Το συγκινητικό γράμμα του Βασίλη Μαλούχου προς το γιο του, Μάριο!!!

                ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ ΜΑΡΙΟ

                                   

                                                                        Πλανήτης Γη, 21 Οκτωμβρίου 2003

 

Ακριβή ψυχίτσα μου,

  Σήμερα που σου γράφω έχεις τα γενέθλιά σου.

Τρία χρόνια και πέντε μήνες περάσανε απο τότε που έφυγες κι ούτε ένα γράμμα δεν μου έγραψες. Οι υλιστές εδώ κάτω τα λένε << γενέσια >>όταν θέλουν να τιμήσουν προσφιλείς νεκρούς τους.

  Είναι δικαίωμα τους να βλέπουν μόνο το εξωτερικό περίβλημα του ανθρώπου. Εγώ πάντως και όσοι με ακολοθούν νοερά γιορτάζουμε και τιμάμε τη μνήμη σου, γιατί ξέρουμε ότι είσαι αθάνατος.

  Το ξέρουμε γιατί μόνο η αθανασία παρακινεί τον άνθρωπο στις μεγάλες θυσίες, τον παρηγορεί που πάσχει για την αρετή και καθησυχάζει την ταραγμένη του καρδιά απο την αχαριστία. Το ξέρουμε γιατί αν η ψυχή σου δεν ήταν αθάνατη, για ποιό λόγο να σε προτρέπει όσο ζούσες εδώ σε αγώνα και θυσίες για την αλήθεια, το δίκαιο, το καλό, το αγαθό και το τέλειο;

  Πιστεύω, Μάριε, ότι υπάρχεις -άλλωστε και γι΄ αυτό και σου γράφω- γιατί πίσω απο κάθε ζωή του ανθρώπου, υπάρχει ένα σοφά κατευθυνόμενο σχέδιο που δεν μπορεί νάναι τυχαίο, να μην έχει αιτιολογία και να μην προχωράει στην πλήρη επιβίωση μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας, πέρα απο τη φυσική επιλογή.

  Πιστεύω ότι υπάρχεις με πλήρη συνείδηση, γιατί το ηλεκτρικό πεδίο ζωής κάθε ανθρώπου  προυπήρχε με το ψυχικό του μόριο του DNA και τα ηθικά του ριβοσώματα (RNA) και με τις πνευματικές του πρωτείνες σ’ έναν διαφορετικό κόσμο υπεράριθμης διάστασης και άυλου σύμπαντος, πριν υλοποιηθεί στο θαυμαστό σπερματοζωάριο και εμφανιστεί με τη ζωντανή μορφή μας εδώ κάτω, όπου βάσει των ψυχικών  του στοιχείων αποτυπώνονται και αναπαράγονται αντίστοιχα τα υλικά στοιχεία και οι άλλες γενετικές του ιδιότητες.

   Άρα ο θάνατος λοιπόν δεν είναι, παρά μια φυσική διαδικασία για να ξαναπάει η ζωή στην έδρα της. Η ίδια δυναμική διαδικασία ζωής και θανάτου συμβαίνει στο νεογέννητο παιδί μέσα στη σκοτεινή μήτρα. Έτσι εξηγείται γιατί την στιγμή του θανάτου μας, η προσωπικότητα μπορεί άνετα να αποσυνδεθεί εντελώς από τη βάση της στο σώμα και γιατί δεν μπορούμε να αναγεννήσουμε το θάνατό μας σε συνεχιζόμενη ζωή εδώ κάτω, εφόσον οι φυσικοί νόμοι της ύλης είναι ατελείς ως προς την αθανασία και το πεδίο ζωής έχει ήδη εξαφανισθεί εντελώς που είναι η πεμπτουσία της ψυχής.

   Θυσίασες όλα τα αγαθά τούτου του κόσμου για να βρίσκεσαι στην κοινωνία του Δημιουργού και συμμέτοχος στην αγάπη και στην αγιότητα. Το αίτημα της ηθικής τελειότητας και η λαχτάρα σου για την απόλαυση του ύψιστου αγαθού σε οδήγησε αναγκαστικά στην ύπαρξη της απόλυτης ζωής και της αθανασίας. Γιατί αν ο άνθρωπος δεν ήταν αθάνατος, δεν έπρεπε να έχει λογική ψυχή ούτε θα μπορούσε ποτέ να πλάσει με τη φαντασία του την αθανασία. Απο πού ερχόταν άραγε η ιδέα της αθανασίας; Απο την ύλη που δεν έχει ικανότητα πνευματικής αντίληψης;

   Το άυλο ή η αντι-ύλη πέραν του ορατού μας σύμπαντος έχει την ιδιότητα που δεν τη γνωρίζουμε και δεν είναι συγκρίσιμη με οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα της ύλης είτε μας είναι γνωστή, είτε είναι άγνωστη για μας ακόμη. Αν η ύλη που σχηματίζει τον ανθρώπινο οργανισμό  δεν είχε οργανωτή και διευθύνοντα νου την ψυχή, θα είμαστε ένα απο τα πολλά μικρόβια που κατακλύζουν τον κόσμοο μας. Το πολύ, πολύ να εξελισσόμαστε σε σαλαμάνδρα.

   Όσο, Μάριέ μου, για τους υλιστές και άλλους τινες επιστήμονες των ακτίνων Χ, που θα ήταν ευσεβής τους πόθος, να μπορέσουν να χειρουργήσουν μια ψυχή και που πιστεύουν στο θάνατο του ανθρώπου, ας αφήσουν το τέλος της ζωής μας εδώ, να το γνωρίζετε μόνο εσείς οι <<νεκροί>>, μέχρι κι αυτοί να πεθάνουν και να το μάθουν. Αυτοί Μάριέ μου, κυριαρχούνται απο ένα είδος  <<αγοραφοβίας>> και δεν μπορούνε να βγούνε έξω απο το σύμπαν μας. Αρκούνται σ’ ό,τι βλέπουν και ακούνε, σε όσα αγγίζουν και αισθάνονται. Καλπάζουν πάνω σ’ένα εγκεφαλικό άτι περιορισμένης νόησης και ποσπερνάνε τη φαντασία που αναδύεται απο την αύρα της ψυχής μας χωρίς να σταθούνε να την ερευνήσουνε και να την αποδείξουνε ως πραγματικότητα γιατί είναι βολεμένοι σε μια πραγματικότητα που τους κάνει να νιώθουν οτι είναι πραγματικοί, αλλά αγνοούν αν οι ίδιοι τη δημιουργούν ως μόνη υπαρκτή ή η δική τους πραγματικότητα δημιουργεί εκείνους ως υπαρκτούς.

   Όση συνείδηση διαθέτει ένα παιδί μέσα στη σκοτεινή μήτρα και τα τοιχώματά της, άλλη τόση διαθέτει και ο επιστήμονας για τον εαυτό του και το συμπαντικό του περιβάλλον.

   Μπορεί όμως να παρηγορηθεί ότι τα παιδιά είναι εκείνα που κληρονομούν τη <<Βασιλεία του Ουρανού>>.

   Η επιστήμη πάντα φτάνει σ’ ένα σημείο διαρκώς αυτοαναθεωρούμενη και χρεώνεται με αποδείξεις που όταν αδυνατεί να εξοφλήσει μπροστά στο αδιέξοδο και το ανεξήγητο, επικαλείται ως εγγυητή τη <<μεταφυσική>> όπου η θρησκεία προσεύχεται και η φιλοσοφία διαλογίζεται.

  Παράξενος και ανεξήγητος ο ωκεανός της αιωνιότητας. Δείχνει να αδιαφορεί για τις σταγόνες του επίγειου χρόνου μας, ώσπου μας κάνει να αντιληφθούμε την πλημμύρα μας.

   Απο τότε που μας έφυγες, χίλιες διακόσιες εβδομήντα πέντε φορές ο ήλιος ανοιγόκλεισε τα μάτια του και συ αγόρι μου ούτε ένα τηλεφώνημα δεν σκέφτηκες να μου κάνεις ή μήπως προσπάθησες και ήταν αδύνατον να πιάσεις βλέφαρο. Εγώ όπως ξέρεις είμαι σε πολύ μειονεκτική θέση και δεν μπορώ να κάνω επαφή μαζί σου γιατί ακόμα είμαι ζωντανός… Θα περιμένω όμως, ώσπου να αποκαλυφθεί η απόκρυφη <<συχνότητα>> κι έτσι να αποκατασταθεί η μεταξύ μας επικοινωνία, γιατί όπως έλεγαν και οι αρχαίοι αλχημιστές: <<Ότι είναι επάνω, είναι το ίδιο όπως είναι κάτω>> οπότε εσύ που τώρα έχεις <<το πάνω χέρι>> μάλλον έχεις τις περισσότερες πιθανότητες να με προλάβεις.

Αγαπημένε μου Μάριε,

  Χαράμισες τη ζωή σου για ένα κόσμο που δεν άξιζε κι ανάγκασες το χρόνο να κάνει για σένα ένα έκτακτο δρομολόγιο και να σε ταξιδέψει στην αθανασία με το διαβατήριο της π ο τ ά σ α ς αφήνοντας την ηρωίνη δίπλα στο κώνειο και τη χολή να σχηματίζουν ξεδιάντροπα τον χημικό Παρθενώνα του ανθρώπινου πολιτισμού.

  Έφυγες καρδούλα μου και στον ύστατο χτύπο της, άφησες με ραγισμένη τη φωνούλα σου στο τηλέφωνο ένα συγνώμη για μένα. Μα πες μου: Πώς να σε συγχωρέσω όταν εσύ βρίσκεσαι εκεί που θα έπρεπε να ήμουν εγώ;

  Σε έψαχνα και εσύ βιντεοσκοπούσες το κοινωνικό σου κατηγορώ και το αγγελτήριο του θανάτου σου.

  Σε έψαχνα και εσύ είχες πάει εθελοντής στη λεγεώνα των Αγγέλων πριν ηχήσει του Θεού το σάλπισμα και βιάστηκες να βροντοφωνάξεις το παρόν σου. Και εμένα άραγε γιατί με άφησε έξω από το ουράνιο προσκλητήριο; Τόσο βαθιά στη γη μ’ έχουν θάψει οι άνθρωποι και δεν φαίνομαι; Πρέπει σίγουρα να έγινε κάποιο λάθος κι απορώ ολόκληρος Θεός πώς άφησε να περάσει απαρατήρητη η <<πλαστοπροσωπία >>σου.

Απορώ ολόκληρος Θεός πώς επέτρεψε να ντύσουνε τη ψυχούλα σου στο χακί, ώστε η μόνη παρηγορία που μου απομένει είναι να δικαιώσω τη ρήση του Μένανδρου που λέει : << Όποιον τον αγαπούνε οι Θεοί πεθαίνει νέος >>.

   Αναρωτήθηκα προς στιγμή πάνω στην απελπισία μου, μήπως με παίρνει να κάνω ένσταση, αλλά με πληροφόρησαν <<υπερκόσμιοι σύμβουλοι >> πως έχασα την προθεσμία γιατί  θα ΄πρεπε αυτοπροσώπως να βρίσκομαι εγκαίρως στη θέση σου πριν εσύ σπεύσεις να την καταλάβεις. Που να ξέρω εγώ, Μάριε μου, τη χρονική στιγμή που θα διάλεγες να αποδράσεις απο τη ζωή για να μπορέσω να σε προλάβω; Αν και σε ανύποπτη στιγμή, με είχες προειδοποιήσει αόριστα να περιμένω μια έκπληξη το 2000. Πού ήθελες να φανταστώ πως η έκπληξη θα αφορά τη ζωή σου; Είχες ταλέντο να μας ξεγελάς και να μας ξαφνιάζεις. Πώς να χωρέσει όμως στο μυαλό μου και να μαντέψω ότι θα ενσάρκωνες έναν ρόλο ζωής με απόλυτη συνέπεια ακόμη και στο θάνατο μέχρι να εξαυλωθείς!

   Αρχίζω να πιστεύω πως ο Θεός περιβάλλεται απο κακούς συμβούλους, αλλιώς δεν δικαιολογείται να δέχεται τόσο εύκολα να του επιστρέφεις το δώρο Του. Την ίδια σου τη ζωή! Αν και ο Μονταίν μας λέει πως << κανείς δεν πεθαίνει πάρα πολύ νωρίς, εφόσον ο χρόνος ο ύστερα απο τον θάνατό μας, δεν μας αφορά περισσότερο από εκείνον που πέρασε πριν γεννηθούμε >>.  

  Κανονικά δυσκολεύομαι να σε συγχωρήσω γι΄ αυτό που έκανες, αλλά πάλι δεν πάει στην ακανόνιστη καρδιά μου, που ψάχνει απο τότε να βρει τους ρυθμούς της, να σε αφήσει ασυγχώρητο. Σε συγχωρώ αγόρι μου γιατί σε αγαπώ. Κι αυτή η αγάπη μου είναι και η ένστασή μου προς το Θεό!

   Θα μπορούσες, γλυκέ μου, να κάνεις υπομονή και να ζεις σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο και να καμώνεσαι για την ψευτιά, την κακία, την αλαζονεία και την καταστροφική του βλακεία. Αλλά βλέπεις δεν ήσουν υποκριτής, με την έννοια τη δική τους, παρότι διάλεξες να γίνεις ηθοποιός. Είναι μια διαφορά που την αρνούνται και την ποδοπατούν καθημερινά οι εισβολείς και οι καταχτητές των κοινωνιών.

    Είναι μια διαφορά ζωής και τέχνης. Μιας ζωής με φαινόμενα κανιβαλισμού και μιας τέχνης με φαινόμενα αισθητικής και ψυχικής ανάτασης. Γιατί ενώ στην πρωτόγονη εποχή ο κανίβαλος που δεν υποκρινόταν τον άνθρωπο έτρωγε τον συνάνθρωπό του ωμό, και καμμιά φορά ψημένο αν ήταν καλοφαγάς, τώρα στη σύγχρονη εποχή που ζούμε και υποκρίνεται τον άνθρωπο καταβροχθίζει διακριτικά τον πλησίον του με κέτσαπ. Η τέχνη όμως κάνει τη διαφορά, αναζητώντας ένα νηστίσιμο διάλειμμα αισθητικής δημιουργίας και πνευματικής ευδαιμονίας, μέσα σ’ αυτό το αδιάκοπο αλληλοφάγωμα της ζωής και καλλιεργεί ασκητικούς ανθρώπους με ευαισθησίες, αρετές και γνώσεις.

  <<Έχουμε την τέχνη για να μην πεθαίνουμε από την αλήθεια>>, έγραφε ο Νίτσε.

  Γι΄ αυτό έγινες και ηθοποιός αλλά αγνοούσες ότι ήσουν διαρκώς εκτεθειμένος στην επικίνδυνη υποκρισία των ανθρώπων. Αγνοούσες ότι προσφερόσουν ως εύκολο θήραμα στους ανελέητους κεφαλοκυνηγούς της κοινωνίας. Όταν το κατάλαβες τους πέταξες τις μάσκες τους και έφυγες αξιοπρεπώς προς αναζήτηση ενός άλλου κόσμου που θα ήταν φτιαγμένος στα μέτρα της ευαισθησίας σου.

   Σου ήταν δύσκολο να προσαρμοστείς στο απατηλό περιβάλλον του και δεν είχες εθιστεί στο δικό του δηλήτηριο. Ακόμα δυσκολότερη ήταν όμως και για σένα η μοναξιά της απομόνωσης. Δεν άντεξες να σηκώνεις μόνος σου το φορτίο της αλήθειας και της καλοσύνης. Πίστεψες ότι θα συγκινήσεις τον κόσμο, θα τον ευαισθητοποιήσεις και θα τον αλλάξεις. Πίστεψες στη δύναμη της αγάπης και της ανθρωπιάς και αρνιόσουνα να παραδεχτείς πως τέτοια συναισθήματα σπάνια ευδοκιμούν πλέον στον κόσμο μας.

  Αγωνίστηκες και βασανίστηκες. Προδόθηκες και απογοητεύτηκες. Αγανάκτησες και έφυγες. Έφυγες διαμαρτυρόμενος, κάνοντας όσο θόρυβο μπορούσες, μήπως και με τη θυσία σου αναγκαστούν και σ’ ακούσουν και συνέλθουν. Και για να είσαι σίγουρος για κάποιο θετικό αποτέλεσμα μου παρήγγειλες να μην αφήσω ποτέ να κοπάσει ο θόρυβος και να συνεχίσω τον αγώνα όσο ζω.

  Μέχρι την τελευταία σου πνοή διατηρούσες την ελπίδα κάτι να αλλάξει. Γι΄αυτό και προειδοποίησες, γι΄αυτό κατήγγειλες, γι΄αυτό έζησες, γι΄ αυτό έγραψες και γι΄ αυτό έκλεισες την αυλαία στη ζωή σου.

  Περίμενες μετά το θάνατό σου κάποια αλλαγή; Περίμενες με την παράσταση του έργου σου και την κυκλοφορία του σε βιβλίο, να ανακαλύψουν τις <<χωματερές>> και να πετάξουν τα ναρκωτικά; Περίμενες την ανεργία και τη δυστυχία να τις θάψουνε κάτω απο το τσιμέντο όπως κάνουνε με τα ραδιενεργά απόβλητα; Περίμενες την αξιοκρατία και την κοινωνική δικαιοδύνη να στήνουνε χορό στις λαικές συνοικίες γιορτάζονταςτην πτώση της φτωχολογιάς; Περίμενες την υποκρισία και το κοινωνικο ρατσισμό να τα κατεδαφίσουν μέσα από τις ψυχές τους χωρίς να έχουν υπαρξιακά προβλήματα;

  Δυστυχώς όλα αυτά, Μάριε μου, είναι πολυτέλεια για μας τους δήθεν ζωντανούς που προτιμάμε να συνεχίζουμε ναρκωμένοι. Και όσο ζούσες το ΄ξερες. Και ό,τι κι αν έκανες τίποτα δεν άλλαξε. Μόνο προς στιγμή οι ένοχοι ταραχτήκανε, κάποιοι συγκινηθήκανε και λυπηθήκανε αλλά γρήγορα βολευτήκανε πάλι στο καθημερινό τρόπο ζωής τους και στη συνήθεια της υποκρισίας.

