Η ταινία, “Η αριστοκράτισσα και ο αλήτης” προβλήθηκε την σαιζόν 1969-1970 και έκοψε 163.352 εισιτήρια. Ήρθε στην 45η θέση σε 99 ταινίες.
Περίληψη της ταινίας, “Η αριστοκράτισσα και ο αλήτης”
Μια κοπέλα από καλή νησιώτικη οικογένεια και αρκούντως πλούσια, η Άννα, σπουδάζει στην Ιατρική σχολή της Αθήνας και είναι ερωτευμένη μ’ έναν φτωχό ψαρά, τον Δημήτρη, τον οποίο όμως ο πατέρας της δεν θέλει με κανένα τρόπο για γαμπρό του. Ο νεαρός έχει καλή φωνή και ταλέντο στο τραγούδι, και με τη βοήθεια ενός παλιού μπουζουξή γίνεται τάχιστα ένας δημοφιλής τραγουδιστής.
Η νέα κατάσταση τον συνεπαίρνει και ξεχνάει την Άννα, μπλέκοντας με μια κακομαθημένη κούκλα, την Πέγκυ, αλλά αυτός ο δεσμός έχει τραγικό τέλος καθώς σ’ ένα αυτοκινητικό δυστύχημα, η μεν Πέγκυ σκοτώνεται, ο δε Δημήτρης τυφλώνεται. Οι φίλοι του προσπαθούν να τον βοηθήσουν αλλά ο Δημήτρης κλείνεται ολοένα και περισσότερο στον εαυτό του.
Χάνεται σταδιακά από παντού, ώσπου μια μέρα η Άννα τον ανακαλύπτει στη Θεσσαλονίκη να ζητιανεύει. Με τη βοήθειά της υποβάλλεται σε εγχείρηση και έτσι ξαναβρίσκει το πολυπόθητο φως του, όπως και την ανέλπιστη φυσικά ευτυχία κοντά στην αγαπημένη του.
Κατάφερε να ξεχωρίσει και να πάει κόντρα στη μόδα της εποχής που ήθελε τις μεγάλες ντίβες του κινηματογράφου κατάξανθες παρά το γεγονός πως η ίδια γεννήθηκε ξανθιά.
Η μεγάλη πρωταγωνίστρια του θεάτρου και του κινηματογράφου Τζένη Καρέζη, μπορεί να ήταν φυσική ξανθιά αλλά μας έκανε να τη λατρέψουμε ως μελαχρινή.
Το κορίτσι με τα γκριζοπράσινα μάτια που έγραψε ιστορία στη μεγάλη οθόνη και στο θεατρικό σανίδι, έβαφε καθ΄ όλη τη διάρκεια της καριέρας της τα μαλλιά της σκούρα.
Οι φήμες έλεγαν πως η απόφαση για την αλλαγή στα μαλλιά της πάρθηκε στα πλαίσια της αντιπαλότητας που δημιουργήθηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη.
Μπορεί ως τώρα να έχουμε δει μονάχα μία λήψη της με κατάξανθο μαλλί η οποία μάλιστα ανήκει στο προσωπικό της αρχείο, εμείς όμως βρήκαμε τρεις ακόμη φωτογραφίες από βιογραφίες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Δείτε ακόμη: Μία Σπάνια Συνέντευξη Από Τον Σπουδαίο Ηθοποιό Νίκο Τσούκα, Που Σε Ταξιδεύει Στη Χρυσή Εποχή Του Ελληνικού Κινηματογράφου
Ξανθιά εμφανίστηκε αρχικά στο πλευρό του Διονύση Παπαγιαννόπουλο στη θεατρική παράσταση “Ένα κουτό κορίτσι” του Ιάκωβου Καμπανέλλη που ανέβηκε το 1963 στο Μετροπόλιταν.Μαζί τους και ο Νίκος Κούρκουλος.
Η μητρότητα αποτέλεσε πάντα ένα θαύμα που σε όλους τους αιώνες και τις εποχές λάμβανε τιμής, σεβασμού και εκτίμησης. Η μητρότητα, αυτή η μαγική πράξη που είναι σύμφυτη με τη γυναικεία ύπαρξη, υπήρξε για πολλές γυναίκες μία υπόθεση εύκολη και για άλλες μία αρκετά εξοντωτική διαδικασία μέχρι τη στιγμή του τοκετού. Οι άπορες κοπέλες, εκείνες που δεν είχαν την οικονομική και κοινωνική υποστήριξη, ανέκαθεν βίωναν μεγαλύτερη ταλαιπωρία όχι μόνο εξαιτίας των νέων δεδομένων που υπήρχαν στο σώμα και τη ζωή τους, αλλά και γιατί δεν μπορούσαν να χαίρουν του προνομίου της ιατρικής παρακολούθησης. Κάποτε , όμως μία προσωπικότητα ενδιαφέρθηκε και για αυτές τις γυναίκες.
