Λίγο περισσότερο ύφασμα στο μαγιό και κουπ α λα sixties αλλά τα κορίτσια φαίνεται να απολαμβάνουν το καλοκαιράκι όσο και οι σημερινοί campers της Ικαρίας.

 

Πιστεύω ότι λίγοι είναι οι τόποι που φτάνεις ξένος και σε κάνουν να νιώθεις τόσο «δικός τους» ώστε να δηλώνεις Ικαριώτης ενώ στην πραγματικότητα έχεις καταγωγή από το Αγρίνιο. Λίγα χρόνια πριν, ένας φίλος μού είπε: «είναι αδιανόητο να μην έχεις πάει στο νησί που οι άνθρωποι ξεχνάνε να πεθάνουν». Και μου ‘βγαλε χωρίς δεύτερη κουβέντα εισιτήριο για Ικαρία. «Να μην αγχώνεσαι, να πίνεις κόκκινο κρασάκι και να τρως μέλι», μας έλεγαν κάποιες ντόπιες γιαγιάδες όταν ζητούσαμε να μάθουμε το ελιξήριο της ζωής τους. Ελεύθερο camping, βουτιές στις μαγευτικές Σεϋχέλλες, συζητήσεις μέχρι το ξημέρωμα στην παραλία, πανηγύρια σε κάτι «Γαλατικά» χωριά και αγκαλιάσματα για να χορέψουμε ικαριώτικο -ποτέ μη λες ποτέ- , reggae στη φεγγαράδα στο Φρικαρία, πολύ κρασί και πολλά χαμόγελα είναι τα σουβενίρ που μου’ μειναν από την Ικαρία. Δεν μου φαίνεται τελικά τυχαίο ότι σε αυτό το νησί λέγεται ότι γεννήθηκε ο θεός Διόνυσος ούτε ότι τη «βαφτίσαμε» Τζαμάικα του Αιγαίου.

Οι φωτογραφίες είναι ευγενική παραχώρηση του φωτογράφου Χρήστου Μαλαχία.

Σου θυμίζει κάτι; Αν έχεις πάει στην Ικαρία, θα έχεις σίγουρα στριμωχτεί σε οποιοδήποτε τροχοφόρο προκειμένου να φτάσεις στο πολυπόθητο πανηγύρι. Δεκαπεντάυγουστος του 1968 στο δρόμο για το πανηγύρι της Λαγκάδας. Φωτογραφίες από την Τζαμάικα του Αιγαίου

Στιγμές τρύγου τη δεκαετία του '70. Η Ικαρία φημίζεται για το δυνατό κόκκινο κρασί της, το μυστικό της μακροβιότητας κατά τους ντόπιους. Φωτογραφίες από την Τζαμάικα του Αιγαίου
Στην Ικαρία θα χορέψεις ικαριώτικο και θα πεις κι ένα τραγούδι. Στα ικαριώτικα πανηγύρια, οι διοργανωτές είναι όλοι εθελοντές του χωριού που μαγειρεύουν βραστό και ψητό κατσίκι, πατάτες, σαλάτες κ.ά. Φωτογραφίες από την Τζαμάικα του Αιγαίου
Η αναπόφευκτη μελαγχολική ώρα της επιστροφής. Καρκινάγρι τη δεκαετία του '80. Φωτογραφίες από την Τζαμάικα του Αιγαίου

Αναδημοσίευση άρθρου απο το kirakatina.gr