  Είναι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που τόσο αγάπησες και δεν τους υποπτεύτηκες. Είναι  αυτοί που σε βασάνισαν, σε πόνεσαν και που πίστεψαν ότι σε αφάνισαν. Είναι αυτοί που σου παρέδωσαν ένα ξεκούρδιστο μουσικό όργανο για να μην παράγεις μελωδίες. Είναι αυτοί που σου μαυρίσανε το σώμα για να θαμπώσουνε το φως της ψυχής σου, λησμονώντας προφανώς ότι η ψυχή του ανθρώπου πηγάζει απο τον Θεό. Είναι αυτοί που πασκίζουν να διακριθούν από τα ζώα. Ο πίθηκος μεταδίδει το έιτζ, ο ποντικός την πανούκλα και ο άνθρωπος τα ναρκωτικά. Η διαφορά μεταξύ τους είναι οτι τα μεν ζώα αγνοούν ότι είναι φορείς επιδημίας, εκτεθειμένα σε κουνούπια ενώ ο άνθρωπος πλήρης γνώσεων και συνειδήσεων, εκτεθειμένος σε φιλάργυρα ανθρωποειδή κουνούπια, καλλιεργεί αδίστακτα και μεταδίδει το λήθαργο και το θάνατο κατά προτίμηση στους νέους  συνανθρώπους του που είναι πιο προσοδοφόρο το έδαφος. Κατά τα άλλα, τίποτα δεν άλλαξε, Μαριάκο μου, κι ας πέρασαν τρεις Μάηδες που φιλοδοξούσαν να μοσχοβολήσουν τα όνειρα σου.

   Ας σου γράψω όμως και μερικά ευχάριστα για να αγαλλιάσει η ψυχούλα σου και να ξέρεις ότι η θυσία σου και το έργο που άφησες δεν ξεχάστηκαν απο τον απλό λαό, όπως είχες προβλέψει ότι θα συμβεί σε έξι μήνες. Τουναντίον, σε νιώθουμε κοντά μας και ο αγώνας συνεχίζεται και μέσα στην προσωπική μου μοναξιά όλο και εμφανίζονται αξιόλογοι άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν ουσιαστικά.

  Πρώτα απ’ όλα μάθε πως η βιντεοκασέτα σου και το Δελτίο Τύπου  που άφησες προβληθήκανε απ΄ όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και συγκλονίσανε το πανελλήνιο που μέχρι τώρα συνεχίζει να εκφράζει την οδύνη του και τη συμπαράσταση του: Ο θάνατος σου που αποφάσισες να διαχειριστείς μόνος σου κόντρα στο κατεστημένο της ζωής, σ΄ έκανε <<διάσημο>> στον κόσμο και οι καταγγελίες που εξάκοντισες υπεραμυνόμενος της αλήθειας, ενάντια στην κοινωνία, τον αφύπνισαν και συνεχίζουν να τον απασχολούν και μετά το θάνατό σου καλλιεργώντας την υστεροφημία σου. Μπορείς να <<κοιμάσαι>> ήσυχος! Τη σκυτάλη που μου παρέδωσες δεν πέρασε μόνο στα χέρια της δημοσιότητας, αλλά συνεχίζω να την παραδίνω από χέρι σε χέρι όσο οι άνθρωποι μου το απλώνουν εγκάρδια.

  Σε σκέφτομαι συνέχεια και παίρνω δύναμη από σένα για να σε διατηρώ ζωντανό στη μνήμη όλων, ώστε να έχουν απόλυτα ταυτίσει τον εαυτό μου με εσένα!

  Λοιπόν αρχίζω απο τον αδερφό σου τον Θόδωρο που τόσο σε πίκρανετον τελευταίο καιρό, όταν υπηρετώντας τη θητεία του στο στρατό υπηρέτησε με πάθος και τα ναρκωτικά, μολονότι στάθηκε πολέμιος απέναντί τους, όταν εσύ βρισκόσουν στη θέση του. Θυμάσαι τις μάχες που είχες δώσει μαζί μου, όταν εσύ πλέον είχες γίνει καλά, για να σωθεί. Εκείνος όμως ήθελε να ξεπεράσει τιε επιδόσεις σου απο το παρελθόν λες και γύρευε συναγωνισμό μαζί σου. Θυμάσαι που όσες θεραπευτικές κοινότητες είχε επισκεφτεί προσπαθώντας να γίνει καλά, τον είχαν κρίνει ανεπίδεκτο θεραπείας και τον είχαν καταδικασμένο.

  Ευτυχώς, Μάριέ, όλα αυτά ανήκουν πλέον στο εφιαλτικό παρελθόν και ήδη το έχουμε όλοι μας ξεχάσει. Στο θύμισα απλά για να θυμηθείς πώς ήταν η κατάσταση που άφησες.

  Τώρα λοιπόν, εδώ και τρία χρόνια, βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σου πω ότι ο Θόδωρος έγινε τελείως καλά, βρήκε επιτέλους τον χαμένο εαυτό του, άλλαξε εποικοδομητικά τον τρόπο ζωής του, δουλεύει κανονικά με απόλυτη υπευθυνότητα και συνέπεια, δυο χρόνια τώρα στο ΥΓΕΙΑ όχι ως νοσηλευτής, αλλά ως <<μικροβιοκτόνος>> χάρη στην κυρία Ιζαμπέλα Αρβανίτη και τον κ. Αργύρη Κούκα, που αν θυμάσαι σε είχαν τιμήσει με την παρουσία τους στην πρεμιέρα σου στον <<ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ>> και σε είχαν νοσηλεύσει στο απώτατο παρελθόν για αποτοξίνωση. Ζεί τώρα με τη μάνα του που την προσέχει, αντί να τον προσέχει πλέον, ενώ παράλληλα βρίσκεται σ’ επαφή μαζί μου σε καθημερινή βάση. Σπουδάζει σε νυχτερινή σχολή με πανεπιστημιακούς στόχους, αξιοποιεί δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο του πότε ζωγραφίζοντας και πότε σερφάροντας στο ίντερνετ, σχεδιάζει γενικά το μέλλον του για να κερδίσει τα κλεμμένα του χρόνια, προσαρμόστηκε με επιτυχίαστο φυσιολογικό του περιβάλλον, παίρνοντας ανάσες αισιοδοξίας και παρακάμπτοντας τους κοινωνικούς ύφαλους και τέλος έπιασε τη ζωή απο τα κέρατα και τη δάμασε με αξιοθαύμαστο θάρρος και δύναμη, με περισσή ψυχραιμία και σωφροσύνη. Σε αντίθεση με εσένα που τη ξεμασκάρεψες απο πήγασο σε κένταυρο και από κένταυρο σε απλή φοράδα. Τώρα ποιός απο τους είναι μεγαλύτερο παλικάρι δεν έχει σημασία, Ο Θόδωρος εξιδανίκευσε τη ζωή, ενώ εσύ εξιδανίκευσες την αθανασία μέσα από το θάνατο.

  Όλα αυτά τα πέτυχε ο αδερφός σου χάρη στον αποφασιστικό ρόλο που πάιξανε ορισμένα καθοριστικά γεγονότα στη ζωή του. Το πρώτο είναι ο δικός σου συγκλονιστικός τρόπος απόδρασης. Το δεύτερο είναι να ισχυροποιήσει ο ίδιος τη θέλησή του απέναντι στο πάθος της αδυναμίας του αντλώντας δύναμη και αποφασιστικότητα να απομακρύνει οριστικά από μέσα του τις σύγχρονες <<ερινύες>>. Το τρίτο είναι το αποτέλεσμα ενός αδιάκοπου προσωπικού μου αγώνα που μόνο εσύ, ο αδερφός σου, η συνείδησή μου κι ο Θεός γνωρίζουμε και πού είναι προτιμότερο προς το παρόν να το διαφυλάξουμε στα απόρρητα.Το τέταρτο είναι ένα καινούργιο για τον τόπο μας θεραπευτικό πρόγραμμα, που εδώ και δυο δεκαετίες περίπου εφαρμόζεται με επιτυχία στο εξωτερικό, με βάση τη ναλτρεξόνη, χάπι ανταγωνιστικό που εξουδετερώνει την ενέργεια της ηρωίνης και οπιοειδών ουσιών και την ταχεία αποτοξίνωση σε συνδυασμό με την εξειδικευμένη ψυχολογικά ατομική υποστήριξη που εφαρμόζει ιδιωτική κλινική στον Πειραιά, εδώ και μια πενταετία, που αντί το Κράτος να την τιμήσει για την ανεκτίμητη κοινωνική της προσφορά και να υιοθετήσει τη σωτήρια μέθοδο της, αντίθετα την κυνήγησε ανελέητα και την έθεσε σε παρανομία για να μην διαταραχθούν τα κεκτημένα συμφέροντα του ώστε να μπορεί να έχει μόνο εκείνο, το αποκλειστικό προνόμιο της δήθεν προστασίας των ασθενών χρηστών με αναποτελεσματικούς και παραχωρημένους τρόπους (ΟΚΑΝΑ), που τους έζησες στο πετσί σου αντιδρώντας η ψυχή σου, που στην πραγματικότητα σημαίνει έλεγχο και συντήρηση της ασθένειας στο διηνεκές, φαινομενική θεραπεία με αναστολή και αλόγιστη συμφόρηση συρροής ασθενών.

  Για να μη στα πολυλογώ, μετά από σκληρούς και συνεχείς αγώνες των αδερφών γιατρών Δημήτρη και Γιάννη Θεοδωρολέα, που μου τους γνώρισε ο επίσης γιατρός και αντιδήμαρχος Πειραιά καλός φίλος Κυριάκος Μανωλάκος, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι της κλινικής και πρωτοπόροι της μεθόδου στο τόπο μας, την σθεναρή στάση ειδικών επιστημόνων όπως του καθηγητή Φαρμακολογίας Διονύση Βαρώνου, του ψυχιάτρου-ιατροδικαστή Δημοσθένη Μπούκη κι άλλων καθώς και κάποιων έντιμων δημοσιογράφων και την δική μου κατακραυγή που δημοσιοποίησα το θέμα καταγγέλοντας την εγκληματική σκευωρία των  αρμοδίων, αναγκάστηκαν τον Οκτώβριο του 2001 να κάνουν ανάκληση του απαγορευτικού νόμου και να ζητήσουν συγνώμη κάποιοι υπουργοί παραδεχόμενοι ότι ήταν ιατρικό λάθος! Και πολιτική απόφαση της εποχής!

  Ωστόσο αυτή τη στιγμή που σου γράφω και πλησιάζουμε από τότε τα δύο χρόνια, δεν έκαναν ακόμη αυτό το πρόγραμμα κρατικό ή τουλάχιστον να χορηγούν δωρεάν τα χάπια της ναλτρεξόνης στους αποτοξινωμένους χρήστες, που πασκίζουν να γίνουν καλά και πέφτουν θύματα όχι μόνο των αδίστακτων εμπόρων που φροντίζουν για την επάρκεια της αγοράς ώστε να μη δυσχεραίνει τη διαθεσιμότητα, αλλά και αδίστακτων κομπογιαννιτών που υποτίθεται ότι εφαρμόζουν θεραπευτική αγωγή φουμάροντας το τσιγαριλίκι τους, ξιπαζόμενοι μάλιστα και για τις θέσεις κρατικών συμβούλων που κατέχουν αρκετοί απ’ αυτούς.

  Αυτό λοιπόν το σωτήριο ανοιχτό πρόγραμμα παρακολούθησε ή μάλλον εφάρμοσε ο Θόδωρος, που σου αναφέρω, για ένα χρόνο και σώθηκε.

  Και το παρήγορο είναι πως μετά τον αδερφό σου που δημοσιοποίησα το θέμα με σωρεία συνεντεύξεων στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, χιλιάδες παιδία ακολούθησαν το δρόμο του και σώθηκαν. Και σώζονται συνέχεια, ενώ το τηλέφωνό μου κατακλύζεται καθημερινά απο απελπισμένες οικογένειες , απ΄ όλα τα μέρη της χώρας μας  μέχρι του εξωτερικού, που μου ζητάνε απεγνωσμένα βοήθεια για να σωθούν τα παιδιά τους!

  Αυτό το θεραπευτικό πρόγραμμα της <<ναλτρεξόνης>>, Μάριέ μου, που συνεχίζει το Κράτος να το αποκρύβει και που δεν είναι βέβαια πανάκεια, αλλά έχει αποδειχτεί σε παγκόσμια κλίμακα ως το πλέον αποτελεσματικό για την ώρα, ξεχωρίζει από όλα τ’ άλλα προγράμματα -στεγνά και με υποκατάστατα- γιατί πέραν της γνωστής διαδικασίας των ποικίλων παραγόντων που οφείλει ο ασθενής να τηρήσει για την απεξάρτησή του, του παρέχει παράλληλα το πλεονέκτημα να γίνει <<αλεξίσφαιρος>> απέναντι στα πυρά της ηρωίνης, εξουδετερώνοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο τον γενεσιουργό κοινωνικό παράγοντα της διαθεσιμότητας, προστατευόμενος τουλάχιστο για ένα χρόνο που είναι επαρκής για την αποκατάστασή του, οπότε και μειώνει το ενδεχόμενο να εμφανιστεί κάποια υποτροπή. Εκτός αν ο ίδιος ο ασθενής και την επιδιώξει, αποβάλλοντας την <<αλεξίσφαιρη ασπίδα του>> ή παραβιάζοντας κάποιο παράγοντα της ακολουθούμενης διαδικασίας που συνθέτει πλεόν τον φυσιολογικό τρόπο ζωής του.

  Αντίθετα όλα τ’ άλλα προγράμματα αγνοούν αυτόν τον γενεσιουργό κοινωνικό παράγοντα της διαθεσιμότητας και περιορίζονται σε μια αναχρονιστική διαδικασία που δεν παρέχει απεξάρτηση, αλλά μόνο μια παρατεταμένη αποτοξίνωση, στην οποία η παραμονεύουσα υποτροπή βρίσκει εύκολα την <<Αχίλειο πτέρνα>> της για να ξαναγυρίσει τον πάσχοντα στην κοιτίδα της ασθένειάς του. Και η θανατηφόρα ζωή συνεχίζεται για τα παιδιά αυτά προς δόξα της υγείας και της παιδείας που εφαρμόζει η πολιτική μας!

  Το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν αυτές οι οικογένειες είναι το οικονομικό. Εφόσον πρόκειται για ιδιωτική κλινική επιδοτούμενη από το κράτος ή δεν γίνεται κρατικό πρόγραμμα ώστε να παρέχεται δωρεάν η θεραπεία τους. Χωρίς επίσης να ισχύουν και τα ασφαλιστικά ταμεία υγείας αν και τα περισσότερα παιδιά είναι ανασφάλιστα λόγω ανεργίας. Γιατί όπως ξέρεις το χρηματιστήριο της ηρωίνης, τις έκανε φτωχότερες και καταφρονεμένες. Τις έκανε ανίσχυρους θεατές, να παρακολοθούν πανικόβλητοι τα παιδιά τους να χάνονται. Τις έκανε να ντρέπονται και να κρύβονται, λες και κουβαλάνε το σύνδρομο μιας μοντέρνας λέπρας. Τις έκανε να φοβούνται την κατακραυγή της κοινωνίας, λες και εκείνη απέχει απο το μακιγιάρισμα των παραισθήσεων και δεν είναι πασαλειμμένη ως τα μπούνια με λογιών, λογιών ουσίες. Λες και δεν πρωτοστατεί στο ξέφρενο καρναβάλι του συστηματικού θανάτου. Τις έκανε να μαζεύονται στο καβούκι τους, νιώθοντας εξοστρακισμένοι και δεν αντιδρούν. Φοβούνται να αποκαλυφθούν και κρύβονται και προτιμάνε την ανωνυμία όταν φθάνουν σε αδιέξοδο και καταφεύγουνε σε υπονοούμενα για να μην τάχα εκτεθούν, άκουσον άκουσον, προτιμώντας να χάσουν το παιδί τους παρά τη χαμένη τους αξιοπρέπεια.

  Αυτή τη χαζή και αψυχολόγητη νοοτροπία των δυστυχισμένων οικογενειών και την έλλειψηοργανωμένων Συλλογικών οργάνων και εκδηλώσεων την εκμεταλλεύεται η εκάστοτε εξουσία κατά το χειρότερο τρόπο, για να συνεχίζει να παίζει ανενόχλητα τον καμουφλαρισμένο ρόλο του δημόσια περιφερόμενου αναισθησιολόγου, του επαγγελματία δηλητηριαστή χωρίς να αντιμετωπίζει μαζικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες.

   Κατά τα άλλα σ΄ αυτή την κατάσταση, που δεν θέλουν οι αρμόδιοι να βλέπουν την τραγική της όψη, τo κράτος τηρεί σιγή. Μια σιγή που τρομάζει το ψάρι για την ευγλωττία που διαθέτει. Μια σιγή που ανθίζει τον τάφο με ευφράδεια.

   Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη Μάριε μέχρι να σπάσουμε αυτή την εγκληματική σιωπή και να αποκαλύψουμε την

ακατάσχετη φλυαρία των ναρκωτικών. Εσύ έκανες την αρχή και τους τάραξες λίγο τους υπεύθυνους, φανερούς και κρυφούς και ξεθάρρεψες πολύ κόσμο για να βγεί στην επιφάνεια, αλλά μόλις αντίκρισε το κοινωνικό τοίχος του αίσχους και της αδιαφορίας, έκανε πίσω και αναδιπλώθηκε στη θέση του. Εγώ θα μείνω πιστός στην παρακαταθήκη σου και θα συνεχίζω τον αγώνα. Πολλοί μου λένε: <<Και που φωνάζεις και τους τα λες, ποιός σ’ ακούει; Αυτοί είναι παχύδερμα. Δεν καταλαβαίνουν από τίποτα>>. Εγώ όμως θα συνεχίσω να φωνάζω και φαντάσου, αν με τη δική μου τη φωνή, ενωθούν μαζί και χιλιάδες άλλες φωνές και λύσουν τη σιωπή τους τί έχει να γίνει. Θα γκρεμισθεί το τοίχος και η αδιαλλαξία τους αγκαλιά με τη συνειδητή αδιαφορία τους θα θαφτούν κάτω από τα ερείπια.

  Ήδη για το θέμα του προγράμματος της ναλτρεξόνης, που αναφέρθηκα και το είχαν σε καραντίνα απο το 1997 που ανέκυψε το θέμα χωρίς ούτε ένας βουλευτής ή διορισμένος επιστήμονας του κράτους να παραιτηθεί που πήραν αυθαίρετα το χάπι της ναλτρεξόνης παραβιάζοντας το νόμο της παγκόσμιας Φαρμακολογίας κάνοντας παραποίηση φαρμάκου και αποκρύπτοντας την αλήθεια και το έβαλαν στην κατηγορία των οπιούχων στον ΕΟΦ για να γίνει απαγορεύσιμο θεσπίζοντας παράνομα εγκληματικό νόμο με αποτέλεσμα να έχουν πεθάνει χιλιάδες παιδιά μέσα στην πενταετία και εξακολουθούν ακόμα να πεθαίνουν και εγώ το έμαθα το Φεβρουάριο του 2001, εννέα μήνες αφότου έφυγες και αμέσως το παρακολούθησε ο Θόδωρος, παρότι ήταν τότε στην παρανομία αναγκάστηκαν απο τις πιέσεις να το κάνουν νόμιμο τον Οκτώβριο του 2001, αλλά όχι όμως και κρατικό όπως όφειλαν.