Ήταν το έτος 1933 όταν μία γυναίκα ονόματι Έλενα Βενιζέλου αποφάσισε να ιδρύσει ένα ίδρυμα στο οποίο εγκυμονούσες γυναίκες ς θα λάμβαναν ιατρική παρακολούθηση και πρόληψη, ώστε να μπορέσουν να φέρουν υγιή παιδιά στον κόσμο και να λάβουν την κατάλληλη ιατρική βοήθεια και φροντίδα.
Η Έλενα Βενιζέλου υπήρξε η σύζυγος του πρωθυπουργού της χώρας μας Ελευθέριου Βενιζέλου. Μία γυναίκα γνωρίζοντας και μπορώντας να αισθανθεί πόσο μεγάλη αξία έχει για τη γυναίκα ο ερχομός του υγιούς παιδιού της , δε θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητη στις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν άλλες γυναίκες. Γνωρίζοντας λοιπόν τις δυσμενείς συνθήκες στις οποίες πολλές γυναίκες καλούνταν να φέρουν τα παιδιά τους στον κόσμο αλλά και τους κινδύνους που τις απειλούσαν από τις σοβαρές ασθένειες της εποχής, έλαβε την πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός κτηρίου που θα τις προστάτευε κάτω από άρτιες συνθήκες περίθαλψης. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία του κτηρίου ‘’Έλενα’’ , ένα μαιευτήριο που υπήρξε ένας ‘’από μηχανής θεός’’ και ένα δώρο για πολλές γυναίκες που καλούνταν να γεννήσουν ακόμα και στα χωράφια.
Το μαιευτήριο Έλενα άφησε εποχή για το σεβασμό με τον οποίο αντιμετώπισε τις γυναίκες που κυοφορούσαν μία νέα ζωή αλλά και για τον επαρκή εξοπλισμό που διέθετε, ο οποίος επέτρεπε στις γυναίκες να υποβάλλονται σε όλες τις απαραίτητες αιματολογικές και ορμονικές εξετάσεις που ήταν απαραίτητες για να πιστοποιηθεί η υγεία αλλά και η καλή έκβαση της εγκυμοσύνης. Η καθαριότητα και η απολύμανση του χώρου ήταν επίσης αξιοθαύμαστη.
Η δημιουργία του μαιευτηρίου υπήρξε αναμφίβολα μία μεγάλη ευεργεσία για τις γυναίκες , οι οποίες διασφάλιζαν την υγεία του μωρού τους. Και όντως, η βρεφική θνησιμότητα μετά την ίδρυσή του μειώθηκε αισθητά. Το φιλικό περιβάλλον και η απουσία της τρομακτικής ατμόσφαιρας που συνήθως συναντάει κάποιος σε ένα νοσοκομείο δεν υπήρχε και αυτό βοήθησε πολλές γυναίκες να χαλαρώσουν και να χαρούν αυτή την τόσο σπουδαία στιγμή στη ζωή τους.
Το κτήριο ήταν εξοπλισμένο με τα τελευταία και πιο εξειδικευμένα μηχανήματα της εποχής εκείνης αλλά και με αίθουσα κινηματογράφου ώστε να μπορούν οι καινούργιες μαίες να εκπαιδεύονται με πλήρη κατάρτιση. Σπουδαία επίσης πρωτοβουλία και γεγονός αξιοθαύμαστο ήταν το γεγονός πως οι άπορες γυναίκες δε βαρύνονταν οικονομικά, μία κατάσταση που τις προστάτευσε από την απελπισία και το μεγάλο άγχος αλλά τις συνέπειες που θα μπορούσαν να έχουν αυτά τα αισθήματα στην υγεία της αλλά και του μωρού της.
Ο σεβασμός με τον οποίο αντιμετώπισε τότε η Πολιτεία μία ευαίσθητη ομάδα ανθρώπων , οφείλει να παραδειγματίσει και τις δικές μας εποχές , όπου άνθρωποι βάλλονται καθημερινά και βρίσκονται σε εξαιρετικά δυσχερή σχέση. Οφείλει να μας διδάξει το μαιευτήριο αυτό ότι ο σεβασμός και η βοήθεια στο συνάνθρωπο που μας έχει ανάγκη είναι αυτός που τιμάει την ύπαρξή μας.
