Αφιέρωμα στον αυτοδίδακτο και αξιολάτρευτο Βασίλη Αυλωνίτη

Πως μπορώ να μην μιλήσω για έναν ηθοποιό αυτοδίδακτο, ο οποίος αν και δεν είχε βγάλει ούτε το δημοτικό (που λένε ότι οι μορφωμένοι ξέρουν να φέρονται, ένας τεράστιος μύθος μέχρι και σήμερα. Είναι καθαρά στον χαρακτήρα του καθενός μας.), ήταν ευγενής, γλυκός, χαμογελαστός, αξιολάτρευτος. Αγωνιστής, αλλά πάντα προσπαθούσε να βρει χρόνο για την μεγάλη του αγάπη, την ηθοποιία. Σας παρουσιάζω :

vlonntiswtwet1
Ο Βασίλης Αυλωνίτης γεννήθηκε την 01 Ιανουαρίου 1904 στο Θησείο από φτωχή οικογένεια και από πολύ μικρός βγήκε στο μεροκάματο μαζί με τ’ αδέλφια του. Ο πατέρας του δεν τον άφησε να πάει ούτε στο δημοτικό και τον έστειλε σ’ ένα μαγαζί εκεί στη γειτονιά να του διδάξουν την τέχνη του τσαντά. Από τότε όμως είχε μέσα του την αγάπη για το θέατρο και όταν το αφεντικό έφευγε, εκείνος έπαιρνε κάποια καπέλα που υπήρχαν στο μαγαζί και έδινε την δική του παράσταση προς τους συναδέλφους του, οι οποίοι διασκέδαζαν πάρα πολύ μαζί του, αλλά εννοείται πως και η δουλειά έμενε πίσω.

Μια μέρα τον ‘’τσάκωσε’’ το αφεντικό και τον πήγε απ’ ευθείας στην μητέρα του. «Τι θα γίνει κυρία Ντίνα με το γιό σου;;; Μου χαλάει το μαγαζί με τα θεατρικά του».

Η οικογένεια του προσπάθησε να τον συμμορφώσει και εκείνος υποσχέθηκε ότι θα ηρεμήσει και πήγε να μάθει την τέχνη των
πορτοφολιών, αλλά κουβαλούσε και μπαούλα. Έγινε όμως και βοηθός σκηνικών σ’ ένα θεατράκι που είχε στην  γειτονιά. Εκεί όταν τελείωναν την δουλειά, πήγαιναν όλοι μαζί (ηθοποιοί, τεχνικοί) σ’ ένα ταβερνάκι και εκεί με τις μοναδικές του ατάκες και γκριμάτσες  όλοι λυνόντουσαν στα γέλια.

Αναδημοσίευση άρθρου απο το:

Κάποια στιγμή την ώρα της παράστασης, ο φίλος του Αυλωνίτη ο Σκούρας, τον έσπρωξε για πλάκα στη σκηνή. Ο Αυλωνίτης όμως ήξερε το έργο και παρά τα πρώτα δευτερόλεπτα σαστίσματος του μπροστά στο κοινό, μπήκε αμέσως στο ρόλο και αμέσως ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα και γέλια. Με αυτόν τον τρόπο ξεκίνησε η θεατρική του καριέρα.