  Παρόλες τις δημόσιες διαβεβαιώσεις τους μέχρι αυτή τη στιγμή που σου γράφω ολιγωρούν και μας εμπαίζουν για να παρέχουμε δωρεάν αποτελεσματική θεραπεία στους ασθενείς έστω και επανορθώνοντας ετεροχρονισμένα γιατί ο ΟΚΑΝΑ αντιδρά μαζί με το Υπουργείο Υγείας να περεκλίνει από την παρωχημένη και επικίνδυνη μέθοδο της μεθαδόνης την οποία μάλιστα πρόσφατα διανθίζουν και με άλλο υποκατάστατο τη βουπρενορφίνη -ουσία που στη Γερμανία τη διακινούσαν παράνομα οι έμποροι πριν πολλά χρόνια- από τις οποίες απομυζούν εκατομμύρια ευρώ από τα ευρωπαικά πακέτα για να κρατάνε ισόβια τους χρήστες παρέχοντας όχι θεραπεία αλλά συντήρηση της ασθένειας παριστάνοντας τον κήνσορα και τον ειδήμονα αποκλείοντας άλλα αποτελεσματικά προγράμματα και κορυφαίους επιστήμονες και το αναφαίρετο δικαίωμα του ασθενούς να επιλέγει ελεύθερα τη θεραπεία του παρότι η ίδια η πρόεδρος του κα Άννα Κοκέβη ομολογεί δημόσια ότι κανένας χρήστης δεν γίνεται καλά με το πρόγραμμα που εφαρμόζουν και είναι να απορεί κανείς για τον ρόλο της και τη <<συνταξιοδοτική>> ύπαρξη του ΟΚΑΝΑ. Άνθρωποι άσχετοι και επικίνδυνοι. Διορισμένοι από το υπουργείο Υγείας παριστάνουν τους << ναρκωτικολόγους>> ενώ δεν έχουν ιδέα απο τη <<φυτεμένη τεχνικά κοινωνική ασθένεια>> και τις συνέπειες της <<συμπεριφοράς>> της. Και ο στόχος τους είναι καθαρά κερδοσκοπικός και εξουσιαστικός και για να συμβάλλουν τάχα στη μείωση της πιθανής εγκληματικότητας για την οποία οι ίδιοι ειναι συναυτουργοί προς μεγάλη ικανοποίηση των επαγγελματιών κακοποιών που χρησιμοποιούν ως άλλοθι και ελαφρυντικό την ταυτότητα (ιδιότητα)του χρήστη.

  Αδιαφορούν προκλητικά και περιφρονούν συστηματικά τον φαρμακευτικό <<ανταγωνιστή>> NALOREX (ΝΑΛΤΡΕΞΟΝΗ) που εξουδετερώνει την ενέργεια των οποιούχων ουσιών και επιμένουν μια ζωή να βαλσαμώνουν τους ζωντανούς <<χρήστες>> με τα διάφορα υποκατάστατα. Αρχικά χρησιμοποιήσανε την ηρωίνη ως υποκατάστατο της μορφίνης για να εξευμενίσουν το Μορφέα, το θεό του ύπνου. Στη συνέχεια χρησιμοποιήσανε τη μεθαδόνη ως υποκατάστατο της ηρωίνης για να εξευμενίσουν τον <<ηρωικό χρήστη>> και πρόσφατα χρησιμοποιούν τη βουπρενορφίνη ως υποκατάστατο της μεθαδόνης για να εξευμενίσουν το μυθικό Ορφέα πριν τον διαμελίσουν οι θηλυκές ουσίες και για να εξευμενίζουν τα παιδιά μας εσαεί με το όπιο να ρέει νωπό στο αίμα τους με μοναδικό στόχο: Να τα ξαποσταίνουν για λίγο και ξανά προς τη δόξα της <<πρέζας>> να τραβάνε!

  Αυτοί οι ειδικευμένοι αγύρτες της <<θεραπευτικής καρέκλας>> που κομπορρημονούν για το έργο τους αμοιβόμενοι πλουσιοπάροχα απο το κράτος καθώς και διάφοροι πολιτικοί που φληναφούν διασκεδάζοντας το θέμα, ποτέ δεν πάτησαν το πόδι τους στην <<κοιλάδα των χρηστών>>, ποτέ δεν βίωσαν το μαρτυρικό σταυρό πάσχοντος παιδιού και συμπάσχοντος γονιού, ποτέ δεν ιχνηλάτισαν τη μετάλλαξη του παιδιού από την επίδραση των ουσιών που έχει υποστεί. Ποτέ δεν αντικρύσανε το παιδί σε κώμα, ποτέ δεν γνώρισανε τη χαρμάνα του, ποτέ δεν το ακουλούθησαν στα σκοτεινά σοκάκια να ψάχνει την άκρη του λαβύρινθου, ποτέ δεν ξαγρυπνίσανε μετρώντας το σφυγμό του, ποτέ δεν το περίμεναν με αγωνία καρφωμένοι στο ρολόι, ποτέ δεν το συνόδεψαν στο νοσοκομειακό που ούρλιαζε η σειρήνα του για να σώσει την ύστατη πνοή του, ποτέ δεν ξενύχτησαν στα αστυνομικά μπουντρούμια, ποτέ δεν στοιβάχτηκαν στο αδιαχώρητο των αυτοφόρων, ποτέ δεν είδανε τα κατασχεθέντα ναρωτικά να καίγονται και τους μεταμορφικούς εμπόρους να τους περιγελάνε, ποτέ δεν αντίκρυσαν το θανατηφόρο <<φροντιστήριο>> της συναλλαγής στις φυλακές, ποτέ δεν πέθανε ένα παιδί στα χέρια τους, ποτέ δεν μυρίσανε την τσίκνα της τσουρουφλισμένης ζωής τους-δίκην εσωτερικού παγιδευμένου πυροδοτικού μηχανισμού-. Πειραματίζονται μόνο με θεωρίες επισκόπου και γιατροσόφια του Μολόχ προσπαθώντας να αποπαγιδεύσουν καπνισμένα κονσερβοκούτια που ήδη έχουν εκραγεί!

  Έχουν φτιάξει και κέντρα ψυχαγωγίας που εδώ και τριάντα χρόνια τώρα τα ονομάζουν κέντρα πρόληψης τα οποία λανσάρουν ως πανάκεια για να εξευμενίσουν τη <<φυτεμένη κοινωνική πανούκλα>>. Κέντρα που δεν είναι παρά τόποι συναθροίσεων ταλαιπωρημένων γονιών και άλλων αργόσχολων εθελοντών που βρίσκουν διέξοδο, αλληλοπαρηγορούμενοι με εξομολογήσεις, ξόρκια και ψυχαναλύσεις, παίζοντας το παιχνίδι της μπερλίνας ερήμην πάντα των κατατρεγμένων παιδιών τους. Πρόληψη γίνεται πρίν ξεσπάσει η θύελλα. Αγνοούν ότι βρισκόμαστε στον προμαχώνα όπου η μάχη μας είναι καταδικασμένη απο τα πυρά ενός <<αόρατου εχθρού>> κατασκευάζοντας ανάχωμα απο το χώμα των παιδιών μας. Στη διάρκεια ενός πολέμου αν δεν σκοτώσεις τον εχθρό σου δεν σώζεσαι. Αν δεν συλλέξεις τον τραυματία να τον περιθάλψεις δεν σώζεται.

  Έχουν όπως ξέρεις, Μαριάκο μου, συλλάβει λάθος το πρόβλημα διεθνώς είτε απο άγνοια είτε ηθελημένα. Ξεχνάνε πως το πρόβλημα που δημιούργησαν οι σύγχρονοι Ηρώδηδες μεταθέτοντας την ηλικία, είναι πολύπλοκο και αρκετά σύνθετο και η επίδραση του κοινωνικού περιβάλλοντος παίζει καθοριστικό ρόλο και διαφορετικό στη μοναδική ιδιαιτερότητα κάθε ατόμου.

  <<Πρέπει να καλουπάρουμε το οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον στα μέτρα του ανθρώπου και όχι τον άνθρωπο στα μέτρα του περιβάλλοντος. Πρέπει να δώσουμε στα οργανικά συστήματα τη ψυχολογική εκείνη ατμόσφαιρα, που είναι ικανή να τα διατηρεί σε πλήρη δραστηριότητα>>, επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Αλέξις Κάρρελ. Κανένας όμως δεν ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο κι ας κομπάζουν για δήθεν εξέλιξη, πρόοδο και πολιτισμό. Έχουν χτίσει ένα φαινομενικό ανάκτορο με προδιαγραφές φυλακής και τον κλείσανε να ζήσει μέσα σ΄ αυτό στο όνομα της ελευθερίας.

  Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί αυτοί που μας πουλάνε σάπιο κρέας ή χαλασμένο τυρί ή κυκλοφορούνε πλαστό χαρτονόμισμα διώκονται-και καλώς από το νόμο αφού στο μεταξύ κατανάλωσαν τη πραμάτεια τους και δεν διώκονται αυτοί που μας πουλάνε σαπισμένο πνευματικό και καλλιτεχνικό έργο. Αυτοί που μας πουλάνε διεφθαρμένη πολιτική και κοινωνική πολιτεία.

  Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί απομονώνουν τους ανθρώπους που έχουν προσβληθεί απο μεταδοτικές αρρώστειες και δεν απομονώνουν εκείνους που μεταδίδουν στους άλλους την ηθικές και τις πνευματικές αρρώστειες!

   Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί αφήνουν τον <<ναρκωτικό ιό>> στο απυρόβλητο που πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο πάντα εντός των κοινωνικών κυττάρων προφαζιζόμενοι ότι τους γίνεται ορατός μόνο με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο και διατυμπανίζουν συνεχώς την πρόληψη και την ενημέρωση λες κι έχουμε να κάνουμε με την εισβολή κάποιου <<μολυσματικού ιού>> δίκην χολέρας που είναι αναγκαία τα προφυλακτικά μέτρα ή με κάποιο φυσικό φαινόμενο, δίκην σεισμού που αναγκαστικά πρέπει να συμφιλιωθούμε και να ζήσουμε με αυτό, ή με κάποια στρατιωτική κατοχή που πρέπει να υποστούμε τις συνέπειες της ήττας μας.

  Όσο για την ψυχολογική στήριξη είναι μια καθαρή απάτη, τρέχουν πίσω από τον δρομέα να του προσφέρουν δεκανίκι. Τα έζησες προσπαθώντας να τους διδάξεις τη φιλοσοφία της αλήθειας όταν μου έλεγες ότι <<μαθαίνουν πάνω στις πλάτες μας>>. Η μεν ψυχολόγος κυνηγάει μάγισσες ή αν προτιμά ανεμόμυλους σαν το Δον Κιχώτη, ο δε ψυχίατρος συνταγογραφεί τη συνταγή με φάρμακα που όταν τα καταπίνει ο χρήστης, η ψυχή του τα ξερνάει!

  Ο Αλέξις Κάρρελ στο βιβλίο του <<Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ>> γράφει χαρακτηριστικά: <<Η ψυχολογία περιμένει τον Κλαύδιο Μπερνάρ της ή τον Παστέρ της. Μπορούμε να την συγκρίνουμε με τη χειρουργική, όταν αυτή ασκείτο απο τους κουρείς και με τη χημεία πριν από τον Λαβουαζιέ, όταν χημικοί ήταν αλχημιστές. Δεν πρέπει όμως να κατηγορούμε τους σύγχρονους ψυχολόγους και τις μεθόδους τους για ανεπάρκεια της επιστήμης τους. Η κυριότερη αιτία της άγνοιάς μας είναι η άκρα περιπλοκή του θέματος. Δεν υπάρχει μέθοδος και δεν υπάρχει τεχνική που να μας επιτρέπει να διεισδύσουμε στον άγνωστο κόσμο των νευρικών κυττάρων, των ινών προβολής αι συνταιριασμού και των εγκεφαλικών και πνευματικών φαινομένων>>.  Και η κοινωνική μέριμνα πανηγυρίζει για την ανακύκλωση της σαβούρας της σε πλαστικό χρήμα και χαρτί τουαλέτας!

  Για όλους αυτούς τους λόγους έχω υποβάλλει μήνυση στον εισαγγελέα στις 25 Φεβρουαρίου του 2002 και περιμένω να εκδικασθεί για να λύσει η εξουσία τη σιωπή της και να απολογηθούν οι τότε υπέυθυνοι που είναι και σήμερα μέλη της Βουλής και ορισμένοι υπουργοί, αλλά σύσσωμο και το κοινοβούλιο που ψήφισε αυτό το νόμο.

   Όπως με πληροφόρησε η Εισαγγελία Αθηνών η μήνυσή μου έχει σταλεί στις 12 Φεβρουαρίου 2003 στη Βουλή των Ελλήνων για να συζητηθεί η άρση της ασυλίας των κατηγορουμένων, επειδή είναι βουλευτές-πρώην και νυν υπουργοί-.

   Περιμένω να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη και να απαντήσουν: Γιατί επτά ολόκληρα χρόνια τώρα στέλνουν τα παιδιά μας παρά φύση και παράνομα να υπηρετήσουν πριν την ώρα τους, στη λεγεώνα των Αγγέλων όπου και βρίσκεσαι εσύ, προβιβαζόμενος ελπίζω σε ανώτερο βαθμό αγιοσύνης. Και τους οικτίρεις!

  Περιμένω να μου απαντήσουν, γλυκέ μου Μάριε, όλοι αυτοί οι πολιτικάντηδες που όταν ασελγούν πάνω στα κορμάκια των παιδιών μας, τους ρουφάνε και το μεδούλι για να μην βρωμάνε χωματίλα, καμουφλάρωντας το εγκληματικό τους βίτσιο με τον ανοιχτό πόλεμο που έχουν ανοίξει, για να κορέσουν τα άγρια ένστικτά τους με πολλαπλά λάφυρα ματαιόδοξου πλουτισμού και απέραντης παιδικής νάρκωσης. Και τους οικτίρεις!

  Περιμένω να μου απαντήσουν: Μήπως όλοι αυτοί οι ειρηνόφιλοι πολεμοχαρείς επιδίδονται σε μια αθέατη άσκηση πολεμικής επιχείρησης με τη χρησιμοποίηση πραγματικών πυρών, που οι σφαίρες τους έχουν μεταλλαχτεί σε θανατηφόρες ουσίες και έχουν κατευθυνόμενο στόχο τα παιδιά μας, που ανύποπτα πέφτουνε θύματα; Και τους οικτίρεις!

  Περιμένω και αναρωτιέμαι: Μήπως εμείς οι ενήλικοι και ώριμοι άνθρωποι που ολημερίς επενδύουμε το τομάρι μας, δεν έχουμε πάρει χαμπάρι τις μεταλλαγμένες αυτές σφαίρες, που σφυρίζουν γύρω μας, επειδή η στρατηγική αυτών των εξουσιαστών ηθελημένα και σκόπιμα μας κρατάει εκτός βολής; Και τους οικτίρεις!

  Και έρχεται εδώ η πολιτεία να μας αποκαλύψει σ’ όλο της το μεγαλείο την ανεξάντλητη πηγή υποκρισίας που διαθέτει και τη μεγάλη της αντίφαση. Γιατί ενώ πάντα τα παιδιά επικαλείται, όταν σχεδιάζει την πολιτική της για να χτίσει δήθεν το μέλλον και εκλιπαρεί σχεδόν για το δημογραφικό, διατυμπανίζοντας το πρόβλημα της υπογεννητικότητας. Απο την άλλη πλευρά, που είναι και η καθημερινή πρακτική, κάνει ότι μπορεί για να αχρηστεύσει και να αφανίσει αυτά τα παιδιά. Απο τη μια έχουμε έλλειμμα αξιοκρατίας, υγείας, παιδείας, εργασίας, πρόνοιας, φυσιολογικού περιβάλλοντος, κοινωνικής δικαιοσύνης, αλληλεγγύης, ανθρώπινης επικοινωνίας, οικογένειας, ιδανικών και οραμάτων. Και απο την άλλη, περίσσευμα ναρκωτικών, αλκοόλ, τροχαίων ατυχημάτων, ανεργίας, ακατάσχετου τζόγου, εγκλημάτων, διαφθοράς φτώχειας, ψυχασθένειας, παραπλανητικών θεαμάτων, αυτοκινήτων, κινητών τηλεφώνων, επιδημιών, μικροβίων και ενός τηλεοπτικού κοινού που ζειαπό τις μολυσμένες μεταγγίσεις της τηλεόρασης που έχει ανακηρυχτεί σε σύγχρονο κοινωνικό αιμοδότη.

   Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, Μάριέ μου, που σε έκαναν να σηκώσεις τον <<υγρό σταυρό σου>> και να φύγεις άρον άρον, γράφοντας με το αίμα σου τις καταγγελίες σου, ετοιμάζονται οι πατέρες του έθνους να μας δώσουν τη χαριστική βολή.

   Ο υπουργός Δικαιοσύνης ύστερα απο ευρωπαική οδηγία ετοιμάζεται να καταθέσει νομοσχέδιο στη βουλή για να μειωθεί η ποινή των εμπόρων του λευκού θανάτου και τώρα τρέχουν οι υπόδικοι έμποροι να πάρουν αναβολές και οι περιφερόμενοι που πουλάνε τρίβουν τα χέρια τους από χαρά. Άκουσον, άκουσον τι νόμο πάνε να σκαρώσουν για να δικαιωθείς εσύ και να αναπαυθεί η ψυχούλα σου. Άκουσον, άκουσον τι νόμο σκαρφίστηκαν για να νιώσουν υπερήφανοι και να πάρουνε κουράγιο ζωής ο αδερφός σου και όλα τα άλλα παιδιά που έχουν γίνει καλά. Άκουσον, άκουσον τι σοφίστηκαν για να διορίσουν μόνιμους τους έκτακτους χρήστες για να αυξήσουν την αισχροκέρδειά τους. Άκουσον, άκουσον τι μπαμπεσιά σκεφτήκανε για να προσηλυτίσουν καινούργιους πελάτες. Κι όταν εσύ ρωτάς στο τέλος του σπαρακτικού σου μονόλογου το κοινό να σου απαντήσει: <<Αν θέλουν τα παιδιά μας ξανά ασθενή ή μονιμα υγιή>>. Τώρα, φαντάζομαι να την πήρες πλέον επίσημα την απάντηση απο την ελληνική κυβέρνηση που υπερετεί πιστά την ευρωπαική Μέδουσα.

  Ναι Μαριάκο μου, σας θέλουν να είσθε άρρωστοι, σας κατασκευάζουν άρρωστους κι έτσι θέλουν να παραμείνετε, γιατί τρέμουν την επανάσταση της υγείας σας. Εφαρμόζουν αυτή τη στρατηγική σε παγκόσμια κλίμακα, γιατί φοβούνται τα νιάτα και τη ζωντάνια σας. Σας κρατάνε σε βιολογική και κοινωνική νάρκωση γιατί σκιάζονται, μήπως τυχόν και τους αποκαλύψουμε τη βασιλική τους γύμνια!