Τη σαιζόν 1952-1953, προβλήθηκε στους κινηματογράφους η ελληνική ταινία “Εύα”. Πρόκειται για μια παραγωγή της Κομίνης Φιλμ. Η υπόθεση της, αφορά ένα αισθηματικό δράμα. Πρωταγωνιστούν η γοητευτική Νίνα Σγουρίδου, ο Μάνος Κατράκης, ο Αλέκος Αλεξανδράκης (νεότατος εκείνη την εποχή), ο Ντίνος Ηλιόπουλος, η Αλίκη Γεωργούλη, η Σμάρω Βεάκη κ.α. Η σκηνοθεσία είναι της Μαρίας Πλυτά και το σενάριο του Ανδρέα Λαμπρινού. Τη μουσική έχει γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στη Λούτσα. Όμως κατά τη διάρκεια τους, συνέβη ένα τραγικό συμβάν
Στις 16 Οκτωβρίου 1952 ο Δημ. Κομίνης, διευθυντής της εταιρίας, επέβαινε στο υπ’αριθμόν 70243 αυτοκίνητο, μαζί με την ηθοποιό Ανθή Μηλιάδου (γεν. 1892), η οποία θα γύριζε για πρώτη φορά κάποιες σκηνές της ταινίας. Το όχημα οδηγούσε ένας 26χρονος νεαρός. Ήταν γύρω στις 2:30 το μεσημέρι όταν, σε κάποιο σημείο της Λούτσας, το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε νάρκη και ανατινάχθηκε. Αποτέλεσμα ο θάνατος του παραγωγού και της ηθοποιού και ο τραυματισμός του οδηγού. Η νάρκη ήταν μια από τις πολλές που είχαν τοποθετήσει οι Γερμανοί σε όλη την Αττική, κατά τη διάρκεια της κατοχής.
Μάλιστα η Λούτσα θεωρείτο επικίνδυνη, διότι ήταν γνωστό ότι είχε ναρκοθετηθεί σε κάποια σημεία, χωρίς αυτά να έχουν ανακαλυφθεί. Δεν ήταν η πρώτη φορά που γινόταν τέτοιο δυστύχημα στη περιοχή, αλλά και γενικότερα. Από το 1945 ξεκίνησε μια συστηματική εκκαθάριση των τακτικών ναρκοπεδίων, βάσει αρχείων που είχαν παραδώσει οι ίδιοι οι Γερμανοί μετά τον πόλεμο. Όμως δεν ήταν όλα τα ναρκοπέδια χαρτογραφημένα, με αποτέλεσμα πολλά χρόνια μετά την απελευθέρωση να ανακαλύπτονται νάρκες ακόμα και μέσα σε αυλές σπιτιών.
Στο συγκεκριμένο συμβάν, επρόκειτο για μια ισχυρή αντιαρματική νάρκη με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο να εκτιναχθεί πολλά μέτρα μακρυά.Όμως τα γυρίσματα της ταινίας ολοκληρώθηκαν. Η “Εύα” είναι και η μοναδική δημιουργία της Κομίνης Φιλμ. Έκοψε 39.437 εισητήρια και ήρθε στη 10η θέση, ανάμεσα σε 22 ταινίες (σαιζόν 1952-1953).
Τρείς θαρρώ, υπήρξαν ανέκαθεν εντός μου οι κεντρικές αρτηρίες της ψυχής μου. Η αγάπη για την ζωή, η αναζήτηση του μυστηρίου της και η νοσταλγία μιας εποχής που και τα δύο αυτά συναισθήματα τις Άνοιξες, έκλειναν ερωτικά ραντεβού, μέσα στο άρωμα των γιασεμιών ,κάπου εκεί, στις μάντρες των παλιών μονοκατοικιών της Αθήνας. Τούτα τα τρία ορμητικά ποτάμια, σάρωσαν στο πέρασμα τους, κάθε μου μνήμη. Ταυτόχρονα όμως,δρόσισαν τις ευαισθησίες μου και σίγουρα ποτέ δεν έπαψαν να ποτίζουν στις όχθες τους, το όραμα για μια Ελλάδα των γιασεμιών και της αγάπης. Τώρα πια, μόνο για ένα είμαι αληθινά σίγουρος. Δεν είμαι μόνος.
Μεγάλη παρηγοριά αυτό! Κι όταν κάποιες νύχτες κλείνω τα μάτια μου, μπορώ πια και αντικρίζω χιλιάδες ποτάμια να ξεκινούν απ ‘την κορφή του καθ ενός μας. Κι ίσως οι διαδρομές των ποταμιών μας να διαφέρουν, μα όπως και να’χει στο τέλος, όλα καταλήγουν στην θάλασσα. Και δεν μιλώ για την οποιαδήποτε θάλασσα, μα για εκείνη, που αληθινά χωράει εντός της, τα ποτάμια όλου του κόσμου. Την απέραντη και βαθιά θάλασσα του Μάνου Χατζιδάκι!
