Δύο μερόνυχτα χρειάστηκαν για να γυριστεί η σκηνή της ταινίας “Ευδοκία” του Αλέξη Δαμιανού, με το περίφημο Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας. Σε ένα ταβερνάκι της Κάτω Κηφισιάς, ένας νεαρός λοχίας (Γιώργος Κουτουζής), χορεύει για τα μάτια της Ευδοκίας ζεϊμπέκικο….
Ο ηθοποιός χορεύει το τραγούδι «η άτακτη» του Μάρκου Βαμβακάρη, επειδή ο σκηνοθέτης Αλέξης Δαμιανός δεν είχε βρει ακόμα ποιος θα συνέθετε τη μουσική για την ταινία του. Ο ηθοποιός Χρήστος Ζορμπάς, που έπαιζε στην ταινία το νταβατζή της Ευδοκίας, του μίλησε για έναν νέο ταλαντούχο συνθέτη που θα το έκανε ευχαρίστως χωρίς να ενδιαφέρεται για παχυλή αμοιβή. Αρχές του καλοκαιριού του 1971, ο Δαμιανός και ο Λοΐζος δίνουν τα χέρια και ο συνθέτης ξεκινά να γράφει τη μουσική για την ταινία….
Ο Μάνος, αρχικά έπαιξε τη μελωδία του θρυλικού ζεϊμπέκικου με τον παλιό ρεμπέτη Γιώργο Μουφλουζέλη και τον τζουρά του. Τελικά στην ηχογράφηση πείθει το Θανάση Πολυκανδριώτη να παίξει και αυτός με ένα παλιό τζουρά και όχι με το μπουζούκι. Έτσι ο ήχος ήταν πιο οξύς και αυθεντικός. Κάποια στιγμή, ο Λοΐζος ζήτησε από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο να βάλει στίχους στο ζεϊμπέκικο.
Ο Παπαδόπουλος απέδειξε πόσο μεγάλος στιχουργός ήταν, όταν αρνήθηκε να γράψει λόγια μαγεμένος από τη μελωδία. Οι στίχοι θα χαλούσαν το υπέροχο τραγούδι, είπε. Ο Μάνος πείστηκε και το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας έφθασε στο κοινό μόνο με τις νότες που παρέσυραν στο ρυθμό τους τους πάντες.
Η ταινία, “Κοντσέρτο για πολυβόλα” προβλήθηκε τη σαιζόν 1967-1968 και έκοψε 427.698 εισιτήρια. Ήρθε στην 8η θέση σε 117 ταινίες.
-Στα γυρίσματα της ταινίας γνωρίστηκε, ερωτεύτηκε και σύντομα παντρεύτηκε ένα από τα πιο λαμπερά ζευγάρια του ελληνικού κινηματογράφου, η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος.
Σκηνή από την ταινία, “Κοντσέρτο για πολυβόλα”.
-Η ταινία απέσπασε δύο κρατικά βραβεία από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου: Βραβείο Σκηνοθεσίας για τον Νίκο Φώσκολο και Βραβείο Ερμηνείας για τον Κώστα Καζάκο.
-Η ιδέα του σεναρίου χρησιμοποιήθηκε λίγα χρόνια αργότερα από τον Νίκο Φώσκολο στο σήριαλ “Άγνωστος Πόλεμος” που γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
Περίληψη της ταινίας, “Κοντσέρτο για πολυβόλα”
Η Νίκη, μια πολιτική υπάλληλος στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, παραμονές του πολέμου του 1940, παραδίδει στρατιωτικά έγγραφα στους Ιταλούς, οι οποίοι την εκβιάζουν με τη ζωή του αδελφού της. Όταν αποκαλύπτεται η πράξη της, κινδυνεύει να καταδικαστεί σε θάνατο, αλλά ο στρατηγός Δαρείος της προτείνει να συνεχίσει να προμηθεύει τους Ιταλούς με έγγραφα, πλαστά αυτή τη φορά.
Στο διπλό αυτό παιχνίδι των κατασκόπων μπλέκεται και ο λοχαγός Θεοδώρου, ερωτευμένος με τη Νίκη, που συλλαμβάνεται, περνά από στρατοδικείο και καταδικάζεται σε θάνατο, όταν ανακαλύπτεται η δήθεν κλοπή αυτών των εγγράφων. Η εκτέλεση, όμως, είναι εικονική για να πειστούν οι Ιταλοί για την ακρίβεια των πληροφοριών και λίγο αργότερα ξεσπά ο πόλεμος.
