Take a fresh look at your lifestyle.

Γιώργος Γαβριηλίδης: Δεν μπορώ να φορέσω τριμμένο κοστούμι!!!

1,069
[sc:3]

Γιώργος Γαβριηλίδης

 

Σκηνή από την ταινία “Μία τρελή τρελή σαραντάρα” του Γιάννη Δαλιανίδη.

Ο Ορέστης ( Γιάννης Μιχαλόπουλος) προξενεύει στην αδελφή του Τζένη (Ρένα Βλαχοπούλου) έναν πλούσιο, αλλά γέρο και κουφό γαμπρό: Εις επήκοον της …. Κοκάλως, ετέρας αδελφής ( Τασσώς Καββαδία).

-Ορέστης: Να σου γνωρίσω τον κύριο Χατζηθωμά.

-Τζένη: Χαίρω πολύ.

-Τζώρτζης: Τι;

-Τζένη: Λέω….Χαίρω πολύ.

-Τζώρτζης: Ναι, είναι αλήθεια. Πάχυνα πολύ. Πήρα 5 κιλά.

-Ορέστης: Λέει, χαίρεται πολύ που σε γνωρίζει.

-Τζώρτζης: Τι μυρίζει;

-Τζένη: Ορέστη, δεν το γράφουμε καλύτερα σε γράμμα;

-Ορέστης: Σώπα… έπεσε η μπαταρία του ακουστικού.

-Τζένη: Ε να φέρω του αυτοκινήτου.

Ο Κουφός πλην… πλούσιος Τζώρτζης Χατζηθωμάς είναι φυσικά ο Γιώργος Γαβριηλίδης.

 

Στο παλιό σινεμά ήταν ταυτισμένος με την εικόνα του αριστοκράτη. Ένας από τους κλασικότερους έστω και χωρίς το μονόκλ που φορούσαν ο Τσαγανέας και ο Άρης ο Μαλιαγρός.

Υπουργός στην ίδια κυβέρνηση με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στο “Υπάρχει και φιλότιμο”.

Ναύαρχος ρυθμιστής (ελέω… Φόνσου) της σταδιοδρομίας του πόλισμαν Ληναίου στην “Κόμισσα της φάμπρικας” ιδιοκτήτης βίλας, αφεντικό του σοφέρ Αυλωνίτη και της μαγείρισσας Βλαχοπούλου στο “Όταν λείπει η γάτα”.

Πρώην διπλωμάτης και υποψήφιος πατριός του Αλεξανδράκη και της Γιουλάκη στο “Μία Ιταλίδα από την Κυψέλη”.

Εντιμότατος ιδιαίτερος του υπουργού, εκμεταλλευτής της Δόξας του στρατηγού Λογοθετίδη στο “Ένας ήρως με παντούφλες”.

Ο Λάκης Μιχαηλίδης εξηγεί:

-Όπου υπήρχε ρόλος άρχοντα, όπου υπήρχε ρόλος μεγαλογιατρού, εφοπλιστή, βιομηχάνου στο θέατρο και στο σινεμά φωνάζανε πάντα τον Γιώργο τον Γαβριηλίδη.Κάναμε πολύ παρέα και βγαίναμε κάθε βράδυ μαζί με τον Τσιφόρο.

Το παράπονο του ήταν αυτό: Δεν μπορώ να παίξω ρόλους φτωχού, μας έλεγε. Και χάνω πολλές δουλειές γιατί δεν έχω τριμμένο κουστούμι. Ήταν όμως άρχοντας και στη ζωή.

Η Μέλπω Ζαρόκωστα επιβεβαιώνει:

-Είχε φινέτσα και διακριτικότητα. Έτυχε να συνεργαστούμε σε πολλές ταινίες. Πρόσεχε τη συμπεριφορά του, μην τυχόν και σε προσβάλει άθελά του, μη σε φέρει σε δύσκολη θέση.

Αβρός με τις γυναίκες, είχε πάντα έναν καλό λόγο να σου πει. Θα σου έλεγε ότι φορούσες ένα ωραίο φόρεμα, θα σου έλεγε πόσο καλοβαλμένη είσαι.