Τον Αύγουστο του 1970 στους θερινούς κινηματογράφους, έκανε θραύση ο θρυλικός Ταρζάν! Εξι χρόνων εγώ τότε, μα ακόμα θυμάμαι την επική ατάκα του Βασιλιά της ζούγκλας, όταν συνάντησε για πρώτη φορά την αγαπημένη του. Και αφού πρωτίστως εκείνη του συστήθηκε, ο μυθικός ήρωας την κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια και της είπε: «Me Tarzan, you Jane!». Μα πέρα από τα δρώμενα στην μεγάλη οθόνη, υπήρχε και μια άλλη παράλληλη «ταινία» που παιζόταν κατά την διάρκεια του κάθε διαλείμματος.
Τα φώτα, άναβαν, ένας μικροπωλητής του σινεμά, φορώντας μια λευκή ποδιά πουλούσε σάμαλι και κώκ, ενώ εγώ χανόμουν στο άρωμα των ανθισμένων γιασεμιών που έκαναν ρεσάλτο σαν πειρατές της αγάπης, στους γύρω μαντρότοιχους. Πολύ συχνά εκείνη την εποχή, αυτές οι μικρές ανάπαυλες των ταινιών,τελούσαν υπό τους ήχους της μουσικής του Μάνου Χατζιδάκι. Τούτα τα μουσικά απανθίσματα ήταν η αιτία σχεδόν πάντα να στρέφω το βλέμμα μου σαν από κάποιο άγιο ένστικτο, στον Αυγουστιάτικο νυχτερινό ουρανό.
Τότε ακόμα, η Αθήνα είχε άστρα απάνωθέ της! Κι όταν το χλωμό σαν χάρτινο φεγγαράκι έκανε την εμφάνιση του, όλα πια χωρούσαν σε μια μονάχα λέξη. Μαγεία!.. «Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη ακρογιαλιά, αν με πίστευες λιγάκι θα `σαν όλα αληθινά» Ο Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε στην Ξάνθη σε ένα υπέροχο νεοκλασικό του 18 αιώνα ,στις 23 Οκτώβρη του 1925. Ηταν γιός του δικηγόρου Γιώργου Χατζιδάκι, που είχε καταγωγή από το χωριό Μύρθιο του Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου και της Αλίκης Αρβανιτίδου η οποία είχε γεννηθεί στην Αδριανούπολη.
Η μουσική εκπαίδευσή του, ξεκίνησε από την ηλικία των τεσσάρων ετών με μαθήματα από την αρμενικής καταγωγής πιανίστρια Αλτουνιάν. Μα αν όλα αυτά, ακούγονται σαν το πιο ευοίωνο ξεκίνημα ενός ιδανικού σεναρίου ζωής, η συνέχεια υπήρξε πολύ διαφορετική. Το 1932 οι γονείς του Μάνου χώρισαν, κι ο πατέρας του έξι μόλις χρόνια αργότερα σκοτώθηκε σε ένα τραγικό αεροπορικό δυστύχημα.
Λίγο αργότερα ξέσπασε και ο Παγκόσμιος πόλεμος και το πορτρέτο της καταστροφής είχε πια ξεκάθαρα αναδυθεί μέσα στο νέο ζοφερό του κάδρο. Ο Μάνος, από γόνος μιας μεγαλοαστικής οικογένειας, είχε βίαια μεταβληθεί σε έναν ανήλικο βιοπαλαιστή που προσπαθούσε να επιβιώσει, πότε ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι και πότε ως παγοπώλης στο εργοστάσιο του Φίξ.
Μα όσο τελικά κινδυνεύει ο ήλιος να πνιγεί, κάθε που τον ‘θωρείς, να βυθίζεται στον ορίζοντα του ωκεανού, άλλο τόσο κινδύνευε κι ο ήλιος του Μάνου να χαθεί μέσα στην φουρτούνα της ίδιας του της ζωής. Ο τρόπος που αυτός αντιλαμβανόταν τον κόσμο τριγύρω του και κυρίως η μαγεία με την οποία μετέτρεπε τα συναισθήματα του σε νότες (αλλά και στίχους),τον είχαν εξ αρχής και αυτοδικαίως κατατάξει στην φυλή των «αθανάτων».
Ακoλούθησε μια πορεία λαμπρή με παγκόσμιες διακρίσεις, με Οσκαρ ,κάτι που ο ίδιος πεισματικά απαξίωνε, με ανεπανάληπτες συνεργασίες, μα πάνω απ όλα, με μουσικές δημιουργίες, που έφεραν αυτούσια τα ηχοχρώματα της ψυχής του, τα οποία σαφώς ταυτίστηκαν πολύ γρήγορα με εκείνα, της ίδιας της Ελλάδας. Χρειάστηκαν, αρκετά χιλιόμετρα σελιλόιντ, αλλά και άλλα υλικά, όπως βινύλιο και χαρτί για να καταγράψουν όση περισσότερη μπορούσαν από την λάμψη του έργου του Μάνου Χατζιδάκι.