  Έχουμε κι άλλους φερέλπιδες βουλευτές που είναι έτοιμοι να εξυγιάνουν τον τόπο από τα ναρκωτικά προτείνοντας με κάθε νομιμότητα να διαχωριστούν τα ναρκωτικά σε ελαφρά, σε βαριά και σε υπέρβαρα λες και είναι άσματα ελαφρά, λαικά, έντεχνα και δημοτικά, σκληρά και μαλακά ροκ και ασθενοφόρες σειρήνες που ανάλογα της επίδρασης του ρυθμού, του ήχου και της ουσίας τους θα χορεύει το παιδί πότε ζειμπέκικο και πότε θα λικνίζεται σε κώμα. Επειδή μάλιστα προβλέπουν και είναι βέβαιοι ότι οι χρήστες θα πολλαπλαστιαστούν, θεσπίζουν δίπλα στο αλκοτέστ που εφαρμόζει η τροχαία και το ναρκωτέστ. Έτσι μας θέλουν πιωμένους και θα μας προσέχουν όταν παραπατάμε να μην πατάμε τους άλλους. Κατά τα άλλα η άφθονη διαθεσιμότητα θα προσφέρει στον πολίτη τη μόδα της μοντέρνας μέθεξης!

  Υποστηρίζουν τον διαχωρισμό των ναρκωτικών σε κατηγορίες για να απελευθερώσουν, το χασίς, που συμβολίζει την κουλτούρα των ναρκωτικών στη Δυτική Ευρώπη, για να το ρίξουν στην κυκλοφορία της αγοράς οι δήθεν προοδευτικοί ανταγωνιζόμενοι την μαύρη αγορά και αγνοούν ότι ενδεχόμενη κατηγοριοποίηση των διάφορων αυτών ουσιών, γίνεται μόνο για αυστηρώς ιατρικούς λόγους και όχι για πολιτιοοικονομικές σκοπιμότητες. Φιλοδοξούν να μας μεταλλάξουν σε ωδικά πτηνά, που αντί να μας τρέφουν με καναβούρι, θα γαρνίρουν το κοινωνικό μας μενού με παραλλαγμένη ινδική κάνναβη και ανάλογα με την ποσότητα που θα καταναλώνουμε, θα ρυθμίζεται η ψυχοπνευματική μας συμπεριφορά και θα κελαηδάμε.

  Με αυτόν τον τρόπο σκοπεύουν να αποδιοργανώσουν τις ανθρώπινες σχέσεις, να μεταβάλλουν το οπτικό κοινωτικό πεδίο και να γονιμοποιήσουν εδάφη και βιοτεχνίες με κλωστικές ίνες κάνναβης για να μας τυλίξουν συλλήβδην σ΄ένα μεθυστικό κουβάρι που θα ξετυλίγεται προοδευτικά σε κάθε μορφή κοινωνικής αποσύνθεσης και ατομικής αποχαύνωσης, αυξάνοντας την οκνηρία, την ανεργία, τα τροχαία ατυχήματα και την εγκληματικότητα. Αυξάνοντας τους πολυχρήστες για τον <<αγοραίο έρωτα>> της ηρωίνης και της κοκαίνης και των άλλων εισαγόμενων καλλίγραμμων ουσιών.

   Όπως αντιλαμβάνεσαι το τραγικό του πράγματος κατάντησε γελοίο γιατί υπερέβη τα όρια του. Όπως αντιλαμβάνεσαι, κάποιοι άνθρωποι που θρονιάστηκαν σε ηγετικό πόστο με το πρόσχημα ότι ενδιαφέρονται για τα κοινά, άρχισαν να γίνονται επικίνδυνοι για τη ζωή μας και αντί ο κόσμος να ξυπνήσει και να τους εξοστρακίσει, τους ανέχεται και κάθεται και τους καμαρώνει με ανλαλογες δόσεις μαζοχισμού,

  Φώναξα δημόσια να επαναφέρουν τη θανατική ποινή για τους αμετανόητους εμπόρους του θανάτου όλων των αποχρώσεων, όπως πολλές χώρες και διάφορες πολιτείες της Αμερικής εφαρμόζουν και αυτοί, μείωσαν, αντίθετα την ποινή τους, για να τους έχουν ελεύθερα να αλωνίζουν. Φώναξα να μειωθεί και να αφανιστεί η διαθεσιμότητα των ναρκωτικών κι αυτοί την αύξησαν. Φώναξα οι χρήστες να θεραπεύονται αποτελεσματικά και να μη φυλακίζονται. Φώναξα να μην τους κρατάνε στη χρήση σκοπίμως με πλημμελείς θεραπείες. Φώναξα να δώσουν εργασία και όλα τα κοινωνικά δικαιώματα που έχουν όλοι οι πολιτισμένοι υποτίθεται άνθρωποι σε όλους όσους έγιναν καλά. Φώναξα να επαναπροσδιορίσουν τον τρόπο ζωής, παιδείας και διασκέδασης της νεολαίας. Φώναξα να υποστείλουν τη σημαία του χρήματος και να τοποθετήσουν μια άλλη πιο ψηλά του πνεύματος, της ηθικής και της τέχνης.

  Δε βαριέσαι, όμως, Μάριε. Φωνή βοώντος… Παριστάνουν τους κωφούς και επειδή φοβούνται μήπως αντιμετωπίσουν πλήθος οργισμέννων φωνών, προβλέπω να σπεύδουν να νομοθετούν και γλωσσοδέτες ή φωνητικούς σιγαστήρες όπως κάνανε για τα κράνη και για τις ζώνες ασφαλείας. Παριστάνουν τους κωφούς, πλην όμως λαλίστατοι, υπερθεματίζουν τη θανατική ποινή, μέχρι και την αυτοδικία όταν πρόκειται για τα δικά τους παιδιά.

   Τώρα τελευταία μάλιστα βάλανε απαγορευτικούς νόμους επιβάλλοντας υπέρογκα πρόστιμα για το κάπνισμα του τσιγάρου, περιορίζοντας τους χώρους που θα καπνίζουμε για να προστατέψουν τους δήθεν παθητικούς καπνιστές και τους ανήλικους. Ενώ από την άλλη πλευρά προπαγανδίζουν να κυκλοφορεί ελεύθερα το χασίς, παραλλάζοντας την τακτική του γύφτου που κρύβει το χασίς για να προωθεί την πρέζα όπως πολύ καλά θυμάσαι.

  Οι άρχοντες του κόσμου αφού διέβρωσαν και μόλυναν το φυσικό περιβάλλον, τώρα μεθοδεύουν να διαφθείρουν και να παραμορφώσουν και το κοινωνικό περιβάλλον. Με το πρόσχημα της παγκοσμιοποίησης θα αλλάξουν τον τρόπο ζωής των ανθρώπων.

  Όλα θα τα επιτρέπουν και ταυτόχρονα όλα θα τα απαγορεύουν. Θα επιτρέψουν να παράγονται, να διατίθενται και να καταναλώνονται όλα τα είδη δηλητηρίων μέσα από τον αέρα, το νερό, την τροφή μέχρι τα βιολογικά, τα χημικά και την υψηλή τεχνολογία, σε ποικίλες μορφές και συσκευασίες, ώστε να γίνει απόλυτη ταύτιση με τη μόλυνση του φυσικού περιβάλλοντος.

  Θα δημιουργήσουν δηλαδή ένα <<κοσμικό ναρκοπέδιο>> και θα μας βάλουν αναγκαστικά να ζήσουμε μέσα σ΄ αυτό. Θα φροντίσουν όμως για την ασφάλειά μας να τοποθετήσουν ταμπέλες απαγορευτικές για τους ανήλικους, μέχρι να ενηλικιωθούν και να μπορούν ανενόχλητα να απολαύσουν τα αγαθά των δηλητηρίων και τα φλεγόμενα αποτελέσματα των ύπουλων εκρήξεων.

  Θα περίμενε η κοινή λογική να καταργήσουν αυτό το ναρκοπέδιο ή να μη το είχαν καν επινοήσει ή τουλάχιστον να αρχίσουν να αποπαγιδεύουν τις νάρκες του και αντ΄ αυτού τις πολλαπλασιάζουν και μας καθησυχάζουν με τη δικαιολογία ότι έχουν τοποθετήσει στο ναρκοπέδιο ταμπέλες προειδοποιητικές με νεκροκεφαλές: <<κίνδυνος-θάνατος>> οπότε μας αφήνουν στην κρίση μας και στην τύχη μας πώς θα κυκλοφορούμε, πού θα πατάμε χωρίς να τις πατάμε.

   Σε κάθε μπαμ που θα ακούγεται όποιος πατάει τη νάρκη, θα μας λένε μειδιώντας ειρωνικά οι άρχοντες: <<Ας πρόσεχε!>> Κι αν μετά την ανατίναξη κάποια όργανα παρέμεναν ακόμη ζωτικά θα τα μεταφέρανε επειγόντως στο χειρουργείο για μεταμόσχευση να σώσουν κάποιον ασθενή για να τον ξαναπάνε μετά ακέραιο και αρτιμελή να περπατήσει μέσα στο ναρκοπέδιο κάνοντας ίσως την τελευταία βόλτα της ζωής του.

  <<Καταπίνουνε την καμήλα και διυλίζουνε το κουνούπι>>. Δεν μιλάνε δηλαδή για το νομιμοφανές εκτελεστικό απόσπασμα, που έχουν διάσπαρτα παρατάξει από άκρη σε άκρη στον κοινωνικό περίγυρο, αλλά τους έπιασε ο καημός για την παράνομη χαριστική βολή, που θα ήταν άχρηστη και περιττή αν το θύμα δεν το είχαν στήσει προηγούμενα στον τοίχο.

   Αρχίζουν απο το τσιγάρο, το λιγότερο βλαβερό από όλα τα άλλα και που γίνεται περισσότερο βλαβερό απο τις βλαβερές συνέπειες όλων των άλλων που εισπνέουμε, πίνουμε, τρώμε, ακούμε και βλέπουμε για να καταλήξουνε στην ελεύθερη διακίνηση των ναρκωτικών ουσιών>>.

  Αρχίσανε ολόκληρη εκστρατεία και ατέλειωτες συζητήσεις στην τηλεόραση κατά του καπνίσματος για να αποσύρουν το προπέτασμα του καπνού από τη ζωή μας. Ισχυρίζονται ότι θέλουν να διαφυλάξουν τον παθητικό καπνιστή λες κι αυτός δεν είναι εκτεθειμένος καθημερινά απο την πρωινή εισπνοή του νέφους και του καυσαερίου καθ΄όλη τη διάρκεια του μολυσμένου εικοσιτετραώρου.

   Ισχυρίζονται ότι θέλουν να διαφυλάξουν τον ανήλικο, λες κι αυτός δεν μπορεί να προμηθευτεί τα τσιγάρα του από τον ενήλικο φίλο του. Λες και ο ανήλικος που κάθεται στο θρανίο του και καμιά φορά κουτουλάει, δεν άκουσε ότι κάποια δασκάλα του κατηγορήθηκε για διακίνηση ναρκωτικών. Λες και ο ανήλικος δεν βλέπει στις βιτρίνες της αγοράς να φιγουράρουν τα πακέτα των τσιγάρων και να του προκαλούν όλα τα απωθημένα να μεγαλώσει πρόωρα.

  Με αυτόν τον τρόπο, Μαριάκο μου, προετοιμάζουν το κλίμα για να κατακλύσουν την αγορά με όλες τις ναρκωτικές ουσίες, αλλά για τα μάτια του κόσμου, θα βάλουν και κάποιους περιοριστικούς όρους και με αυτή τη νομιμότητα θα συμβεί ότι συμβαίνει με το αλκοόλ, τα ύποπτα δήθεν αναψυκτικά, τα ποικίλα χάπια, τα κινητά τηλέφωνα, τις ηλεκτρονικές οθόνες κι ένα σωρό άλλες καρκινογόνες ουσίες.

  Αν πράγματι νοιάζονται και θέλουν την υγεία και το καλό των ανθρώπων και της κοινωνίας, μπορούν να εξαλείψουν εν μια νυκτί, όλα τα ναρκοπέδια ή να μην τα κατασκευάζουν καν και να μη δείχνουν τον ίδιο ζήλο με τα ολυμπιακά έργα.

  Αλλά θέλουν και τα διατηρούν και τα αυξάνουν προς δόξα του ναρκωμένου καταναλωτή για τον απλούστατο λόγο ότι είναι επαγγελματίες δηλητηριαστές και εμπαίζουν εγκληματικά τον κοσμάκη ρίχνοντας του στάχτη στα μάτια, που είναι χειρότερη από τον καπνό που κόπτονται δήθεν για να μας απαλλάξουν.

  Βγαίνουν στα κανάλια, στα μπαλκόνια και στα παράθυρα, υπουργοί κι υφυπουργοί, προστάτες της υγείας μας και κάποιοι μισθοφόροι καρδιολόγοι και μας διατυμπανίζουν το αυτονόητο. Μας συμβουλεύουν να προσέχουμε που θα πατάμε στο ναρκοπέδιο για να μην ανατιναχτούμε από τον καρκίνο ή από το έφραγμα καρδιάς, αλλά για τον κοινωνικό χώρο που τον σπείρανε, με κάθε επιμέλεια και φτοντίδα, με παντός είδους δηλητήρια και παγίδες και μας περιορίσανε να ζούμε και να κυκλοφουρούμε, δεν βγάζουνε άχνα!

  Πετάνε το μπαλάκι στην Ευρώπη και στην Αμερική και μας λένε: <<Σκάσε και κολύμπα>> κι αν βραχείς και πνιγείς, η ευθύνη είναι δική σου. Το πολύ, πολύ να βγάλουμε διάταξη να σου πετάξουμε ένα σωσίβιο, ενώ για τους αριστοκράτες της κοκαίνης θα νομοθετηθεί ειδικό άρθρο που θα τους επιτρέπει να έχουν δίπλα τους από έναν ναυαγοσώστη!

  Και να σκεφτείς, Μαριάκο μου, εδώ κάτω που υπάρχουμε στο πλανητικό μας χωριό  και νομίζουμε ότι είμαστε ζωντανοί όσο διαρκεί η σωματική μας ζωή, όλα τα δεινά που μας συμβαίνουν έχουν αιτία τη <<χρηματοληψία>> και τον αμοραλισμό που έχουν καταλάβει τον κόσμο, όταν οι κοσμοκράτορες του επέβαλαν <<νομισματικούς θεούς>> για να αντλεί τη φαινομενική του δύναμη, παραδομένος στη δίνη των αγαθών της αγοραπωλησίας. Πολύ σοφά λεχει επισημάνει ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ στο <<ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ>> του πως δεν υπάρχει ελπίδα ο κόσμος να γίνει καλύτερος αν δεν φτάσουμε στο σημείο: όπου ο

ισχυρός να μην έχει τη δύναμη να αγοράσει τον αδύνατο και ο αδύνατος να μην φτάνει στην ανάγκη να πωληθεί στον ισχυρό>>.

  Είναι ανάγκη οι άρχοντες του κόσμου να φροντίσουν πρώτοι να απαλλαγούν απο το σύνδρομο του Μίδα, για να μπορέσουν να συνειδητοποιήσουν κάποτε, πως οι οργανωμένοι έμποροι του κοινωνικού τρόμου δεν είναι λιγότερο επικίνδυνοι  από τους τρομοκράτες, αφού και οι δυο έχουν κοινόχρηστη δράση, εμπνεόμενοι από την κερδοφόρα ιδεολογία του μαζικού θανατικού σ=-τον άμαχο πληθυσμό.

  Κάποιος σοφός έλεγε ό,τι: <<Ο άνθρωπος στα μισά της ζωής του αναλώνει την υγεία του κυνηγώντας το χρήμα και στα υπόλοιπα μισά αναλώνει το αποκτηθέν χρήμα για να επανακτήσει τη χαμένη του υγεία>>.

   Δυστηχώς το σύμπτωμα της κοινωνικής μετάλαξης στον ψυχολογικό ιστό του ανθρώπου τον έκανε να εθελοτυφλεί στη ληξιπρόσθεσμη πορεία της ζωής του και τον άφησε να σιτέψει στα μισά του δρόμου του, καραδοκώντας το κέρας της Αμαλθείας!

  Ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται για τη φυσιολογική διατήρηση του είδους του και περιοριζεται να βαλσαμώνει το σαρκίο του και να το καμαρώνει σαν ναρκισος. Είχε τα πάντα κι όμως ήθελε περισσότερα. Παράγει και εμπορεύεται πράγματα που δεν τα έχει ανάγκη κι όσο περισσότερα πράγματα αποκτά, τόσο περισσότερα θέλει.

  Η φιδίσια περιέργεια του και η φιλοδοξία της Εύας και της Πανδώρας οδήγησαν στην τραγωδία του ανθρώπινου γένους, που στρέφεται ακόμη και ενάντια στη μητέρα του γη, συνθλίβοντας  τη ραχοκοκαλιά της, που είναι ο άξονας της. Τη δηλητηριάζει συνεχώς από τη δεξαμενή ραδιενέργειας που αποροφά και σημαντικό μερίδιο ο πληθυσμός της ο οποίος για να ανακουφισθεί καταφεύγει συχνά-πυκνά στο μοντέρνο λάβδανο!   Ο σύγχρονος όμως άνθρωπος, γλυκύτατέ μου Μάριε, δεν ησυχάζει <<ο θόρυβος που έκαναν οι άνθρωποι ενοχλούσε τους Θεούς και προκάλεσαν τον κατακλυσμό>> μας λέει μια παράδοση των Σουμερίων, δεν αρκείται στο <<ναρκωτικό λάβδανο>> που είναι προμήνυμα του αφύσικου θανάτου, προχωράει στο πόσιμο νερό που είναι προμήνυμα ζωής και το μεταβάλλει κι αυτό σε προμήνυμα αφύσικου θανάτου,γιατί του ρίχνει μέσα του ένα ραδιενεργό ισότοπο που ακούει στο όνομα τρίτιο, το οποίο σε συνδυασμό με το διοξείδιο της ατμόσφαιρας καταστρέφει  τη διανοητική λειτουργία των ερχόμενων γενεών. Όπως αντιλαμβάνεσαι, το παραλήρημα που θα ακολουθήσει, θα μεταβάλει τον κόσμο σ΄ένα απέραντο φρενοκομείο με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να μην είναι σε θέση να ελέγχει τα μηχανήματα που κατασκεύασε , οπότε και δεν θα διστάσει να πατήσει τα κουμπιά των πυρηνικών πυραύλων.

