Ο Δημήτρης Βεάνος είχε εμφανιστεί σε δεκάδες ελληνικές σειρές στην τηλεόραση από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και έπειτα. Έγινε περισσότερο αναγνωρίσιμος από τη συμμετοχή του στην δημοφιλή σειρά “Εκείνες κι εγώ” από την τηλεόραση του ΑΝΤ1 με πρωταγωνιστή το Γιάννη Μπέζο, ενώ είχε εμφανιστεί και στην οικογενειακή κωμωδία “Άκρως Οικογενειακό” με τον ίδιο παρουσιαστή.
Είχε εμφανιστεί επίσης μεταξύ άλλων στις σειρές, Βότκα Πορτοκάλι, Λατρεμένοι μου γείτονες, 7 Θανάσιμες πεθερές, Ιδιαιτέρα για κλάματα. Από τις τελευταίες τηλεοπτικές παραγωγές στις οποίες είχε συμμετέχει ήταν η σειρά του MEGΑ, L.A.P.D. πίσω στο 2008. Πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 2016.
Δημήτρης Βεάνος: Φιλμογραφία
Η χαραυγή της νίκης (1971) Κλαις; (2003) Η απόλυτη στιγμή (2004) Ροζ (2006)
Η Μαρία Βασιλείου γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1950 και ήταν Κύπρια ηθοποιός του κινηματογράφου. Έγινε γνωστή από τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Αλέξη Δαμιανού, “Ευδοκία“.
Έπαιξε σε λίγες μόνο ταινίες, εξ αιτίας της ασθένειάς της, από την οποία πέθανε το καλοκαίρι του 1989 στο Λονδίνο.
Επιλέχθηκε για το ρόλο της Ευδοκίας στην ομώνυμη ταινία (1971) όταν ο Δαμιανός είδε ένα άλμπουμ με φωτογραφία της στο Λονδίνο.
Η νεαρή Βασιλείου ζούσε εκεί όταν ο ίδιος ο Δαμιανός την έφερε στην Αθήνα.
Μετά την “Ευδοκία”, η Μαρία Βασιλείου έπαιξε στα Παιδιά των λουλουδιών (1973) του Όμηρου Ευστρατιάδη και στον Θίασο του Θόδωρου Αγγελόπουλου (1975).
Λίγο αργότερα, τα ίχνη της χάθηκαν.
Οι περισσότερες πηγές ανέφεραν ότι η ηθοποιός είχε σκοτωθεί σε τροχαίο δυστύχημα στο Λονδίνο, το 1977, έπειτα από το θάνατο του Ιταλού συζύγου της, ή στα τέλη της δεκαετίας του ‘ 80.
Στην πραγματικότητα η Μαρία Βασιλείου απεβίωσε έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο, τον Ιούλιο του 1989 (γύρω στις 5 Ιουλίου), στην βρετανική πρωτεύουσα και επί περισσότερο από μία δεκαετία είχε εξαφανιστεί από το προσκήνιο, τροφοδοτώντας τις φήμες που ανέφεραν ότι είχε σκοτωθεί σε δυστύχημα.
Κατά την περίοδο αυτή υποβαλλόταν σε χημειοθεραπείες.
Η Μόνικα Βασιλείου γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου του 1936 στην Μυτιλήνη όπου ο πατέρας της βρισκόταν ως πολιτικός εξόριστος από το Μεταξά. Ο πατέρας της ήταν Κύπριος και η μητέρα της Ελληνίδα. Η γονείς της ήταν γιατροί στο επάγγελμα.
Ο παππούς της μεγάλος ζωγράφος και αγιογράφος της εποχής με ζωγραφικές που ξεπερνούν τις 3000 σε εκκλησίες με αναγενησιακό χαρακτήρα. Έχει σπουδάσει στο Ινστιτούτο θεατρικής τέχνης «Οστρόβσκι» στη τότε Σοβιετική Ένωση.