Μια λάμψη διανθισμένη με χάρτινα φεγγάρια, με αγάπες που έγιναν δίκοπα μαχαίρια, με θάλασσες βαθιές, με πόλεις μαγικές, με κοντέσες και παιδιά του Πειραιά και όλα αυτά συνυπάρχοντα, με απόλυτη ειρήνη και αρμονία, στην δική του μεθυστική και αβάστακτα υπέροχη οδό Ονείρων. «Δώσ’ μου τα μαλλιά σου να τα κάνω προσευχή, για να ξαναρχίσω το τραγούδι απ’ την αρχή.» Κάποτε, οι επιστήμονες έκαναν ένα πείραμα. Μέσα σε ένα αρκετά ευρύχωρο γυάλινο κύβο, τοποθέτησαν ένα ζευγάρι πειραματόζωων και τους παρείχαν τις ιδανικές συνθήκες επιβίωσης. Νερό, τροφή, καθώς και κατάλληλη θερμοκρασία, χαρίζοντας τους έτσι, έναν ιδανικό τεχνητό παράδεισο. Το ευτυχές ζευγάρι, κάποια στιγμή, άρχισε να ερωτοτροπεί και να φέρνει στην ζωή ,τους απογόνους του.
Στη συνέχεια, εκείνοι με την σειρά τους ενηλικιώνονταν και σύντομα αποκτούσαν δικά τους παιδιά. Ο πληθυσμός λοιπόν, των πειραματόζωων αυξάνονταν ολοένα και περισσότερο. Πάντοτε όμως, σε έναν χώρο, από την μια μεν ιδανικό, μα απ την άλλη όμως, χωροταξικά δεδομένο. Έτσι, σιγά σιγά ο αρχικός παράδεισος μετεβλήθη σε αληθινή κόλαση! Οι δε ένοικοι του,διέγραψαν μια ζοφερή πορεία, ξεκινώντας από τον έρωτα και καταλήγοντας μέχρι και τον κανιβαλισμό!
Και εάν μεν,το συμπέρασμα από το πείραμα αυτό, είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει παράδεισος εντός ορίων και στεγανών, ακόμη και κάτω από ιδανικές συνθήκες, πολύ συχνά σκέπτομαι πόσο περισσότερο τούτος ο κανόνας βρίσκει εφαρμογή, όσο αφορά τα στεγανά και τα επίπλαστα όρια της σκέψης του ανθρώπου. Πολύ λίγοι άνθρωποι, κατάφεραν να σπάσουν τα γυάλινα σύνορα της σκέψης μας και να μας ελευθερώσουν.
Σίγουρα, προεξάρχουσα θέση ανάμεσα σε αυτές τις προσωπικότητες, κατέχει ο μαγικός Μάνος Χατζιδάκις! Θεϊκά ανθρώπινος,παραμυθένια αληθινός, θνητά αθάνατος, ερωτικά μοναχικός ο Μάνος, έχει τον δικό του τρόπο, ειδικά μέσα από τις μουσικές του, να σε κατανοεί, να σε αφήνει αληθινό έρμαιο των συναισθημάτων σου, να σε συντρίβει ολοκληρωτικά κι ύστερα, εντελώς άξαφνα και με έναν μυστηριακά μεταφυσικό δικό του τρόπο ,να σε ξαναγεννά μέσα από τις ίδιες τις στάχτες των καμένων από την λάβα του χρόνου, ψυχικών ανανακλαστικών σου.
Τώρα πια, πάνε χρόνια που η Ελλάδα ορφάνεψε απ το Μάνο. Η στερνή πνοή του, έσμιξε για πάντα με το πρωινό αεράκι του επιτάφιου της απουσίας του από τις ζωές μας, στις 15 Ιουνίου του 1994.Μα κι αν χάθηκε για πάντοτε το άστρο του, ξεκινώντας αθόρυβα για άλλους γαλαξίες, πάντοτε θαρρώ, οι νύχτες μας ακόμη και οι πιο σκοτεινές, θα μπορούν να ποντάρουν σε λίγο φώς, δανεισμένο απ το αιώνια ταξιδιάρικο χάρτινο φεγγαράκι του. Άλλωστε, σε μια συνέντευξη του ο ίδιος ο Μάνος τόνισε σχετικά με τα όνειρα…
«Ποτέ δεν πρόκειται να τελειώσει η ανθρώπινη περιπέτεια αλλά και η ανθρώπινη ευπιστία. Πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως τα όνειρά του θα δικαιωθούν. Αλλά και πάντα θα αγνοεί πως ο ίδιος καταστρέφει τα όνειρά του με το να ξυπνά κάθε πρωί. Κάθε πρωί και όχι για πάντα, μια και μόνη φορά.»
