Ο Κώστας Βουτσάς γίορτασε την παραμονή της πρωτοχρονιάς τα 85α γενέθλιά του και οι αγαπημένοι του του ετοίμασαν μια ξεχωριστή γιορτή. Η συζυγός του, Αλίκη Κατσαβού, είχε ετοιμάσει για αυτόν μια ξεχωριστή γιορτή με μια τούρτα ειδικά φτιαγμένη για εκείνον.
Δείτε το βίντεο που δημοσίευσε στη σελίδα της, όπου οι αγαπημένοι του φίλοι και συγγενείς του εύχονται… σε όλες τις γλώσσες!
“Γιορτάζουμε με αγαπημένους φίλους, τα γενέθλια του Κώστα αλλά και την πρώτη μέρα του 2017!” σημειώνει η κα Κατσαβού πάνω από το βίντεο.
Γενέθλια Κώστα
Γιορτάζουμε με αγαπημένους φίλους, τα γενέθλια του Κώστα αλλά και την πρώτη μέρα του 2017!
Δημοσιεύτηκε από Αλίκη Κατσαβού στις Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017
Για περίπου σαράντα χρόνια, το καφενείο «Ωραία Ελλάς» υπήρξε το πολυτελές στέκι των καπετάνιων του 1821, ξένων διπλωματών, περιηγητών, πολιτικών, ποιητών, αλλά και των υπολοίπων Αθηναίων.
Ήταν το σημείο της πόλης όπου συνέρρεαν όλοι για να μάθουν τα νέα της ημέρας. Το καφενείο βρισκόταν στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Αιόλου, στο ισόγειο της οικίας Βρυζάκη. Συνδέθηκε κυρίως με την περίοδο του Όθωνα και του Γεωργίου Α΄ και λειτούργησε από το 1839, όταν το πρωτοάνοιξε ο ιταλός Σάνδον.
Τις ημέρες της δόξας όμως, τις γνώρισε όταν πέρασε στα χέρια του Παναγή Βενετσάνου. Ο χώρος του καφενείου ήταν άνετος. Σε ειδικό χώρο οι θαμώνες κάπνιζαν τους ναργιλέδες ή τα τσιμπούκια τους. Στην αίθουσα δίπλα από τους θεριακλήδες υπήρχε ένα μπιλιάρδο στο οποίο έπαιζαν κυρίως οι Ευρωπαίοι πελάτες ή ξένοι περιηγητές.
Φυσικά διάβαζαν τις εφημερίδες τους και συζητούσαν για τους βουλευτές . Οι απόψεις τους ήταν βαρόμετρο για τους πολιτικούς, που συχνά έστελναν εκεί τα τσιράκια τους για να προβάλλουν το έργο τους και να προσελκύσουν ψηφοφόρους.
Σε ατιτλοφόρητο φυλλάδιο του 1863, ο συντάκτης έγραφε ότι το καφενείο, «δύναται να θεωρηθεί ως η κεντρική διεύθυνσις της εκκλησίας του λαού. Εκεί δικάζονται βασιλείς και υπουργοί, εκεί αποκαλύπτονται επιτηδείως πρόσωπα και ενέργειες, εν αυτώ η νεότης αντιτάσσει την οιστρήλατον ευφυΐαν της εις τας αυστηράς κρίσεις των γερόντων».
Συχνά πολλοί νέοι που περνούσαν από το καφενείο και ήταν αντίθετοι με το καθεστώς της μοναρχίας, κρατούσαν στα χέρια τους την ιστορία της Γαλλικής Επανάστασης και διάβαζαν φωναχτά τους λόγους του Μιραμπό και του Ροβεσπιέρου. Οι συζητήσεις των αντιμοναρχικών νέων συνεχίζονταν συνήθως στα γραφεία του αντιπολιτευόμενου φύλλου «Το μέλλον της Πατρίδας», που θεωρούνταν ως η νοητή επέκταση του πολιτικού καφενείου.
Στην Ωραία Ελλάδα άρχιζαν ή κατέληξαν διάφορες κινητοποιήσεις, όπως για παράδειγμα τα Σκιαδικά που κατέληξαν σε σκληρές συγκρούσεις ανάμεσα σε φοιτητές και την αστυνομία.
Το όνομα του ποιητή Αλέξανδρου Σούτσου συνδέθηκε με την Ωραία Ελλάδα, εξαιτίας της δράσης που είχε αναπτύξει εναντίον του Όθωνα. Ο Σούτσος είχε δημοσιεύσει τότε το τρίτο φυλλάδιο της «Τρίτης Σεπτεμβρίου», με το οποίο κατηγορούσε για πολλά θέματα τον πρωθυπουργό Ανδρέα Μεταξά και μέλη της κυβέρνησης.
Οι υπουργοί που διάβαζαν τις σκληρές κριτικές του απάντησαν βίαια, στέλνοντας μπράβους να χτυπήσουν τον Σούτσο μέσα στο καφενείο Ωραία Ελλάς. Ο ποιητής τελικά συνελήφθη και καταδικάστηκε σε πενταετή φυλάκιση, ενώ οι υποστηρικτές του οργάνωσαν εκδηλώσεις συμπαράστασης μέσα στο χώρο του καφενείου.