Σημεία των καιρών και της εποχής,αλλά πολλά ακόμη μαγαζιά που περάσαμε τη νιότη μας δεν υπάρχουν πια… Μέρη που πήγαμε και οι αναμνήσεις τους, μας συνοδεύουν ακόμα…
10-KANGOO
To KANGOO ήταν ένα από τα πρώτα φαστφουντάδικα που άνοιξαν στα Πατήσια πριν περίπου 30 χρόνια . Αισθητική 80’s , πιάτα μυστήρια (σερβίριζε τηγανητά αβγά – ναι τηγανητά αβγά σε φαστφουντάδικο). Πελάτες επίσης μυστήριοι (κοινώς αληταριό – στον πάνω όροφο μπορούσες να βρεις και να σε προμηθεύσουν πολλά πράγματα ) . Μετά από το γύρο της Αθήνας το 1993 με νεροποντή έχουμε κάτσει με συμμαθητή και κατεβάσαμε 5 πιάτα τηγανητές πατάτες. Σκέτες. Και μόνο αυτό. Τα Κangoo έκλεισαν και τώρα στη θέση τους υπάρχουν τα Everest…
Κλασσική πιτσαρία 80’s, 90’s, γωνία Μητσάκη και Αγίας Λαύρας. Για κάποιο μυστήριο λόγο ήταν διάσημη για τα παιδικά (!) πάρτυ που διοργάνωνε . Ήταν τόσο κλασσική τοποθεσία, που η περιοχή εκεί, λεγόταν ”BROWN DERBY” . Oι πιτσιρικάδες της εποχής, όταν θέλαμε να πάμε για μπάσκετ, δε λέγαμε τότε πάμε Κυπριάδου (όπου υπάρχουν τα κλασσικά ανοιχτά γήπεδα), αλλά λέγαμε πάμε ” BROWN DERBY ”. Έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι από τότε ,το κατάστημα έγινε ταβέρνα, καφέ, σουβλατζίδικο, πάλι ταβέρνα…
8-HAMBO-TACO MEX-ΠΑΤΙΡΝΤΙ
Τρία καταστήματα, στον ίδιο χώρο, ίδια κατάληξη . Γωνία Δαίρπφελδ και Τσίλλερ. Υπήρχε εποχή που ναι είχαμε ΗAMBO στα Πατήσια, με χαρακτηριστικό τον μεγάλο καναπέ στο ισόγειο . Δε φτούρησε ιδιαίτερα, έγινε TACO MEX ( υπήρχε εποχή που διάολε είχαμε ΚΑΙ μεξικάνικο στα Πατήσια), με καλό φίλο να τρολάρει κόσμο λέγοντας ότι ήταν του θείου του.
Ίδια κατάληξη με τα προηγούμενα, κατόπιν έγινε εστιατόριο/ταβέρνα με τις μερίδες γύρο να πηγαινοέρχονται στο μπαλκόνι του πάνω ορόφου. Κάποια στιγμή είχε και ζωντανή μουσική – έχω κάνει πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν εκεί… Το οίκημα παραμένει εγκαταλλελειμένο και περιμένει…
7-GEMELLI
Σχεδόν απέναντι από τα HAMBO-TACO MEX-ΠΑΤΙΡΝΤΙ, βρισκόταν η gemelli. Iconic καφετέρια των Πατησίων, με σχετικά κακή φήμη (από τύπους που δεν είχαν δει τίποτε άλλο πέρα από το καφενείο του χωριού τους). Γενιές ολόκληρες από το διπλανό 18ο Γυμνάσιο-Λύκειο, πέρασαν από τα τραπέζια του. Κολλητός γνώρισε την επί 20ετία σύντροφό του εκεί , το καλοκαίρι του ’96 – αν και αμφιβάλλουμε αν είναι η ίδια η κοπέλα()… Παραμένει καφέ, με άλλο όνομα
6 -MOTOWN
Όταν ξεκίνησε το 1995 ήταν το πρώτο καφέ που άνοιξε πάνω στο συγκεκριμένο κομμάτι της Πατησίων , απέναντι από το πάρκο του Δρακόπουλου (ακολούθησαν η sebi , η da luz και άλλες ). Θυμάμαι δίπλα ακριβώς είχε ένα κατάστημα που λεγόταν ΑΜΙ -και εμπορευόταν τζουκ-μποξ, ναι τζουκ -μποξ . Όλοι έλεγαν ότι τέτοιο μαγαζί πάνω στο δρόμο δε θα πιάσει. Η ΜΟΤΟWN τελικά έγινε διάσημη και ερχόταν κόσμος από Αγία Παρασκευή, Νίκαια, Παπάγου – από παντού…
Νομοτελειακά βγήκαν παρόμοιες φήμες με αυτές της gemelli (από τους ίδιους τύπους φαντάζομαι ), αλλά και ήταν το πρώτο κατάστημα που έδειξε τη νέα εποχή στο πως και που πίνει κάποιος τον καφέ του ( όπως αντίστοιχα έμαθε ο Άρης το μπάσκετ στους Έλληνες τη δεκαετία του ΄80) . Σήμερα στον ίδιο χώρο υπάρχει κάτι σαν wine – bar…
5 -ΚΑΒΟΥΡΑΣ