  Φαίνεται πως το ανθρώπινο γένος ακολουθεί μια μακάβρια πορεία σε ζωντανό δρόμο με αναλαμπές πνευματικής δημιουργίας μετά την έξωση του Αδάμ από την Εδέμ και την εμφάνιση του πρωτάνθρωπου στην κοιλάδα Νεάντερνταλ. Στη συνέχεια  η ανθρωπότητα πνίγεται από το κατακλυσμό και έχουμε τον Νώε με την ακολουθία του να διασώζεται από την κιβωτό του, αν και μια παράδοση της Λιθουανίας αναφέρει ό,τι τη στιγμή του κατακλυσμού το Υπέρτατο Όν που έτρωγε καρύδια πέταξε ένα τσόφλι και οι τελευταίοι άνθρωποι  σκαρφάλωσαν πάνω του και σώθηκαν. Αργότερα μετά από έναν άλλον κατακλυσμό ο Δευκαλίων και η Πύρρα έσωσαν για μια ακόμη φορά το γένος μας πετώντας πίσω τους πέτρες-τα κόκκαλα της γης-για να χτίσουν ανθρώπους. (Απο τότε πιστεύω μας έμεινε να λέμε: <<Αναστενάζουν οι πέτρες>> και <<θα τρίζουν τα κόκκαλα των νεκρών>>. Σίγουρα, Μάριε μου, τον απόηχο αυτών, θα τον αφουγκράζεται με συντριβή η ψυχή σου και θα εξεγείρεται εναντίον μας. Και κάτι ακόμα σημαντικό να μην ξεχάσω αγαπημένε μου: Παρακάλεσε το Θεούλη μας πως αν ακόμα συνηθίζετε εκεί πάνω τις βροχερές μέρες να τρώτε καρύδια, να μη μας πετάτε τα τσόφλια γιατί δεν το αξίζουμε, αφού περιφρονήσαμε και καταστρέφουμε τα αγαθά που μας χάρισε και βρήκαμε εδώ κάτω).

  Και αφού μιλάμε για πέτρες ας γυρίσουμε στην παλαιολιθική εποχή όπου βρίσκουμε τον άνθρωπο του Κρο-Μανιόν, τον πρώτο εχέφρωνα άνθρωπο να βηματίζει με σύνεση και ν’ ακονίζει το μυαλό του πάνω στη πέτρα. Την ίδια ίσως πέτρα που αργότερα πήρε στα χέρια του ο βελτιωμένος σοφός μας άνθρωπος (HOMO SAPIENS) και την έκανε φωτιά και τσεκούρι, όπλο και πυραμίδες. Την ίδια ίσως πέτρα που ύστερα απο αιώνες έδειξε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής στους συρρέοντες Φαρισαίους για το βάπτισμα μετάνοιας λέγοντας: <<Να μην αυταπατάστε. Να είστε βέβαιοι πως ο Θεός, ακόμη κι απ’αυτές εδώ τις πέτρες μπορεί να κάνει απογόνουςτου Αβραάμ>>. Την ίδια ίσως πέτρα που χρησιμοποίησαν οι άνθρωποι  τον λιθοβολισμό ως τιμωρία για τους αμαρτίσαντες. Την ίδια ίσως πέτρα που οι αλχημιστές του Μεσαίωνα προσπάθησαν να κατασκευάσουν τη <<φιλοσοφική λίθο>> και τέλος την ίδια ίσως πέτρα που την περιφέρουμε στα σύγχρονα σαλόνια του πολιτισμού μας ως <<πέτρα του σκανδάλου>>.

  Από τότε περάσανε εκατομμύρια χρόνια και οι άνθρωποι δεν πετρώσανε, ούτε οι πέτρες ενανθρωπίστηκαν παρότι θα το ήθελε ο ποιητής Χαλήλ Τζιμπράν που έγραψε κάπου: <<Εσύ και η πέτρα είσαστε ένα>>.  Οι πέτρες τα βρήκανε μεταξύ τους και αναζητήσανε τρόπο να σμίξουνε. Είχανε πόθο να συναντηθούν με τους αερόλιθους, όταν αυτοί αραίωναν τις επισκέψεις τους στη γη, αλλά η βαρύτητα τους χάλαγε τα σχέδια και τους εμπόδιζε να ανυψωθούν, γι΄αυτό χτίσανε πύργους της Βαβέλ, αλλά προδόθηκαν απο τους ανθρώπους, ώσπου ανακάλυψαν τη δύναμη της έλξης τους και μείνανε να υποδέχονται τους κατερχόμενους μετεωρίτες, που εξαρτάται από το μέγεθός τους, τη σύνθεσή τους και τις πυρακτωμένες τους διαθέσεις αν θα προστέσουν ένα <<οικοδομήσιμο>> πετραδάκι πάνω στις πέτρες του πλανήτη μας ή θα μας μεταβάλλουν σε κρατήρα της σελήνης για να φωτιστεί η σκοτεινή πλευρά της και να μπορέσει ο άνθρωπος να χαρτογραφήσει ηλιακούς ανέμους.

 Οι άνθρωποι στο μεταξύ ακολουθώντας τ’ αχνάρια του HOMO SAPIENS πριν ανέβουν ψηλά και κατακτήσουν αστέρια και πλανήτες, ανεβαίνουν αργά, αργά και πολύ γλυκά τα σκαλοπάτια της σπειροειδούς σκάλας της ζωής (γενετικός κώδικας DNA) πιασμένοι με το ένα χέρι από το <<ζαχαρένιο>> της κιγκλίδωμα (πληροφοριακό οξύ RNA) και με το άλλο από το <<αλατισμένο>> της με φώσφορο κιγκλίδωμα  (καταλύτης) και με μπούσουλα διάφορα αμινοξέα και πρωτείνες (γράμματα που συνθέτουν το ψυχοχημικό λεξικό) παρατηρούν έκθαμβοι τα εκθέματα των χρωμοσωμάτων μας, δίκην αφηρημένης ζωγραφικής, που απεικονίζουν την ομιχλώδη προσωπική ιστορία της κληρονομικότητας με κάποιες όμως μυθολογικές φωτοσκιάσεις που μας θυμίζουν ομοίωμα προπατορικού αμαρτήματος.

   Οι συμπληγάδες όμως ορθώνονται μπροστά μας και κάνουμε απέλπιδες προσπάθειες να τις διαβούμε λες και αν τα καταφέρουμε να περάσουμε ανάμεσα στο τικ και το τακ της καρδιάς μας θα πιαστούμε από το εκκρεμές του χρόνου και θα νιώσουμε τον καβουρδισμένο αέρα της ευτυχίας. Πάθη, μίση, πόλεμοι, επιστημονικά επιτεύγματα, αριστουργήματα τέχνης ζύμωσαν το ψωμί που τρώμε, ώσπου εμφανίστηκε ο Χριστός ενανθρωπίζοντας το λόγο Του να μας χορτάσει. Μείναμε όμως αχόρταγοι, αχάριστοι και άπιστοι και του γδάραμε τη σάρκα του ίδιου του γένους μας, για να μην καταπιούμε το λόγο του. Έναν λόγο θεόπνευστης σοφίας και τόσο  γλυκύτατης αγάπης, που όμοιό του, ποτέ δεν άκουσε η ανθρωπότητα για να αναγαλλιάσει η ψυχή της!

  Με την πάροδο του χρόνου, Μάριέ μου, περάσαμε με φανατισμό στην ειδωλολατρεία και κάνουμε σπουδές στο χρυσάφι, διμιουργώντας τον οικονομικό άνθρωπο (HOMO ECONOMICUS) για να φτάσουμε αισίως στις μέρες μας στον παρανοικό άνθρωπο, που τον βλέπω να ακονίζει το μυαλό του  πάνω στο απολιθωμένο διαδίκτυο και να μένει στην ιστορία για όλες τις πέτρες γύρω μας << ο άνθρωπος του σκανδάλου!>>. Φαίνεται πως ο καινούργιος άνθρωπος ήταν ένα όνειρο που έβλεπε στους εφιάλτες του ο πρωτάνθρωπος του Νεάντερνταλ!

   Ας κάνω όμως ένα διάλειμμα με τα δυσάρεστα που συνεχώς προβάλλουν μπροστά μας και να πω για τα ευχάριστα που σε αφορούν προσωπικά. Πρόκειται για τα έργα που άφησες και που τόσο αγωνίστηκες να δεις να εκδίδονται σε βιβλία και το θεατρικό σου να παίζεται στο θέατρο. Επιτέλους μετά απο προσπάθειες χρόνων, κατάφερα να γίνει αυτό πραγματικότητα και μάλλον <<η απρόσμενη αναχώρησή σου>> έπαιξε καθοτιστικό ρόλο, γιατί όπως ξέρεις, όσο ζόυμε καταφρονεμένοι, δύσκολα μας αναγνωρίζουν.

  Τρία χρόνια πηγαινοερχόμουνα σε διάφορους γνωστούς εκδοτικούς οίκους που έδειχναν αρχικά ενδιαφέρον, ενθουσιασμό και προθυμία. Έπαιρναν τα κείμενα και μου έδιναν υποσχέσεις και κάποιοι μάλιστα μου προσδιόριζαν και μήνα έκδοσης, αλλά ο χρόνος κύλαγε ή μου το ανέβαλλαν ή δε μου έδιναν ποτέ οριστική απάντηση ώσπου τελικά μου ψέλλιζαν διάφορες δικαιολογίες. Ότι τα ποιήματα και τα θεατρικά δεν είναι εμπορεύσιμα, ότι ο συγγραφέας είναι δήθεν άγνωστος και ότι οι πιθανότητες έκδοσης είναι μικρές. Όλοι μου λέγανε το ίδιο, λες και ήταν συνεννοημένοι. Και αναρωτιόμουνα απορώντας, μήπως όλοι τους, είχαν την ίδια κριτική επιτροπή ή φοβόντουσαν τις συνέπειες για τον πολιτικό και κοινωνικό αντίχτυπο απο τις αποκαλύψεις και την τολμηρότητα του έργου;

   Ώσπου τελικά ο Κωνσταντίνος Κορίδης, ο εκδότης που διευθύνει τις εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ και που είναι λαμπρός νέος, καλοσυνάτος, τολμηρός και διορατικός με πολλά προσόντα και ιδιαίτερη ευαισθησία στο κοινωνικό βιβλίο ποιότητας, εξέδωσε την ποιητική σου συλλογή <<ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΛΑΠΑΔΕΣ>> και αυτή τη στιγμή τυπώνει το θεατρικό σου <<ΗΡΩΙΝΗ – ΕΛΛΑΣ 1-0>>, μέσα στο οποίο και σου γράφω την επιστολή μου, βέβαιος ότι θα την λάβεις, αφού χιλιάδες αναγνώστες θα τη διαβάζουν με στραμμένη τη σκέψη τους σε ΕΣΕΝΑ!

   Το έργο σου πρόπερσι, ύστερα απο πολλές δυσκολίες, κατάφερα να το ανεβάσθ8ω στο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ που μου το παραχώρησε ευγενώς ο εξαίρετος δήμαρχος κ. Χρήστος Αγραπίδης αλλα δυστυχώς σε περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Ύστερα το μετέφερα στο θέατρο ΠΡΟΒΑ στην Αθήνα μέχρι το Πάσχα.

  Η παράσταση είχε την αναμενόμενη καλλιτεχνική επιτυχία και οι αλήθειες που αναπηδούσαν μέσα από το έργο με ρεαλισμό και τόλμη ξάφνιασαν και καθήλωσαν τους θεατές με ευεργετική και αισθητική απήχηση. Υπήρξαν νέοι άνθρωποι που ήρθαν να δούνε τη παράσταση δυο φορές και ο κόσμος ενθουσιασμένος δεν έπαυε να δίνει συγχαρητήρια. Το δικό σου ρόλο τον ερμήνευσε ένας νέος ηθοποιός με ήθος και ταλέντο με ξεχωριστή επιτυχία. Το όνομα του είναι Αργύρης Θανάσουλας και είναι κρίμα που δεν είχατε γνωριστεί νωρίτερα. Βρίσκεται πάντα κοντά μου, νοιάζεται για μένα, σε θαυμάζει πολύ και ο ίδιος παλι θα ξαναπαίξει το ρόλο σου γιατί κάνω προσπάθεια να ξανανεβάσω το έργο σου επειδή πολύς κόσμος δεν πρόλαβε να το δει, και το απαιτεί, άσχετα αν τώρα έχει την ευκαιρία να το διαβάσει σε βιβλίο σου.

   Πάντως η υψηλή κοινωνία, το προοδευτικό κατεστημένο και οι ειδήμονες των μέσων ενημέρωσης έλαμψαν δια της απουσίας τους και δεν καταδέχτηκαν καν να μας τιμήσουν ούτε από απλό καθήκον, ούτε από απλή περιέργεια. Μας σνομπάρισαν και επιπλέον μας σαμποτάρισαν γιατί την αλήθεια και το λαικό αίσθημα τα φοβούνται και τα περιφρονούν. Ελπίζω τουλάχιστον τώρα να προμηθευτούν το βιβλίο και να το διαβάσουν. Κάποιος μάλιστα κριτικός θεάτρου γνωστής εφημερίδας, προσκληθείς στην πρεμιέρα μας, ρώτησε θρασύτατα και πολύ σοβαρά αν θα διαθέτουμε και μπουφέ. Έτσι τους έχουν συνηθίσει σήμερα τα περισσότερα θέατρα με τον εκσυχρονισμό τους. Να τους σερβίρουν χαβιάρι και ουίσκι μαζί με την υπόθεση του έργου και την ανεκδιήγητη <<τηλεοπτική>> παράστασή τους για να εισπράτουν την επομένη τους <<μεθυσμένους>> και <<χορτάτους>> διθύραμβους!

  Η αγάπη πάντως και το πάθος που έτρεφες για τους θεατές -μιλάμε για τον απλό λαό κι όχι για την φωσφορίζουσα παρασιτική τάξη των ευνουχισμένων ανθρώπων- και τους αναγνώστες βρήκε επιτέλους ανταπόκριση έστω και μετά θάνατον. Και να σημειώσεις Μαριάκο μου, πως όλοι αυτοί οι <<χοικοί>> άρχοντες, δεν λείπουν από τις πρεμιέρες κακόγουστων παραστάσεων με αδιάφορα, βαρετά και αντικοινωνικά έργα.

  Μας σαμποτάρανε από παντού και μας κυνήγησαν ο καθένας με τον τρόπο του, για να μην αναπαραστήσουμε τη σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας, για να μην περάσουμε στον κόσμο το μήνυμα της κοινωνικής και αισθητικής αφύπνισης. Για να μην δείξουμε τη ζωή με την Τέχνη να χορεύουν το χορό του Ησαία πριν χορέψουν το χορό του Ζαλόγγου. Για να μην περάσουμε στον κόσμο μέσα από τη θεατρική μας τέχνη, το μήνυμα της ηθικής επανάστασης.

  Φοβήθηκαν την αλήθεια γι’ αυτό προσπάθησαν να μας απομονώσουν. Δεν ήρθαν πολλοί στην παράσταση ίσως για να μην ψυχοπλακωθούν, αντικρίζοντας κατάματα τον πραγματικό τους εαυτό.

  Ο Κωστής Παλαμάς λέει: <<Οι Έλληνες θέλουν την αλήθεια, την επιδιώκουν, αλλά δεν την αντέχουν>>. Όμως, αγόρι μου, εσύ μπορείς να παρηγορηθείς, με τα λόγια ενός άλλου μεγάλου συγγραφέα, του Σουηδού Άξελ Μούντε (το χρονικό του Σαν Μικέλε) που λέει: <<Μην κλαίτε τους ποιητές που δεν έχουν κοινό. Να κλαίτε το κοινό που δεν έχει ποιητές>>.

  Συγχώρεσε με που παρασύρθηκα απο γνωμικά, αλλά σε θυμήθηκα που είχες βαλθεί και συ δέκα μέρες πριν να φύγεις, να γράφεις ένα πρωτότυπο μονόπραχτο συνδέοντας με μαεστρία διάφορα <<σοφά λόγια>> μεγάλων ανδρών.

   Πάντως, συνεχίζω τον αγώνα που είχαμε αρχίσει οι δυο μας, όπως βλέπεις και δεν το ‘χω σκοπό να σταματήσω μέχρι να βρεθούμε μαζί και να σου πω τα αποτελέσματα, μολονότι κατά καιρούς, δέχομαι απειλές από κάποιους, που ίσως είναι και υπέρμαχοι μιας παρεξηγημένης ευθανασίας και θέλουν να με στείλουν πριν την ώρα μου κοντά σου, λες και θα μου κάνουν κακό, αυτοί οι δολοφόνοι έμποροι που βλέπουν πανικόβλητοι να θίγονται τα συμφέροντά τους.

  Γι΄ αυτό πέραν της καθημερινής μου συμβολής, είμαι αποφασισμένος και ήδη βρίσκομαι στο στάδιο της προετοιμασίας, να ανεβάσω ξανά το έργο σου και να συνεχίσω τις παραστάσεις.

   Ευτυχώς στην προσπάθειά μου αυτή είναι πρόθυμοι να με βοηθήσουν ορισμένοι ξεχωριστοί άνθρωποι που έχουν την οικονομική δυνατότητα και διατηρούν την ευισθησία και την ανθρωπιά τους, θα αναφέρω τα ονόματά τους δημόσια όταν έρθει η ώρα. Ας ελπίσουμε Μάριε, πως το βιβλίο σου αυτό και οι παραστάσεις μαςθα πιάσουν τόπο σ’ έναν κόσμο πριν τσαλαπατηθεί. Σ΄ έναν κόσμο, που αντέχει ακόμη να στέκει όρθιος.

  Γιατί οι λογής, λογής άρχοντες όπως ξέρεις, κοιτάνε τους ανθρώπους μόνο όταν σκύβουν κάτω να δούνε αυτούς που πατήσανε.

   Γιατί αν με ρωτάς για το επίσημο κράτος και όλους τους διαπλεκόμενους της εξουσίας και τους άλλους σοβαροφανείς τηλεοπτικούς παρουσιαστές που προβάλλουν συστηματικά και συνεντευξιάζονται με μαστοφόρα πολυτελείας που κραδαίνουν στον αέρα πλαστές καλλιτεχνικές ταυτότητες και με άλλα ανθρωπόμορφα αλλαλάζοντα κύμβαλα, που τα ξερνάει το κοινό, όλοι αυτοί είναι υποκριτές, το ξέρεις καλά, καιροσκόποι του αισχύστου είδους σφογκοκολάριοι και νεροκουβαλητές διαφόρων σκοπιμοτήτων και συμφερόντων, που εκμεταλλεύονται τον επίκαιρο πόνο και μόνο, αδιαφορώντας για το θέμα των ναρκωτικών και των συνεπειών τους, εμφανιζόμενοι με κροκοδείλια δάκρυα και παραβλέποντας την ουσία των ουσιών, σκοπίμως, παρότι έχει πάρει το πανευρωπαικό πρωτάθλημα στη χώρα μας.