Vasilis_Avlonitis

Στα 24 του χρόνια έκανε το ντεμπούτο του στο θίασο Ζαφειρίου και χωρίς ιδιαίτερες σπουδές, με το ένστικτό και την αγάπη γι’ αυτό
που έκανε, άρχισε πολύ γρήγορα να ξεχωρίζει και να γίνεται αγαπητός από το κοινό. Στα 27 του κιόλας χρόνια, κατάφερε να κάνει τον πρώτο του θίασο. Το 1931 όμως μια επιθεώρηση που έκανε είχε ένα μικρό κομμάτι που σατίριζε τον Κονδύλη και αυτό παρατρίχα να γίνει η αιτία να τελειώσει, αυτός ο καταπληκτικός ηθοποιός, την καριέρα του άδοξα. Γιατί κάποιοι φανατικοί οπαδοί του στρατηγού, είπαν του συγγραφέα να κόψει αυτό το κομμάτι του θεατρικού, αλλιώς θα του χαλάσουν το θέατρο. Ο συγγραφέας τους είπε ότι δεν τους φοβάται και αν τους βαστάει ας το χαλάσουν. Έτσι την επόμενη ημέρα, που ανέβηκε στη σκηνή ο Αυλωνίτης και άρχισε να λέει το κομμάτι αυτό, οι αγανακτισμένοι οπαδοί, άρχισαν να φωνάζουν και να γιουχάρουν και κάποιος απ’ αυτούς έριξε με μπιστόλι προς την σκηνή. Ο Αυλωνίτης από ένστικτο έπεσε κάτω και έφυγε από την σκηνή έρποντας και κατάφερε να σωθεί, όμως η σφαίρα δυστυχώς βρήκε στόχο, έναν μηχανικό πίσω απ’ την σκηνή, ο οποίος πυροβολήθηκε
στο κεφάλι. Μπορεί για λίγο να τρομοκρατήθηκε με όλη αυτή την κατάσταση, αλλά συνήλθε γρήγορα και επί δικτατορίας Μεταξά ανέβηκε ξανά στην σκηνή περνώντας διάφορα μηνύματα και το ίδιο έκανε και στην κατοχή. Βέβαια έμειναν για πάντα χαραγμένες στην ψυχή του οι τύψεις, για τον θάνατο του μηχανικού, γιατί θεωρούσε ότι χωρίς να το θέλει, έγινε υπαίτιος  για όλο αυτό που συνέβη.

hqdefault

Στην δεκαετία του ΄50 κυριαρχούσε στην επιθεώρηση και όλοι έτρεχαν να δουν, αυτόν τον αγαθό γίγαντα, που με την φωνή, τις κινήσεις και την ακτινοβολία του προσώπου του, μπορούσε να καθηλώσει το κοινό, το οποίο χειροκροτούσε και γελούσε με την
καρδιά του. Συνέχεια αυτοσχεδίαζε, με όλους και με όλα, ακόμα και όταν έβλεπε τα δικά του τα παιδιά κάτω στο κοινό «Καλώς τον Γιαννάκη και την Ελενίτσα. Μόνοι σας ήρθατε ή σας έστειλε η μαμά για κατασκοπία;» Η επιτυχία του συνεχίστηκε και την δεκαετία του ΄60, μαζί με την Βασιλειάδου και τον Ρίζο για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, χάριζαν την χαρά και το γέλιο στους θεατές τους. Ο κάθε του ρόλος ήταν και ένα κομμάτι από τον εαυτό του, γιατί και τον πιο ακραίο και χυδαίο  ρόλο να έπαιζε, τον έφερνε τόσο καλά στα μέτρα του, που γινόταν ακόμα και ο πιο αξιαγάπητος. Μπορούσε ανά πάσα ώρα να αυτοσχεδιάζει, χωρίς πρόβλημα και να σχολιάζει εν ώρα παραστάσεως κάτι που μπορεί να συνέβαινε στην πλατεία του θεάτρου.

02

Στον κινηματογράφο το ξεκίνημα του δεν ήταν πολύ καλό, αλλά ο Σακελλάριος που ήταν σίγουρος για την επιτυχία του, έπεισε τον Φίνο (ο οποίος ήταν αρνητικός με τους περισσότερους ηθοποιούς, οι οποίοι τελικά έκαναν τρελές επιτυχίες) και τον άφησε να παίξει το ‘’Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο’’ με το οποίο αμέσως έκανε επιτυχία. Μετά ακολούθησε και το ‘’Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο’’ και η επιτυχίες συνέχισαν  να έρχονται η μια μετά την άλλη. Ο Μίμης Φωτόπουλος θυμόταν με πολύ αγάπη, την κίνηση του  Αυλωνίτη που του έπαιρνε την λατέρνα όταν τελείωναν το γύρισμα, για να μπορεί να τον ξεκουράζει από τις πολλές ώρες που την κουβαλούσε εκείνος.

