O Γιώργος Φούντας στην πολύ μεγάλη καριέρα του συνεργάστηκε ελάχιστες φορές με την Finos Film, κάτι που σαφώς προκαλεί έκπληξη, δεδομένου του σπουδαίου ταλέντου του εν λόγω ηθοποιού, αλλά και της στρατηγικής του Φίνου να συμπεριλαμβάνει στα καστ των ταινιών του τους κορυφαίους ηθοποιούς.

Οι λόγοι που οι δύο πλευρές δεν συνεργάστηκαν περισσότερες φορές, δεν είναι γνωστοί. Άλλοι λένε ότι έφταιγε ο δύσκολος χαρακτήρας του Φούντα και η στάση ζωής που είχε να απεχθάνεται κάθε τι συστημικό. Άλλοι λένε ότι ο Φίνος δεν τον ήθελε, ακριβώς επειδή γνώριζε τον χαρακτήρα του και φοβόνταν μήπως του δημιουργήσει προβλήματα. Τέλος, υπάρχουν άνθρωποι του χώρου που λένε ότι απλά δεν έτυχε. Ότι από όλα κι αν ισχύει, είναι γεγονός ότι και οι δύο πλευρές έχασαν.

Πάντως, το πέρασμα του Φούντα από την Finos Film δεν ήταν ούτε τυπικό, ούτε μέτριο. Ήταν εξαιρετικό. Χαρακτηριστικό δείγμα η ταινία «Πολύ αργά για δάκρυα», η οποία γυρίστηκε το 1968, με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Φούντα, πλαισιωμένο από σπουδαίους ηθοποιούς, όπως τη Μαίρη Χρονοπούλου, τον Ανδρέα Μπάρκουλη, τον Κώστα Καρρά, την Τασσώ Καββαδία, τον Λαυρέντη Διανέλλο, τη Νόρα Βαλσάμη, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, τον Άγγελο Μαυρόπουλο, την Ειρήνη Κουμαριανού, αλλά και την νεαρότατη τότε Καίτη Παπανίκα, που έκανε τα πρώτα της βήματα στον Φίνο.

Photo14_polu_arga_dakrua Η dream team της ταινίας Πολύ αργά για δάκρυα

Ήταν ένα πραγματικά εξαιρετικό καστ, που υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του ανερχόμενου τότε αλλά εξαιρετικά ταλαντούχου Πάνου Γλυκοφρύδη, ανέδειξε την ταινία σε μια από τις καλύτερες της Finos Film. Κι όμως την ταινία αυτή τα κανάλια έχουν να την προβάλλουν πολλά χρόνια. Η ταινία «Πολύ αργά για δάκρυα» αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ζορζ Ονέ, «Ο Αρχισιδηρουργός», σε σενάριο του Λάζαρου Μοντανάρη.

Η υπόθεση ήταν η εξής: Ο Αλέξης (Ανδρέας Μπάρκουλης) εγκαταλείπει τη μνηστή του Ειρήνη (Μαίρη Χρονοπούλου), όταν αντιλαμβάνεται ότι η οικογένειά της δεν έχει πλέον την περιουσία για την οποία φημιζόταν και με την οποία εκείνος είχε την ελπίδα να καλύψει τα χρέη που δημιούργησε στον τζόγο. Τον γοητεύει μια τραγουδίστρια, η Βέτα (Καίτη Παπανίκα), ενώ προηγουμένως ο πατέρας της τραγουδίστριας (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) του έχει πάρει τα λεφτά του, σε ένα οργανωμένο σχέδιο εκδίκησης από τη μεριά της οικογένειας της Ειρήνης, στην οποία δούλευε ως οικιακή βοηθός η μητέρα της Βέτας. Η Ειρήνη παντρεύεται έναν παλιό υπάλληλο της οικογένειάς της (Γιώργος Φούντας), ο οποίος τώρα έχει δικά του ορυχεία και ήταν από παλιά ερωτευμένος μαζί της. Θα τον εγκαταλείψει όμως, ενώ εκείνος θα παρατήσει τα πάντα, για να δουλέψει σε ένα λατομείο. Εκεί θα τον ανταμώσει η Ειρήνη, η οποία έχει πλέον μετανιώσει για όλα όσα έκανε.

Ο Παπαγιαννόπουλος, η Καββαδία, ο Καρράς, ο Διανέλλος, ο Μπάρκουλης αναδεικνύουν ξεκάθαρα αλλά και εντελώς αβίαστα, όλα εκείνα τα στοιχεία του ταλέντου τους που τους ανέδειξαν σε ιερά τέρατα του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Ιστορική έμεινε δε, η ατάκα του Φούντα προς τη Χρονοπούλου: «Σου χάρισα το σπίτι. Με άφησες και άγγιξα τα χείλη σου. Πάτσι λοιπόν, δεν μου χρωστάς τίποτα»!

Η ταινία «Πολύ αργά για δάκρυα» προβλήθηκε στις αίθουσες Αθηνών-Πειραιώς- Προαστίων το 1968, έκοψε 234.992 εισιτήρια και ήρθε στην 29η θέση ανάμεσα στις 99 ταινίες της σεζόν. Εξαιρετική η μουσική της ταινίας, την οποία είχε επιμεληθεί ο μετρ του είδους, Κώστας Καπνίσης. Στα ατού της ταινίας ωστόσο, προστίθενται και τα πανέμορφα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου που ακούγονται, τα οποία πραγματικά αναδεικνύουν το ταλέντο του μεγάλου μουσικού, αλλά με έναν μοναδικό τρόπο, γίνονται ένα με το σενάριο. Και όπως είχε πει κάποια στιγμή ο Φίνος, «είναι πολύ εύκολο να φτιάξεις μια υπέροχη μουσική, αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο αυτή να ενσωματωθεί ιδανικά στο σενάριο μιας ταινίας, έτσι όπως το έχει στο μυαλό του ο σκηνοθέτης και ο σεναριογράφος».
πηγή