  Και πως άλλωστε να νοιάζεται το κράτος και οι παρατρεχάμενοι  του, όταν οι ίδιοι με επικεφαλής την επίσημη Ευρώπη, είναι συναυτουργοί για την ύπαρξη του και την επιδημική του εξάπλωση; Και πως να νοιάζονται για τα ναρκωτικά όταν στην Ολλανδία για παράδειγμα αποτελούν τον εθνικό της <<κράχτη>> για τον τουρισμό; Και πώς να νοιάζονται όταν η Αμερική έδωσε πρόσφατα εντολή στο Αφγανιστάν να καλλιεργεί ελεύθερα χασίς και όπιο για να επιβιώσει, μετά την εξαθλίωση του πολέμου που υπέστη, από την ίδια; Αντί να βομβαρδίσουν και να αφανίσουν από προσώπου γης όλες τις απέραντες εκτάσεις απο Κολομβία μέχρι Αλβανία που καλλιεργούν ναρκωτικά, βομβαρδίζουν όλα τα παιδάκια του κόσμου συμπεριλαμβανομένων κι αυτών που έχουν την αμερικάνικη υπηκοότητα. Προτιμάνε τα πύρινα κόλυβα από τα κουφέτα της βάπτισης για να παριστάνουν μετά τους τεθλιμένους ανάδοχους της πιο μακάβριας γενναιοδωρίας.

  Άντε να βρεις άκρη μετά στην πατρίδα μας και να ζητήσεις από τους αρμόδιους να χρηματοδοτήσουν αντιναρκωτικό έργο. Προτιμάνε να πριμοδοτούν θεάματα που αποπροσανατολίζουν το κοινό. Μια στρατηγική αιώνων που εφάρμοσαν οι απανταχού της γης τύραννοι στις αρένες του κοινωνικού πολιτισμού.

  Προτιμάνε να πριμοδοτούν πανηγύρια με ξυλοπόδαρους, καλλιστεία με αιμορραγούσες καλλονές που καλύπτονται έντεχνα από πολύχρωμες σερβιέτες και επιδαύρια λούνα-παρκ που στενάζουν κοάζοντα τα βρατράχια του Αριστοφάνη, λανσάροντας τις καινούργιες κολεξιόν αξιοθρήνητων μόδιστρων.

  Κι όλα αυτά τα θεάματα μεταλλαγμένα σε τηλεοπτικά σόου, αρμενίζουν τα χρυσά νερά του <<γυάλινου πακτωλού>> με τα βρακιά σηκωμένα, δίκην πολυτελούς ιστιοφόρου, για να δικαιολογήσουν τον πολιτιστικό θεσμό των φεστιβάλ, παραπλανώντας ανοιχτομάτηδες και τυφλώνοντας μονόφθαλμους. Κατά τα άλλα, η ευαισθησία και η κοινωνική πολιτική περισσεύει στους αρμόδιους υπουργούς και η ανάδειξη και προβολή καθημερινών θεμάτων με πνευματική υποδομή και καλλιτεχνική υφή, τρέχει απο τα μπατζάκια τους. Κατά τα άλλα, η Ευρώπη της νέας τάξης των πραγμάτων, που έφτιαξε ένα αντιχριστιανικό Σύνταγμα στα μέτρα της διεφθαρμένης της Βαβέλ, οικοδομεί τον καινούργιο άνθρωπο του μέλλοντος, που αν δεν καταφέρει να του αφαιρέσει με τα ναρκωτικά νου, βούληση και αισθήματα για να τον αποσυνθέσει , θα καταφύγει στα φώτα της τεχνολογίας με ηλεκτονικούς τρόπους, εκτός αν την προλάβει η εισβολή της κλωνοποίησης! Αγνοούν φαίνεται οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι ηγέτες, ότι ολόκληρη στρατιά Αγίων της Επιστήμης δοξολογώντας το Θεό αναγέννησε και κράτησε πνευματικά ζωντανή την Ευρώπη. Αναφέρω ενδεικτικά μια σειρά από ονόματα, ΚΕΠΛΕΡ, ΠΑΣΚΑΛ, ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ, ΝΕΥΤΩΝ, ΒΟΛΤΑ, ΦΑΡΑΝΤΑΙ, ΛΑΙΜΠΝΙΤΣ, ΜΠΥΦΟΝ, ΛΑΜΑΡΚ, ΠΑΣΤΕΡ, ΜΠΕΡΝΑΡ.

  Καλά θα κάνουνε τα έθνη και οι λαοί, αφού δεν τους ωφέλησε σε τίποτα χρόνια τώρα η ανάγνωση της  Αγίας Γραφής, παρεχτός την υπερβατική ελπίδα μετά θάνατον για μια αναστάσιμη ζωή, να ανατρέξουν στο βιβλίο της Γαλλικής επανάστασης (1789-1848) και να το κάνουν προσκεφάλι τους τις νύχτες, μήπως και δούνε άσπρες μέρες.

  Σου γράφω μερικά πράγματα προσωπικά και γενικά αν και υποπτεύομαι εκεί που βρίσκεσαι τώρα, να μην έχουν κανένα ενδιαφέρον για σένα, αλλά αφού πρωτοστάτησαν για να σε αναγκάσουν να γίνεις εθελοντής σε έναν άλλον καλύτερο κόσμο, γιατί χειρότερος από αυτόν που ζούμε εδώ κάτω, -η πλειοψηφία των ανθρώπων- φαντάζομαι πως δεν υπάρχει, οπότε θα γελάς και θα κλαις με τα καμώματά μας και ίσως μέσω εσού, συμβάλλω στην εγρήγορση κάποιου κοιμισμένου πλήθους και κάποιων εκλεκτών που επιμένουν να χουζουρεύουν.

   Σ’ ένα χρόνο περίπου το έτος 2004 γίνεται εδώ στην Πατρίδα μας η Ολυμπιάδα και έχουν αρχίσει οι σχετικές προετοιμασίες για να υποδεχτούνε πλήθος αντιπροσωπειών από όλες τις άλλες Χώρες. Φτιάχνουν διάφορα έργα οικοδομικά, οδικά, συγκοινωνιακά και διαφημιστικά και οργανώνουν πανηγύρια και φιέστες περισσότερο για τουριστική κατανάλωση και πολιτισμική βιτρίνα.

  Το χρήμα ρέει άφθονο σε κόρακες, κόλακες, αμοιβάδες κι άλλα παράσιτα με τους μανδύες των συμβούλων, αρχιτεκτόνων, μαστόρων κι άλλων καιροσκόπων που κομπάζουν για τις καμουφλαρισμένες λακκούβες των δρόμων που μετατρέπονται σε επικίνδυνα <<σαμαράκια>> για τα οχήματα που δεν είναι προγραμματισμένα να πηδάνε σαν άλογα.

   Κάνανε και προσκλητήριο εθελοντών επικαλούμενοι τα πατριωτικά τους αισθήματα μέσα από τον κόσμο των βολεμένων και των ανεγκέφαλων που διψάνε για κοινωνικές δριακρίσεις και οχλοκρατικές ετικέτες γιατί τα θεάματα αυτά που τα προβάλουν ως εθνικά πριν να τα κηδέψουν δημοσία δαπάνη τα θέτουν σε λαικό προσκύνημα.

  Την πλατεία της Ομόνοιας, λόγω του μετρό, της αλλάξανε όψη ρίχνοντας άφθονο τσιμέντο και επειδή συγχρονήσανε τους υπόγειους ντεκέδες σε άκαπνα σαλόνια διερχομένων επιβατών, χτίσανε από πάνω μια μεγάλη ταράτσα μ’ ένα απέραντο δώμα για να το έχουν ως κατάλυμα οι παντός είδους άστεγοι και να αποσύρονται εκεί οι ασθενείς και οδοιπόροι των ψυχότροπων ουσιών, οι αλλοδαποί κακοποιοί και οι έμποροι-φαντάσματα.

   Όπως βλέπεις, γλυκέ μου Μάριε, όλα είναι προσχεδιασμένα σύμφωνα με τις προδιαγραφές της συγχρονής αρχιτεκτονικής για μια προοδευτικότερη κοινωνία, γιατί εφόσον άνωθεν της πλατείας Συντάγματος βρίσκεται η Βουλή, θα πρεπε και άνωθεν της Ομόνοιας να αιωρείται η παράνομη εκτελεστική εξουσία! Κρίμα που ο Μακρυγιάννης δεν ήτανε <<μακρύτερος>> να φτάνει ως τον αιώνα της ντροπής μας.

  Πάντως για τα χρυσά μετάλλια που θα πάρει η Ελλαδίτσα μας μην ανησυχείς, γιατί σε όλα σχεδόν τα κοινωνικά αθλήματα είναι ασυναγώνιστη σύμφωνα με τις διεθνείς μετρήσεις.

  Πρώτη στα ναρκωτικά, πρώτη στα τροχαία, πρώτη στην ανεργία, πρώτη στην ακρίβεια, πρώτη στη διαφθορά, πρώτη στην εγκληματικότητα, πρώτη στη συμφόρηση μεταναστών, πρώτη στην πορνεία, πρώτη στον αναλφαβητισμό, πρώτη στους ανένταχτους ευρωπαικούς μισθούς πείνας και τις εξαυλωμένες συντάξεις, πρώτη στο ξενύχτι και στη διασκέδαση, πρώτη σε ραδιοφωνική και τηλεοπτική σαβούρα, πρώτη στην ακρομεγαλία που έχει υποστεί η ματαιοδοξία μας και πρώτη στις εκδόσεις των βιβλίων που έχει γίνει λαικό σπόρ από κάθε άτομο, που όταν δεν του δίνεται επαρκής χρόνος στην τηλεόραση για να βγάλει στη φόρα όλα τα άπλυτά του, σπεύδει να μισθώσει έναν επαγγελματία συντάκτη για να παραστήσει τον <<συγγραφέα>> με αποτέλεσμα να καταργηθούν οι αναγνώστες  και να γίνουν όλοι συγγραφείς>>, οι οποίοι για να διαβάσουν τα <<άπλυτά τους>>, λόγω της <<ακάθαρτης αγραμματοσύνης τους>> θα αναγκαστούν να μισθώσουν και πάλι κάποιον καθαρόαιμο αναγνώστη. Τραγέλαφος η κατάσταση και είναι να απορεί κανείς. Πώς με τόσες πρωτιές που διεκδικεί η Χώρα μας, δεν έχει φτάσει ακόμα νά ναι πρώτη και στις αυτοκτονίες!

   Συμπέρασμα: Η αρχαία Ελλάδα έδωσε στον κόσμο τα φώτα του πολιτισμού και η σύγχρονη Ελλάδα του 2003 έδωσε στον κόσμο την τύφλα του! Ίσως μετά απο δυόμισι χιλιάδες χρόνια να πίστεψε πως έχει το δικαίωμα να κάνει ένα μπλακ-άουτ στον ξέφρενο πολιτισμό της ανρθωπότητας. Όσα κέρδισε ο Έλληνας τα έχασε ως άνθρωπος.

   Μάθε ακόμη, Μάριε μου, ότι τώρα που σου γράφω, σε έξι μήνες έρχονται πάλι εκλογές και όπως τότε που περιμέναμε μαζί τις προηγούμενες εκλογές, περιμένω και πάλι με το έργο σου στα χέρια, να γίνει βιβλίο και να ανέβει ξανά στη σκηνή. Και τι συμπτωματική ειρωνεία γεγονότων Μάριε μου! Λες και είσαι εδώ. Λες και ήταν χτές. Η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται. Η ροή του χρόνου συνεχίζεται, αλλά η ταχύτητα που εκφράζει είναι ανάλογη με τα αισθήματά μας, τις θέσεις που βρισκόμαστε στον οικείο κοινωνικό μας χώρο και από το σημαντικό μέγεθος των γεγονότων που μας συμβαίνουν και από τον τρόπο ζωής που τα βιώνουμε ο καθένας μας. Ας αναφέρω ένα αλληγορικό παράδειγμα. Για τον αστροναύτη που ταξιδεύει, το τρένο είναι βραδύ μέσο μεταφοράς, ενώ για τον ποδηλάτη θεωρείται ταχύτατο.

  Αν σε φανταστώ, Μάριε, τη στιγμή που περνούσες στον θάνατο να διατηρούσες με κάποιο τρόπο τη συνείδησή σου και την ικανότητα να είχες συναίσθηση του περιβάλλοντος, προφανώς δεν θα αντιλαμβανόσουν καμία αλλαγή στον ρυθμό του χρόνου και πιστεύω ως <<αυθέντης>> να συμφωνείς μαζί μου. Η αλλαγή αυτή θα ήταν κάτι που θα φαινόταν μόνο από εμάς τους ζωντανούς που είμαστε απ΄ έξω.

  Για κάποια όμως πρόσωπα που στην κυριολέξία αγαπάμε και για κάποια γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή μας, ο χρόνος παραμένει και για μας που περάσαμε την δοκιμασία, αμετάβλητος και δεν έχει σημασία αν φαίνεται να ταξιδεύει , όπως για εσένα εξάλου, εκεί που βρίσκεσαι τώρα, πιστεύω πως είναι ανύπαρκτος.

   Θυμάσαι, Μάριε που φεύγοντας ανάμεσα στα γραφτά σου, έγραψες και την αινιγματική φράση: <<Έφυγα πριν το σύμπαν. Φτιάχτε καινούργιο>>. Τι εννοούσες άραγε; Πριν αυτό εκραγεί; Πριν να γίνει ίσως μαύρη τρύπα; Και μας παρότρυνες να φροντίσουμε τουλάχιστον να το ανακαινίσουμε με τη ματιά του ποιητή και όχι με την επιδρομή βαρβάρων; Ας μη σε ζαλίζω περισσότερο με τις φιλοσοφίες μου που ελπίζω κάποτε να μου εξηγήσεις και ας προσγειωθούμε στη δική μας πραγματικότητα που τώρα βιώνουμε και μας απασχολεί και που για σένα, καθώς γράφεις στο έργο σου, ήταν και είναι ένα σκληρό παραμύθι με δράκους, που πολέμησες και ευχήθηκες να απαλλαγούμε.

  Τον Μάη του 2004 έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση. Τότε συμπληρώνεις και εσύ τετραετία από τότε που έφυγες και κάποιοι υποψήφιοι πολιτευτές που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα αγνοώντας πρόσωπα και πράγματα, εξακολουθούν να σου στέλνουν την κάρτα τους. Δεν φτάνει που σε βασάνιζαν ζωντανό, σε θυμήθηκαν και τώρα ως ψηφοφόρο επειδή φαίνεται εκτός όλων των άλλων προσόντων που διαθέτουν, διακρίνονται και ως φανατικοί συλλέκτες της <<νεκράς ψήφου>>. Δεν πήραν φαίνεται χαμπάρι ότι κάποιοι άλλοι βολεμένοι αριβίστες της ζωής ψιθύρισαν από πίσω σου: <<Ένας λιγότερος! Έχασε η Βενετιά (Ελλάδα) βελόνι>>.

  Εκλογές, λοιπόν και τα ίδια πρόσωπα έρχονται να διεκδικήσουν την ψήφο μας για να μας κυβερνήσουν. Κάτι τρέχει στα γύφτικα. Εκεί ξέρουμε τουλάχιστον ότι τρέχει τώρα άφθονη ηρωίνη και <<μαύρη>> με το δελτίο, ενώ στις εκλογές έτρεχε πάντα το χρήμα, η υποκρισία, η ματαιοδοξία και η δημαγωγία. Το αξιοπερίεργο είναι πως κανένα κόμμα δεν αναφέρεται στα ναρκωτικά και εκείνο που δείχνει να τα θυμάται το κάνει από σπόντα, πιπιλίζοντας την ίδια καραμέλα που έβλεπες και εσύ νάχουν στο στόμα τους όταν ήσουνα εδώ. Μόνο ελάχιστα πρόσωπα μετρημένα στα δάχτυλα κάνουν σοβαρή απόπειρα να αρθρώσουν κάποιο λόγο. Τα οποία όμως προσπαθούν να τα απομονώσουν. Έχουν βλέπεις, όλοι οι επαγγελματίες πολιτικοί και όσοι αυτοπροσδιορίζονται υποψήφιοι διογκομένη ευαισθησία, αυξημένο ενδιαφέρον και υπερβάλοντα ζήλο για τα <<κοινά>> και πιστεύουν πως <<ελέω Θεού>> είναι άξιοι για να καταλάβουν την εξουσία. Αλλά επειδή ο Θεός ανήκει στα μοναρχικά καθεστώτα και αυτοί επιβάλλεται να το παίζουν δημοκρατικά, επικαλούνται τον λαό και μηχανεύονται τα πάντα για να του αρπάξουν τα πολύτιμα <<κουκιά>> που είχε αποθηκευμένα τέσσερα χρόνια τώρα στα υπόγεια της συνείδησής του.

   Έχουν βαθιά γνώση της ψυχολογίας του όχλου από το ανάλογο πολιτικό κλίμα που έχουν διαμορφώσει, διαφεντεύοντας τον λαό. Και καλλιεργώντας στο προεκλογικό έδαφος κατάλληλες συνθήκες με όσο λίπασμα δημαγωγίας διαθέτουν, γνωρίζουν πως οι ψηφοφόροι στην πλειοψηφία τους δεν ενεργούν ως ελεύθεροι πολίτες με δική τους βούληση, αλλά σπεύδουν κοπαδιαστά στις κάλπες προαποφασισμένοι και καθοδηγούμενοι από τα διάφορα κόμματα, συνδικάτα κι άλλες οργανώσεις που ανήκουν ιδεολογικά ή συμφεροντολογικά.

  Η ατομική βούληση μέσα στο εκλογικό σώμα μεταβάλλεται σε συλλογική. Δεν είναι πολιτική, γίνεται κομματική με κοινό στόχο και προφανώς οι οπαδοί ταυτίζονται με την πάγια τακτική των <<άβουλων>> βουλευτών που γίνονται με τη σειρά τους πειθήνια όργανα της κομματικής τους γραμμής. Με αυτή την πολιτική μεθόδευση και την κομματική τακτική, που εφαρμόζεται σε παγκόσμια κλίμακα για τον ταξικό διαχωρισμό των λαών, καταργείται ουσιαστικά το πολυδιαφημιζόμενο δημοκρατικό δικαίωμα, με τις επικρατούσες οικονομικές συνθήκες, να μπορεί να υποβάλει υποψηφιότητα για να εκλεγεί, εφόσον στερείται των προβλεπομένων χρημάτων.