av

Ένα περιστατικό που συνέβη, για να καταλάβουμε πόσο ‘’τεράστιος’’ ηθοποιός ήταν ο Βασίλης Αυλωνίτης, ήταν στο έργο το Αμαξάκι. Όταν (στο έργο πάντα) έπρεπε να πουληθεί το αμαξάκι λόγο τις προόδου, ο σκηνοθέτης Ντίνος Δημόπουλος, του ζήτησε να βουρκώσει την ώρα που έβλεπε να πεθαίνει το αλογάκι του φίλου του. Τότε ο Αυλωνίτης απόρησε και του είπε ότι εκείνος ήταν κωμικός ηθοποιός και δεν ήξερε πώς να κλάψει. Ο σκηνοθέτης του είπε, ότι μπορεί σαν ηθοποιός να μην ξέρει πώς να το κάνει, αλλά στην ζωή του σίγουρα θα είχε κλάψει. Ο Αυλωνίτης του είπε ότι και βέβαια είχε κλάψει, αλλά δεν το είχε δείξει σε κανέναν. Ο σκηνοθέτης του ζήτησε να κάνει ακριβώς το ίδιο και σ’ αυτήν την σκηνή. Ο ηθοποιός μας δεν μπορούσε να καταλάβει πως πρέπει να το κάνει. «Αφού δεν θα δείξω ότι κλαίω, το κοινό θα το καταλάβει;;» και ο σκηνοθέτης του απάντησε «και βέβαια θα το καταλάβει». Πράγματι ο κόσμος απέδειξε και αποδεικνύει ακόμα, ότι όσες φορές και να δει την συγκεκριμένη σκηνή, δεν υπάρχει περίπτωση να μην συγκινηθεί.

vlonntiswtwet12

Ένα άλλο περιστατικό που μας δείχνει πόσο μεγάλος και υπέροχος άνθρωπος πάνω απ’ όλα ήταν, όταν γυριζόταν το ‘’Μικροί και μεγάλοι εν δράση’’ που όλοι έπρεπε να είναι στο γύρισμα στις 09:00 το πρωί.

Ο Αυλωνίτης πάντα κύριος και σωστός στα ωράρια του, ήταν στο γύρισμα μισή ώρα νωρίτερα να περιμένει και τους υπόλοιπους ηθοποιούς και τεχνικούς. Όλοι λοιπόν είχαν έρθει, αλλά η Μαίρη Αρώνη (άλλη καταπληκτική ηθοποιός) καθυστερούσε.

Τότε ο Κωνσταντάρας ως μόνιμο πειραχτήρι άρχισε να τον τσιγκλάει  για την καθυστέρηση της και να του τονίζει ότι σαν κύριος πρέπει να της κάνει και χειροφίλημα όταν έρθει, γιατί θα ήταν ικανή να φύγει αν δεν της το έκανε αυτό. Ο Αυλωνίτης εκνευρισμένος άρχισε να φωνάζει και να λέει ότι όχι μόνο δεν θα της κάνει χειροφίλημα, αλλά θα τις τα πει και χύμα που άργησε και αν δεν τους κάνει να τον διώξουν. Όταν τελικά μετά από κάποιες ώρες εμφανίστηκε η Αρώνη, αέρινη και αξιαγάπητη όπως ήταν, όρμησε πάνω στον Αυλωνίτη και άρχισε να του λέει πόσο περήφανη είναι που θα παίξει μαζί του, πόσο τον εκτιμάει και ότι αυτό ήταν το μεγάλο της όνειρο. Καταλαβαίνετε βέβαια ότι ο καλοκάγαθος Αυλωνίτης άλλαξε στάση και άρχισε να την ευχαριστεί για τα όμορφα λόγια της και με πολύ χαρά,  θέρμη και σεβασμό, όχι μόνο δεν της τα ‘’έψαλε’’ όπως έλεγε, αλλά της φίλησε απαλά το χέρι.

 

Σε όλες του τις ταινίες ήταν ευχάριστος, ευρηματικός και οι θεατές περνούσαν πάντοτε καλά και ένιωθαν μια ευεξία βλέποντας τον,
ακόμα και αν  δεν έπαιζε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στην ‘’Σοφερίνα’’ π.χ τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 09:00 π.μ και για να μπορέσουν να πετύχουν την σκηνή με τον Γύλο, ενός μονόφθαλμου τύπου, με μάγκικη φωνή και με διάφορες γκριμάτσες, από τα γέλια των υπόλοιπων ηθοποιών, η σκηνή κατάφερε να τελειώσει στις 13:00 μ.μ.