Ο κύκλος των ρομαντικών ποιητών
Η Ωραία Ελλάς πάντως υπήρξε και σημείο συνάντησης πολλών ρομαντικών ποιητών της εποχής που δημιούργησαν τον δικό τους κύκλο, όπως οι Παράσχος, Βασιλειάδης, Παπαρρηγόπουλος, Ορφανίδης και άλλοι. Το 1862, λίγο πριν από την έξωση του Όθωνα, απαγορεύτηκε για μικρό χρονικό διάστημα η λειτουργία του καταστήματος, καθώς το καφενείο σχεδόν είχε εξελιχθεί σε λέσχη καρμπονάρων. Η αστυνομία θεωρούσε ότι ο χώρος ήταν επικίνδυνος εξαιτίας των ιδεών που διακινούνταν από τους αντιμοναρχικούς πελάτες, οι οποίοι έκαιγαν τα φύλλα της φιλοβασιλικής εφημερίδας «Ελπίς».
Δέκα χρόνια αργότερα, η αίθουσα μπιλιάρδου είχε μετατραπεί σε χρηματιστήριο, όπου με τα Λαυρεωτικά ο κόσμος αγόραζε μετοχές φούσκες και τελικά έχασε τα λεφτά του. Υστερα από λίγο, το ιστορικό καφενείο έπαψε να λειτουργεί. Το κλείσιμο της Ωραίας Ελλάδας προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις, καθώς η εξαφάνισή του από την καθημερινότητα των Αθηναίων, αποτέλεσε για τον τύπο της εποχής «βέβηλη» πράξη. Στη θέση του άνοιξε το καλοκαίρι του 1879 εμπορικό κατάστημα με μάλλινα είδη κρατώντας όμως την ίδια ονομασία.
Η ταινία, “Κατηγορώ τους ανθρώπους” προβλήθηκε τη σαιζόν 1965-1966 και έκοψε 536.375 εισιτήρια. Ήρθε στην 4η θέση σε 101 ταινίες.
Σκηνή από την ταινία, “Κατηγορώ τους ανθρώπους”.
-Το ντουέτο Ντίνος Δημόπουλος και Νίκος Φώσκολος συνεργάζεται με μαεστρία και δίνει στο Νίκο Κούρκουλο την πρώτη του τεράστια, προσωπική επιτυχία στην Φίνος Φιλμ. Μέσα απο αυτή την ταινία, ο Κούρκουλος θα διαμορφώσει το προφίλ που θα τον καθορίσει και καθιερώσει ως μεγάλο στάρ του ελληνικού κινηματογράφου–το ρόλο ενός ανθρώπου που αγωνίζεται για το σωστό και το δίκαιο ενάντια στις αντιξοότητες της ζωής και της κοινωνίας.
-Τη μουσική υπογράφει ο εξαιρετικός Γιάννης Μαρκόπουλος, ενώ η Βίκυ Μοσχολιού ερμηνεύει μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας της με το “Πέρα από τη Θάλασσα”.
Περίληψη της ταινίας, “Κατηγορώ τους ανθρώπους”
Ένας νέος και φιλόδοξος εισαγγελέας, ο Φίλιππος Λιανάς, αναλαμβάνει μια μεγάλη δίκη για το φόνο του ζωγράφου Αλέξη Πλατωνίδη, ο οποίος ήταν και σωματέμπορας. Κατά τη διάρκεια της πολύμηνης δίκης, ο Λιανάς αποφαίνεται ότι στο εδώλιο της κατηγορουμένης έπρεπε να βρίσκεται η γυναίκα του, αφού ο Πλατωνίδης την εκβίαζε επειδή τον είχε εγκαταλείψει για να παντρευτεί τον Λιανά. Στην αγόρευση του, ζητά την αθώωση της κατηγορουμένης, ενώ οι αποκαλύψεις θα δημιουργήσουν μεγάλες εντάσεις.
Τα χρόνια πέρασαν και ίσως λίγοι γνώρισαν ή θυμούνται τον οικιακό εξοπλισμό του (όχι και τόσο μακρινού) παρελθόντος.
Εχουμε και λέμε, λοιπόν: “Βρυσούλα”. Εγκατάσταση παροχής…τρεχούμενου νερού. Πλύσιμο πιάτων, χεριών, προσώπου, κλπ. με τη βρυσούλα γινόταν, που όμως χρειαζόταν συνεχώς να γεμίζει από τη στάμνα ή άλλο σκεύος.
Σκάφη. Το “πλυντήριο” της γιαγιάς. Ξύλινη ή από λαμαρίνα. Μέσα, διάφορα βοηθητικά εργαλεία. Μπουγάδα με το χέρι και πράσινο ή άσπρο σαπούνι (δεν υπήρχαν άλλα απορρυπαντικά). Από τις σκληρότερες δουλειές της νοικοκυράς που δεν είχε “δούλες” (έτσι έλεγαν τις οικιακές βοηθούς) ούτε “παραδουλεύτρες”. Συχνά η σκάφη χρησίμευε και ως μπανιέρα, μιά και τα περισσότερα σπίτια δεν διέθεταν τις σημερινές λουτρικές εγκαταστάσεις και το μπάνιο δεν ήταν και καθημερινή συνήθεια. Κάθε Σάββατο και αν…
Η πιο αρχαία γιορτή που τιμούν με ενθουσιασμό όλα τα έθνη και οι φυλές, είναι η Πρωτοχρονιά. Ωστόσο στην αρχαιότητα ο χρόνος δεν ξεκινούσε πάντα την πρώτη Γενάρη. Οι πρώτοι που καθιέρωσαν γιορτή για το νέο έτος, ήταν οι Βαβυλώνιοι περίπου το 2.ΟΟΟ π.Χ στη Μεσοποταμία.
