Οι Αναμνήσεις μας: Η Μέριλιν Μονρόε 20 χρονών μιλάει στον δημοσιογράφο Αλέκο Λιδωρίκη

Τι γνώριζε η Μέριλιν Μονρό για την Ελλάδα; Πως έβλεπε τους Έλληνες; Όλα αυτά αποκαλύπτονται μέσα από τις συναντήσεις που είχε ο μεγάλος δημοσιογράφος και λογοτέχνης Αλέκος Λιδωρίκης όταν την συνάντησε δυο φορές στην αρχή της καριέρας της και στο απόγειο της δόξας της.

Ρίχτηκε σε ένα σωρό δουλειές για να κερδίσει το ψωμί της και -συνεχίζοντας την ιστορία της ζωής της μας είπε ότι- κάποτε στα 16 χρόνια της είχε επιχειρήσει να αυτοκτονήσει.


– Δεν θα το επαναλάβετε το πείραμα! – της είπαμε ομόφωνα ο Φίτζ και εγώ- Δεν κάνει…
– Μπορεί …είπε η Μαίριλυν μ’αυτή τη μελιστάλαχτη, τη λαγγεμένη και μπεμπεδίστικη μαζί φωνή. Τίποτα δεν μου πάει καλά…

Και ύστερα με μελαγχολικό χαμόγελο: Δεν κάνω τίποτα εδώ μέσα…Και ας με πιστεύει ο Μπεν Λάιον και ας σκοτώνεται ο αγαπημένος μου Μπάρι Τζόνας για να μ’ επιβάλει ανάμεσα στις άλλες. Περνάω απαρατήρητη! τόνισε, τελικά, με κάποιο πίκρα…».

Ακολουθήστε μας στο Facebook.
Ακολουθήστε μας στο Facebook.

Η Μέριλιν Μονρόε στη διάρκεια της συνομιλίας της με τον Λιδωρίκη τού μιλά για την Ελλάδα:

«Θα ήθελα να έχω γεννηθεί στον τόπο σας. Είναι ωραίοι οι Έλληνες! Δεν εννοώ πάντοτε στη μορφή, αν και τα μάτια ολονών σπιθίζουν πάντα τόσο παράξενα και τόσο….λάγνα. Μ’αρέσει το θάρρος τους και η ξενοιασιά τους, η διάθεση τους να αναζητούν πάντοτε το καλύτερο, έστω και αν πρόκειται να τσακισθούνε σε μια προσπάθεια δύσκολη.

Κάποτε έπαιζα μ’ένα παιδάκι στο κάτω, «βρώμικο», αντιπαθητικό Λος ‘Αντζελες. Ήταν ένα Ελληνόπουλο, που είχε μανία να μαζεύει όστρακα …τον είχα βγάλει Απόλλωνα…Με είχε φιλήσει μια φορά…Μετά χαθήκαμε… Φαντάζομαι πως θα είναι πια ένας τέλειος και ωραίος άνδρας».

Η δεύτερη συνάντηση του Λιδωρίκη με την Μονρόε έγινε έξι χρόνια αργότερα, το 1953, επίσης στο Λος Αντζελες, όταν πλέον ήταν διάσημη.
Γράφει Λιδωρίκης στο ξεκίνημα της ανταπόκρισης του:

«Όταν η υφυπουργός Εθνικής Αμύνης των ΗΠΑ κα Ρόζεμπεργκ πήγε στην Κορέα για να επιθεωρήσει τα αμερικανικά στρατεύματα, συνέβη ένα παράξενο γεγονός: όλοι οι στρατιώτες άρχισαν να φωνάζουν:


– Στείλε μας τη Μαίριλυν Μονρόε. Τι να σε κάνουμε εσένα; Η υφυπουργός τα’ χασε. Δεν ήξερε πως ν’ αντιδράσει. Και εξέφρασε τη λύπη της, γιατί είχε έρθει αυτή και όχι η κοσμαγάπητη ηθοποιός του Χόλλυγουντ.

Το επεισόδιο αυτό δίνει μια ιδέα του παναμερικανικού πόθου που έχει ξεσηκώσει η Μαίριλυν Μονρόε, η «ατομική βόμβα» του κινηματογράφου. Ένα πραγματικό παραλήρημα έχει κυριεύσει τους πάντες, γιατί από την εποχή της μακαρίτισσας Τζίν Χάρλοου καμιά άλλη γυναίκα δεν υποδαύλισε σε τέτοια βαθμό τα ένστικτα των ανδρών».

Ο Λιδωρίκης τη ρωτάει, στην μακροσκελή τους συνέντευξη:

«Ποιο είναι το συναίσθημα που νιώσατε όταν ξαφνικά γνωρίσατε τέτοια ασύλληπτη επιτυχία».
Γράφει:
«Ακούω απαλή, συρτή, μελωδική τη νεανική φωνή:

-Ίλιγγος! απαντά. Κάτι που σε ζαλίζει και σε αναταράζει και προσπαθείς να κρατήσεις την ισορροπία σου, για να μην χαθείς μέσα στο ξεφρένιασμα της φαντασίας σου, που τρέχει τα πιο τρελά, τα πιο τολμηρά όνειρα…»

Και στη συνάντηση αυτή η Μονρόε αναφέρεται στην Ελλάδα. Μεταφέρει στο κοινό ο Λιδωρίκης την απάντηση της Μονρόε:

«Εσείς οι Έλληνες πιστέψατε πολύ στο Πεπρωμένο…Εγώ τους Έλληνες τους αγαπώ πολύ …Και σε όσα κείμενά τους διάβασα σε μετάφραση, αλλά και σαν ανθρώπους με σάρκα και οστά! Αλλά το Πεπρωμένο γράφεται συνήθως μ’ένα πικρό μελάνι. Τουλάχιστον για όσους τολμούν να αισθάνονται τί λείπει, για να μη μπορεί ο άνθρωπος ν’ αγκαλιάσει τη λέξη ευτυχία […]

Όταν με αποχαιρετάει, προσθέτει χαμογελαστά:

– Ξέρετε ότι οι Έλληνες μ’ αρέσουνε πάρα πολύ.
Τα μάτια χαμηλώνουν πάλι:
– Γνώρισα μερικούς.
Απομακρύνεται… κι εγώ ενθυλακώνω με εύλογη υπερηφάνεια το φιλοδώρημα για την περιούσια φυλή μας».

Αναδημοσίευση άρθρου απο το:

ΑΠΕ – ΜΠΕ

Σχόλια

Ο ellinikoskinimatografos.gr σέβεται όλες τις απόψεις, με χιούμορ και όχι με ύβρεις. Γι αυτό σας παρακαλούμε να μην αναρτάτε σχόλια που είναι υβριστικά ή άσχετα με το περιεχόμενο του άρθρου.