Η ζωή της Μόνικας Βασιλείου ήταν πάντοτε γεμάτη μετακινήσεις. Δημοτικό σχολείο πήγε στη Λεμεσό, γυμνάσιο στην Ουγγαρία, πανεπιστήμιο στη Ρωσία και ακολούθως Αγγλία, Κύπρο, Ελλάδα, μέχρι που ήρθε η χούντα και αναγκάστηκε να φύγει για την Αγγλία. Το μεράκι του ηθοποιού το είχε από μικρό παιδί, μιας και η μητέρα της Φωφώ Βασιλείου που ήταν υπεύθυνη για τις οικογένειες των στρατιωτών που ήταν στα συρματοπλέγματα στη Παλαιστίνη, και μιλάμε για τα μέσα της δεκαετίας του 40, είχε δημιουργήσει ένα ερασιτεχνικό θίασο και η μικρή τότε Μόνικα τους ακολουθούσε, ενώ είχε πάρει μέρος και σε κάποιες παραστάσεις, όπως «Τα παραμύθια της γιαγιάς».
Μετά το τέλος του πολέμου με τους Άγγλους είχε τη τύχη να γνωρίσει από κοντά ιερά τέρατα της ελληνικής θεατρικής σκηνής που ήταν φίλοι του πατέρα της και επισκέπτονταν τη Κύπρο, όπως ο μεγάλος Βασίλης Λογοθετίδης, ο Χρίστος Τσαγανέας και η σύζυγος του Νίτσα, γνωστοί σε όλους εμάς τους νεότερους μέσα από τις καλύτερες ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες.
Η Μόνικα ειδικεύτηκε στο παιδικό-σχολικό θέατρο στο «Centre d’ education populaire de Paris». Σπούδασε τρία χρόνια στο θέατρο Γκόργκι (Τασκένδης) και δυο στη Μόσχα, φοιτώντας ταυτόχρονα σε δυο κλάδους σαν ηθοποιός και σκηνοθέτης. Αποφοιτώντας από τη Μόσχα δούλεψε στο θέατρο Βαχτάνγκοφ, σαν βοηθός σκηνοθέτης πλάι στον μεγάλο Σίμονοφ, ένα πολύ μεγάλο σκηνοθέτη της Ρωσίας. Ήταν η εποχή που έκανε το μεταπτυχιακό της. Στη Ρωσία ανέβασε η Μόνικα για πρώτη φορά το έργο «Το νησί της Αφροδίτης» του Πάρνη.
Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν από τις σπουδές της στα πιο πάνω θέατρα, βρισκόταν στην Ουγγαρία μαζί με την οικογένεια της σαν πολιτικοί εξόριστοι και έκανε ένα χρόνο ιατρική και ένα βιολογία. Στη Κύπρο ήρθε με την οικογένεια της μετά την ανεξαρτησία της πατρίδας της και συγκεκριμένα το 1962 και έμεινε για τρία χρόνια.
Η Μόνικα Βασιλείου έγινε το πρώτο μέλος του Ο.Θ.Α.Κ ενώ στη Λεμεσό έκανε το Νέο Θέατρο με τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και μαζί ανέβασαν τη πρώτη θεατρική παράσταση στο Δημόσιο Κήπο, με το έργο «Παραμύθι χωρίς όνομα», ενώ ακολούθησαν πολλές άλλες παραστάσεις στο Ριάλτο όπως «Το καπνοτόπιο», «Η θαυμαστή μπαλωματού» και «Η αρκούδα» του Τσέχωφ. Φεύγει το 1963 για την Αθήνα όπου συνεργάστηκε με αξιόλογους θιάσους όπως του Δημήτρη Μυράτ, Κώστα Μουσούρη καθώς και στο Άρμα Θεάτρου.
Συνεργάστηκε και στο Θέατρο Μπουρνέλλη με μεγάλο θίασο στο έργο «Κορίτσια ο στόλος» πλάι σε Δούκισσα, Τόλη Βοσκόπουλο, Γιώργο Κωνσταντίνου, Νίκο Φέρμα, Σωτήρη Μουστάκα και άλλους. Τίτλος της παράστασης «Κορίτσια ο στόλος» που μεταφέρθηκε τέσσερα χρόνια μετά και στο κινηματογράφο με τίτλο «Καλώς ήρθες δολάριο» με το Γιώργο Κωνσταντίνου.
Συνεργάστηκε ακόμη και με τη μεγάλη ηθοποιό του Θεάτρου Βίλμα Κύρου στα έργα «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται», «Έγκλημα στο Νείλο» και «Ποπολάρος». Είχε διδάξει υποκριτική στις σχολές Μάνου Κατράκη και Πέλου Κατσέλη. Το 1965 με την ίδρυση της κινηματογραφικής εταιρίας ΘΒ του Θανάση Βέγγου της ζήτησε και πήρε μέρος στη πρώτη ταινία με τίτλο «Ένας τρελός…τρελός…τρελός Βέγγος».
