκαίρι λειτουργεί ως όαση δροσιάς στο κέντρο της Αθήνας.
Η ταινία, "Οι κληρονόμοι" προβλήθηκε τη σαιζόν 1963-1964 και έκοψε 249.751 εισιτήρια. Ήρθε στην 12η θέση σε 92 ταινίες.-Πρόκειται για την τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση...