 

Όσοι συνεργαζόντουσαν μαζί του, γοητεύονταν από την καλοσύνη του, την τρυφερότητα του, την συγκλονιστική προσωπικότητα του. Προσπαθούσε πάντα, σαν να ήταν Πατέρας όλων των συναδέλφων του, να βρίσκει την χρυσή τομή και να είναι όλοι ευχαριστημένοι. Και πάντα, όπου και αν βρισκόταν, οι ατάκες δεν έλειπαν ποτέ. Μια φορά μια κυρία του ζήτησε μια φωτογραφία του για το παιδάκι της. Η απάντηση του «γιατί δεν τρώει το φαί του ο μικρός;». Άλλη φορά που τον είχαν καλέσει σε τραπέζι, μια παρέα πιο δίπλα έκανε αστεία και γύρισαν στον Αυλωνίτη και του είπαν μια που εκείνος λέει ωραία αστεία στην σκηνή, να τους πει και τώρα κανένα ωραίο. Τότε γύρισε και των ρώτησε τη δουλειά κάνει και αυτός του είπε χειρούργος. Ο Αυλωνίτης πετάγεται χαρούμενος και του λέει «Άχ πάνω στην ώρα γιατρέ μου. Κάνε μου μια εγχειρησούλα που την χρειάζομαι…».

a6

Λένε ότι στα νιάτα του ήταν πολύ ωραίος άντρας και έφτασε μέχρι την Γαλλία για μια γυναίκα,  η οποία για να τον κατακτήσει τον χώρισε από την τότε σύζυγο του. Όμως ευτυχώς έφυγε γρήγορα από την άνετη ζωή που του πρόσφερε εκείνη η γυναίκα και γύρισε στην Ελλάδα, όπου το 1945 ερωτεύτηκε τρελά τη Γιογιό και έκανε μαζί της δύο παιδιά, τον Γιαννάκη και την Ελενίτσα. Λάτρευε την οικογένεια του, αλλά αγαπούσε πολύ και τον ιππόδρομο. Για να μπορεί να μποντάρει  στα αλογάκια του, έπαιζε και σε κακές ταινίες.

Τα τελευταία χρόνια πριν φύγει μακριά μας για πάντα, είχε χάσει το κέφι του και δεν ήθελε ούτε τα γλέντια, ούτε τον πολύ κόσμο.

Δεν τον ενδιέφερε τίποτα άλλο εκτός από το θέατρο. Τα πρωινά πήγε να ποιεί καφέ εκεί για να νιώσει λίγο ευεξία και ας μην υπήρχαν θεατές, του άρεσε να κάθεται στις άδειες καρέκλες με τις ώρες και να βυθίζεται στις σκέψεις του.  Το περίεργο ήταν πως είχε δει πολύ λίγες από τις ταινίες του και πάντα έλεγε ότι θα τις δει στον άλλο κόσμο, όπου σίγουρα κάποιος θα είχε στήσει κάποιο σινεμά.

 

Πέθανε στις 10 Μαρτίου 1970 σε ηλικία 66 χρονών από καρδιακή προσβολή.

 

Εμείς πάντως είμαστε πολύ τυχεροί που ήρθε στη ζωή μας, που είναι στη ζωή μας και θα μπορούμε να χαιρόμαστε με τις ατάκες του, τις γκριμάτσες του και την γεμάτη καλοσύνη μορφή του, για πολλά χρόνια ακόμα. Και των ευχαριστούμε, που με το θάρρος , την ειλικρίνεια και την ευγένεια του, μας διδάσκει πως δεν χρειάζεται να είναι κανείς μορφωμένος για να είναι σωστός και καλός άνθρωπος.  Αλλά πρέπει να έχει ευγένεια ψυχής, αγάπη για τους ανθρώπους και κυρίως πίστη προς τον εαυτό του για να μπορέσει να καταφέρει ότι βάλει στο μυαλό του.

logo-1
πηγή
Σχόλια
Loading...