Στην Αθήνα δούλεψε μέχρι το 1967 όπου έγινε το πραξικόπημα. όπου εκεί Κάποια στιγμή τη δεκαετία του 60 βρισκόταν στην Αγγλία και δημιουργήσανε το θέατρο Διόνυσος μαζί με τους Φαίδρο Στασίνο, Κώστα Δημητρίου, Γιαννούλα Φραγκοφίνου, τη Μόνικα Βασιλείου και άλλους. Ανάμεσα στα έργα που ανέβασαν ήταν και «Τα δένδρα πεθαίνουν όρθια» σε σκηνοθεσία του Τάκη Φραγκοφίνου. Ήταν συνεταιρικός, ημιεπαγγελματικός θίασος, αλλά χωρίς την ανταπόκριση του κόσμου το διέλυσαν νωρίς.
Συνελήφθηκε και κακοποιήθηκε ως κόρη ενός πρώην αντάρτη που σπούδασε στη Ρωσία. Με ασταμάτητες αιμορραγίες πήγε στην Αγγλία όπου νοσηλεύτηκε. Στην Αγγλία άρχισε μια δεύτερη καριέρα όπου έπαιξε σε αμέτρητα έργα, σ’ όλα τα αγγλικά τηλεοπτικά κανάλια και τα κατάφερε μέσα στην τόση ανεργία που υπήρχε σε μια ξένη χώρα. Δυνατή ήταν η παρουσία της και στο αγγλικό Θέατρο, που ήταν ακόμη πιο δύσκολο.
Έπαιξε πλάι σε μεγάλα ονόματα όπως ο Ρίτσιαρντ Τσιαμπερλεν στα σήριαλ όπου έκανε ως γιατρός και η Μόνικα ως άρρωστη καρκινοπαθής αλλά και ακόμη σε 20 έργα του BBC, στο «Armchair Theatre» «Θέατρο της Πολυθρόνας» με παρτενέρ της το Φαίδρο Στασίνο που ήταν γνωστός ως Πολ Στασίνος. Αυτή ήταν η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση σε 16 επεισόδια. Έτσι την βρήκαν για να παίξει … «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται»… Ήταν αυτή η δουλεία σταθμός για την Μόνικα Βασιλείου. Στην Ουγγρική τηλεόραση έκανε και μια σειρά από τρία ντοκιμαντέρ με τίτλο «Η Κύπρος πριν και μετά το Μακάριο». Το 1972 λόγω ασθένειας του πατέρα της που την χρειαζόταν επιστρέφει στη Κύπρο και ήταν η χρονιά δημιουργίας του ΘΟΚ όπου εντάχθηκε στο δυναμικό του και έμεινε μέχρι και το 1976. Τη χρονιά 1974 περιοδεύει στην Ελλάδα μαζί με το ΘΟΚ για να μη διαλυθεί ο θίασος. Σε ολόκληρη την Ελλάδα έπαιξε με τα έργα «Όμηροι» του Λουκή Ακρίτα και «Το νερόν του Δρόπη» του Μιχάλη Πασιαρδή που ανέβηκαν και στο αρχαίο Θέατρο Ηρωδείου. Την επόμενη χρονιά σκηνοθετεί για πρώτη φορά στον ΘΟΚ, τους «Κληρονόμους της θείας» του Γεράσιμου Σπατάλα. Μετά την εισβολή πήγαινε στους καταυλισμούς και έβλεπε το πρόβλημα των παιδιών προσπαθώντας με κάθε τρόπο να βοηθήσει. Το 1978 όταν αποχώρησε από τον ΘΟΚ αφιερώθηκε στη σχέση παιδιού και θεάτρου.