Η Γκέλυ Μαυροπούλου προσθέτει:

-Ήταν ένας τρισχαριτωμένος άνθρωπος. Τον έζησα από πολύ κοντά, αφού ήταν ο δεύτερος σύζυγος της μητέρας μου, Μαρίκας Κρεβατά. Έπαιζαν συνήθως τα ανδρόγυνα που γκρινιάζουν μεταξύ τους και στο τέλος φυσικά περνάει αυτό που θέλει η σύζυγος……

-Είχε πολύ χιούμορ. Λέγανε πως το είχε κληρονομήσει από τη μητέρα του, την Αγγέλα Γαβριηλίδου παλιά κωμική καρατερίστα…

Ο Γιώργος έκανε και έλεγε πολλά αστεία. Αλλά μόνο αν είχε κέφι. Όταν δεν είχε ότι κι αν του έλεγαν οι άλλοι δεν του περνάνε λέξη. Θυμάμαι μία φορά στο σπίτι, χτυπάει το τηλέφωνο. Η μητέρα μου είναι απασχολημένη στην κουζίνα, και σηκώνει το ακουστικό Γιώργος.

Μιλάει κάμποσο….

Η μητέρα μου εν τω μεταξύ έρχεται από την κουζίνα.

-Ποιος ήτανε; τον ρωτά….

-Που θες να ξέρω.

-Πως δεν ξέρεις;

-Το σήκωσα και κάποιος μου μίλησε γερμανικά.Ε του απάντησα και εγώ γερμανικά.Μετά, μου ξανάπε κάτι πάλι στα γερμανικά. Του απαντώ και εγώ ξανά στα γερμανικά.Μου λέει:

Ταγκεσεν, του λέω μπίτεσεν. Και το κλεισε.

Μιλούσε καταπληκτικά αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά.

Όλες τις γλώσσες. Χωρίς να ξέρει λέξη από καμία. Αλλά της μιλούσε με άψογη προφορά.Του άρεσε να λέει σπαρταριστικές ιστορίες από το θέατρο.

Η πιο αγαπημένη του ήταν αυτή:

Εκεί γύρω στα 1880 ο θίασος των αδελφών Ταβουλάρη έπαιζε ένα βράδυ Άμλετ του Σαίξπηρ. Κάποιοι συνάδελφοι υποδύονταν τους νεκροθάφτες και είναι η στιγμή, που σκάβουν οι δυο τους τον λάκκο και τραγουδούν. Μπαίνει ο Αμλέτος για να φιλοσοφήσει.

Εδώ Γιώργος συνήθιζε να απαγγέλλει τους στίχους με στόμφο, μιμούμενος τους παλιούς ηθοποιούς.

Αυτό το καύκαλο είχε γλώσσα και μπορεί κάποτε να τραγουδούσε.

Πώς έτσι το πετάει ο χαμάλης κατα γής, σαν να ναι η μασέλα του Κάιν του πρώτου φονιά;

Μπορεί να ναι η κάρα κανενού πολιτικού που αυτός ο γάιδαρος τώρα την κλωτσάει.Ενού που μπορούσε να μπλέξει και τον Θεό, ψέματα;…..

Αλλά η νεκροκεφαλή δεν υπήρχε. Φαντάζεστε λοιπόν την ταραχή όλων.

Που είναι η νεκροκεφαλή; Λέει σιγά στους άλλους.

Τρέχουν στα παρασκήνια, ψάχνουν, αλλά νεκροκεφαλή πουθενά.

Ο πρωταγωνιστής εκνευρίζεται όλο και περισσότερο. Δυναμώνει τη φωνή του.

-Φέρτε μου τη νεκροκεφαλή.

Ο κόσμος καταλαβαίνει και αρχίζει να καλαμπουρίζει. Γέλια, φωνές, σφυρίγματα, πανζουρλισμός.

Ξαφνικά από το τραμπουκέτο, που το χρησιμοποιούσαν για μνήμα, πετιέται ένας σκύλος κρατώντας το κρανίο. Το τι έγινε δεν περιγράφεται. ο κόσμος φώναζε, πιάστε τον τυμβωρύχο…

Ζήτω ο νέος Άμλετ ο Τετράπους……

Πέφτει η αυλαία, διακόπτεται η παράσταση.