  Μ’ αυτές τις πολυμήχανες διαδικασίες λειτουργεί και στον τόπο μας η φαινομενική δημοκρατία για να εξασφαλίζουν πάντα την εξουσία τα ίδια κόμματα και τα ίδια πρόσωπα, εναλλασόμενα καμιά φορά από τον ρυθμιστικό ρόλο πλήθους αναποφάσιστων και ανένταχτων πολιτών, πλήθους ελεύθερων σκεπτόμενων ανθρώπων, που γέρνουν πότε εδώ και πότε εκεί γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή. Και η εκλογική τους εκστρατεία αυτούς στοχεύει να παραπλανήσει περισσότερο, για λογαριασμό κάποιων συγκεκριμένων κομμάτων και προσώπων με διάφορα τεχνάσματα και μικροφωνικές ψείρες που προκαλούν στο υγιές κοινό φαγούρα στη συνείδηση και σύγχιση στη κρίση του. Με τον ίδιο τρόπο ποδηγετούν και τους οπαδούς τους, δίκην αγέλης, για να τους διατηρούν στα αρχεία της κομματικής ναφθαλίνης. Με τον ίδιο απατηλό τρόπο, αποκτούν τέλος και την ταυτότητα του αιρετού την οποία χρησιμοποιούν ως άλλοθι για τις αυθαιρεσίες και τις καταχρήσεις τους, καλυπτόμενοι από την ασυλία τους, για να γίνουν απόλυτοι κυριάρχοι της εξουσίας και να καταδυναστεύουν τον άβουλο λαό, διαφεντεύοντας, κατά το δοκούν, τις τύχες του.

  Σου θυμίζω ένα στίχο από το ποίημα σου <<Εξουσία>> (απο το βιβλίο σου: << ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΛΑΠΑΔΕΣ>> σελ.53 που επιτέλους κυκλοφορεί). Γράφεις γιε μου επαναστάτη του θανάτου, πάντα προφητικά και αληθινά για μας τους αλλαζόνες ζωντανούς με την υπαρξιακή καταπίεση:

       <<Ποιοι είναι αυτοί που θέλουν τους σταυρούς μας

            Ποιος τους είπε πως τους θέλουμε για αρχηγούς μας

            Ποιοι είναι αυτοί που σε μας κάνουν τον ευεργέτη;

            Το μόνο που ξέρουν είναι το ρουσφέτι!>>

Το δίκιο σου είναι μεγάλο, Μάριέ μου. Πράγματι. Ποιοι είναι αυτοί που επειδή έχουν την οικονομική δύναμη θέλουν να μας κάνουν φτωχότερους; Ποιοι είναι αυτοί που επειδή ζήλεψαν  τη δόξα της εξουσίας παριστάνουν τους ειδήμονες για τα <<κοινά>> πλανεύοντας τον ανυποψίαστο κι αφελή λαό;

  Μήπως είναι ουρανοκατέβατοι; Μάλλον απίθανο, γιατί εσύ καλύτερα από τον καθένα μας, ξέρεις πολύ καλά πως ο κόσμος σας δεν παράγει τέτοιους τσαρλατάνους.

  Ποιοι είναι λοιπόν; Ποτέ δεν μας το είπαν. Μάλλον εμείς τους φτιάξαμε πιστεύοντας πως θα τους ελεγχουμε και τώρα μας εκδικούνται. Τους αφήσαμε να αρπάξουν το πηδάλιο της βούλησης μας και μη την είδατε τη βαρκούλα… Πάντως αν κρίνουμε από τη ζωή που μας προσφέρουν βιολογικά και κοινωνικά είναι οι χειρότεροι. Και όχι μόνο υπερθεματίζω τα λόγια του Δημόκριτου που λέει: <<Είναι άσχημο να σε κυβερνάει ο χειρότερος σου>> αλλά οργίζομαι, αγανακτώ και δεν ανέχομαι να με κυβερνούν οι χειρότεροι από σένα, από εμένα και από πολλούς άλλους που είμαστε καλύτεροι.

  <<Οι χώρες που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους φαύλους από τους άξιους είναι χαμένες>> μας λέει ο Αντισθένης.

  Θυμάμαι, Μάριέ μου, που γράφεις κάπου χαρακτηριστικά: <<Στην κοινωνία των μετρίων δεν χωράνε καλύτεροι ή χειρότεροι. Μόνο οι μέτριοι>>. Μην είσαι τόσο επιεικής, γλυκέ μου. Εκτός από τους μέτριους, χωράνε και οι χειρότεροι για να κυβερνάνε.

   Άλλωστε τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους; Τι θα κάνουμε χωρίς χειρότερους; Τώρα μάλιστα σ΄ αυτές τις εκλογές προσθέτουν για υποψηφίους και ολοένα χειρότερα πρόσωπα για να ανανεώσουν το πολιτικό χο(ε)ιροστάσιο!

   Όλοι αυτοί που προβάλλονται τηλεοπτικά και έχουν το σύνδρομο του επιδειξία και σκανδαλίζουν δημόσια τον κόσμο με απωθημένα κρούσματα της προσωπικής τους ζωής και λόγω της ακατάσχετης <<επικοινωνιακής αιμοραγίας>> βίωσαν μεγάλο καημό να πολιτευθούν για να μας σώσουν. Φτάσανε στο σημείο να πιστεύουν πως επειδή η φάτσα τους θα πρέπει να αποτυπώνεται στους καναπέδες των σπιτιών μας, ο πισινός μας έχει υποχρέωση να τους τιμήσει δεόντως για να πάρουν το δημοτικό αξίωμα ή το βουλευτικό χρίσμα.

   Κατά τα άλλα, όλες αυτές οι εξουσίες, πολιτικές, επικοινωνιακές, πολιτιστικές και θρησκευτικές χρειάζονται ένα κοινό για να υπάρξουν, όχι για να το υπηρετήσουν, αλλά για να τους υπηρετεί αυτό πιστά με τιμές, φανφάρες και δόξα.

   Χρειάζονται ένα κοινό για να το καθυποτάξουν, να το καθοδηγούν και να διακριθούν ως εξουσία. Χρειάζονται τον λαό για να τον κάνουν κοπάδι τους αλλά σε ελεγχόμενα βοσκοτόπια για να συντηρήσουν τη νέα του μορφή και αλίμονο σε όποιο πρόβατο τολμήσει να βάλει τη μαύρη μάσκα και να βελάσει επαναστατικά.

  Το οδηγούν κατευθείαν στα εκσυγχρονισμένα σφαγεία, όπου οι κοινωνικές <<πρωτιές>> που σου ανέφερα, βρίσκονται διαρκώς σε ετοιμότητα για να του υποβάλλουν τη δοκιμασία του αργού θανάτου, ώστε να μπορέσουν τελικά να χρυσώσουν και το αναμενόμενο <<Ολυμπιακό χάπι>>. Τώρα αν κάποιος θελήσει να μου παρατηρήσει: <<πως είναι παράλογο και άδικο να ισοπεδώνω και να εξομειώνω τα πάντα και τους πάντες>>, έχω να απαντήσω: <<πως όταν μιλάμε για κοινωνικό κανόνα ζωής, δεν αναφερόμαστε στις εξαιρέσεις>>.   

  Οι αναλαμπές του ετοιμοθάνατου δεν σημαίνουν και ένδειξη ζωντάνιας. Μακάρι οι αναλαμπές αυτές να είναι ένα δείγμα αναζωογόνησηςκαι να κρατήσουν αναμμένη τη λάμπα της ζωντάνιας από τη νέα κυβέρνηση που θα προκύψει και η εξαίρεση να γίνει κανόνας, ώστε να μπορέσει να ανατραπεί η θλιβερή εικόνα της κοινωνίας και μαζί μ΄ αυτήν να ανατραπεί και το θλιβερό αποτέλεσμα του πρώτου γύρου του αγώνα μας όπως επισημαίνει ο τίτλος του έργου σου.

  Γιατί αν οι καινούργιοι άρχοντες θελήσουν να ευθυγραμμιστούν με τις ηθικές και πνευματικές αξίες και πάρουν το μήνυμα για την κοινωνική κάθαρση που επαγγέλλεται το έργο σου, υπάρχει βάσιμη ελπίδα να ευαισθητοποιηθούν, να προβληματιστούν και να δώσουν άμεσες και ριζοσπαστικές λύσεις, ώστε τα παιδιά μας πλέον και οι ερχόμενες γενιές να μην σκοτώνονται τον καιρό της ειρήνης, πριν να γεράσουν και να πεθάνουν φυσιολογικά.

  Γιατί δικαιούνται και τους αξίζει μια καλύτερη τύχη από αυτήν που έχουν τα γερασμένα άλογα που, καθώς αναφέρεις σ’ ένα ποίημα σου, τα σκοτώνουν επιλεκτικά.

  Αλλά τι κάθομαι και στα γράφω τώρα όλα αυτά; αφού τα ξέρεις. Τα έχεις γράψει στα ποιήματά σου και στο έργο σου. Τα κατήγγειλες δημόσια και ήταν η αιτία που σε αναγκάσανε να σηκωθείς και να φύγεις.

  Στα γράφω γιατί είμαι οργισμένος και πιο πολύ για να τα ακούσει ο κόσμος, γιατί όσο εσύ μου λείπεις, δεν νομίζω ότι έχω άλλο λόγο ύπαρξης, από το να διακηρύττω τα πιστεύω σου, τις ιδέες σου και τα αισθήματά σου.

  Ξέρεις ότι υπήρξαν και κάποιοι αριβίστες, κακομούτσουνοι μασκαράδες που τόλμησαν να ισχυριστούν και να με κατηγορήσουν ότι εγώ ήμουνα υπεύθυνος που έφυγες πρόωρα;

  Σε ακούω να μου επαναλαμβάνεις καθησυχαστικά τα λόγια του Χριστού: <<Άφες αυτοίς. Ου γαρ οίδασι τι πιούσει>>.

  Βλέπω τα μάτια σου να γελάνε και να τους οικτίρεις! Σε βλέπω να μου αποδίνεις ευθύνη μόνο για το λόγο που σε παρακράτησα σ΄αυτή την άδικη ζωή και δεν σε άφηνα να φύγεις νωρίτερα.

  Σε βλέπω να μου λες: <<πως κάτι τέτοιοι άνθρωποι πατέρα με οδήγησαν εκεί που με οδήγησαν γιατί περνάγανε στην επίθεση, αντί να τρέχουν να κρυφτούν από τις ενοχές, το ψέμα και την κακία τους>>.

  Η αλήθεια είναι όμως Μάριέ μου, πώς όλοι μας είμαστε συνυπεύθυνοι στο μέτρο που μας αναλογεί, για ένα παιδί που ζει στον κόσμο μας και η ευθύνη μας αυξάνεται όταν το στοιβάζουμε στην κοινωνική κυψέλη και το εξοντώνουμε βιολογικά σαν κηφήνα.

  Θυμάσαι αγόρι μου που φεύγοντας μου έγραψες: <<Πατέρα με δίδαξες το ήθος. Μα δεν μου είπες πως με αυτό στη ζωή δεν θα επιβιώσω>>. Μπορεί να είχες δίκιο και να έκανα λάθος. Αλλά και πάλι αν ξαναγεννόμαστε ως άνθρωπος το ίδιο θα σου δίδασκα γιατί δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να σταθεί όρθιος και να πορευτεί στη ζωή ανάμεσα στους συνανθρώπους του χωρίς αυτήν την ηθική πανοπλία. Αυτό ήταν το χρέος μου απέναντί σου και ρώτησε εκεί πάνω που βρίσκεσαι να στο βεβαιώσουν. Τη ζωή όμως μας την καθορίζουν άλλοι, διαφορετικά θα ζούσαμε μόνοι. Ή ο καθένας μας απο μόνος του. Κι ας ξιπάζονται οι βολεμένοι της ζωής ότι είναι έργο δικό τους. Ας κομπάζουν οι ανόητοι εγωιστές ότι είναι <<αυτοδημιούργητοι>> επειδή η μπόχα που αναδύεται από τα πτώματα που πατήσανε έχει γίνει η κολόνια της συνείδησης τους. Αυτός που διαλέγει το δρόμο το μοναχικό και γίνεται αληθινά αναχωρητής, μπορεί να αγιάζει, αλλά ο εφιάλτης της κοινωνικότητας δεν τον αφήνει να κοιμηθεί ήσυχος, γιατί μια κοινωνία δεν έχει το ήθος στο ανθρώπινο ατομικό επίπεδο και η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Εξάλλου πώς μπορεί να διατηρηθεί η ηθική σ΄ έναν κόσμο ανήθικο; Ή συμβιβάζεσαι ή τραβάς το δρόμο σου. Και τα δύο είναι οδυνηρά γι’ αυτούς που έχουν ήθος και ευαισθησία.

  Υπάρχει και η τρίτη λύση. Να προσπαθείς να αλλάξεις εσύ την κοινωνία. Αυτή διάλεξες και εσύ και γι΄ αυτό επανειλημμένα με ρώταγες <<αν μπορείς να το κάνεις>> και έπαιρνες την απάντηση <<πως μόνος του κάποιος, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να το κάνει>>. Και έφυγες! Που ήθελες να φανταστώ εγώ ψυχίτσα μου, πως η ανθρώπινη σήψη είχε προχωρήσει τόσο πολύ και ο κοινωνικός ιστός είχε πάθει γάγγραινα;

  Ήξερα βέβαια πως κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της δημοκρατικής κοινωνίας, αλλά δεν μπορούσα να προβλέψω το επικίνδυνο βάθος που καταποντίζονταν ευαίσθητες υπάρξεις με την ταυτότητα του ήθους στο χέρι. Ίσως το λάθος μου ακόμη να ήταν που δεν σου δίδαξα το αλφάβητο των καθαρμάτων όχι μόνο για να επιβιώσεις, αλλά για να κουρσέψεις για καλά τη ζωή, αλλά μήπως και γνώριζα τον κώδικό τους; Άσε που μια τέτοια διδαχή θα την απέρριπτε, εκ των προτέρων η ιδιοσυγκρασία σου, γιατί στην αντίθετη περίπτωση θα μπορούσες κάλλιστα να διάλεγες έναν άλλον πατέρα, γνώστη, αυτού του κώδικα. Ήρθες πρόωρα σ΄ αυτή τη ζωή Μάριέ μου χωρίς να έχουν ωριμάσει οι κοινωνικές συνθήκες, σε μια ηθική τελειότητα για να σε δεχτούν, γι΄ αυτό προτίμησες να επιστρέψεις πάλι πρόωρα. Ίσως η μεγαλύτερη δυστυχία σου αγάπη μου, ήταν η απογοήτευση που ένιωσες από τους ανθρώπους και που δεν μπόρεσες να αλλάξεις την κοινωνία τους. Ίσως ήταν τα βίβλία που δεν πρόλαβες να διαβάσεις, τα έργα που δεν πρόλαβες να γράψεις, οι ρόλοι που δεν πρόλαβες να ενσαρκώσεις, ο έρωτας που δεν πρόλαβες να χαρείς.

  Φεύγοντας, είπες ανάμεσα στα άλλα στο συνταρακτικό βίντεο που μας άφησες ως τελευταία παρακαταθήκη σου και που συγκλόνισε το πανελλήνιο: <<Έκανα κάτι λίγα, δεν πειράζει…>> και ότι <<ο ηθοποιός δεν είναι καημός, είναι βιασμός κι εγώ δεν κάθομαι να με βιάσουν>>.

  Είχες βιώσει το θάνατο που σου δίνανε οι άνθρωποι σταγόνα, σταγόνα στη ζωή με δόσεις και είχες εθιστεί σ΄ αυτόν. Είχες όμως γνωρίσει το άφθαρτο της ψυχής και δεν τον φοβόσουνα να τον ανταμώσεις. Ήθελες να προλάβεις να δεις την αυγή ύστερα από τη μεγάλη νύχτα.

  Τελείωσε πια, Μάριε. Από τότε που έβαλες τέλος στη ζωή σου, δεν είσαι πια ούτε ένας απεξαρτημένος χρήστης, ούτε ένας ανένταχτος κοινωνικά, ούτε ένας άνεργος ηθοποιός, ούτε ένας ελεύθερος αυτόχειρας. Είσαι ένας πολίτης του Θεού! Το θέμα είναι, όλοι αυτοί οι κατέχοντες θέσεις και αξιώματα που ρυθμίζουν τη ζωή και το θάνατο αθώων υπάρξεων, όταν θα πεθάνουν, αν θα μπορέσουν ποτέ να πολιτογραφηθούν με τέτοιο τιμητικό τίτλο.

  Αν θα έχει ποτέ σφυγμό η ψυχή τους για να πάλλεται στο ρυθμό της αιωνιότητας με την ευδαιμονία του Θεού!

  Εγώ, Μαριάκο μου, σε προίκισα με ό,τι είχα και δεν είχα όπως καλά ξέρεις. Σε ζέστανα με το κορμί μου ανάμεσα σε όλα τα ρεύματα της ζωής. Δεν είχα όμως τα ρούχα που αποζητούσες δικαιωματικά, να σου δώσω για να ντυθείς και όταν τα διεκδίκησες σαν έγινες ηθοποιός, από την πλούσια γκαρδαρόμπα του καλλιτεχνικού κατεστημένου, εκείνο σου πέταξε ένα κουρέλι πλαστικό της μιας χρήσης, για να έχει τη χαρά και τη διαστροφική ικανοποίηση να σε περιγελάει ρακένδυτο και γυμνό.

  Μερικοί μάλιστα από αυτούς τους καλλιτεχνίζοντες της κλίκας, αρέσκονται κατα καιρούς να μας θάβουν ζωντανούς, λες και κάνουν τέχνη το έγκλημα μιμούμενοι τον Κάιν ή κάνουν την τέχνη παρανάλωμα της φωτιάς μιμούμενοι το Νέρωνα.

  Ξεχνάνε όμως φαίνεται, ότι ο δικός μας θάνατος είανι αξιοπρεπής και προσδοκά ανάσταση, ενώ η δική τους ζωή, όντας κίβδηλη, προσδοκά ένα γνήσιο θάνατο!

  Αξίζει όμως, Μάριε, να θυμίσουμε σε όλους αυτούς τους ξιπασμένους άρχοντες και τους επαγγελματίες δυνάστες που τους κάνανε πολιτικούς, καλλιτέχνες, πλουτοκράτορες, ιερωμένους, στρατοκράτορες, επιστήμονες, κοινωνικές πυγολαμπίδες και διανοούμενα φιγουρίνια τα σοφά λόγια του Πυθαγόρα:

  <<Ο κόσμος είναι σαν ένα θέατρο όπου πολλοί παίζουν τους ρόλους τους. Η ίδια η ζωή είναι η υπόθεση: Δράμα, τραγωδία ή κωμωδία ανάλογα με το τι θα διαλέξουν να υποδυθούν οι ηθοποιοί. Αυτοί που παίζουν τον καλύτερο ρόλο είναι οι σώφρονες φιλόσοφοι των οποίων ο ρόλος είναι να μαθαίνουν τους τρόπους όλων των Εθνών και να διακρίνουν το καλό από το κακό. Ο κόσμος είναι μια σκηνή. Η ζωή είναι μια μετάβαση. Έρχεσαι, βλέπεις, αναχωρείς. Στο θέατρο της ζωής του ανθρώπου μόνο ο Θεός και οι άγγελοι έχουν κρατηθεί θεατές>>.