Καθώς οι Βαβυλώνιοι ήταν γνώστες των ουράνιων σωμάτων, είχαν δημιουργήσει ένα σεληνιακό ημερολόγιο, βάσει του οποίου ο νέος χρόνος ξεκινούσε κατά την εαρινή ισημερία, δηλαδή στις 21 Μάρτη. Η γιορτή ονομαζόταν Ακίτου, διαρκούσε 10 ημέρες και θεωρούνταν η σημαντικότερη του βαβυλωνιακού έτους.
Οι Αιγύπτιοι με τη σειρά τους γιόρταζαν την Πρωτοχρονιά βάσει του λαμπρότερου αστεριού Σείριου, τον μήνα του Θωθ, του θεού της σελήνης και της σοφίας. Στην αρχαία Ελλάδα ο καινούργιος χρόνος ξεκινούσε κατά τη φθινοπωρινή ισημερία και ήταν συνδεδεμένος με την κίνηση του ήλιου και όχι της σελήνης όπως στη Μεσοποταμία. Το ημερολόγιο των Ελλήνων διαδόθηκε με τις κατακτήσεις του Αλέξανδρου σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο.
Ωστόσο η γιορτή της Πρωτοχρονιάς, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα έχει τις ρίζες της στην Αρχαία Ρώμη. Τα πρώτα χρόνια οι Ρωμαίοι γιόρταζαν το νέο έτος την 1η Μάρτη, όταν ο αστερισμός του ταύρου ήταν ορατός. Αργότερα επί βασιλείας Νουμά Πομπιλίου προστέθηκαν άλλοι δύο μήνες ο Ιανουάριος και Φεβρουάριος. Ο πρώτος μήνας πήρε την ονομασία του από τον θεό του ρωμαϊκού πάνθεου, τον Ιανό. Ο Ιανός ήταν ο θεός με τα δύο αντίθετα προσωπεία. Θεωρούνταν ο θεός της καινούργιας αρχής και ήταν ο παλαιότερος Βασιλιάς των Ρωμαίων. Το ένα προσωπείο του κοιτούσε μπροστά και το άλλο πίσω, συμβολίζοντας το μέλλον και το παρελθόν.
Η πρώτη Γενάρη ορίστηκε αρχικά το 153 π.Χ. καθώς τότε ξεκινούσε η θητεία των Υπάτων και των Πραιτόρων. Ωστόσο ακόμα δεν γιορτάζονταν με ιδιαίτερη επισημότητα. Με την άνοδο του Ιουλίου Καίσαρα στην εξουσία το 46 π.Χ. καθιερώθηκε ως επίσημη γιορτή.
Ο Καίσαρας παρατήρησε ότι το παλιό ρωμαϊκό ημερολόγιο δεν ήταν ακριβές και αποφάσισε να δημιουργήσει ένα καινούργιο με βάση τη θέση του ήλιου και όχι της σελήνης. Τη δημιουργία του ανέλαβε ο αλεξανδρινός αστρονόμος Σωσιγένης….
Οι Ρωμαίοι γιόρταζαν την αλλαγή του χρόνου με τελετές όπου αντάλλαζαν δώρα και παράλληλα επιδίδονταν σε, αυτό που αργότερα οι χριστιανοί ονόμασαν, «ακολασίες». Με την επικράτηση του Χριστιανισμού η γιορτή των Ρωμαίων θεωρήθηκε ειδωλολατρική και καταργήθηκε. Την περίοδο του Μεσαίωνα η πρώτη μέρα του έτους εορτάζονταν είτε τα Χριστούγεννα είτε κατά τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου στις 25 Μαρτίου. Όταν έγινε πάπας ο Γρηγόριος “ΙΓ, το 1582 επανήλθε η πρώτη Ιανουαρίου.
Τότε δημιουργήθηκε το γρηγοριανό ημερολόγιο το οποίο ισχύει μέχρι σήμερα. Το γρηγοριανό ημερολόγιο βασίστηκε στο ιουλιανό αλλά υπολόγισε ακριβέστερα την μετατόπιση της ισημερίας. Τα επόμενα χρόνια υιοθετήθηκε από τις περισσότερες χώρες. Στην Ελλάδα καθιερώθηκε το 1923.
Κάθε χρόνο στις 31 Δεκεμβρίου λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, προετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε τον καινούριο χρόνο. Ανοίγουμε βρύσες να τρέχουν, έχουμε ένα χρυσό αντικείμενο εύκαιρο, φοράμε τα παπούτσια μας για να είμαστε έτοιμοι για το “ποδαρικό!” Όμως η πρώτη Ιανουαρίου δεν σηματοδοτούσε από πάντα την αρχή του νέου έτους. Δείτε μερικά στοιχεία για την καθιέρωσή της!
Το ημερολόγιο που ακολουθεί το μεγαλύτερο μέρος του σύγχρονου κόσμου είναι το γρηγοριανό. Στο συγκεκριμένο ημερολόγιο η 1η Ιανουαρίου είναι η πρώτη ημέρα του χρόνου, όπως και στο ημερολόγιο των αρχαίων Ρωμαίων, το Ιουλιανό.
Οι παλαιοημερολογίτες θεωρούν πως στις 14 Ιανουαρίου αρχίζει το νέο έτος, η οποία στο Ιουλιανό ημερολόγιο είναι η πρώτη Ιανουαρίου.