Υ.Γ. Πάει καιρός που ο καθρέφτης μου,εντελώς αυθαίρετα απέκτησε άποψη και μου υψώνει αντίλογο σε σχέση με τα τεκταινόμενα. Μου μιλά με θράσος για όσα δεν τόλμησα.
Με επιστρέφει σε χρόνια ζωγραφισμένα με άλλα, πιο ζωντανά χρώματα. Μου θυμίζει επίμονα μορφές αγαπημένες, που έσβησαν για πάντα. Άλλοτε πάλι,μεγεθύνει τις ρυτίδες και το ακατάπαυστα αυξανόμενο ξέφωτο στο μέτωπο μου. Συχνά πάλι,τονίζει έντεχνα, το αβαθές σε όσα και όσους κατά καιρούς από λάθος «επένδυσα», ενώ υπογραμμίζει και την βαθιά θλίψη μου,μπροστά στην διαπίστωσή, ότι το υπόλοιπο του …προσδόκιμου της ύπαρξης μου,συρρικνώθηκε πια επικίνδυνα. Κι εγώ ακούω τον καθρέφτη και δεν μιλώ.
Συχνά σκέπτομαι, «Δίκιο έχεις!Δίκαιο σε όλα.Τα φώτα σιγά σιγά σβήνουν κι εγώ ακόμα δεν τίμησα,όσο θα έπρεπε τον ήλιο». Κι ύστερα,με παίρνει για τα καλά από κάτω. Κι ύστερα συχνά,βάζω τα κλάματα. Κι ύστερα νοιώθω τόση θλίψη που όλη η ζωή μου, θυμίζει τόσο,κάποιο παλιό ανεκπλήρωτο έρωτα,που ποτέ δεν πάλεψα αρκετά. Τότε ,λίγο προτού χαθώ,γίνεται το μέγα θαύμα!Κλείνω τα μάτια και παρακολουθώ έκπληκτος, το σύντομο πέρασμα μου απ την ζωή, να μεταμορφώνεται σε ένα υπέροχο καρουζέλ φωτεινών στιγμών.
Ξαναβλέπω τους παιδικούς μου φίλους,το άγιο πρόσωπο της μάνας να ανθίζει ακατάπαυστα μέσα απ το χαμόγελο της,το πρώτο μου καρδιοχτύπι κι άλλα τόσα πολύτιμα μαργαριτάρια,λησμονημένα πια από χρόνια και φυλακισμένα αιώνια ,μέσα στα απολιθωμένα στρείδια του βυθού της λήθης μου. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη μαγικό, που πάντοτε βοηθά αυτό το καρουζέλ να επισημαίνει την διαφορά,ανάμεσα στην ζωή και στον θάνατο.
Πάντοτε, όταν το θωρώ να περιστρέφεται σαν μεθυσμένος πλανήτης στο άπειρο,παράλληλα ,το μυαλό μου επιμένει να «ντύνει» την όλη εικόνα, με ένα μαγικό μουσικό υπόβαθρο.Το «Βαλς των χαμένων ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι! Υπερβολές,θα πει κάποιος. Ψέματα,θα πει ένας άλλος.Μα σας ορκίζομαι,έτσι ακριβώς είναι.Ε… κι αν δεν με πιστεύετε,η λύση είναι απλή!
Την επόμενη κι όλας φορά ,που ο καθρέφτης σας καταπιέσει αυθαδιάζοντας,επιλέξτε αντί να αφεθείτε στα άγρια κύματα των σκληρών λόγων του ,να κλείσετε τα μάτια,και να αφεθείτε στους ήχους από το υπέροχο Χατζιδακικό βαλσάκι. Παράλληλα, τολμήστε επιτέλους να απαντήσετε και στο αιώνια βασανιστικό ερώτημα, με την λυτρωτική όμως, απάντηση. Μάνος η μόνος? «Σ’ αναζητώ στο χώρο αυτό, γιατί είμ’ εγώ πολύ μικρός και θλιβερός ηθοποιός. Θα παίξεις μια, θα παίξω δυο. Θα κλάψεις μια, θα κλάψω δυο.»
Η ταινία, “Το τρελλοκόριτσο” προβλήθηκε τη σαιζόν 1958-1959 και έκοψε 34.207 εισιτήρια. Ήρθε στην 15η θέση σε 51 ταινίες.