  Εσύ, Μαριάκο μου, αυτή την αλήθεια την ήξερες καλύτερα από τον καθένα μας και σίγουρα τώρα τη βιώνεις που ελπίζω να έχεις <<κρατηθεί θεατής>> και αγναντεύοντας από ψηλά το κατάντημα μας, κουνάς το κεφάλι σου θλιμμένα. Θλίβεσαι και απορείς για τη συνεχιζόμενη ματαιοδοξία των ανθρώπων που επιζητούν διακρίσεις ακόμη και στους τάφους τους και αυτή του σαρκίου τους τη μονιμότητα, όχι για να τιμήσουν τους νεκρούς με μνημεία μεγαλόπρεπα, αλλά για να επιδείξουν προκλητικά τον πλούτο τους, ξεχνώντας πόσο τζάμπα ζωντανοί είναι οι ίδιοι.

  Προχτές πήγαμε στο δικαστήριο με τον αδερφό σου και συγκεκριμένα στο Εφετείο για μια υποθεσή του για ναρκωτικά που εκκρεμούσε εδώ και έξι χρόνια. Τα ξέρεις και τα έζησες. Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται. Τον αθώωσαν για την κατοχή των ναρκωτικών σύμφωνα με το νόμο, αφού διαπίστωσαν ότι τότε ήταν χρήστης, αλλά τον καταδίκασαν σε ποινή δύο μηνών φυλάκιση που σημαίνει ό,τι έπρεπε να τους καταβάλλουμε 260.000 δραχμές για να εξαγοράσουμε την ποινή του, για το αδίκημα της <<οπλοφορίας>>, επειδή στην ακαταλόγιστη κατάσταση της νάρκωσης που βρισκόταν είχε σηκώσει ένα σουγιαδάκι από το δρόμο και το ΄βαλε στην τσέπη του, δίκην άμισθου εθελοντή ρακοσυλλέκτη, όπως είχες κάνει και εσύ μια φορά που μου κουβάλησες στο σπίτι ένα πεταμένο πυροσβεστήρα.

  Ο Θόδωρος πικράθηκε πολύ. Προβληματίστηκε για την αδικία που τον χτυπάγανε μετά από έξι χρόνια για ένα φάντασμα παρελθόν, όπως εσένα κάποτε που θέλανε να σε στείλουνε για τριάντα χιλιάδες δραχμές στις φυλακές της Άμφισσας για παράβαση του κ.ο.κ. Η ιστορία του Γιάννη Αγιάννη και του Ιαβέρη επαναλαμβάνεται εδώ και ενάμιση αιώνα.

  Ένα καρβέλι ψωμί μπορεί να σε κυνηγάει για όλη σου τη ζωή. Μια μπουκιά απο αμίαντο θα φροντίζουν πάντα να σε δηλητηριάζει συστηματικά. Οι Ιαβέρηδες πολλαπλασιάζονται σαν τα μανιτάρια. Με τη διαφορά ότι μερικά μανιτάρια που τρώμε φτηνά να είναι και αποτοξινωμένα!

  Η δικαιοσύνη άλλη μια φορά έκανε το χρέος της για να εισπράξει χρήματα. Ο κρατικός μινώταυρος έπρεπε πάση θυσία να τραφεί ή με το χρήμα ή με το σαρκίο του αδερφού σου. Έτσι έκριναν και αποφάσισαν οι αδέκαστοι δικαστές για να δικαιώσουν και να επιβραβεύσουν τον Θόδωρο για την κοινωνική του αποκατάσταση και τον δίκαιο και σκληρό αγώνα του για μια ανθρώπινη ζωή. Τη ναρκωμένη του ενέργεια την εποχή που χαροπάλευε με τις ουσίες που τις βρήκε ανθισμένες στο κοινωνικό δρόμο του, την έκριναν ένοχη και έπρεπε οπωσδήποτε να αποζημιωθούν από τις καθαρές σάρκες του, τώρα που είχε παλικαρίσια αποβάλει πλέον τα μικρόβια της αρρώστιας που πέρασε. Τον έκριναν ένοχο γιατί δεν ανέχονται και δεν το αντέχουν τέτοιου είδους δικαστές, να γίνονται καλά τα παιδιά μας, να εργάζονται κανονικά και να απολαμβάνουν ισότιμα όλα τα ανθώπινα δικαιώματα στη ζωή όπως αυτοί οι κύριοι.

  Δεν το ανέχονται μ΄ αυτό τον τρόπο, να συμβάλουν αυτά τα παιδιά στη μείωση της ανεργίας, καταλαμβάνοντας δικαιωματικά θέσεις εργασίας και να μένει στάσιμη και μη αυξανόμενη η στάθμη και η κατανάλωση των ναρκωτικών ουσιών και κάνουν ό,τι μπορούν με διάφορες προφάσεις νομιμοφανείς και αμετάκλητες αποφάσεις για να τα αποκαρδιώνουν και να τα οδηγούν ξανά στην αρρώστια τους ή στη φυλακή για να γίνουν ανίατοι, ευθυγραμμιζόμενοι πλήρως με την συντηρητική πολιτική του ΟΚΑΝΑ και των άλλων κρατικών συναφών κοινοτήτων σε άτυπη συνεργασία με τους εμπόρους, του θανάτου που πασχίζουν για τη διατροφή τους, τη συντήρηση τους και τον πολλαπλασιασμό τους, με ελεγχόμενο γνώμονα τη νάρκωση.

  Όλες αυτές οι κατηγορίες και τα άδικα που διαπράττουν σε βάρος αυτών των παιδιών, τα κατήγγειλα μπροστά τους, προκαλώντας τους να με συλλάβουν, ενώ ο κόσμος στην αίθουσα ήταν έτοιμος να επιδοκιμάσει και να χειροκροτήσει.

  Τους πρότεινα μάλιστα να φυλακίσουν εμένα στη θέση του αδερφού σου, αλλά παρενέβησαν οι αστυφύλακες για να με βγάλουν διακριτικά έξω από την αίθουσα.

  Όπως βλέπεις, Μάριε, εσύ πάλι έσωσες τον αδερφό σου με τα χρήματα του εκδότη σου γνωρίζοντας τη δική μας οικονομική  αδυναμία εδώ κάτω και πολύ καλά θα κάνουν οι Δικαστές αυτοί-που πιστεύω να αποτελούν δυσμενή εξαίρεση της Δικαιοσύνης- να κρατήσουν στη δικαστική τους μνήμη τα λόγια του Ευάγγελου Κρουσταλλάκη, Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, <<Δικάστικές κρίσεις που δεν είναι αποδεκτές από την κοινωνία καταρρακώνουν το γόητρο της Δικαιοσύνης>>.

  Πριν πέντε μήνες στις 16 του Μάη που έκλεισες τριετία εδώ κάτω και πήγα και πλήρωσα 160.000 δραχμές (τώρα οι δραχμές έχουν καταργηθεί και έχουν γίνει Ευρώ, ένα ευρώ ισοδυναμεί με 341 περίπου δραχμές) για να μην ανοιχτεί ο τάφος σου, παίρνοντας παράταση για ένα χρόνο. Αν έφευγες νεότερος κατα δύο χρόνια, πριν συμπληρώσεις τα είκοσι πέντε θα πλήρωνα τα μισά λεφτά. Ας το έχουν υπόψη τους οι νέοι ότι τους κάνουν σκόντο αν πεθάνουν νεότεροι των είκοσι πέντε χρόνων για να παρατείνουν τη ζωή του τάφου τους. Το κόστος δεν το αναφέρω για να μου στείλεις τα λεφτά και να παραπονεθώ που δεν έφυγες νωρίτερα. Αλλά για να σου δείξω ότι και τώρα που μας λείπεις, κοστολογούν την απουσία σου με το γήινο νόμισμα.

  Αχ και νάξερες πόσο μου λείπεις ψυχίτσα μου, που αν ήταν μπορετό και όλος ο θυσαυρός της γης να σ΄ έφερνε πάλι κοντά μου, στη στιγμή θα τον συγκέντρωνα, αν και φτωχός της ύλης. Τη ζωή μου θα έδινα γι΄ αυτό, αλλά φαίνεται δεν αξίζει για τέτοια ανταλλαγή. Η ακριβή και σπάνια ψυχή σου, Μάριε μου, δεν εξαγοράζεται ούτε από ολόκληρο τον πλανήτη μας, γιατί οι πλανητάρχες που τον ποδοπατούν τον έκαναν πολύ φθηνό και άχρηστο.

  Κάθε χρόνο θα παίρνω παράταση για να παρηγοριόμαστε με την ψευδαίσθηση ότι σ’ έχουμε κοντά μας και να μη νομίζεις ότι σε ξεχάσαμε. Το τι γίνεται στον τάφο σου, Μάριέ μου, δεν μπορείς να φανταστείς.

  Δεν περιγράφεται. Ό,τι δεν πέτυχες στο θέατρο της ζωής σου το πέτυχες με το θάνατό σου. Κόσμος απλός σου φέρνει λουλούδια και μερικοί άγνωστοι αφήνουν ακόμη και το τηλέφωνό τους, ζητώντας τη βοήθεια σου.

  Η μάνα σου κάθε μέρα σχεδόν σε ποτίζει και σου ανάβει το καντήλι σου και τις περισσότερες φορές, όπως μου λέει, της εμφανίζεις ξαφνικά μπροστά της

κάποιο παπά λες και εκείνη τη στιγμή επιθυμείς να σου κάνει τρισάγιο.

  Ορισμένες φορές ερχόμαστε μαζί, όπως και στον επιτάφιο κάθε Μεγάλη Παρασκευή. Τις πιο πολλές όμως φορές, μου αρέσει να έρχομαι μόνος μου και να σου φέρνω πάντα ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και να καθόμαστε σιωπηλά να τα λέμε όπως κάναμε πάντα, αλλά τώρα χωρίς λόγια, μόνο με τα αισθήματά μας και τη σκέψη μας, συντονισμένοι σ’ έναν κοινό ψυχικό παλμό των πνευμάτων μας.

  Ο αδερφός σου δεν έρχεται συχνά, σχεδόν καθόλου, γιατί δεν θέλει να πιστεύει ότι βρίσκεσαι εκεί. Σε αγαπάει όμως αληθινά και σ΄έχει διαρκώς στο μυαλό του και με τη μανία που έχει στο διαδίκτυο, ίσως ελπίζει κάποτε να σε πιάσει, αν και εμείς οι δυο όπως ξέρεις, δεν είχαμε ποτέ καλές σχέσεις με την τεχνολογία.

   Πήγαμε με τη Μάνα σου κι έναν παπά στο ξενοδοχείο <<Ξενοφών>> και στο δωμάτιο 202 όπου είχες καταφύγει για να αφήσεις την τελευταία σου πνοή και κάναμε τρισάγιο. Εντύπωση μου έκανε ο αριθμός του δωματίου. Ήταν ο ίδιος που είχε το δωμάτιο στο μαιευτήριο που γεννήθηκες και είχες στείλει στη Μάνα σου το θρυλικό τηλεγράφημα της άφιξής σου. Αριθμός 202!

  Λες να ήταν σύμπτωση; Δεν το πιστεύω. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Σαν πολλές συμπτώσεις συμβαίνουν στη ζωή σου για να είναι τυχαίο και εξάλλου μην ξεχνάς που ήσουνα μοιρολάτρης κι αρχίζω να πιστεύω πως είχες δίκιο.

  Τα πάντα είναι προκαθορισμένα και όλοι εμείς είμαστε υψηλής νοημοσύνης αυτοκέφαλα πιόνια που ενεργούμε κατά βούληση η οποία όμως είναι προσχεδιασμένη για να φαίνεται ελέυθερη και να μας δίνει την ψευδαίσθηση της ατομικής πρωτοβουλίας και του οριακού ελέγχου.

  Υπάρχει βέβαια και η αρχαία σοφή ρήση που μας λέει ότι μαζί με την Αθηνά πρέπει να κουνάμε και τα χέρια μας. Αλλά δεν μας εξηγεί γιατί εκείνος που κούναγε τα χέρια του, πιάστηκε τελικά από τα μαλλιά του και πνίγηκε.

  Δεν μας εξηγεί γιατί για κάποιον ακαμάτη εμφανίζεται ένας κωπηλάτης που τραβάει το σωτήριο κουπί για λογαριασμό του. Γι΄ αυτό ο άνθρωπος όλα τα ανεξήγητα και πολύπλοκα που αδυνατεί να εξηγήσει τα αναγάγει στην τύχη και κατά προτίμηση όλα τα δυσάρεστα συμβάντα, ενώ για τα ευχάριστα που ικανοποιούν τις αισθήσεις του, αρέσκεται συνήθως να διεκδικεί με έπαρση το δικαίωμα της πατρότητας.

  Ίσως ο Χριστιανισμός να δικαιώνεται που μας μιλάει για τη δύναμη της προσευχής όταν αυτή γίνεται από κάποιον που προσεύχεται με αληθινή πίστη για λογαριασμό της σωτηρίας ενός άλλου άνθρώπου.

  Ενώ αντίθετα ο προσευχόμενος που κάνει έκκληση για τη σωτηρία του εαυτού του, δεν έχει συνήθως καμμία ελπίδα να σωθεί.

  Ο Χριστός είπε: <<Αγαπάτε αλλήλους>>. Ο άνθρωπος όμως έμεινε στην αλλαζονική του μοναξιά γιατί το φλογερό <<εγώ>> του, αναπτυσσόμενο μέσα στο κοινωνικό περιβάλλον του, αποτεφρώνει κάθε συναίσθημα αλληλεγγύης.

  Δεν ξέρω τι μ΄ έπιασε και στα γράφω όλα αυτά, αφού ουδέποτε έφυγες από κοντά μου και ότι και να σκεφτώ και να κάνω στέκεσαι πάντα δίπλα μου και μιλάμε για όλα όπως και τότε και τώρα, που τίποτα δεν άλλαξε μεταξύ μας.

  Μόνο που τα συναισθήματά μου τώρα, Μάριε, είναι ανάμιχτα και αντανακλούν περισσότερο χρωματισμούς από το πορτοκαλι και το μωβ.

  Κάθε φορά, που σώζεται ένα παιδί χαίρομαι και θλίβομαι μαζί. Χαίρομαι για το Θόδωρο και θλίβομαι για σένα.

  Νιώθω θλίψη γιατί δεν μου έδωσες την ευκαιρία να σε σώσω. Νιώθω όμως ταυτόχρονα και μια ανταύγεια χαράς που τους πρόλαβες να φύγεις με Θεάρεστη πρωτοβουλία σου, πριν σε ταξιδέψουν άδοξα. Όμως μια καταφρόνια θα με κατατρώγει πάντα μέσα μου βαθιά, που εκείνη τη μοιραία στιγμή δεν μάντεψα να βρίσκομαι κοντά σου.

  Πρέπει να τελειώσω εδώ το γράμμα μου, γιατί ο εκδότης το περιμένει να το βάλει μέσα στο βιβλίο σου και θα σου θυμίσω το τελευταίο ανέκδοτο και χωρίς τίτλο ποίημά σου που έγραψες δέκα μέρες πριν αναχωρήσεις και που δεν ήθελες όπως μου είπες να το συμπεριλάβεις στην ποιητική σου συλλογή.

  Στο θυμίζω μιας και αναφέρθηκα στο γράμμα μου πολλές φορές για το περίσσευμα της ματαιοδοξίας και το έλλειμμα της αξιοπρέπειας των σύγχρονων ανθρώπων, γιατί πιστεύω πως είναι πολύ προφητικό και έχει ένα ηθικό μήνυμα προς τη νέα γενιά προπαντός, με καθαρό αέρα αισιοδοξίας:

                                Αν άξαφνα βρεθείς στα ύψη

                                σίγουρα θα νιώσεις σήψη.

                                Θα καταλάβεις πόσο ανώφελο κυνήγι

                                και σύγκορμος θα τρέμεις απο ρίγη.

                                Χειρότερα απ΄όλα η ματαιοδοξία

                                η άσκοπη και η κακή φιλοδοξία.

                                Η ψεύτικη, αλαζονική ορθοδοξία.

                                Ψάξε επιτέλους για λίγη αισιοδοξία!

                                 Αν είσαι ολιγαρκής

                                 ακόμα είσαι ανεπαρκής.

                                 Δες τα πράγματα αλλιώς.

                                 Γίνε διαφορετικός!

                                 Κι αν βρεθείς ποτε ψηλά

                                 δεν θα πέσεις χαμηλά.

                                 Θα ξέρεις να φερθείς

                                 Θα ΄σαι πια αξιοπρεπής!

  Αχ! Μαριάκο μου. Πόσο με κάνεις να ντρέπομαι και να κλαίω μαζί που δεν μπορούσα εγώ μόνο να είμαι όλος ο κόσμος μαζί για σένα.

  Πόσο με κάνεις υπερήφανο που με ξεχώρισες τουλάχιστον εμένα και με διάλεξες για Πατέρα σου.

  Αχ! Και νάξερες πόσο καμαρώνω που σ΄ έχω γιο μου! Έναν γιο τόσο ηθικό και αξιοπρεπή και πριν και μετά τη μετάβαση του.

       Περιμένοντας με ανυπομονησία γράμμα σου,

       Ας αλληλοσυγχωρεθούμε

       μεταξύ μας με αγάπη.

                                                      Ο Πατέρας σου

Η συγκλονιστική αυτή επιστολή του Βασίλη Μαλούχου προς τον αποδημήσαντα γιό του Μάριο, έχει καταγραφεί και είναι τυπωμένη ως επίλογος στο κοινωνικό-θεατρικό βιβλίο του Μάριου με τον τίτλο <<ΗΡΩΙΝΗ – ΕΛΛΑΣ 1-0 >>, το οποίο έχει ήδη εξαντληθεί και τιμώντας τη μνήμη του και ύστερα από μεγάλη ζήτηση του κοινού, σύντομα θα επανεκδοθεί και θα ανέβει και πάλι στο θέατρο, γιατί αποτελεί ηθικό χρέος του πατέρα, να αφυπνιστεί η κοινωνία μας από τη βαθιά παρατεταμένη νάρκωση.

Ευχαριστούμε πολύ τον κ. Βασίλη Μαλούχο και την ανιψιά του κα. Ζωή Διαμαντοπούλου για το κείμενο και τις φωτογραφίες που μας έδωσαν.

Μακάρι μέσα από αυτό το κείμενο να μπορεί να σωθεί έστω και μία ψυχή……

Σχόλια
Loading...