Τα γαλάζια κεριά (1935)

Τα γαλάζια κεριά

Έτος: 1935
Πρεμιέρα: 25 Δεκεμβρίου 1935
Διάρκεια: 95′
Είδος: Αισθηματική
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Κουνελάκης
Συγγραφέας: Σπύρος Ποταμιάνος
Σενάριο: Σπύρος Ποταμιάνος

Ηθοποιοί: Ρίτα Μυράτ , Παρασκευάς Οικονόμου , Φωτεινή Λούη , Θανάσης Μαρίκος , Αθανασία Μουστάκα , Μερόπη Ροζάν , Σαπφώ Αλκαίου.

Υπόθεση: Δύο νέοι, η Δώρα και ο Τώνης, που γυρίζουν από τα ξένα σ’ ένα ελληνικό νησί, αγαπιούνται και πρόκειται να παντρευτούν. Τα «γαλάζια κεριά» ενός πολυέλαιου, περιμένουν να τ’ ανάψει η επιστάτρια (Σαπφώ Αλκαίου) του παλιού σπιτιού της Δώρας την ημέρα των γάμων της, όταν αιφνιδίως εμφανίζεται ένα μεγάλο και φοβερό εμπόδιο, που παρά λίγο να ματαιώσει το άναμμα τους…
Όταν η Δώρα, που δεν έχει μητέρα, πηγαίνει να πάρει από τον παπά του παλιού νησιωτικού μοναστηριού το πιστοποιητικό της γέννησης της, μαθαίνει ένα φοβερό μυστικό για το γάμο της: Η μητέρα της είχε κάνει με τον πατέρα του Τώνη, που επίσης είχε πεθάνει, ένα αγόρι. Άρα ο αγαπημένος της είναι… αδελφός της! Ο γάμος δεν μπορεί συνεπώς να γίνει. Συντετριμμένη η Δώρα μένει στο μοναστήρι. Ενώ όμως την σφίγγει η απελπισία, ανακαλύπτει στα χέρια κάποια καλόγριας μια φωτογραφία του Τώνη. Την πιέζει, την ικετεύει, την παρακαλεί και εκείνη στο τέλος της εκμυστηρεύεται ότι ο αγαπημένος της είναι ο γιος της. Αυτή ήταν παραμάνα στον πατέρα του Τώνη και ανέτρεφε μαζί το γιο του υποτιθέμενου πατέρα του και το  δικό της παιδί. Μια μέρα, όμως, ένα δυστύχημα στέρησε την ζωή στο γιο του κυρίου της. Εκείνη, μπροστά στο φρικιαστικό ατύχημα, βλέποντας ότι δεν θα μπορούσε να μεγαλώσει το παιδί της, γυρίζοντας στο σπίτι είπε ότι το νεκρό βρέφος – μικρά και τα δυο, δεν ξεχώριζαν εύκολα – ήταν το παιδί της κι έτσι ο Τώνης, το ζωντανό, δικό της βρέφος, έγινε παιδί του κυρίου της. Η Δώρα, τρελή απ’ τη χαρά της, μετά την αποκάλυψη αυτή ότι ο Τώνης δεν ήταν πια αδελφός της, έτρεξε στην αγκαλιά του αγαπημένου της. Κατ’ αυτόν δεν τον τρόπο σε λίγο τα «γαλάζια κεριά» άναψαν….

Trivia: Πρόκειται για διασκευή του μυθιστορήματος «Το Αγκάθι».

Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 20 Απριλίου 1930 (Κυριακή του Πάσχα) στον κινηματογράφο Σπλέντιτ. Τέσσερις μέρες νωρίτερα, η εφημερίδα Εμπρός χαρακτήριζε την υπόθεση του έργο «πολύ ενδιαφέρουσα και πολύ κινηματογραφική. Το κυριώτερον δε άνευ φουστανέλλας και φλογέρας, των οποίων έχει γίνει κατάχρησις εις τα ελληνικά φιλμ».
Ωστόσο, η κριτική του Έθνους μετά την ειδική πρεμιέρα των «Γαλάζιων Κεριών» για τους δημοσιογράφους ήταν μέτρια. Αν και αναγνώριζε ότι «η νέα ελληνική ταινία παρουσιάζει μίαν βελτίωσιν εις την εγχώριον κινηματογραφικήν παραγωγήν και ξεφεύγει από τις φουστανέλλες και την ζωή του χωριού» και ότι «βασίζεται εις επίδειξιν των αρχαιοτήτων μας, κομματιών των συγχρόνων Αθηνών και ωραίων τοπίων», θεωρούσε ότι αυτή ακριβώς η επίδειξη στερούσε στην αρχή το έργο από την απαραίτητη δράση, «εκτός του ότι οι σκηνές σχεδόν όλες τραινάρουν και έχουν ανάγκην περικοπής». Εξάλλου, έκρινε ως «ανεπιτυχή» τα εσωτερικά γυρίσματα, αλλά «καλή» τη φωτογραφία και ενδιαφέρουσες τις ερμηνείες των ηθοποιών, «ώστε δύναται κανείς να ειπή ότι παρά τας ατελείας του είνε ίσως μία από τις δύο-τρεις υποφερτές ελληνικές ταινίες που έχουν γίνη και δι’ αυτό το ελληνικόν κοινόν πρέπει απαραιτήτως να την ιδή και να ενισχύση την προσπάθειαν εκείνων που την «εγύρισαν»».

Αναδημοσίευση άρθρου απο το:

ola-ta-kala.blogspot.com

Σχόλια
Loading...