31-8-2001 , Ευρωμπάσκετ στη Τουρκία , η εθνική παίζει με την Ιταλία , όλοι οι πελάτες του καταστήματος έχουμε στριμωχθεί μπροστά στη μικρή τηλεόραση,κερδίζουμε στο τέλος με τρίποντο του Αλβέρτη… Δίπλα μου παιδάκι 5 χρονών χαίρεται και χοροπηδάει… ακολουθεί διάλογος :
-χάρηκες μικρέ… -Ναι,ναι πολύ -Τι να σου πω για μπάσκετ που δε πρόλαβες το Γκάλη…
Ελπίζοντας να μην δημιούργησα ανεπανόρθωτα τραύματα στο παιδάκι, συνεχίζω, λέγοντας για τον Κάβουρα (πλατεία Χαλεπά για όσους έχουν απορία), ότι το σουβλάκι του ήταν ΑΦΡΟΣ ! Δε σε λίγωνε, δε σε φούσκωνε . Άνετα έτρωγες 3,4 πίττες. Ο χώρος λίγο παρατημένος και επιμελημένα ατhμέλητος , αλλά δε σε ένοιαζε γιατί όπως είπα, το σουβλάκι του ήταν ΑΦΡΟΣ ! Αργότερα άνοιξε απέναντι από την πλατεία μαγαζί ΚΑΒΟΥΡΑΣ κάπως πιο κυριλέ, το αρχικό έκλεισε, το δεύτερο έγινε Μπαρμπαδήμος και κάπου εκεί χάσαμε τον αφρό…
4-ΚΡΙΟΣ
Δύο λέξεις έρχονται στο μυαλό μου… Χοιρινό μποράτσο… Κομματάκια μοσχαριού (κατόπιν και χοιρινού) σε υπέροχη σάλτσα μουστάρδας και λεμονιού… Πω,πω νέκταρ… Έχω φέρει φίλο από την Αμερική να φάμε και παραλίγο να μη γυρίσει πίσω . Ο Κριός βρισκόταν στη Λασκαράτου, λίγο πιο κάτω από τη Πλατεία Παπαδιαμάντη σε κλασικό νεοκλασικό της περιοχής . Ευγενέστατος ιδιοκτήτης και καλός άνθρωπος . Όπως συνήθως έγινε με όλες τις μονοκατοικίες των Πατησίων,τ ο νεοκλασικό γκρεμίστηκε και χτίσθηκε μια ακόμη πολυκατοικία…
3-PIGALLE
Πατησίων και (σχεδόν ) Γαλατσίου ίσως το πιο διάσημο μπιλιαρδάδικο της περιοχής . Το Pigalle (παλιά ήταν κινηματογράφος, από τους μεγαλύτερους της εποχής) , δεν ήταν σαν τα άλλα σφαιριστήρια που υπήρχαν στα Πατήσια . Ήταν πραγματικά κυριλέ . Branswick τραπέζια ,πράσινοι φωτισμοί από πάνω , επαγγελματίες παίχτες και όχι τα ρεμάλια της Φωκίωνος Νέγρη που σύχναζαν αλλού . Είχες τη δυνατότητα να αγοράσεις στέκες και αξεσουάρ , κάτι αρκετά δύσκολο εκείνη την εποχή .
Ο χώρος και μόνο σε ενέπνεε να παίξεις καλό μπιλιάρδο (είχα μπει τόσο πολύ στο πνεύμα, που μια φορά είχα σκάσει μύτη με γιλέκο και υφασμάτινο παντελόνι) . Έκλεισε, έγινε κάτι σε κατάστημα ηλεκτρικών ( θαρρώ ράδιο Κορασίδη ) και τώρα έχει ανοίξει Lidl…Mαζί του , έσβησε και η όρεξη για μπιλιάρδο.
2-GOODY’S
Στη γωνία Πατησίων και Μακ Μίλαν υπήρχαν τα goody’s. Πρέπει να άνοιξαν το 1986, όταν πήγαινα α΄προκαταρκτική και είχα τη τιμή να είμαι στα εγκαίνια. Πρωτοδοκίμασα τότε χαμπούργκερ (με αυτόν τον τονισμό). Δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Κατόπιν πέρασε πολύ νερό κάτω από το αυλάκι και είδαμε το σωστό δρόμο.
Φάγαμε υγιεινά (τη σαλάτα mexicana), φάγαμε texas double (πρώτα με λάσο μας και ύστερα με το πάσο μας) και βέβαια το θρυλικό κλαμπ σαντουίτς (με αυτό το τονισμό) .Τα χρόνια πέρασαν, η αλυσίδα έκανε αναδιαρθρώσεις, τα πατησιώτικα goody’s δεν έγιναν burger house και ο χώρος παραμένει ξενοίκιαστος…
1-KIBUBU
Τρεις φίλοι έχουμε πάει για ποτάκι . Τα ποτά έρχονται και μαζί τους καταφθάνουν πιατάκια με συνοδευτικά . Πατατάκια , λουκανικάκια , τυράκια ,αλλαντικά, κρακεράκια . Τα πιατάκια αδειάζουν και ξαναγεμίζουν συνέχεια , ο ένας φίλος δυσανασχετεί και στραβώνει που έχουμε πέσει σαν τα λιμάρια πάνω στα μεζέδια. Κάποια στιγμή και αφού έχει γίνει κυριολεκτικά παρέλαση, ο άλλος φίλος πιάνει το σερβιτόρο και του λέει . ”Μη φέρεις άλλα . Μας νίκησες…”.