Οι Ρωμαίοι αφιέρωναν την ημέρα αυτή στον Ιανό, τον θεό της πύλης και της έναρξης. Είχε δε, δύο όψεις, η μία κοιτούσε μπροστά και η άλλη πίσω, μια αλληγορική κίνηση για το μέλλον και το παρελθόν.
Ο μήνας Ιανουάριος πήρε το όνομά του από τον θεό αυτό.
Οι περισσότερες χώρες της δυτικής Ευρώπης, υιοθέτησαν επίσημα την πρώτη Ιανουαρίου σαν την πρώτη ημέρα του χρόνου, λίγο πριν να υιοθετήσουν το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Στην Αγγλία, πριν να καθιερωθεί το Γρηγοριανό ημερολόγιο το 1752, η πρώτη ημέρα του χρόνου ήταν η 25η Μαρτίου.
Η έναρξη του νέου έτους σε άλλα ημερολόγια
Η πρώτη ημέρα του χρόνου είναι ιδιαίτερα σημαντική και σε πολιτισμούς που δεν χρησιμοποιούν το γρηγοριανό ημερολόγιο.
Στην Κίνα, η πρώτη ημέρα του χρόνου δεν είναι σταθερή και συνήθως κυμαίνεται ανάμεσα στο διάστημα μεταξύ την 20η Ιανουαρίου και την 20η Φεβρουαρίου.
Η ινδουιστική πρωτοχρονιά “πέφτει” στις 13 ή στις 14 Απριλίου.
Στο Ιράν, η πρώτη ημέρα του χρόνου είναι η 21η Μαρτίου.
Στην Αιθιοπία, η πρωτοχρονιά γιορτάζεται στις 11 Σεπτεμβρίου ή στις 12.
Κατά τη διάρκεια των ρεπουμπλικανικών χρόνων και των αυτοκρατορικών χρόνων της αρχαίας ρωμαϊκής εποχής, το νέο έτος ξεκινούσε την ημέρα που οι ύπατοι αναλάμβαναν τα καθήκοντά τους, πιθανόν την 1η Μαΐου πριν από το 222 π.Χ. και στις 15 Μαρτίου από το 222 π.Χ. μέχρι το 154 π.Χ.
Το 153 π.Χ. ως πρώτη ημέρα του χρόνου, ορίστηκε η 1η Ιανουαρίου.
Το 45 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας καθιέρωσε το Ιουλιανό ημερολόγιο, σύμφωνα με το οποίο η 1η Ιανουαρίου εξακολουθούσε να είναι η πρώτη ημέρα του χρόνου.
Οι χρονολογίες που καθιερώθηκε η 1η Ιανουαρίου (με το Γρηγοριανό ημερολόγιο) ανά τον κόσμο
Ενετικό κράτος 1522
Σουηδία 1529
Αγία ρωμαϊκή αυτοκρατορία της Γερμανίας 1544
Ισπανία, Πορτογαλία, Πολωνία 1556
Πρωσία, Δανία, Νορβηγία 1559
Γαλλία 1564
Κάτω Χώρες 1576
Σκωτία 1600
Ρωσία 1700
Βρετανία, Ιρλανδία και βρετανική αυτοκρατορία (εκτός Σκωτίας) 1752
Ελλάδα 1923
Ταϊλάνδη 1941
Ενδιαφέροντα που δε γνωρίζετε για την 1η Ιανουαρίου
Κάρτες art deco για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά.Γεωμετρικά σχέδια, μινιμαλισμός και λιτότητα είναι τα χαρακτηριστικά των art deco χριστουγεννιάτικων-πρωτοχρονιάτικων καρτών.
Μ’ αυτές τις κάρτες εύχονταν την περίοδο του Μεσοπολέμου (όσοι εύχονταν) στη βιομηχανικά αναπτυγμένη Δύση. Χιονισμένες εκκλησιές, παραμυθένια χωριουδάκια μέσα στα χιονισμένα έλατα, κομψές όμορφες κυρίες με γούνινα παλτό, καπέλα και μανσόν στα χέρια, καλοντυμένα ζευγάρια να κάνουν περίπατο μέσα στα χιόνια και να στροβιλίζονται, κάνοντας πατινάζ… είναι κάποια από τα θέματα που απεικονίζονται στις παρακάτω κάρτες.
Στην Ευρώπη, την περίοδο ανάμεσα στους δύο Μεγάλους Πολέμους με το οικονομικό κραχ και την εποχή που αναδυόταν ο φασισμός και ο ναζισμός, όλα φαίνονται τόσο ονειρικά και παραμυθένια στις χριστουγεννιάτικες-πρωτοχρονιάτικες κάρτες. Φυσικά, δεν ήταν έτσι στην πραγματικότητα ή μάλλον η πραγματικότητα ήταν έτσι μόνο για κάποιους. Όμως, ποιος νοιάζεται για την πραγματικότητα, τις ημέρες των Χριστουγέννων και τις παραμονές της Πρωτοχρονιάς;
Χριστουγεννιάτικες ευχές με μία art deco χιονισμένη εκκλησία και art deco καλοντυμένους πιστούς.
Μια art deco πολύχρωμα ντυμένη οικογένεια πηγαίνει στη χιονισμένη εκκλησία. Η οικονομική κρίση φαίνεται ότι δεν την είχε πλήξει ακόμα.
Χιονισμένο χωριό ανάμεσα σε art deco έλατα. Μία υπέροχη χριστουγεννιάτικη κάρτα με απλές-λιτές γραμμές.
Χιονισμένο χωριό.