Πήγε στο Ελένειο Δημοτικό και μαζί με Φιλίσσια Χατζηχάννα, τη Μαρούλα Πυλιώτου και άλλες δασκάλες αφοσιώθηκαν σε παιδιά που τότε φοιτούσαν, αμίλητα παιδιά κι άρχισαν να κάνουν αυτοσχεδιασμούς, κινησιολογία και σε πέντε-έξι μήνες έβγαλαν όλη την ιστορία του πραξικοπήματος μέσα από ένα παραμύθι. Έγραψαν τα παιδιά μόνα τους ένα τραγούδι … «Είμαστε μικρά ζωάκια που αγαπάμε τη λευτεριά και όσα χρόνια κι αν περάσουν θα γυρίσουμε ξανά»… Ανέβασαν αυτή τη παράσταση στο Ελένειο αλλά και στη Σχόλη τυφλών όπου ήταν η πιο ωραία παράσταση που έδωσε η Μόνικα Βασιλείου στη ζωή της και η μεγαλύτερη της περηφάνια. Μετά μπήκε στην Παιδαγωγική ακαδημία και δίδασκε Θέατρο για δεκατέσσερα χρόνια στα σχολεία και στη Σχολή Τυφλών .
Πήγε στη Γαλλία και την Αγγλία και ειδικεύτηκε «drama in education» και δίδασκε σε κολέγια, ενώ για πέντε χρόνια πήγαινε σε πανεπιστήμιο στη Σουηδία και τους έκανε μαθήματα τα καλοκαίρια. Επίσης για μια σαιζόν δίδασκε και στο Δουβλίνο στην Ιρλανδία και σκηνοθετούσε παράλληλα, αλλά δεν είχε το χρόνο να παίζει. Μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια ένιωσε την ανάγκη να ξαναβγεί στη σκηνή και συνεργάστηκε με το Θέατρο ΕΝΑ ενώ τελευταία ήταν στο «Θέατρο Σκάλα».
Στην τηλεόραση έκανε πολύ ωραία θεατρικά έργα εξαιρετικές παραστάσεις από το κλασσικό ρεπερτόριο. Η Μόνικα Βασιλείου ήταν έντεκα χρόνια στο Ραδιομαραθώνιο, στη Σχολή Τυφλών και δίδασκε θέατρο όπως και στο ίδρυμα Στέλιου Ιωάννου. Η Μόνικα Βασιλείου ήταν η πρώτη που ξεκίνησε τη Παιδική Σκηνή στη Κύπρο. Έκανε και δεύτερο γάμο το 2001 και η ευτυχία συμπληρώθηκε. Είναι η πρώτη γυναίκα που σκηνοθέτησε στο Κυπριακό Θέατρο σε μια εποχή που δεν είχαν εκλείψει ακόμα οι προκαταλήψεις απέναντι στις γυναίκες ηθοποιούς.
Ανέβασε για πρώτη φορά Καμπανέλλη στη Κύπρο το 1962 με το Νέο θέατρο που ίδρυσε το έργο «Παραμύθι χωρίς όνομα» όπου σκηνοθέτησε. Είναι η πρώτη γυναίκα με δίπλωμα ηθοποιού και σκηνοθεσίας. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 75 ετών στις 8 Απριλίου 2011 μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο. Η ζωή της υπήρξε “γεμάτη”, άκρως δημιουργική αλλά και πολυτάραχη. Η ίδια, αγωνίστρια κι ασυμβίβαστη.
Η ομορφιά της έμεινε παροιμιώδης σε όσους τη γνώρισαν στα νιάτα της. Στη Ρωσία οι συνάδελφοί της την αποκαλούσαν “το άσπρο άλογο από την Κύπρο”..
Η εκλεκτή ηθοποιός, σκηνοθέτις και καθηγήτρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Έρση Βασιλικιώτη γεννήθηκε το 1949 και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Δραματική Σχολή Κωστή Μιχαηλίδη απ’ όπου απεφοίτησε το 1972. Φοιτήτρια ακόμη έλαβε μέρος στην ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη “Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές” (1970).
Συνεργάστηκε στενά με τον επίσης διακεκριμένο ηθοποιό, σκηνοθέτη, συγγραφέα και καθηγητή Γιώργο Χριστοφιλάκη, σε έργο του οποίου έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1972.
Συνεργάστηκε μετά ως ηθοποιός με τον Θανάση Παπαγεωργίου στο θέατρο “Στοά”, με τον θίασο Στέφανου Ληναίου – Έλλης Φωτίου καθώς και με το “Θέατρο Καισαριανής”.