Το ΚIBUBU βέβαια δεν ήταν μόνο αυτό . Ήταν πολύ περισσότερα . Ήταν κυριολεκτικά ΤΟ ΣΤΕΚΙ των Πατησίων . Το ήξεραν όλοι ,είχαν πάει όλοι . Καθημερινές δεν έβρισκες να καθήσεις . Όλη η αφρόκρεμα των Πατησίων – και όχι μόνο – ήταν εκεί . Αλησμόνητο το ρεβεγιόν για το millenium -με έναν απίστευτο μπουφέ . Κάποια στιγμή έκλεισε και η αρχή της Γαλατσίου έχασε ένα σημείο αναφοράς . Τον τελευταίο καιρό έχει ξανανοίξει καφέ…
+1 ΜΙΜΗΣ
Τυπικά δεν είναι Πατήσια, καθώς βρισκόταν στη Παναγίτσα, ψηλά προς τη Λαμπρινή, στα σύνορα με το Γαλάτσι .Τι σημασία έχει… Ηλεκτρονικάδικο εποχής, με απίστευτα πολλά μηχανήματα. Εκεί μάθαμε τη συναδελφικότητα παίζοντας δίπλα δίπλα και τερματίζοντας – cadillac and dinosaurs, puzzle bubble , peter pan , τόσα και τόσα παιχνίδια . Και βέβαια εκεί πρωτογνωρίσαμε το φοβερό slam dunk (καλός φίλος αργότερα έκανε το master του στα gema).
Ο κύριος Mίμης ευγενέστατος (καλησπέρα,καλησπέρα,καλησπέρα , καλώς τα παιδιά μου ) . Φάτσες απίστευτες, βγαλμένες από ταινία του Ταραντίνο . Ο κύριος Μίμης έκανε και το απίστευτο . Πούλαγε τσιγάρα (στις παραπάνω φάτσες ) με το τεμάχιο (προφανώς λόγο οικονομικής ένδειας των πελατών του ) . Έκλεισε όταν έσκασε η ιστορία με τα φρουτάκια και τον Τριανταφυλόπουλο (αν και ποτέ δεν είχα δει τέτοιο μηχάνημα στο μαγαζί).
Αυτά είναι κάποια από τα μαγαζιά της νιότης μας. Η ζωή όμως εξελίσσεται, τα πράγματα πηγαίνουν μόνο μπροστά και μας μένουν οι αναμνήσεις από κάποια ”στέκια”…
Νυχτερινή άποψη της οδού Σταδίου τα Χριστούγεννα του 1950.
Αρχές δεκαετίας του ’70 και το παλιό «Galaxy» του ξενοδοχείου Χίλτον έχει πάρει… φωτιά, καθώς ο νέος χρόνος μετράει τα πρώτα του δευτερόλεπτα.
Μεγάλη Βρεταννία», 1964: Ναντίν Τσαλδάρη, η τότε βασιλομήτωρ Φρειδερίκη, ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος, η γυναίκα του Αννα-Μαρία, η τότε πριγκίπισσα Ειρήνη, Ναταλία Αβέρωφ, Ειρήνη Δοξιάδη, Ελένη Μαρκεζίνη.
Η τότε βασίλισσα Φρειδερίκη προσέρχεται σε πρωτοχρονιάτικη δεξίωση του 1952. Διακρίνονται από αριστερά: Νίτσα Κανελλοπούλου, Ιέτα Μαρκεζίνη, Μπεμπέκα Παπαγιάννη, Σπύρος Μαρκεζίνης, Παναγιώτης Σιφναίος
Αγνώριστα τα χριστουγεννιάτικα Χαυτεία της δεκαετίας του ’50. Ο τροχονόμος περιτριγυρισμένος με δώρα, παλιά αθηναϊκή παράδοση.
Φωτογραφίες από το Φωτογραφικό Αρχείο της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας/Ενημέρωσης.
Η ταινία, “Κορίτσια για φίλημα” προβλήθηκε τη σαιζόν 1964-1965 και έκοψε 619.236 εισιτήρια. Ήρθε στην πρώτη θέση ανάμεσα σε 93 ταινίες.
-Η ταινία ήρθε πρώτη σε εισπράξεις ανάμεσα σε 93 ελληνικές ταινίες εκείνης της χρονιάς.
-Τα γυρίσματα της ταινίας,”Κορίτσια για φίλημα” πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα, τη Ρόδο, την Ύδρα, ενώ ένα πλάνο γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη.
-Για πρώτη φορά στον ελληνικό κινηματογράφο, γυρίζεται ταινία με στερεοφωνικό ήχο, και προβάλλεται στον κινηματογράφο Αττικόν, του οποίου τα μηχανήματα προβολής διαμόρφωσε ο ίδιος ο Φιλοποίμην Φίνος για να έχει σωστό ηχητικό αποτέλεσμα.