Γαλλική art deco χριστουγεννιάτικη κάρτα. Ένα σπιτάκι στα χιόνια!
Παραμυθένιο χιονισμένο χωριό.
Παραμυθένια Χριστούγεννα 1920 με μία λευκοντυμένη κομψή κυρία σε χιονισμένο τοπίο. Ο Πρώτος Μεγάλος Πόλεμος είχε τελειώσει και η Ευρώπη θρηνούσε χιλιάδες θύματα…
Με το γούνινο λευκό παλτό, τα ασημένια γοβάκια, την κόκκινη τσάντα και τα κόκκινα γάντια μέσα στη χιονοθύελλα.
Γαλλική πρωτοχρονιάτικη art deco κάρτα. Καλή χρονιά με μία κομψή πρασινοντυμένη κυρία σε χιονισμένο τοπίο.
Art Deco χριστουγεννιάτικη κάρτα που απεικονίζει μητέρα και παιδί στα χιόνια. 1920. Το παιδάκι ταΐζει τα σπουργιτάκια.
Χριστουγεννιάτικη art deco κάρτα με δύο κομψές δεσποινίδες σε χιονισμένο τοπίο. 1920.
Δύο κομψές δεσποινίδες με γούνινα παλτό σε χιονισμένο τοπίο. Δεκέμβριος του 1929.
Χριστουγεννιάτικη art deco κάρτα με ζευγάρι στα χιόνια. Ο ἀνδρας κρατά χριστουγεννιάτικα δώρα.
Art Deco κάρτα με ένα καλοντυμένο ζευγάρι να κάνει πατινάζ στο παγοδρόμιο. 1930.
Δεκέμβριος 1920. Το εξώφυλλο του αμερικανικού περιοδικού “Η γυναίκα του αγρότη. Ντυμένη με το γούνινο κόκκινο παλτό μπροστά στη χιονισμένη αγροικία κρατά το πράσινο χριστουγεννιάτικο στεφάνι.
Πρωτοχρονιάτικο εξώφυλλο του περιοδικού Vogue.
Χριστούγεννα 1940. Μία γυναίκα-χριστουγεννιάτικο δένδρο. O δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε αρχίσει.
Πολλοί άνθρωποι είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί ακόμα και σήμερα για το ποιος θα μπει πρώτος στο σπίτι τους τη νέα χρονιά, δηλαδή θα κάνει ποδαρικό.
Έτσι, από την παραμονή λένε σε κάποιο δικό τους άνθρωπο, που τον θεωρούν καλότυχο και γουρλή, να έρθει την Πρωτοχρονιά να τους κάνει ποδαρικό. Μόλις μπει στο σπίτι τον βάζουν να πατήσει ένα σίδερο για να είναι όλοι σιδερένιοι και γεροί μέσα στο σπίτι στη διάρκεια του καινούργιου χρόνου. Η νοικοκυρά φιλεύει τον άνθρωπο που κάνει ποδαρικό για το καλό του χρόνου. Συνήθως, του δίνει μήλα ή καρύδια και μία κουταλιά γλυκό κυδώνι ή ότι άλλο γλυκό έχει φτιάξει για τις γιορτές.
Στην Αμοργό φροντίζουν να μπει πρώτος κάποιος από το ίδιο το σπίτι, όταν γυρίζουν από την εκκλησία. Κρατώντας ένα εικονισματάκι στο χέρι, μπαίνει δύο βήματα μέσα, λέγοντας: «Μέσα καλό». Γυρίζει μετά πίσω και λέει: «Όξω κακό». Αυτό επαναλαμβάνεται τρεις φορές. Τέλος, λέγοντας πάλι «Μέσα καλό», ρίχνει ένα ρόδι για να σπάσει μέσα στο σπίτι και μπαίνει με ευχές για καλή χρονιά.
Το έθιμο του «ποδαρικού» είναι πολύ παλαιό. Είναι χαρακτηριστικοί οι λόγου του επισκόπου Νύσσης Γρηγορίου για τους Βυζαντινούς, ότι την Πρωτοχρονιά «δεξιάς τινας συντυχίας επετήδευον», δηλαδή να συναντήσουν ή να δεχθούν στο σπίτι τους πρόσωπο που, όπως νόμιζαν, θα τους έφερνε ευτυχία.
Γνωρίζατε ότι το ημερολόγιο των αρχαίων ήταν θρησκευτικό; Ξέρετε ότι εξέλεγαν βασιλιά για να ελέγχει την τήρησή του; Γιόρταζαν την Πρωτοχρονιά; Ας δούμε τι ακριβώς συνέβαινε στην αρχαία Ελλάδα.
Οι πρόγονοι μας είχαν δημιουργήσει ένα ημερολόγιο με βάση τις λατρευτικές τους εκδηλώσεις. Το πρώτο γραπτό δείγμα που έχουμε μέχρι σήμερα είναι κάποιες από τις πλάκες που υπάρχουν γραμμένες οι εορτές των Αθηναίων στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ.
Στην αρχαία Αθήνα λοιπόν ο Νικόμαχος κατέγραψε τις λατρευτικές εορτές ανά μήνα και έτσι υπήρχαν σαν θρησκευτικός κώδικας στημένες πλάκες που καθόριζαν τις ημερομηνίες. Η γραφή πάνω στις πλάκες αυτές ήταν βουστροφηδόν, δηλαδή συνέχιζε από το τέλος προς την αρχή. Ο βασιλιάς που εξέλεγαν οι Αθηναίοι κάθε δύο χρόνια είχε την υποχρέωση να ελέγχει την τήρηση το ημερολογίου και τις γιορτές.