Το επόμενο βράδυ το κοινό ζητούσε να ξαναδεί την παράσταση, αλλά και με τους δύο Αμλέτους.

Ο Γιώργος Γαβριηλίδης γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά η καταγωγή του ήταν από τη Σμύρνη.Πατέρας του ήταν ο Περικλής Γαβριηλίδης, παλιός ζεν πρεμιέ του κλασικού ρεπερτορίου.

Από τα πρώτα μέλη του σωματείου Ελλήνων ηθοποιών, στέλεχος του Εθνικού θεάτρου από την ίδρυσή του. Υπήρξε συμπρωταγωνιστής της Κοτοπούλη, της Κυβέλης, της Αλίκης Θεοδωρίδου, του Δημήτρη Χορν, της Αρώνη κ.α

Είχε ακόμη δύο γιους, τον Απόλλωνα και τον Μιχαλάκη. Ο πρώτος και μεγαλύτερος βγήκε αρχικά ως τζόκεϊ στον ιππόδρομο και ύστερα χορευτής, χορογράφος και ηθοποιός.

Ο άλλος έγινε βιρτουόζος του βιολιού.

Η Γκέλυ Μαυροπούλου θυμάται χαμογελώντας:

– Όταν ρώτησα κάποτε τη Μαρίκα να μου πει την ηλικία του Γιώργου, μου απάντησε:

– Που να ξέρω παιδί μου, όλοι αυτοί με την καταστροφή της Σμύρνης, φτάνοντας εδώ σαν πρόσφυγες, δεν είχαν τίποτα μαζί τους. Βγάλανε λοιπόν, καινούργια χαρτιά, νέες ταυτότητες. Ε, όλο και κάτι θα κρύψε ο καθένας από την ηλικία του. Μου λέει ότι γεννήθηκε το 1908. Αλήθεια; Ψέματα; Ο Θεός και η ψυχή του.

– Ο διάλογος αυτός γινότανε παρόντος του Γιώργου φυσικά.

Αλλά εκείνος: H …. σιωπή του προς απάντησή μας.

O Γιώργος Γαβριηλίδης σπούδασε στην επαγγελματική σχολή θέατρου.

Το 1925 πήρε το βάπτισμα του πυρός κοντά στον πατέρα του, στο θέατρο ” Κυβέλης” της πλατείας Συντάγματος.

Έπαιξε τον ρόλο του Τέλη στον ” Ψυχοπατέρα” του Γρηγόρη Ξενοπούλου.

Ένα χρόνο μετά την πρώτη του τουρνέ. Με την Εταιρεία Ελλήνων Καλλιτεχνών.

Εκεί η νεανική του επιπολαιότητα έστησε μία καταπληκτική φάρσα.

Την περιγραφή ο Σώτος Πέτρας στο Άγνωστο θέατρο.

– Πρώτη φορά μετά την υπογραφή της Ελληνοτουρκικής Συνθήκης πού πήγαινε ο Ελληνικός θίασος στην Κωνσταντινούπολη.

Θιασάρα από τις πιο τρανταχτές, όπως λένε στο θέατρο. Αλίκη, Μαρία Φιλιππίδου, Περικλής Γαβριηλίδης, Νίκος Παρασκευάς, Χριστοφόρος Νέζερ, Κώστας Μουσούρης, Νίκος Δενδραμής και άλλοι πολλοί, μεταξύ των οποίων και οι μικροί και πρωτόβγαλτοι τότε, Γιώργος Γαβριηλίδης, Γιώργος Γεωργόπουλος,……. ο αδελφός του Κώστα Μουσούρη Σπύρος, η Λολίτα Ιωαννίδου και η Σόνια Σπεράντσα.

Δίνουν σειρά παραστάσεων με μεγάλη επιτυχία και πρωτοφανής εισπράξεις στο θέατρο Φρανσαί….. Οι παραστάσεις τελειώνουν, αλλά τα μέλη του θιάσου είχαν βγάλει εισιτήρια μετ επιστροφής από τον Πειραιά. Κι έτσι έπρεπε να παραμείνουν ακόμη τρεις μέρες, μέχρι να ξαναπεράσει το πλοίο που τους είχε φέρει στην Πόλη.