Σκηνή από την ταινία, “Κορίτσια για φίλημα”.
-Το κοστούμι οριεντάλ της Μάρθας Καραγιάννη το παραχώρησε η χορεύτρια ανατολίτικων χορών Ρέα Μανέλη, ενώ το κοστούμι της αποθέωσης της Ζωής Λάσκαρη ήταν δανεικό από την Χρυσούλα Ζώκα, η οποία το φορούσε και στην ταινία “Η Κυρία του Κυρίου“.
-Κλασική και διαχρονική η ατάκα του Κώστα Βουτσά: “Έχω και κότερο. Πάμε μια βόλτα;”.
Περίληψη της ταινίας, “Κορίτσια για φίλημα”
Η Ρένα Ελευθερίου (Ρένα Βλαχοπούλου), διευθύντρια ενός ελληνικού τουριστικού γραφείου στη Νέα Υόρκη, έρχεται για διακοπές στην Ελλάδα, ακολουθούμενη από την ομορφούλα ανιψιά της Τζένη (Ζωή Λάσκαρη) και τον ελληνοαμερικανό Τζιμ Πάπας. Ο αδελφός της χρειάζεται κάποια κεφάλαια για να εκμεταλλευθεί το ιαματικό νερό που βρέθηκε σε ένα κτήμα της γυναίκας του. Θέλοντας να τον βοηθήσει, η Ρένα τρέχει στη Ρόδο για να συναντήσει έναν επιχειρηματία που μπορεί να συνδράμει οικονομικά, τον Πέτρο Ράμογλου.
Ο υιός Ράμογλου, ο Ανδρέας, και ο φίλος του Κώστας Καλιακούδας ενδιαφέρονται να μπουν στο καλλιτεχνικό στερέωμα, ξετρελαίνονται με την Τζένη και αποφασίζουν να την κατακτήσουν, αλλάζοντας ρόλους. Ο Ανδρέας, παριστάνοντας τον φτωχό Κώστα, καταφέρνει να γοητεύσει την κοπέλα ενώ ο Κώστας, παριστάνοντας τον πλούσιο Ανδρέα, γνωρίζει την Έφη Ράμογλου που έφτασε στο νησί με τον πατέρα της.
Η πλαστοπροσωπία δημιουργεί πολλούς μπελάδες, οι οποίοι μεγαλώνουν με την ξαφνική άφιξη της θεατρίνας φιλενάδας του Ανδρέα, της Μάρθας. Ο Ανδρέας και η Τζένη το σκάνε για την Ύδρα, αλλά η Μάρθα βρίσκεται στο κατόπι τους, θέλοντας να τα φανερώσει όλα στην κοπέλα.
Αυτό ακριβώς γίνεται και φυσικά ακολουθεί θύελλα. Παρά ταύτα, ο Ανδρέας κατορθώνει με την επιμονή του να ξανακερδίσει την Τζένη, ενώ η Μάρθα συνδέεται με έναν σκηνοθέτη του κινηματογράφου, τον Πωλ, που της δίνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο νέο του μιούζικαλ. Όσο για τη Ρένα, για χάρη της οποίας ο Ράμογλου δέχτηκε να χρηματοδοτήσει τον αδελφό της, υποκύπτει τελικά στο αφόρητο φλερτ του Πάπας.
Αν έλειπε η σκηνοθετική εμπειρία του Βασίλη Γεωργιάδη, το «Κορίτσια στον Ηλιο» θα ήταν απλά ένα τουριστικό ρομάντζο με φόντο τη γήινη Άνδρο των 60s και highlight το «στάσου, μύγδαλα» που άθελά του έγραψε τη δική του καλτ διαδρομή στην ελληνική ποπ κουλτούρα.
Οχι ότι ο σε άλλες περιπτώσεις πιο auteur Γεωργιάδης δεν παρασύρεται από την φωτογένεια της Αν Λόμπεργκ και τον βουκολικό ανδρισμό του Γιάννη Βόγλη εν μέσω αθώων περιπτύξεων στις παραλίες και στα χωράφια ενός εξίσου πανέμορφου νησιού (παρακινούμενος και από τη φιλοδοξία του παραγωγού Κλέαρχου Κονιτσιώτη να υπερβεί την κυριαρχία του Φίνου), αλλά ακριβώς με αυτά στα χέρια του, καταφέρνει ακόμη και μέσα στην αφέλεια ενός αρχετυπικού «boy meets girls» (και μιας πρώιμη εκδοχή του greek kamaki), να προσδώσει μια ναίφ μελαγχολία στο ατέλειωτο ελληνικό καλοκαίρι.
Παρά το σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, στο «Κορίτσια στον Ηλιο» δεν συμβαίνει τίποτα. Ή συμβαίνουν τα πάντα – αν θεωρήσει κανείς πως ενα love story με άδοξο τέλος είναι αρκετό για να επαναφέρει την κοσμική μνήμη κάθε καλοκαιρινού έρωτα που διήρκεσε όσο ένα ηλιοβασίλεμα στην παραλία και δεν ξεχάστηκε ποτέ, μένοντας για πάντα στο μεγάλο ημερολόγιο των ελληνικών διακοπών.