Πρωτοχρονιά και Ημερολόγιο
Πρωτοχρονιά δεν φαίνεται να εορταζόταν όπως την εορτάζουμε εμείς σήμερα, ωστόσο, μια επιγραφική μαρτυρία μας πληροφορεί για μια θρησκευτική τελετή που γινόταν στην αρχή του νέου έτους ή, σωστότερα, την τελευταία ημέρα του απερχομένου, αφορούσε όμως περιορισμένο αριθμό ατόμων.
Επρόκειτο για μια θυσία των απερχόμενων αξιωματούχων στον Δία Σωτήρα και την Αθηνά Σωτήρα και απέβλεπε στην εξασφάλιση της εύνοιας των θεών αυτών για τη νέα χρονιά.
Η πρωτοχρονιά λοιπόν για τους αρχαίους άρχιζε με την εμφάνιση της νέας σελήνης (νουμηνία) μετά τη θερινή ισημερία, δηλαδή γύρω στις 15 Ιουλίου. Ο πρώτος μήνας (μέσα Ιουλίου – μέσα Αυγούστου) του αττικού ημερολογίου ήταν ο Εκατομβαιών που είχε πάρει το όνομά του από τα Εκατόμβαια, μία γιορτή που γινόταν προς τιμή του Απόλλωνα. Κατά τη διάρκεια του μήνα γιορτάζονταν στην Αθήνα εκτός από τα Εκατόμβαια, τα Κρόνια, τα Συνοίκια και τα Παναθήναια (με κορυφαία τη μέρα των γενεθλιών της Θεάς Αθηνάς, στις 28 του μήνα).
Ο δεύτερος μήνας (μέσα Αυγούστου – μέσα Σεπτεμβρίου) ονομαζόταν Μεταγειτνιών και είχε πάρει το όνομά του από τη γιορτή Μεταγείτνια προς τιμή του Απόλλωνα, του θεού που παράστεκε στην αλλαγή γειτόνων. Το μήνα αυτό γίνονταν και τα Ηράκλεια στο Κυνόσαργες.
Ο τρίτος μήνας του έτους (μέσα Σεπτεμβρίου – μέσα Οκτωβρίου) ονομαζόταν Βοηδρομιών κι είχε πάρει το όνομά του από τη γιορτή Βοηδρόμια που γινόταν κι αυτός προς τιμή του Απόλλωνα. Άλλες γιορτές του μήνα ήταν τα Γενέσια, μια γιορτή της Αρτέμιδος Αγροτέρας, και τα Μυστήρια που είχαν διάρκεια πολλών ημερών.
Ο τέταρτος μήνας (μέσα Οκτωβρίου – μέσα Νοεμβρίου) ονομαζόταν Πυανεψιών, από τη γιορτή Πυανέψια που γινόταν και πάλι προς τιμή του Απόλλωνα. Το μήνα αυτό γιορτάζονταν πολλές γιορτές όπως τα Προηρόσια, τα Οσχοφόρια, τα Θήσεια, τα Στήνια, τα Θεσμοφόρια, τα Χαλκεία και τα Απατούρια
Ο πέμπτος μήνας (μέσα Νοεμβρίου – μέσα Δεκεμβρίου) ονομαζόταν Μαιμακτηριών, από τη γιορτή Μαιμακτήρια που γινόταν προς τιμή του Δία, επειδή τον θεωρούσαν θεό των θυελλών (μαίμαξ = θυελλώδης). Το μήνα αυτό γίνονταν στην Αθήνα και τα Πομπαία.
Ο έκτος μήνας (μέσα Δεκεμβρίου – μέσα Ιανουαρίου), είχε το όνομα Ποσειδεών, από τα Ποσείδεα μια γιορτή προς τιμή του Ποσειδώνα. Το μήνα αυτό γίνονταν ακόμη τα Αλώα και τα Κατ” αγρούς Διονύσια.
Ο έβδομος μήνας (μέσα Ιανουαρίου – μέσα Φεβρουαρίου) ονομαζόταν Γαμηλιών, από τη γιορτή Γαμήλια, τον » ιερό γάμο» του Δία με την Ήρα. Άλλη γιορτή του μήνα ήταν τα Λήναια.
Ο όγδοος μήνας ήταν ο Ανθεστηριών (μέσα Φεβρουαρίου – μέσα Μαρτίου). Ο μήνας είχε πάρει το όνομά του από τα Ανθεστήρια που γίνονταν προς τιμή του Διονύσου. Άλλη γιορτή του μήνα ήταν τα Διάσια.
Ο ένατος μήνας (μέσα Μαρτίου – μέσα Απριλίου) ονομαζόταν Ελαφηβολιών, από τη γιορτή Ελαφηβόλια, προς τιμή της Άρτεμης. Επίσης γιορτάζονταν Ασκληπίεια, τα εν άστει Διονύσια και τα Πάνδια.
Ο δέκατος μήνας (μέσα Απριλίου – μέσα Μαΐου) ονομαζόταν Μουνιχιών από τη γιορτή Μουνίχια προς τιμή της Άρτεμης. Ο μήνας είχε ακόμη την Εορτή του Έρωτα (στις 4 του μήνα), την Πομπή προς το Δελφίνιον και τα Ολυμπιεία.