Από τις αρχές του ’80 εγκατέλειψε τις παραστάσεις και στρέφεται στην σκηνοθεσία, ξεκινώντας με τον θίασο “Μάσκες” του Γιώργου Χριστοφιλάκη, όπου μάλιστα ασχολήθηκε και ως ενδυματολόγος. Ακολούθως σκηνοθέτησε με το Κ.Θ.Β.Ε. και την Πειραματική Σκηνή Τέχνης Θεσσαλονίκης, τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου, Βέροιας, Καβάλας, Καλαμάτας, Κομοτηνής, Κρήτης και Λαμίας με έργα Μολιέρου, Ι. Καμπανέλλη, Δημ. Ψαθά κ.α.
Μέσα στις σκηνοθετικές της δραστηριότητες δημιούργησε και δικό της θίασο, “Το Θέατρο των Καιρών” όπου ανέβασε έργα σε σκηνοθεσία δική της.
Από το 1998 και επί σειρά ετών δίδασκε υποκριτική και σκηνοθεσία στο Τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ. Σημαντικές είναι και οι μεταφράσεις της σε θεατρικά έργα των Μολιέρου, Πιραντέλλο κ.α.
Στη τηλεόραση εμφανίστηκε πολλές φορές στο “Θέατρο της Δευτέρας” σε έργα Σπ. Μελά, Βασ. Ρώτα, Μ. Μιούρα και Χ. Καλ. Σοτέλο. Φιλμογραφία
Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές (1970) [ Φοιτήτρια στην ταβέρνα]
Η ζωή ενάμισυ χιλιάρικο (1995) [Αστυνόμος]
Αναδημοσίευση άρθρου απο το greekactor.blogspot.gr
Η Μαίρη Βαξεβανίδου (Βάνα) γεννήθηκε στον Πειραιά το 1931. Έκανε σπουδές στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου και τη Σχολή Χορού της Έλλης Ζουρούδη.
Διακρίθηκε σε πολλά είδη θεάτρου, οπερέτες, πρόζα, επιθεώρηση, μουσικές κωμωδίες σε ρόλους ηθοποιού, χορεύτριας και τραγουδίστριας.
Στην πρώτη της εμφάνιση to 1949 συνεργάστηκε με τον θίασο του Γιώργου Οικονομίδη, που ήταν αυτός που της καθιέρωσε το ψευδώνυμο “Βάνα”.
Ακολούθησαν συνεργασίες με τον θίασο Νικήτα Πλατή, της Μαίρης Βασιλάκου, του Ι. Καστοριάδη με τον οποίο μάλιστα έκανε μεγάλη περιοδεία, και της Λέλας Σκορδίλη (“Ελληνική Οπερέτα”) όπου το 1963-1964 έπαιξε κυρίως σε έργα του Θεόφραστου Σακελλαρίδη.
Από το 1970 έχει σποραδικές εμφανίσεις με τους θιάσους των Ν.Σταυρίδη – Ρ.Ντoρ – Σ.Βρανά – Ν.Κωνσταντινίδη, του Δ. Τζελλά, Φ.Λουκά -Τ.Λύδη και τον μουσικό θίασο Μαίρης Χρονοπούλου.
Το 1980 αποσύρθηκε για λόγους υγείας και συνταξιοδοτήθηκε. Ασχολήθηκε επίσης με τη ζωγραφική.
Φιλμογραφία Μια νύχτα στον Παράδεισο (1951) [Κα Βέτα Δόξα] Βαφτιστικός (1952) [Μαριγούλα, καμαριέρα ξενοδοχείου] Η γέφυρα των παρανόμων (1965)
Η Νίνα Βαρβέρη γεννήθηκε στη Βουλγαρία το 1910 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Σύζυγος του ηθοποιού Δήμου Σταρένιου με τον οποίο δεν απέκτησε παιδιά. Πέθανε το 1984.