Σχεδόν βωβό, με μοναδικό ήχο αυτόν της φύσης και το αριστουργηματικού soundtrack του Σταύρου Ξαρχάκου, το «Κορίτσια στον Ηλιο» διαδραματίζεται στην τουριστική Ανδρο των τελών της δεκαετίας του 60, ακριβώς πάνω στην αυγή της δικτατορίας των συνταγματαρχών, εποχή που το ελληνικό σινεμά αναζητούσε την ελαφρότητα, τη φυγή, το εθνικό φρόνημα και την ορμή μιας νεότητας βγαλμένης από το ανώφελο των περιστάσεων.
Και αν το δεις λίγο στο «πιο καμμένο από τον ήλιο», η Αναμπελ είναι μια ελαφριά, σαν αεράκι στην ακρογιαλιά, πράξη αντίστασης καθώς ως «ξένη» προσπαθεί να καταλάβει τι είναι αυτό που της συμβαίνει – τυχερή όχι γιατί το καλοκαιρινό της διάλειμμα είναι καταδικασμένο να τελειώσει ώστε να έχει κάποιο νόημα, αλλά γιατί θα έχει για πάντα την Ανδρο να της θυμίζει πως στην Ελλάδα τα καλοκαιρινά «σ’αγαπώ» ξεκινάνε πάντα τόσο απλά όσο μια χούφτα αμύγδαλα.
Κορίτσια στον Ηλιο του Βασίλη Γεωργιάδη (1968) / Σενάριο: Ιάκωβος Καμπανέλλης / Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος / Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Βόγλης, Αν Λόμπεργκ, Βαγγέλης Καζάν, Μιράντα Μυράτ.
«Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά, τριγυρνάνε οι Νταλίκες στην Αθήνα», με αυτά τα λόγια ξεκινούσε το τραγούδι «Οι Νταλίκες» που κυκλοφόρησε το 1982 και έγινε τεράστια επιτυχία.
Τη μουσική είχε γράψει ο Χρήστος Νικολόπουλος και τους στίχους ο Μανώλης Ρασούλης. Πρώτος το τραγούδησε ο Γιώργος Σαρρής, ο αδερφός της Χαρούλας Αλεξίου. Όπως είχε αναφέρει σε συνέντευξη του ο Νικολόπουλος, το τραγούδι παραλίγο να μη συμπεριελήφθη στον δίσκο «Παίξε Χρήστο Επειγόντως».
Ο Ρασούλης σκεφτόταν να κόψει τις «Νταλίκες» γιατί δεν θεωρούσε ότι θα έκανε επιτυχία. Άλλωστε οι δυο τους είχαν ήδη ηχογραφήσει πολλά τραγούδια και είχαν την ευχέρεια επιλογής. Τελικά, το τραγούδι όχι απλά συμπεριλήφθηκε, αλλά ξεχώρισε αμέσως από τα υπόλοιπα του δίσκου και αγαπήθηκε από το κοινό, ιδιαίτερα από τους νταλικέρηδες.
Οι «Νταλίκες» τη δεκαετία του ’80 έγιναν συνώνυμο της επιτυχίας για τον Νικολόπουλο. Οι συμπτώσεις εδραίωσαν την επιτυχία, καθώς εκτός από το τραγούδι υπήρχε και ένα νυχτερινό κέντρο στο Γαλάτσι με το ίδιο όνομα, που φιλοξένησε το μουσικό σχήμα του Νικολόπουλου και τάραξε τα νερά νυχτερινής διασκέδασης.
Το μαγαζί άνηκε στους Θανάση Τσενέ και Γιάννη Μητσάνη και βρισκόταν στην οδό Αγίας Γλυκερίας στο Γαλάτσι. Εκεί χτυπούσε η καρδιά της αθηναϊκής νύχτας το 1985 και όπως αναφέρει ο Νικολόπουλος στο βιβλίο του, «οι Νταλίκες ήταν ένα μικρό, αλλά ατμοσφαιρικό υπόγειο, που αποδείχτηκε λίγο για να χωρέσει την τεράστια επιτυχία που συναντήσαμε. Κόλαση, πραγματική». Όντως, η επιτυχία ήταν τεράστια και η ανταπόκριση του κόσμου μοναδική. Κάθε βράδυ το κέντρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Το σχήμα της πρώτης σεζόν αποτελούνταν από τον Νικολόπουλο, την Αρβανιτάκη και τον Κομνηνό.
Η επιτυχία για τις «Νταλίκες» επαναλήφθηκε στην Θεσσαλονίκη, όπου ο Νικολόπουλος εμφανίστηκε μαζί με την Ελένη Βιτάλη και τον νέο τότε Πασχάλη Τερζή σε ένα κέντρο, που πήρε το γούρικο όνομα και έγινε το σώσε, όπως αναφέρει. Οι εμφανίσεις του στις θρυλικές «Νταλίκες» της Θεσσαλονίκης συνεχίστηκαν έως το 1988. Το 1992 το θρυλικό κέντρο της δεκαετίας του ’80 έκλεισε έπειτα από μια αξέχαστη δεκαετία.