Ο ενδέκατος μήνας (μέσα Μαΐου – μέσα Ιουνίου) ονομαζόταν Θαργηλιών από τη γιορτή Θαργήλια, προς τιμή της Άρτεμης και του Απόλλωνα. Άλλες γιορτές ήταν τα Βενδίδια, τα Πλυντήρια και τα Καλλυντήρια.
Και ο δωδέκατος μήνας ονομαζόταν Σκιροφοριών από τη γιορτή Σκιροφόρια προς τιμή του Ποσειδώνα. Τον ίδιο μήνα γιορτάζονταν τα Διιπόλιεια και τα Διισωτήρια.
Στο αττικό ημερολόγιο κανένας μήνας δεν έχει πάρει το όνομά του από κάποια γιορτή της Αθηνάς μολονότι η Αθηνά ήταν η θεά της πόλης. Τα ονόματα έχουν την τάση να ευνοούν γιορτές του Απόλλωνα και της Άρτεμης.
Οι μήνες και οι αντιστοιχίες τους με τους σημερινούς αναφέρονται παρακάτω:
Εκατομβαίων (30 ημέρες) 16 Ιουλίου – 15 Αυγούστου Μεταγειτνιών (29 ημέρες) 16 Αυγούστου – 15 Σεπτεμβρίου Βοηοδρομιών (30 ημέρες) 16 Σεπτεμβρίου – 15 Οκτωβρίου Πυανεψιών (29 ημέρες) 16 Οκτωβρίου – 15 Νοεμβρίου
Μαιμακτηριών (30 ημέρες) 16 Νοεμβρίου – 15 Δεκεμβρίου Ποσειδεών (29 ημέρες) 16 Δεκεμβρίου – 15 Ιανουαρίου Γαμηλιών (30 ημέρες) 16 Ιανουαρίου – 15 Φεβρουαρίου Ανθεστηριών (29 ημέρες) 16 Φεβρουαρίου – 15 Μαρτίου Ελαφηβολιών (30 ημέρες) 16 Μαρτίου – 15 Απριλίου
Μουνιχιών (29 ημέρες) 16 Απριλίου – 15 Μαϊου Θαργηλιών (30 ημέρες) 16 Μαϊου – 15 Ιουνίου Σκιροφοριών (29 ημέρες) 16 Ιουνίου – 15 Ιουλίου Η πρώτη ημέρα κάθε μήνα ονομαζόταν νουμηνία.
Στον παρακάτω πίνακα μπορείτε να δείτε τους μήνες σε Αθήνα, Σπάρτη, Δελφούς και Μακεδονία σε αντιστοιχία με τους σημερινούς.
Ο εορτασμός της Πρωτοχρονιάς
Μόλις στα ρωμαϊκά χρόνια και κάτω από την επίδραση της ίδιας της Ρώμης άρχισε ο εορτασμός της Πρωτοχρονιάς, ο οποίος επεκτάθηκε σε όλη την επικράτεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επομένως και στον ελληνικό χώρο.
Ήταν ο Ιούλιος Καίσαρας που το 46 π.Χ. καθιέρωσε την 1η Ιανουαρίου ως αρχή του έτους, κάτι που έκτοτε γνώρισε ευρεία διάδοση στη Δύση με λιγοστές και περιορισμένες τοπικά και χρονικά εξαιρέσεις, όπως π.χ. στην εποχή του Καρόλου του Μεγάλου (ο τελευταίος επειδή συνέβη να ανεβεί στον θρόνο τα Χριστούγεννα του 800 μ.Χ. όρισε για την επικράτειά του ως αρχή του χρόνου τις 25 Δεκεμβρίου.)
Στον Ιούλιο Καίσαρα και στις γνώσεις του περίφημου αστρονόμου από την Αλεξάνδρεια Σωσιγένη, τη συνδρομή του οποίου είχε ζητήσει, οφείλουμε και την προσαρμογή του έτους στη διάρκεια της περιστροφής της Γης γύρω από τον Ήλιο. Η σειρά των μηνών που ισχύουν σήμερα, η διάρκεια και οι ονομασίες τους οφείλονται εν πολλοίς στη διορατικότητα του ρωμαίου στρατηλάτη και πολιτικού.
Η ινδική ταινία «Ο αλήτης της Βομβάης» ήταν η αφορμή να γραφτεί το τραγούδι «Μαντουμπάλα» του Στέλιου Καζαντζίδη το οποίο όταν κυκλοφόρησε ως Μαντουβάλα έγινε τεράστια λαϊκή επιτυχία.
Η ιστορία της δημιουργίας του ξεκίνησε από τον Καζαντζίδη, αλλά συνέβαλαν άλλοι δύο καλλιτέχνες στην ολοκλήρωση του. Καθώς ο Καζαντζίδης παρακολουθούσε την συγκεκριμένη ταινία ενθουσιάστηκε με το τραγούδι και τις μουσικές συνθέσεις του θρυλικού Ραβί Σανκάρ και θέλησε να το διασκευάσει στα ελληνικά.
Τότε ζήτησε από την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου να τον βοηθήσει να γράψουν ελληνικούς στίχους πάνω στο ινδικό ρυθμό. Η Παπαγιαννοπούλου, που ήταν λάτρης του ινδικού κινηματογράφου βρήκε τον τίτλο πριν ξεκινήσει να γράφει τους στίχους. Ο τίτλος σήμαινε «γλυκό κορίτσι» και ήταν το όνομα της μεγάλης Ινδής πρωταγωνίστριας της δεκαετίας του ’50, της Μαντουμπάλα.