-Ο Γιάννης Δαλιανίδης, πριν γίνει ο επιτυχημένος σεναριογράφος και σκηνοθέτης που γνωρίζουμε, ήταν χορευτής και ηθοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα του με το ψευδώνυμο Γιάννης Νταλ και πήρε μέρος σε αρκετές θεατρικές παραγωγές. Έως τα τέλη της δεκαετίας του ’50 δεν είχε ασχοληθεί με τη συγγραφή σεναρίου και τη σκηνοθεσία. Η πρώτη του τυχαία συνάντηση με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στάθηκε αφορμή για να γράψει το σενάριο της πρώτης του ταινίας, με τίτλο “Το Τρελοκόριτσο”.
Ο ίδιος είχε περιγράψει αυτή τη “μοιραία” γνωριμία στη “Μηχανή του Χρόνου”.
Σκηνή από την ταινία, “Το τρελλοκόριτσο”.
“Άκουγα τ’ όνομά της. Όλος ο πέμπτος όροφος την ανέφερε συνέχεια και όταν μιλάω για πέμπτο όροφο, εννοώ τον πέμπτο όροφο ενός κτιρίου, που είναι στην πλατεία Κάνιγγος και που λεγόταν το Ελληνικό Χόλιγουντ. Εκεί πέρα λοιπόν, στον πέμπτο όροφο, ήταν όλα τα μικρά γραφεία παραγωγής και εκμετάλλευσης ελληνικών ταινιών.
Λοιπόν, όλος ο πέμπτος όροφος μιλούσε για μια Αλίκη, όχι Βουγιουκλάκη, Αλίκη σκέτα. Και μια μέρα, είμαι κάτω από αυτό το κτίριο στην Ακαδημίας, στην πλατεία Κάνιγγος. Σταματάει ένα ταξί, κατεβαίνει ένα πανέμορφο ξανθό πλάσμα και μου λέει ο φίλος μου, “να, αυτή είναι η Αλίκη”.
Και πραγματικά την είδα και εντυπωσιάστηκα και αμέσως ένιωσα την ανάγκη να γράψω το πρώτο μου σενάριο, “το τρελοκόριτσο“. Αν και η ταινία προοριζόταν για την πηγή έμπνευσης του Δαλιανίδη, δηλαδή την Αλίκη, οι δυο τους τελικά δεν συνεργάστηκαν. Στο “Τρελοκόριτσο” πρωταγωνίστησε η Τζένη Καρέζη.
Ο λόγος του “πρόωρου” διαζυγίου Δαλιανίδη- Αλίκης δεν ήταν κάποια μεταξύ τους διαφωνία, αλλά η επιθυμία του παραγωγού να απομακρύνει τη νεαρή σταρ από τον γιο του, που την είχε ερωτευτεί.
Περίληψη της ταινίας, “Το τρελλοκόριτσο”
Μια κοπέλα (Τζένη Καρέζη), που έχει αδυναμία στο ψέμα, χωρίζει με τον αρραβωνιαστικό της (Ανδρέας Μπάρκουλης) εξαιτίας μιας αγγελίας που έβαλε στις εφημερίδες. Όταν θα γνωρίσει έναν πλούσιο νεαρό (Κώστας Κακκαβάς), θα υποδυθεί την πλούσια.
Όταν εκείνος θα ζητήσει να γνωρίσει την οικογένειά της, η κοπέλα θα οργανώσει μια ολόκληρη γιορτή σε κάποια βίλα όπου δουλεύει σαν κηπουρός ένας φίλος της (Γιάννης Γκιωνάκης), ενόσω λείπουν οι ιδιοκτήτες. Μάλιστα θα ζητήσει απ’ το ευυπόληπτο αφεντικό της (Λάμπρος Κωνσταντάρας) να παραστήσει τον πατέρα της. Το σπίτι όμως ανήκει στον πλούσιο νεαρό και το ψέμα θα αποκαλυφθεί πολύ γρήγορα. Παρά τα ψέματα, οι δύο νέοι θα αποφασίσουν να παντρευτούν.
Η ταινία, “Τυφλός άγγελος” προβλήθηκε τη σαιζόν 1960-1961.
Περίληψη της ταινίας, “Τυφλός άγγελος”
Δύο νέοι (Χριστίνα Σύλβα και Τάκης Βαρλάμος), που ζουν σε μια επαρχιακή πόλη, ερωτεύονται ο ένας τον άλλο και κλέβονται. Μετά από άγρια καταδίωξη, η κοπέλα επιστρέφει έγκυος στον πατέρα της (Θεόδωρος Μορίδης), ο οποίος απομακρύνει το νεογέννητο, λέγοντας πως πέθανε στη γέννα. Η κοπέλα φεύγει για την Αθήνα όπου παντρεύεται έναν επιχειρηματία (Λάμπρος Κωνσταντάρας), αλλά χάνει την όρασή της σε ατύχημα. Ο πατέρας της, μετανιωμένος, ερευνά και ανακαλύπτει το παιδί (Τάκης Βίδος) και η γυναίκα, εξαιτίας της ανείπωτης χαράς, ξαναβρίσκει την όρασή της.