Βίντεο φτιαγμένο με πλάνα από παλιές ταινίες που δείχνουν την Αθήνα, τον κόσμο, την κίνηση της πόλης, παλιά λεωφορεία των ΚΤΕΛ, παλιά τρόλεϊ των ΗΛΠΑΠ και ξύλινους συρμούς των ΕΗΣ. Στα νυκτερινά πλάνα διακρίνεται κι ένα υπεραστικό λεωφορείο που στρίβει από την Πατησίων προς την Ομόνοια…
Τα γυρίσματα έγιναν στην περίοδο 1965 – 1967. Εκφωνεί παλιό κείμενο για την Αθήνα ο ηθοποιός Σταύρος Ξενίδης…
Η ταινία, “Λόλα” προβλήθηκε τη σαιζόν 1963-1964 και έκοψε 313.822 εισιτήρια. Ήρθε στην 8η θέση σε 92 ταινίες. Η ταινία ήταν μία από τις λεγόμενες εμπορικές του ελληνικού κινηματογράφου, που την εποχή της προβολής της βρισκόταν στο ζενίθ της παραγωγικότητάς του.
-Ο Πάνος Γαβαλάς και η Ρία Κούρτη ερμηνεύουν το τραγούδι “Είναι Βαρύς Ο Ουρανός” και η Βίκυ Μοσχολιού το τραγούδι, “Του ήλιου σβήστηκε το φως” σε στίχους Βαγγέλη Γκούφα και μουσική, Σταύρου Ξαρχάκου.
Σκηνή από την ταινία, “Λόλα”.
-Για τα τραγούδια της ταινίας, ο Σταύρος Ξαρχάκος επέλεξε την ντίβα της εποχής Καίτη Γκρέυ, η οποία για καθαρά τυπικούς λόγους δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στην εν λόγω παραγωγή. Έτσι την θέση της πήρε η φερέλπιδα νεαρή Βίκυ Μοσχολιού, που απογείωσε στη συνέχεια την καριέρα της.
-Για τις ανάγκες της ταινίας, ο δρόμος της Τρούμπας δημιουργήθηκε μέσα στα στούντιο της Φίνος Φιλμ, γιατί το περιβάλλον της Τρούμπας τότε ήταν πολύ εχθρικό για να πραγματοποιηθούν τα γυρίσματα.
-Με αυτή την ταινία επιστρέφει στην Φίνος Φιλμ η Τζένη Καρέζη, ύστερα από απουσία δυο χρόνων.
Περίληψη της ταινίας, “Λόλα”
Το κυρίαρχο μοτίβο της ταινίας είναι η πειραιώτικη Τρούμπα με τα νυχτερινά της μαγαζιά και τον υπόκοσμό της. Μέσα σε αυτήν την ατμόσφαιρα, ο Άρης (Νίκος Κούρκουλος) βγαίνει από τη φυλακή και επιστρέφει σ’ ένα καμπαρέ της Τρούμπας για να ξεκαθαρίσει παλιούς λογαριασμούς με μια συμμορία που του έστησε άσχημο παιχνίδι και τον έστειλε για τρία χρόνια στη φυλακή.
Θέλει επίσης να σιγουρευτεί αν η Λόλα (Τζένη Καρέζη), μια γυναίκα ελευθέρων ηθών με την οποία είχε ερωτική σχέση, ήταν μεταξύ των προσώπων που τον πρόδωσαν. Στο μεταξύ, ο Στέλιος (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος), αρχηγός της συμμορίας και ιδιοκτήτης του καμπαρέ, κρατά κοντά του τη Λόλα, με την οποία είναι ερωτευμένος. Στην ιστορία εμπλέκεται καθοριστικά κι ένας γέρος δεσμοφύλακας του Άρη (Παντελής Ζερβός), που στο τέλος αποδεικνύεται ότι είναι ο πατέρας της Λόλας.
Ο Στέλιος, για να ξεφορτωθεί τον Άρη και να έχει ελεύθερο το πεδίο με τη Λόλα, πληρώνει τον Μαύρο (Σπύρος Καλογήρου), έναν μπράβο του, για να σκοτώσει τον Άρη. Παράλληλα, βάζει κάποιους άλλους να απαγάγουν τη Λόλα, ασκώντας μεγαλύτερη ψυχολογική πίεση στον Άρη.
Όταν έρχεται η ώρα της τελικής μονομαχίας ανάμεσα στον Άρη και τον Μαύρο, ο γέρος δεσμοφύλακας είναι αυτός που θα εξοντώσει τον κακό αρχηγό της συμμορίας, προκειμένου να γλιτώσει από την κατηγορία του φόνου τον Άρη, ο οποίος είναι ο μελλοντικός γαμπρός του.