Κρυφά λοιπόν από τους μεγάλους, οι μικροί Γιώργος Γαβριηλίδης, Γιώργος Γεωργόπουλος, Σπύρος Μουσούρης, η Λολίτα και η νεαρά Σόνια προσποιούνται ότι θα πάνε εκδρομή στο Καδήκιοι. Πήγανε όντως, αλλά όχι για εκδρομή.

Δίνουν μία έκτακτη παράσταση και βάζουν έξω από το μοναδικό θεατράκι της περιοχής ένα μεγάλο πανό με τη φίρμα του θιάσου “Εταιρείας Ελλήνων Καλλιτεχνών” και τα ονόματα των μεγάλων πρωταγωνιστών: Γαβριηλίδη, Μουσούρη κλπ.

Δεν λέγανε και μεγάλο ψέμα οι άνθρωποι! Μόνο που αντί του Περικλή Γαβριηλίδη έπαιζε ο γιος του, κι αντί του Κώστα Μουσούρη ο αδερφός του!

Πήρανε και δυο-τρεις νεαρούς ερασιτέχνες ηθοποιούς που βρήκαν και το βράδυ, με την πλατεία του θεάτρου ασφυκτικά γεμάτη, αρχίσανε την παράσταση…….

Εν τω μεταξύ καταφθάνουν ο πατέρας Γαβριηλίδης, ο Νίκος Δενδράμης και ο Χριστόφορος Νέζερ.

Είχαν πληροφορηθεί την απάτη και έσπευσαν.

Μπαίνουν λαχανιασμένοι και φουσκωμένη στην πλατεία του θεάτρου.

Ο Γαβριηλίδης βρισκόταν πάνω στη σκηνή με το Σπύρο Μουσούρη και βλέπει στο βάθος της πλατείας τον πατέρα του, να του κάνει απειλητικές χειρονομίες. Παίρνει το αυτί του και αυτό που λέει στο θεατρώνη.

-Αυτοί δεν είμαστε εμείς, βρε…… αυτοί είναι παραχαράκται!

Κεραυνός στο κεφάλι του Γιώργου…….

Ευτυχώς η παράσταση ήταν στο τέλος, και η αυλαία έπεσε γρήγορα.

[sc:33]

Οι παραχαράκται κατατρομαγμένοι μάζεψαν γρήγορα γρήγορα τα μπογαλάκια τους και χωρίς να γεμακιγιαριστούν το σκασαν από την πίσω πόρτα, χωρίς να πάρουνε και την είσπραξη, η οποία κατασχέθηκε από τους ορίτζιναλ της ” Εταιρείας Ελλήνων Καλλιτεχνών”.

Την άλλη μέρα το πρωί οι μικροί έσπευσαν σαν βρεγμένες γάτες να επιβιβαστούν στο πλοίο και να χωθούν στο αμπάρι. Δεν βγήκαν από εκεί, παρά μόνο όταν έφτασαν στον Πειραιά……

Επαγγελματίας ηθοποιός γίνεται το 1932 όταν προσλαμβάνεται στο θέατρο Κοτοπούλη και παίζει τον Νίκο Ντάρα στο “Μία νύχτα, μία ζωή” του Σπύρου Μελά.

Γρήγορα καταφέρνει να γίνει περιζήτητος.

Έτσι φαίνεται και από ένα κείμενο του Μίμη Τραϊφόρου.

Αναφέρεται στα μέσα του καλοκαιριού του 1935:

Στο νεόδμητο και το παιδί θέατρο “Καζίνο” της πλατείας Κάνιγγος, εκεί που βρίσκεται τώρα το Υπουργείο Εμπορίου, ο θίασος του Πέτρου Κυριακού και της Καίτης Βερώνη αποφασίζει άρον-άρον να ανεβάσει επιθεώρηση.