Πλοκή: Ένας βιομήχανος θέλει να παντρευτεί μια ζωντοχήρα με την οποία είναι ερωτευμένος και ο γιος του. Πατέρας και υιός διεκδικούν τη νύφη αλλά εκείνη επιστρέφει στον σύζυγό της. Τα ειδύλλια περιπλέκονται όταν ο βιομήχανος, απογοητευμένος, φλερτάρει μια άλλη γυναίκα της οποίας ο άνδρας επιστρέφει μετά από απουσία είκοσι χρόνων. Trivia: Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1965-1966 και έκοψε 239.491 εισιτήρια. Ήρθε στην 22η θέση σε 101 ταινίες.
Πλοκή: Μια δεκαεξάχρονη κοπελούδα, η Αλέκα, στις διακοπές παίζει ακόμα παιδικά παιχνίδια με τα αγόρια, γι’ αυτό άλλωστε τη φωνάζουν αγοροκόριτσο. Τα παιδιά παίζουν συνεχώς έξω από το παράθυρο ενός φοιτητή, του Δημήτρη, και τον ενοχλούν πολύ. Αυτός βρίσκεται στο νησί για να μελετήσει με ησυχία, εν όψει των επερχόμενων εξετάσεών του. Με την Αλέκα διαπληκτίζεται συνεχώς. Δεν τα πάνε καθόλου καλά, μέχρι που κάποια στιγμή η Αλέκα αρχίζει να βλέπει τον Δημήτρη με άλλα μάτια, καθώς ο έρωτας έχει αρχίσει να φωλιάζει στην αθώα εφηβική ψυχή της και δεν αργεί να ερωτοχτυπηθεί μαζί του.
Η ταινία, “Το παραστράτημα μιας αθώας” προβλήθηκε τη σαιζόν 1958-1959 και έκοψε 19.588 εισιτήρια. Ήρθε στην 22η θέση σε 51 ταινίες.
Περίληψη της ταινίας, “Το παραστράτημα μιας αθώας”
Μια φτωχιά κοπέλα (Γκέλυ Μαυροπούλου), χωρίς οικογένεια, βρίσκει στήριγμα σε έναν πλούσιο νεαρό (Ανδρέας Μπάρκουλης), για να αντέξει τις δυσκολίες της ζωής. Αποφασίζει να παντρευτεί έναν πλούσιο μηχανικό (Λάμπρος Κωνσταντάρας) και γρήγορα του χαρίζει ένα μωρό. Η ευτυχία της θα τελειώσει σύντομα, όταν μια παλιά ερωμένη του άντρα της, θα καταφέρει να πάρει τη θέση της στην καρδιά και το σπίτι του, κλέβοντας ακόμα και το παιδί της. Η απελπισμένη κοπέλα θα οδηγηθεί στην καταστροφή.
Πλοκή: Ο Παύλος, διευθυντής ασφαλιστικής εταιρείας και γλεντζές (Λάμπρος Κωνσταντάρας), προσλαμβάνει ως δακτυλογράφο την Εύα (Μάρω Κοντού), αρραβωνιαστικιά ενός υπαλλήλου του (Γιώργος Παπαζήσης), τον οποίο όμως θέλει και η αδερφή του Παύλου (Άννα Ματζουράνη). Η δακτυλογράφος, αδερφή στην πραγματικότητα και όχι μνηστή του υπαλλήλου του, είναι η κοπέλα με την οποία ο Παύλος διαπληκτίστηκε πρόσφατα στον ιππόδρομο. Προσποιείται ότι δεν έχουν ξανασυναντηθεί και η Εύα συμφωνεί να παίξει αυτό το παιχνίδι. Σύντομα θα ερωτευθούν αλλήλους και θα συνάψουν γάμο. Trivia: Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1970-1971 και έκοψε 243.212 εισιτήρια. Ήρθε στην 18η θέση σε 87 ταινίες.Στην αρχή της ταινίας, για το διαφημιστικό των ασφαλιστικών επιχειρήσεων “Το Μέλλον”, εμφανίζονται οι Ρίκα Διαλυνά, Γιάννης Βόγλης, Ξένια Καλογεροπούλου, Γιάννης Γκιωνάκης, Κώστας Βουτσάς, Γιώργος Τσιτσόπουλος και Μιχάλης Διαμαντόπουλος.
Πόσο εύκολο είναι άραγε έστω και για τον πλέον έμπειρο κριτικό κινηματογράφου να απαντήσει στο ερώτημα «Ποια ήταν η σημαντικότερη ταινία στην καριέρα του...