Η ταινία, “Λυσιστράτη” προβλήθηκε τη σαιζόν 1972-1973 και έκοψε 191.459 εισιτήρια. Ήρθε στην 3η θέση σε 64 ταινίες.
Περίληψη της ταινίας, “Λυσιστράτη”
Στην αρχαία Αθήνα, οι άντρες είναι απορροφημένοι απ’ τον πόλεμο με τους Σπαρτιάτες και παραμελούν τις γυναίκες και τα σπιτικά τους. Απηυδισμένες, οι γυναίκες αποφασίζουν με επικεφαλής τη Λυσιστράτη (Τζένη Καρέζη) να κηρύξουν ερωτική αποχή, με σκοπό να τους εξαναγκάσουν να συνάψουν επιτέλους ειρήνη. Και, μολονότι η εγκράτεια δεν είναι η μόνη λύση, οι Σπαρτιάτισσες σπεύδουν κι αυτές να ενωθούν μαζί τους, απαιτώντας ειρήνη από τους δικούς τους άντρες, των οποίων η απουσία από τη συζυγική κλίνη έχει γίνει επίσης αισθητή.
Άνοιξε η διαθήκη του Ανδρέα Μπάρκουλη πέντε μήνες μετά τον χαμό του.
Ο αείμνηστος ηθοποιός δε συμπεριέβαλε στη διαθήκη την κόρη και τον μεγάλο του γιο. Κληρονόμοι είναι μόνο ο 14χρονος γιος του Νικόλας και η σύζυγό του, Μαίρη.
«Η ύπαρξη διαθήκης δεν ήταν γνωστή σε κανέναν άλλον και γράφτηκε σχεδόν πριν από δεκατρία χρόνια, λίγον πριν από τη βάπτιση του Νικόλα. Γνώριζα από τον ίδιο πως θα άφηνε το 50% των πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων του (και όλα τα υπόλοιπα) στο Νικόλα και το 50% σ’ εμένα με τον όρο: να μην ξαναπαντρευτώ ποτέ. Αυτός ο όρος τελικά δεν υπήρχε στη διαθήκη που ανοίχτηκε. Ήταν μάλλον ένα αστείο του συζύγου μου. Επιθυμούσε να εξασφαλίσει το Νίκο, καθώς αυτό που τον προβλημάτιζε ήταν πώς θα άφηνε πίσω του ένα ανήλικο παιδί και μάλιστα σε χέρια μανιακών που θέλουν να το κατασπαράξουν».
Ο κόσμος που έτυχε να συναντήσει το παλιό πετρελαιοκίνητο Scania – Vabis του 1958 δεν έκρυψε τη συγκίνησή του: Χειροκροτήματα, φωτογραφίες και βιντεάκια έκαναν τον γύρο των social media λίγη ώρα μετά την εμφάνισή του.
Το λεωφορείο, που ανήκε στο 4ο ΚΤΕΛ Αθηνών και κυκλοφορούσε τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, αγοράστηκε πριν από μερικά χρόνια από τον Άγγελο Καρυτσιώτη, μέλος της Ομάδας Ερευνας και Μελέτης της Ιστορίας των Συγκοινωνιών στην Ελλάδα «Οι φίλοι του λεωφορείου», όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του Στ. Βασιλόπουλου για την εφημερίδα Δημοκρατία.
Ο Καρυτσιώτης δώρισε το λεωφορείο στην ΕΘΕΛ (σημερινό ΟΣΥ) που το ανακατασκεύασε το 2009 και συμφώνησε να το παραχωρεί στην ομάδα λίγες φορές τον χρόνο για να το βγάζει στους δρόμους.
Το αμάξωμα του λεωφορείου, σύμφωνα πάντα με την Δημοκρατία, στήθηκε από τον κατασκευαστή Ιωάννη Φίτσιο, στο αμαξοποιίο του, που βρισκόταν στη συμβολή της Σπύρου Πάτση και της Ιεράς Οδού.
Στους αθηναϊκούς δρόμους κυκλοφόρησε πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1958. Αποσύρθηκε από την κυκλοφορία τον Αύγουστο του 1981 και σήμερα φυλάσσεται στο αμαξοστάσιο της ΟΣΥ, στου Ρέντη. Υπήρξε καινοτόμο για την εποχή του, καθώς ήταν το πρώτο που είχε θέση εισπράκτορα, ο οποίος εκφωνούσε από το μικρόφωνο τις στάσεις. Ένα μπλε λεωφορείο του 1958 ανεβαίνει ξανά την Κηφισίας, χάρη στην πρωτοβουλία της ομάδας έρευνας και μελέτης της Ιστορίας των συγκοινωνιών στην Ελλάδα.
O Σταύρος Παράβας αποτελεί μία ιδιαίτερη πάστα ηθοποιού, ο οποίος μπορούσε με την ίδια ευκολία που υποδύονταν έναν λαϊκό άνθρωπο, να υποδυθεί και έναν...
Η Ειρήνη Κακαβούλη γεννήθηκε το 1948 στη Χαλκίδα και ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ξεκίνησε τις σπουδές της στην υποκριτική στη...