Νίνα Βαρβέρη: Φιλμογραφία
Η λύκαινα (1951) Το κλειδί της ευτυχίας (1953)[Αγγελική, θεία της Φρόσως] Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες (1956) Έχει θείο το κορίτσι / Ο θείος της Βιολέττας (1957) Ταξίδι (1962) Ο άσωτος (1963) [κ. Ντόμπρου] Πρέπει να ζήσεις αγάπη μου (1965) Μια γυναίκα χωρίς ντροπή (1965) Η μοδιστρούλα (1964) [Έλσα Σταθάτου] Εμείς οι αμαρτωλοί (1966) Τα αδέλφια μου (1966)
Η Άντα Βαρθολομαίου πρωταγωνίστρια soft ερωτικών ταινιών της δεκαετίας του ‘70. Έπαιξε στο πλευρό πολλών γνωστών ηθοποιών όπως ο Αντρέας Μπάρκουλης (Σπίτι στους βράχους – δε συμμετέχει ούτε σε soft ερωτική σκηνή), ο Κώστας Γκουσγκούνης (Ο ανώμαλος – υποδύεται τη “Ντόρα” και συμμετέχει σε soft ερωτική σκηνή ) και Χρήστος Νομικός (Ένα ελεύθερο κορίτσι). Ήταν και μία απ’ τις έξι διεστραμμένες που ζητούν δολοφόνο το 1976 (που βέβαια… είναι τρεις) δίπλα στην Τίνα Σπάθη. Στην ελληνοϊταλικής παραγωγής ταινία Μαύρη Αφροδίτη (1977) αναφέρεται σαν Anta Bartolomy.
Άντα Βαρθολομαίου: Φιλμογραφία
Λυσιστράτη (1972 [χορός] Ένα ελεύθερο κορίτσι (1973)[υπηρέτρια] Τα παιδιά των λουλουδιών (1973) Σπίτι στους βράχους (1974) [Ελένη] Το κορμί σου στο κορμί μου (1975) [Ναταλί Σεκιώτη] Ο ανώμαλος (1975) [Ντόρα] Αμαρτωλό τρίο (1975) Έξι διεστραμμένες ζητούν δολοφόνο (1976) [Αλεξία] Μαύρη Αφροδίτη (1977) [Τζούλια] Η μαύρη Εμμανουέλα (1980)[στο αεροπλάνο με τον Χάρη Τρύφωνος]
Ο Τάκης Βαρλάμος γεννήθηκε το 1930 και πέθανε στις 31 Μαίου 2011.
Χορευτής και χορογράφος με πληθωρικό έργο τις δεκαετίες του ’50 και ’60, ζευγάρι στη σκηνή και στη ζωή με τη χορεύτρια Μαρία ντε Πετρίλιο (είχαν χωρίσει πριν από κάποια χρόνια).
Είχαν κόρη την ηθοποιό Μαργαρίτα Βαρλάμου.
Ο Τάκης Βαρλάμος πέθανε σε ηλικία 81 χρόνων στη Βοστόνη των ΗΠΑ, όπου ζούσε.
Ξεκίνησε από τη Λυρική Σκηνή το ’47 («Μάρθα») κι έκανε σπουδές σε Μιλάνο και Βαρκελώνη.
Στη Γένοβα χορογράφησε «Κάρμεν», «Ναμπούκο», «Γάμους του Φίγκαρο». Περιόδευσε σε Ευρώπη, Αμερική με την παρτενέρ-σύζυγό του Μαρία ντε Πετρίλιο.
Εκτός από επιθεωρήσεις («Μπετόβεν και μπουζούκι», «Ομόνοια πλατς-πλουτς», κ.ά.) χορογράφησε – χόρεψε (ενίοτε έπαιξε και ως ηθοποιός) σε ταινίες όπως «Το κλωτσοσκούφι» του Σακελλάριου, «Να ζει κανείς ή να μη ζει» του Ορέστη Λάσκου κ.ά Φιλμογραφία
Άντρας είμαι και… το κέφι μου θα κάνω! (1960) [Αλέκος Δαράτος]
Τυφλός άγγελος (1960)
Το κλωτσοσκούφι (1960)
Ηδονή και πάθος (1960)
Το αγρίμι (1960)
Χορογραφία
Τυφλός άγγελος (1960)
Ήρθες αργά 1961
Η Αθήνα τη νύχτα (1962)
Ο μπαμπάς μου κι εγώ (1963)
Έτσι ήταν η ζωή μου (1963)
Μάνα γιατί με γέννησες (1963)
Να ζη κανείς ή να μη ζη; (1966)
Καρδιές που ξέρουν ν’ αγαπούν (1967)
Αναδημοσίευση άρθρου απο το greekactor.blogspot.gr
Η Βέρα Βασδέκη γεννήθηκε το 1918 στην Αίγυπτο. Ξεκίνησε πολύ νέα ως εξαιρετικό ταλέντο από τη “Μάντρα” του Αττίκ, που υπήρξε φυτώριο πολλών επιφανών καλλιτεχνών του μουσικού θεάτρου.