Στο τραγούδι η Μαντουμπάλα είναι η χαμένη αγάπη του τραγουδιστή, την οποία αναζητά και καλεί σπαρακτικά να γυρίσει κοντά του. Η Παπαγιαννοπούλου, έγραψε τους στίχους για την κόρη της, που είχε πεθάνει εκείνη τη χρονιά.
Με μάτια κλαμένα στους δρόμους γυρνώ, μια χαμένη αγάπη ζητάω να βρω, μια χαμένη αγάπη ζητάω να βρω.
Να σε δω κι ας πεθάνω, καλή μου. Αυτό μόνο ζητάει η ψυχή μου. Από τότε που σ’ έχασα λιώνω, τ’ όνομά σου φωνάζω με πόνο, Μαντουμπάλα, Μαντουμπάλα.
Στο τραγούδι η Μαντουμπάλα είναι η χαμένη αγάπη του τραγουδιστή, την οποία αναζητά και καλεί σπαρακτικά να γυρίσει κοντά του. Η Παπαγιαννοπούλου, έγραψε τους στίχους για την κόρη της, που είχε πεθάνει εκείνη τη χρονιά.
Η περιπέτεια του κομματιού δεν έληξε εκεί. Ο Καζαντζίδης αντιμετώπισε δυσκολίες στην προσαρμογή της μουσικής με τους στίχους και μαζί με την Μαρινέλλα απευθύνθηκαν στον συνθέτη Θόδωρο Δερβενιώτη. Ο συνθέτης δέχτηκε να τους βοηθήσει και αφού έκανε τις κατάλληλες προσθαφαιρέσεις, παρέδωσε το κομμάτι έτοιμο στον Καζαντζίδη. Πλέον δεν έμοιαζε με το ινδικό τραγούδι «Aajao tarapt hai arman» του βιρτουόζου του σιτάρ Ραβί Σανκάρ αλλά είχε αποκτήσει δικό του χαρακτήρα. Στο άκουσμά του ο Καζαντζίδης ενθουσιάστηκε.
Η Μαντουβάλα κυκλοφόρησε το 1959 και πούλησε συνολικά 96 χιλιάδες δίσκους. Μάλιστα παρέμεινε πρώτο σε πωλήσεις για μια δεκαετία. Η τεράστια επιτυχία του τραγουδιού ήταν η αιτία που ο Καζαντζίδης πήγε στα δικαστήρια την εταιρεία του, Κολούμπια και διεκδίκησε ποσοστά επί των πωλήσεων.
Οι στίχοι ήταν της Παπαγιαννοπούλου και η μουσική του Δερβενιώτη, ωστόσο στον δίσκο στιχουργός και συνθέτης αναφέρθηκε ο Καζαντζίδης. Αυτό προκάλεσε εντάσεις μεταξύ των δημιουργών και του τραγουδιστή.
Σύμφωνα με το βιβλίο του Νέαρχου Γεωργιάδη και της Τάνια Ραχματούλινα «Ο Θόδωρος Δερβενιώτης και το μεταμφυλιακό τραγούδι» οφειλόταν στη συμφωνία που είχε γίνει μεταξύ του τραγουδιστή και της εταιρίας του. Την περίοδο εκείνη, ο Καζαντζίδης βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του και πίεζε την»Κολούμπια» να του κάνει αύξηση.
Ο ιδιοκτήτης Τάκης Λαμπρόπουλος δέχτηκε να το κάνει αλλά με έμμεσο τρόπο ώστε να μην δημιουργηθούν προβλήματα με τους υπόλοιπους καλλιτέχνες.
Θα δήλωνε τη σύνθεση και τον στίχο στο όνομα του Καζαντζίδη ωστε να εισπράξει αυξημένη αμοιβή. Η συμφωνία τηρήθηκε αφού κάφμφηκαν οι αρχικές αντιρρήσεις του τραγουδιστή.
Η Μαντουμπάλα
Η Μαντουμπάλα γεννήθηκε το 1933 στο Δελχί ήταν το πέμπτο παιδί από τα συνολικά έντεκα μιας φτωχής μουσουλμάνικης οικογένειας. Εξαιτίας της άσχημης οικονομικής κατάστασης και του πρόωρου θανάτου των έξι αδερφών της, ξεκίνησε να δουλεύει από μικρή ηλικία. Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε σε ηλικία εννέα ετών. Το εντυπωσιακό παρουσιαστικό της, τη βοήθησε να αναλάβει πετυχημένους ρόλους που την καθιέρωσαν στο κινηματογραφικό στερέωμα. Στην Ινδία την αντιμετώπιζαν ως σταρ και την σύγκριναν με την Μέριλιν Μονρόε εξαιτίας της δημοτικότητας της. Έγινε θρύλος στα λαϊκά στρώματα και αυτό συνετέλεσε ο πρόωρος θάνατός της
Η όμορφη ηθοποιός έπασχε από μια καρδιακή πάθηση καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής της. Η διάγνωση έγινε το 1950 και η κατάστασή της επιδεινώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Την εποχή εκείνη οι επεμβάσεις στην καρδιά δεν ήταν ακόμα διαδεδομένες και δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει την ασθένεια.
Ο Μπάμπης Ανθόπουλος γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου του 1932 στον Πειραιά. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν απ΄ όπου αποφοίτησε το...
Η ταινία, "Η αδελφή μου θέλει ξύλο" προβλήθηκε τη σαιζόν 1966-1967 και έκοψε 114.864 εισιτήρια. Ήρθε στην 55η θέση σε 117 ταινίες.Περίληψη της ταινίας...