Είμαστε παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου. Ο Γιώργος Ασημακόπουλος, από τους καλούς επιθεωρησιογράφους εκείνης της εποχής, γράφει μία επίκαιρη με τίτλο ” Η λαμπαδηδρομία”.

Ματαίως ψάχνουν να βρουν κομπέρ, στοιχείο άκρως απαραίτητο για την παράσταση, αφού τότε επιθεώρηση χωρίς κομπέρ, ήταν ρυζόγαλο χωρίς ρύζι. Δυσκολεύονται……. οι δύο μοναδικοί και άριστοι, Γιώργος Γαβριηλίδηςκαι ο Μαυρόπουλος ήταν αγκαζέ…

Κομπέρ βεβαίως εβρέθη. Ήταν ο Μίμης Τραϊφόρος, βοηθητικός έως εκείνη τη στιγμή στην “Μάντρα του Αττίκ”.

Σύμπτωση:

Ο Μαυρόπουλος είχε ήδη χωρίσει από τη Μαρίκα Κρεβατά.

Ο Γαβριηλίδης δεν την είχε ακόμη γνωρίσει. Τη γυναίκα με την οποία επέπρωτο να συνδεθεί δια βίου.

Η Άννα Καλουτά, “το Α και το Ω για την επιθεώρηση” κατά τον μετρ του είδους Γιώργο Μουζάκη ήταν απόλυτη:

– Στο Μουσικό θέατρο,ένας ήταν ο συντονιστής της παράστασης….. ο Γιώργος Γαβριηλίδης.

πολύ δύσκολα έβρισκες εκείνη την εποχή κάποιον για αυτόν τον ρόλο.

Υπήρχαν ο Γιώργος Οικονομίδης και ο Άλκης Στέας, αλλά σε άλλο είδος.

Ομολογουμένως τον Γαβριηλίδη δεν μπορούσε να το φτάσει κανείς….

Αλλά σαν ηθοποιός ήταν κάπως δειλός. Φοβόταν. Είχε πάντα ενδοιασμούς για να κάνει οτιδήποτε καινούργιο από όσα είχε παίξει μέχρι τότε.

– Βρε παιδάκι μου, ξανοίξου. Παίξε και αυτόν το ρόλο, του λέγαμε.

– Μα, Δεν ξέρω αν θα μου πάει.

– Άφησε εμάς….. εμείς θα δούμε αν σου πάει.

– Και πράγματι του πήγαινε. Ότι κι αν έκανε…..

Κάποτε έκανε ακόμη και το φτωχό και ας μην είχε τριμμένο παντελόνι, όπως είχε πει στο Λάκη Μιχαηλίδη.

Το περιγράφει η Γκέλυ Μαυροπούλου:

– Στα 1963 κάναμε μία πολύ μεγάλη περιοδεία με τα” Κόκκινα Φανάρια” του Αλέκου Γαλανού.

Ο Στέφανος Στρατηγός, άνδρας μου τότε, η Μαρίκα Κρεβατά, η μητέρα μου, ο Γιώργος Γαβριηλίδης, αλλά και άλλοι εξαίρετοι συνάδελφοι: ο Κωστής Λιβαδέας, ο Περικλής Χριστοφορίδης, η Πόπη Μέγγουλα και η Ζωή Ρίζου.

– Ήταν μία τρομερή καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία.

Ο Γιώργος το έργο έπαιζε έναν ρακοσυλλέκτη.

Ήταν έκπληξη. Ακόμη και για μας.

Μία αποκάλυψη, όπως μου είπε ο φίλος μου και σκηνοθέτης Λεωνίδας Τριβιζάς.

Με τη Μαρίκα Κρεβατά πρέπει να συναντήθηκαν στον θίασο οπερέτας του Παρασκευά Οικονόμου, ο οποίος ως γνωστόν ήταν ερωτευμένος μαζί της.

Συγκροτούν για πρώτη φορά θίασο το 1947 με συνθιασάρχη τη Μαρίκα Νέζερ.

Έκτοτε δεν χωρίζουν σχεδόν ποτέ…..

Περνούν μαζί στην πρόζα, στον ” Καλό στρατιώτη Σβέικ” με τον Μίμη Φωτόπουλο (το 1956) και στο ” Στουρνάρα 288″ στο Θέατρο Βέμπο.