Σπούδασε μετά στη Δραματική Σχολή Σαραντίδη. Επαγγελματικά πρωτοεμφανίστηκε το 1946 με τον θίασο Αυλαία στο θέατρο “Κοτοπούλη” όπου παρέμεινε για περίπου δέκα χρόνια. Ενδιαμέσως είχε συνεργασίες με τον θίασο της κυρίας Κατερίνας και τον θίασο Ελένης Χατζηαργύρη-Γιώργου Παππά.
Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τους θιάσους του Νίκου Χατζίσκου και του Ιορδάνη Μαρίνου. Με την επόμενη συμμετοχή της, στο “Θυμελικό Θίασο” του Λίνου Καρζή, εμφανίστηκε σε έργα αρχαίας τραγωδίας και κωμωδίας. Το 1970 συνέπραξε με τη Λιάνα Μιχαήλ, ενώ οι τελευταίες της εμφανίσεις ήταν με τον θίασο Κ.Παυλάκη-Ιωάννας Αρώνη.
Ο Νίκος Βανδώρος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου του 1924 και είναι Έλληνας ηθοποιός. Ο πατέρας του, Γεράσιμος Βανδώρος, υπήρξε για μικρό διάστημα βαρύτονος του μελοδράματος και η μητέρα του (με το ψευδώνυμο Σόνια Ιατρίδου) εμφανίσθηκε στο θέατρο ως υψίφωνος της οπερέτας.
Ο Νίκος Βανδώρος σπούδασε στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή, στη μελοδραματική σχολή του Ελληνικού Ωδείου και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίσθηκε στη σκηνή ως τενόρος σε οπερέτα το 1956. Στο θέατρο πρόζας άρχισε τη σταδιοδρομία του το 1958 με τον θίασο Χατζίσκου.
Συνεργάστηκε επίσης με τους θιάσους του Δημήτρη Μυράτ, του Δημήτρη Φωτόπουλου, της Έλλης Λαμπέτη, της Σμαρούλας Γιούλη, του Διονύση Παγουλάτου, της Α. Μαντζουράνη, του Κωστή Λειβαδέα, του Λάμπρου Κωνσταντάρα, με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη, κ.ά.
Στον κινηματογράφο έπαιξε σε 27 ταινίες, όπως η «Τζένη, Τζένη» (1965). Ερμήνευσε ρόλους και σε τηλεοπτικές σειρές (χαρακτηριστικός ο ρόλος του στη σειρά Στο κάμπινγκ).
Ο Νίκος Βανδώρος υπήρξε πρόεδρος του Σωματείου Καλλιτεχνών Επτανήσου ενώ τιμήθηκε και με μετάλλιο από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών.
Ασχολήθηκε και με την συγγραφή θεατρικών έργων, όπως τα παιδικά Το όνειρο της Ισαβέλλας και Η αρχοντοπούλα και ο μικρός τσιγγάνος. Γιος του Ν. Βανδώρου είναι ο επίσης ηθοποιός Θεόφιλος Βανδώρος.
Η Κατερίνα Βανέζη δάνεισε τη φωνή της σε πολύ πετυχημένες σειρές κινουμένων σχεδίων, όπως ”Κάντυ Κάντυ” (1983) και ”Το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον”(1983).
Φιλμογραφία
Ο Μανωλιός στην Ευρώπη (1971)
Χρυσαυγή (1971)
Της ζήλειας τα καμώματα (1971)
Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ (1973)
1922 (1978)
Αγώνας χωρίς τέλος (1979)
Η μαύρη Εμμανουέλα (1980)
Χίλια κυβικά τρέλλα (1983)
Ακαταμάχητος πιλότος (1988)
Η ταινία, "Σ΄αγαπώ" προβλήθηκε τη σαιζόν 1971-1972 και έκοψε 393.137 εισιτήρια. Ήρθε στην 2η θέση σε 90 ταινίες.-Μια αρκετά ακριβή παραγωγή για την εποχή...