Η περιπέτεια του Γιώργου Γαβριηλίδη στο σινεμά αριθμεί πολλά επεισόδια.

Ξεκίνησε το 1958 με την ταινία “Ο άνθρωπος του τρένου”, σε σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου. Πρωταγωνιστούσαν ο Γιώργος Παππάς και η Άννα Συνοδινού.

Ιδού ελάχιστες από τις ταινίες που έκανε, με ή χωρίς τη Μαρίκα, πότε ως ζευγάρι και πότε όχι:

“Η γυναίκα μου τρελάθηκε” του Δημήτρη Νικολαΐδη, “Ο αισιόδοξος” του Κώστα Καραγιάννη, ” Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο” του Αλέκου Σακελλάριου, “Κορίτσια για φίλημα” του Γιάννη Δαλιανίδη, “Μιας πεντάρας νιάτα” του Ντίμη Δαδήρα, “Ο μετανάστης” του Νέστορα Μάτσα, “Στουρνάρα 288” του Ντίνου Δημόπουλου.

Η Γκέλυ Μαυροπούλου θυμάται:

– Ο μόνος άντρας που μπήκε παρασκηνιακά στο σπίτι μας ήταν ο Γαβριηλίδης.

Η γιαγιά είχε μεγαλώσει αρκετά. Η επιβολή που είχε πάνω στη μάνα μου είχε μειωθεί κατά πολύ.

Η μικρή, εγώ δηλαδή, είχα παντρευτεί.

Μία μέρα η Μαρίκα μου εξομολογήθηκε τον δεσμό της με τον Γιώργο.

Λες και δεν το είχα αντιληφθεί…..

Ως τότε παίζαμε το κρυφτούλι….

Συνάδελφοι από χρόνια, φίλοι, ξεκινάει η Μαρίκα. Συνδέθηκαμε ερωτικά πάλι για χρόνια. Ε, δεν είναι αστείο, τώρα, σε αυτή την ηλικία να ζούμε χωριά ο ένας από τον άλλο;

-Θα παντρευτούμε, ναι. Μα όχι ακόμα. Ο Γιώργος έχει μία φοβία για τη στιγμή, τη μοναδική εκείνη στιγμή που θα στηθεί στην εκκλησία να πάρει την ευλογία του παπά……

Παντρεύτηκαν με κουμπάρα την Ηρώ Χαντά, στον Άγιο Γεώργιο Κυψέλης.

Το 1972 η Κρεβατά και ο Γαβριηλίδης έκαναν την πρώτη και τελευταία κοινή τους εμφάνιση στην τηλεόραση στο “24ωρο ενός παλιατζή” του Αντώνη Μιχαλέα με τον Μίμη Φωτόπουλο. Μόνος του έπαιξε και στη σειρά “Ιστορίες της νύχτας” του Δημήτρη Νικολαΐδη με τον Γιάννη Γκιωνάκη και τη Σούλη Σαμπάχ, το 1972.

Λόγω υγείας τον αναγκάζουν να αποσυρθεί σιγά σιγά από τις καλλιτεχνικές εμφανίσεις και σβήνει το 1980.

– Που είναι ο Γιώργος; Πες μου πού είναι ο Γιώργος; Ρωτάει η Μαρίκα την κόρη της, την εποχή που μιλούσε ακόμη, λίγο προτού την παρασύρει η άνοια…….

– Θεέ μου, Μη μου πεις ότι …….

Ένιωσα το πάτωμα να φεύγει από τα πόδια μου…… Γράφει Γκέλυ Μαυροπούλου.

Ο Γιώργος είχε φύγει πριν από 10 χρόνια…… 








 

Αφηγούνται…

Λάκης Μιχαηλίδης, Μέπλω Ζαρόκωστα, Γκέλλυ Μαυροπούλου και η  Άννα Καλουτά.

Από το βιβλίο του Αντώνη Μιχ Πρέκα ΣΑΝ ΠΑΛΙΟ ΣΙΝΕΜΑ.

[sc:2] [sc:4]

 

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More